13

“Evet.”O tek kelimeyle sanki içimdeki bütün sesler sustu. Aras’ın yüzüne bakıyordum ama onu artık gerçekten göremiyordum. Gözlerim bir noktaya kilitlenmiş, bedenim taş kesilmişti. Ne ağlayabiliyor ne de konuşabiliyordum. Sanki biri içimdeki bütün duyguları bir anda söküp almıştı. Deniz birkaç saniye boyunca bana baktı, sonra yavaşça yanıma yaklaştı.“Eftel… İyi misin?”Cevap veremedim.Deniz tekrar seslendi.“Eftel, bana bak. İyi misin?”Gözlerimi ona çevirdim ama dudaklarım kıpırdamadı. Deniz’in yüzündeki endişeyi gördüm. Bana doğru bir adım attı fakat geri çekildim. Neden geri çekildiğimi ben de bilmiyordum. Sadece birinin bana dokunmasına tahammül edemiyordum.O sırada Aras ve Akın birbirlerine döndüler.İkisi de tek kelime etmedi.Sadece birbirlerine baktılar.Aras’ın bakışları sertti. Akın’ınkiler ise aynı sertlikle karşılık veriyordu. Sanki aralarında benim duyamadığım başka bir savaş daha vardı. Akın’ın çenesi gerildi, Aras’ın elleri yumruk hâline geldi ama ikisi de konuşmadı.Deniz yeniden bana döndü.“Eftel…”Bu kez gözlerim doldu.“Bana yaklaşma.”Deniz olduğu yerde kaldı.Bir damla yaş yanağımdan süzüldü. Ardından bir tane daha.“Ben… gitmek istiyorum.”Deniz başını salladı.“Tamam, gidelim. Seni yalnız bırakmayacağım.”Başımı hızla iki yana salladım.“Hayır.”“Eftel—”“Yalnız kalmak istiyorum!”Sesim titreyerek yükseldi.Ve daha fazla dayanamadım.Arkamı döndüm ve koşmaya başladım.Nereye gittiğimi bilmiyordum. Sadece oradan uzaklaşmak istiyordum. Arkama bakmadım. Deniz’in arkamdan seslenip seslenmediğini bile duymadım. Aras’ın ne yaptığını, Akın’ın ona bakıp bakmadığını düşünmedim.Koştum.Gözyaşlarım yüzümden akarken nefesim kesiliyor, ayaklarım beni nereye götürdüğünü bilmeden ilerliyordu. Birkaç dakika sonra gökyüzü karardı ve ilk yağmur damlası yanağıma düştü.Sonra bir tane daha.Ve bir anda yağmur hızlandı.Islanıp ıslanmadığımı bile umursamadım.Saçlarım yüzüme yapıştı, üzerimdeki kıyafetler ağırlaşmaya başladı ama durmadım. Sanki durursam bütün gerçekler üzerime çökecekmiş gibi daha hızlı koştum.Annem yaşıyordu.Babam ölmüştü.Ve babamın ölümünün arkasında Aras vardı.Dört yıl boyunca kaçtığım her şey, bugün yeniden karşıma çıkmıştı.“Neden…” diye fısıldadım kendi kendime. “Neden ben?”Yağmur gözyaşlarımı gizliyordu artık.Nereye gittiğimi bilmiyordum.Nereye varacağımı da.Sadece koşuyordum.Sanki önümde bir son değil, sonsuzluk vardı.Ve ben o sonsuzluğun içinde kaybolmak istercesine, arkamda bıraktığım hiçbir şeye bakmadan koşmaya devam ettim.
Eftel’in arkasından baktık. Yağmurun altında gittikçe uzaklaşıyor, birkaç saniye sonra gözden kayboluyordu. Deniz olduğu yerde duramadı ve Aras’a döndü. “Sen ne yaptın?” Aras cevap vermedi. Sadece Eftel’in gittiği yöne bakıyordu. “Sana soruyorum Aras! Sen onun babasını öldürdün, annesinin yaşadığını biliyordun ve bütün bunları ondan sakladın. Daha ne kadar susacaksın?” Aras sonunda Deniz’e döndü. “Bilmediğin şeyler var.” Deniz öfkeyle güldü. “O zaman anlat! Çünkü şu an hiçbir şey anlamıyorum.” Akın araya girdi. “Deniz, sakin ol.” Deniz ona döndü. “Nasıl sakin olayım? Eftel az önce öğrendiği şeylerden sonra tek başına yağmurun altında koşup gitti. Siz ise hâlâ burada birbirinize bakıp duruyorsunuz.” Akın başını eğdi. “Haklısın.” Aras ona sertçe baktı. “Senin de payın var.” Akın başını kaldırdı. “Biliyorum.” Bu cevap Aras’ı bir an susturdu. Akın devam etti. “Ama senin kadar değil.”Aras bir anda Akın’ın üzerine yürüdü. “Bir daha konuşurken dikkat et.” Akın geri çekilmedi. “Ne yapacaksın? Bana da mı zarar vereceksin?” Deniz hemen aralarına girdi. “Yeter! İkiniz de kendinize gelin!” Aras geri çekildi ama gözlerini Akın’dan ayırmadı. Deniz derin bir nefes aldı. “Şimdi bana sadece bir şey söyleyin. Eftel’in annesi gerçekten yaşıyor mu?” Akın birkaç saniye sustu. “Evet.” Deniz’in yüzü düştü. “Peki neden Eftel’e yıllarca öldüğü söylendi?” Bu kez Akın cevap veremedi. Aras konuştu. “Çünkü onu korumamız gerekiyordu.” Deniz kaşlarını çattı. “Kimden?” Aras sustu. Akın da sustu. Deniz ikisine birden baktı. “Yine susuyorsunuz.” Aras başını çevirdi. “Bazı gerçekleri bilmek onu korumaz.” Deniz sertçe karşılık verdi. “Belki de yalanlarınızdan daha fazla zarar vermez.”Bir süre kimse konuşmadı. Yağmur gittikçe şiddetleniyordu. Akın, Eftel’in kaybolduğu yöne bakarak derin bir nefes aldı. “Onu bulmalıyız.” Deniz başını salladı. “Evet. Önce onu bulacağız. Sonra bütün bunları tek tek anlatacaksınız.” Aras birkaç saniye sessiz kaldı. Yüzündeki öfke yerini endişeye bırakmıştı. “Umarım onu bulduğumuzda hâlâ bizimle konuşmak ister.” Akın ona baktı. “Bence artık asıl korkmamız gereken şey bu değil.” Deniz kaşlarını çattı. “Ne o zaman?” Akın’ın bakışları Aras’a kaydı. “Eftel’in öğrendiği şeylerin henüz yarısını bile bilmemesi.”
Deniz bir süre Aras ve Akın’a baktı. İkisinin de susup birbirlerine sert sert bakmasından artık gerçekten bıkmıştı. Ellerini iki yana açtı. “Siz ikiniz kafayı yemişsiniz.” Aras ona baktı ama cevap vermedi. Deniz başını iki yana salladı. “Cidden. Biriniz bir şey biliyor, söylemiyor. Diğeriniz başka bir şey biliyor, yine söylemiyor. Eftel de bütün bunların ortasında tek başına kaldı. Ben sizin burada birbirinizi yiyeceğinizi izleyemem.” Akın sessizce ona baktı. Deniz arkasını döndü. “Ben Eftel’i bulmaya gidiyorum. Siz de mümkünse birbirinizi öldürmeden önce kendinize gelin.” Aras bir şey söyleyecek gibi oldu ama Deniz çoktan uzaklaşmıştı.Yağmurun altında Eftel koşmaya devam ediyordu. Nereye gittiğini bilmiyordum. Aslında o an hiçbir şeyi bilmiyordum. Sadece ayaklarım beni bir yerlere götürüyordu. Ta ki önümde o eski evi görene kadar. Durduğumda nefes nefese kalmıştım. Evin karşısında öylece birkaç saniye bekledim. Burası… Her şeyin başladığı yerdi. Ailemi kaybettiğim, çocukluğumun paramparça olduğu, yıllardır aklımdan çıkarmaya çalıştığım o ev.Kapıyı açıp içeri girdim. Her yer sessizdi. İçerideki hava bile bana geçmişi hatırlatıyordu. Gözlerim doldu. “Bana ne sakladınız?” diye fısıldadım. Cevap yoktu. Birkaç adım attım. Sonra masanın üzerindeki eski eşyaları gördüm. Bir çekmeceyi açtım, içindekileri yere attım. Sonra diğerini açtım. Eski fotoğraflar, zarflar, kâğıtlar… Hepsini tek tek karıştırmaya başladım. “Bir şey olmalı…” dedim kendi kendime. “Mutlaka bir şey olmalı.” Bir dolabı açtım, içindeki kutuları yere indirdim. Kutuların kapağını açıp içlerine baktım. Hiçbir şey bulamayınca öfkeyle kutuyu yere fırlattım.Gözyaşlarım artık durmuyordu. Ama durmak istemiyordum. Çünkü o an içimde tek bir düşünce vardı: Eğer herkes benden bir şey sakladıysa, ben de kendi gerçeğimi kendim bulacaktım. Masanın üzerindeki eski kâğıtları dağıttım, çekmeceleri söktüm, dolapların içlerini boşalttım. Her yeri talan ettim. “Nerede?” diye bağırdım. “Nerede sakladınız bunu?” Sesim evin içinde yankılandı. Bir fotoğraf elime geçti. Ona baktım. Sonra öfkeyle yere bıraktım.Bir şey bulurum umuduyla her köşeyi arıyordum. Her kapıyı açıyor, her çekmeceyi karıştırıyor, eski eşyaların arasına bakıyordum. Bir süre sonra evin ortasında dağılmış kâğıtların ve eşyaların arasında dizlerimin üzerine çöktüm. Ellerim titriyordu. Başımı kaldırıp etrafa baktım. “Ben sadece gerçeği öğrenmek istedim…” dedim ağlayarak. “Benden bunu neden aldınız?”O sırada yerdeki eski bir çekmecenin arkasında küçük, siyah bir kutu fark ettim. Gözyaşlarımı sildim ve kutuya uzandım. Üzerindeki tozları elimle temizledim. Kilitliydi.Kalbim yeniden hızlanmaya başladı.Belki de aradığım cevap gerçekten buradaydı.
Kutuyu ellerimin arasında tuttum. Kilitliydi ama açmaya çalışacak gücüm bile kalmamıştı. Birkaç saniye daha baktıktan sonra onu yere bıraktım. Belki de gerçekten hiçbir şey yoktu. Belki de bütün bu yıllar boyunca aradığım cevaplar, sandığım gibi bir yerlerde saklı değildi. Dizlerimin üzerine çöktüm ve başımı ellerimin arasına aldım. “Hiçbir şey yok…” diye fısıldadım. “Gerçekten hiçbir şey yok…” Hıçkırıklarım gittikçe yükseldi. Kendimi tutmaya çalıştıkça daha fazla ağlıyordum. “Ben ne yapacağım şimdi?” Sesim titredi. “Annem yaşıyormuş… Babamı Aras öldürmüş… Herkes bir şeyler biliyormuş ama ben hiçbir şey bilmiyormuşum.” Gözyaşlarım durmuyordu. Evin ortasında, dağıttığım eşyaların arasında öylece kalmıştım. Sonunda bütün gücüm tükendi. Başım dönmeye başladı, etrafımdaki görüntüler bulanıklaştı. Nefes almaya çalıştım ama bedenim üzerimdeki kontrolünü kaybediyormuş gibi hissettirdi. Sonra yere doğru yığıldım. Bilincim bulanırken son duyduğum şey kendi hıçkırıklarım oldu. Ev sessizliğe gömüldü. Yağmurun sesi ise dışarıda durmadan devam ediyordu.