1

-Bazı insanların hayatına bir anda girersin.
Ne öncesini bilirsin ne sonrasını.
Sadece o anı hatırlarsın.
Benim hikâyem de böyle başladı.
Aslında başlamadı.
Çünkü bazı hikâyeler, sen fark etmeden çok daha önce yazılmaya başlar.
⸻
O sabah uyandığımda her şey normal görünüyordu.
Telefonum yatağın kenarında titreşiyor, perdelerin arasından sızan güneş odanın duvarına soluk bir çizgi bırakıyordu.
Her zamanki sabah.
Her zamanki ben.
En azından öyle sanıyordum.
Telefonumu elime aldım.
Üç cevapsız arama.
Aynı numara. Tanımıyordum…
İlkinde önemsemedim.
İkincisinde telefonu sessize aldım.
Üçüncüsünde ise ekrana birkaç saniye boyunca öylece baktım.

Sonra bir mesaj geldi.
“Beni hatırlamıyor olabilirsin. Ama ben seni unutmadım.”
Kalbim hızlandı.
Mesajın altında başka hiçbir şey yoktu.
İsim yoktu.
Açıklama yoktu.
Sadece o cümle.
Ve garip olan şuydu…
Ben de onu hatırlıyordum.
Sadece nereden hatırladığımı bilmiyordum.
⸻
O gün dışarı çıktığımda sokaklar her zamanki kadar kalabalıktı.
İnsanlar acele ediyor, arabalar korna çalıyor, birileri telefonuyla konuşarak yanımdan geçiyordu.
Kimsenin benim dünyamın birkaç dakika önce değiştiğinden haberi yoktu.
Belki de hayatın en tuhaf tarafı buydu.
Senin için kıyamet koparken başkalarının hâlâ kahvesini düşünüyor olması.
Telefonum yeniden titredi.
Bu kez tek bir cümle vardı:
“Beni arama. Önce kendine sor: Gerçekten hatırlamak istiyor musun?”
Ekrana baktım.
Sonra telefonu kapattım.
Çünkü bazı soruların cevabını bilmek istemezsin.
Ama insanın en büyük yanılgısı da budur.
Bilmediğin şeyden kaçabileceğini sanırsın. Oysa bazı gerçekler senden kaçmaz.
Sadece doğru zamanı bekler.
Ve benim gerçeğim…
Kapımın önünde beni bekliyordu..
Çocukluğumu hatırlamak istemediğimden değil.
Sadece bazı anıları hatırlamak, onları yeniden yaşamaya benziyor.
Ve ben bazı şeyleri yıllardır unutmuş gibi yapıyorum.
⸻
O zamanlar henüz hiçbir şey bilmiyordum.
İnsanların değişebileceğini, bazı sözlerin tutulmayacağını, bazı insanların bir gün hayatından çıkıp yıllar sonra hiçbir şey olmamış gibi geri dönebileceğini bilmiyordum.
Benim dünyam küçüktü.
Bir ev.
Bir sokak.
Bir bahçe.
Ve o bahçenin köşesinde duran kedilerim.
Her akşam onların yanına giderdim.
Bazen tek başıma.
Bazen onunla.
⸻
Onu ilk ne zaman gördüğümü hatırlamıyorum.
Çocukken tanıştığın insanlarda böyle olur.
Kim olduğunu sormazsın.
Nereden geldiğini merak etmezsin.
Sadece yanında olmasına alışır ve bir gün onsuz kalabileceğini düşünmezsin.
Ben de düşünmedim.
Ta ki o gün gelene kadar.
O gün bana bir şey söyledi.
Yıllardır hatırlayamadığım bir cümle.
Garip olan şu ki…
Yüzünü hatırlıyordum.
Sesini hatırlıyordum.
Hatta gülüşünü bile.
Ama söylediği şeyi hatırlamıyordum.
⸻
Aradan yıllar geçti.
Çocukluğumun üzerini büyüdükçe örttüm.
Sonra tamamen unuttuğumu sandım.
Ta ki bu sabah telefonum titreyene kadar.
“Beni hatırlamıyor olabilirsin. Ama ben seni unutmadım.”
Mesajı okuduğum anda içimde bir şey kırıldı.
Çünkü o cümle bana yabancı değildi.
Sanki yıllar önce bir yerlerde duymuştum.
Sanki küçük bir kız çocuğu, eski bir salıncağın üzerinde otururken aynı sesi dinlemişti.
Ve o an anladım.
Ben onu gerçekten unutmuş değildim.
Sadece hatırlamamam gereken bir şeyi hatırlamaktan korkuyordum.
⸻
Telefonu elimde tutarken gözlerimi kapattım.
Ve yıllardır açmadığım o kapının ardına yeniden baktım.
Eski bahçe.
Eski salıncak.
Çocukluğum.
Ve yanında duran o çocuk.
Bu kez yüzünü hatırladım.
Sonra bir ayrıntı daha.
O gün bana söylediği son cümleyi.
“Bir gün beni hatırlamazsan, sana kendimi hatırlatırım.”
Gözlerimi açtım.
Telefon hâlâ elimdeydi.
Ve ilk kez şunu düşündüm:
Belki de gelen mesaj bir tehdit değildi.
Belki de geçmişim, bana unuttuğum bir şeyi hatırlatmaya çalışıyordu.
Ama neden şimdi?
Ve en önemlisi…
O çocuk kimdi?