9

Hızlıca yatağımdan kalktım. Kalbim sanki bedenimden çıkacakmış gibi atıyordu. Bu rüyaların sürekli her gece devam etmesinden nefret ediyordum. Ailemi kaybedeli tam dört sene olmuştu. Dört sene… Hâlâ bazı geceler o günü tekrar tekrar yaşıyor gibiydim. Sanırım gerçekten deliriyordum. Kendime gelmeliydim. Yatağımdan kalkıp pencereye doğru ilerledim, camı açıp derin bir nefes aldım. Sabahın serin havası yüzüme çarptığında biraz olsun kendime gelmiştim. Bu dört sene içerisinde okulumu bitirmiştim ve hâlâ İstanbul’da kalıyordum. Kendime ait ayrı bir eve çıkmıştım. Ara sıra İl benimle kalırdı, bazen de Naz gelirdi. Onların yanında olduğum zamanlar biraz daha iyi hissediyordum ama dört sene boyunca kendimi toparlamak benim için hiç kolay olmamıştı. Sonunda bir işe girmiştim. Part-time çalışıyordum. İşim ne diye soracak olursanız… Bir barda barmenlik yapıyordum. Çekilmez insanlar vardı ama para kazanmaya mecburdum. En azından öyleydim. Aynanın karşısına geçip hazırlanmaya başladım. Kıyafetlerimi giydim, saçlarımı düzelttim ve hızlıca kahvaltımı yaptım. Ardından çantamı alıp evden çıktım. Yolda yürürken etrafıma bakınıyordum ama aklım hâlâ gece gördüğüm rüyadaydı. Aras’a gelirsek… Neredeyse dört senedir ortalıkta yoktu. Dört yıl boyunca tek bir haber bile almamıştım. Açıkçası onu hiç merak etmiyor değildim. Aklımın bir köşesinde hep vardı. Özellikle de dün gece söyledikleri yüzünden… “Uyan güzelim.” Bu cümle zihnimde dönüp duruyordu. Aras gerçekten var mıydı? Yoksa onu sadece rüyalarımda mı görüyordum? Peki ya baloda karşıma çıkan o kişi gerçekten Aras ise… Ailemin başına gelenlerle herhangi bir ilgisi olabilir miydi? Bilmiyordum. Ama içimde kötü bir his vardı. Ve nedense bu kez geçmişin peşimi bırakmayacağını hissediyordum.
Kütüphaneye gelmiştim. Kafamı dağıtmayı burada çok seviyordum. En çok da dünya klasiklerini okumaya bayılırdım. Kütüphane ne az ne çok denecek şekilde kalabalıktı. Kendime bir masa bulup oturdum ve kitabımı çıkarıp okumaya başladım. Yaklaşık yarım saat olmuştu. Kitabımın sayfasını çevirirken birisinin yanıma oturduğunu hissedip başımı kaldırdım ve o yöne baktım. Karşımda daha önce hiç görmediğim biri vardı. Bir süre konuşmasını bekledim. “Selam.” dedi ve gülümsedi. Ben ise ne olduğunu anlamaya çalışır gibi ona baktım. Bakışımı fark edince hafifçe utandı ve gülümsedi. “Aslında uzun zamandır seni buralarda görüyordum ve bugün cesaretimi toplayıp seninle tanışmak istedim. İsmim Deniz, memnun oldum.” Biraz afallamıştım ama samimiyetle gülümseyip “Ben de Eftel.” dedim. Deniz’in gözleri meraklı bir şekilde üzerimde geziniyordu. “Vay, demek Eftel… İlk defa bu kadar güzel bir isim duyuyorum.” dedi ve ardından çapkın bir gülüş atıp göz kırptı. İstemeden hafifçe güldüm. Bir süre daha kitaplarımızı okumaya devam ettik. Sonunda Deniz, kütüphaneden çıktıktan sonra biraz vakit geçirmek isteyip istemediğimi sordu. Ben de kabul ettim. Deniz’in ismi güzeldi, boyu da fena değildi. Uzundu, esmerdi ve ela gözleri vardı. İlk bakışta sevecen bir tipe benziyordu. Açıkçası uzun zamandır biriyle böyle rahat bir şekilde konuşmamıştım. Nihayetinde kitaplarımızı da bitirdikten sonra Deniz’le beraber kütüphaneden ayrıldık. Yan yana yürürken onun anlattığı şeyleri dinliyor, arada gülüyordum. Belki de uzun zamandır ihtiyacım olan şey tam olarak buydu. Geçmişi birkaç saatliğine bile olsa unutmak ve normal bir hayat yaşıyormuşum gibi hissetmek…