15

Eftel’in başında otururken gözlerimi ondan ayıramıyordum. Yüzüne baktıkça yıllar önceye gidiyordum. Çocukluğumuza… Akın’ın benim yanımdan hiç ayrılmadığı, Eftel’in Efe’yle peşimizden koştuğu o günlere. Dört kişiydik. Akın, ben, Eftel ve Efe. O zamanlar dünyanın bizi birbirimizden ayırabileceğini hiç düşünmezdik. Akın benim ikizimdi. Benden yalnızca birkaç dakika önce doğmuştu ama bunu hayatının geri kalanında yüzüme vurmaktan hiç vazgeçmemişti. “Ben büyüğüm, sen küçüksün.” derdi. “Aramızda üç dakika var, Akın.” “Üç dakika da olsa büyüğüm.” Eftel de her zamanki gibi yanımıza gelip bizi sustururdu. “İkiniz de susun artık.” Efe ise Eftel’in arkasından koşardı. “Eftel, bekle beni!” O zamanlar dört kişilik bir dünyamız vardı. Sonra Eftel hastalandı. İlk başlarda bunun ne kadar ciddi olduğunu anlamadık. Küçük şeyleri unutuyordu. Sonra konuşmalarımızı, yaşadığımız günleri, hatta bazı insanları unutmaya başladı. Bir gün bana bakıp “Aras, sen bugün benimle geldin mi?” diye sordu. “Evet.” “Ne zaman?” “Sabah.” Kaşlarını çattı. “Hatırlamıyorum.” Gülümsedim. “Önemli değil.” Ama önemliydi. Çünkü ertesi gün Akın’ı sordu. Birkaç gün sonra Efe’yi. Bir akşam elime eski bir fotoğraf tutuşturdu. Fotoğrafta dördümüz vardık. Uzun uzun baktıktan sonra parmağını Efe’nin üzerine koydu. “Bu kim?” “Efe.” “Kim Efe?” “Senin kardeşin.” Bana baktı, sonra fotoğrafa döndü. “Benim kardeşim yok.” O an içimde bir şey koptu. Çünkü Efe onun çocukluğuydu. Onun hayatının bir parçasıydı. Ama Eftel artık kendi geçmişine bile ulaşamıyordu. Daha sonra beni de unuttu. Bir sabah karşısında durduğumda yüzüme yabancı birine bakar gibi baktı. “Siz kimsiniz?” Ben Aras’tım. Çocukluğundan beri yanında olan Aras. Akın’ın ikizi, Efe’nin çocukluk arkadaşı… Ama onun için artık sadece bir yabancıydım. O gün anladım ki insanın sevdiği kişi tarafından unutulması, kaybetmekten bile daha sessiz bir acıydı. Şimdi ise yıllar sonra yine onun başında oturuyordum. Gözlerini araladı. “Aras…” “Buradayım.” “Ne oldu bana?” “Bir atak geçirdin.” Bana baktı. Bir süre sessiz kaldıktan sonra, “Efe nerede?” dedi. Kalbim sıkıştı. “Efe mi?” “Evet… Efe nerede?” Yüzüne dikkatle baktım. Onu korkutmak istemiyordum. Ailesiyle ilgili hiçbir şey söylemeyecektim. Henüz değil. O gece yaşananları, kaybettiklerimizi ve geçmişin en karanlık tarafını şimdi anlatamazdım. Çünkü Eftel zaten hiçbirini hatırlamıyordu ve ben onun zihnini daha fazla zorlamak istemiyordum. Şimdilik bilmesi gereken tek şey Efe’ydi. “Efe senin kardeşin.” Bana baktı. Kaşları hafifçe çatıldı. “Benim… kardeşim mi?” “Evet.” “Adı neydi?” “Efe.” İsmi birkaç kez sessizce tekrarladı. “Efe…” Sonra gözlerini kapattı. “Neden hatırlayamıyorum?” Elini tuttum. “Çünkü biraz önce bir atak geçirdin. Kendine gelmen zaman alabilir.” Ama içimdeki korku çok daha büyüktü. Çünkü bunu daha önce yaşamıştım. Yıllar önce hastalığı başladığında Eftel önce Efe’yi unutmuştu. Şimdi ise geçirdiği ataktan sonra aynı şey yeniden olmuştu. Ona baktım ve o an fark ettim: Eftel şu anda kardeşini hatırlamıyordu. Efe’nin adını biliyordu belki, ama onu hatırlamıyordu. Çocukluğumuzun dört kişilik dünyasından geriye yine üç kişi kalmıştı. Ve ben bu kez Eftel’in hafızasının hangi kapıyı açacağını bilmiyordum. Ve şuan ailesinden bahsetmemem lazımdı belkide.
Umarım doğru olanı yapıyorumdur.