16

Gözlerimi yavaşça açtığımda karşımdaki ilk şey Aras’ın yüzü oldu. Birkaç saniye boyunca nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Başımı hafifçe oynattığımda şakaklarıma yayılan ağrıyla yüzümü buruşturdum. Aras hemen bana doğru eğildi. “Eftel, iyi misin?” Gözlerimi ona çevirdim ve nedenini bilmeden, düşünmeden ağzımdan tek bir cümle çıktı. “Kardeşim nerede?” Aras’ın yüzündeki ifade bir anlığına değişti ama bunu anlayacak kadar bile üzerinde duramadım. Kaşlarımı çatıp tekrar ona baktım. “Ne oldu bana?” Aras birkaç saniye sustuktan sonra “Biraz kendinden geçtin, o kadar. Şimdi dinlenmen gerekiyor.” dedi. Başımı geriye yasladım. İçimde garip bir sersemlik vardı. Ne olduğunu tam olarak hatırlamıyordum. Sanki zihnimin içinde birbirine karışmış birkaç görüntü vardı ama hiçbirini yakalayamıyordum. “Pek bir şey hatırlamıyorum… Sadece başım çok ağrıyor.” Aras bir şey söylemek üzereyken kapı açıldı ve İlin içeri girdi. Beni gördüğü anda yüzü aydınlandı. “Nihayet uyandın!” Yanıma gelip hemen yatağın kenarına oturdu. “Seni görmeden önce var ya, kalbim yerinden çıkacaktı.” Ona bakıp hafifçe gülümsedim. “Abartma ya, iyiyim işte.” İlin kaşlarını kaldırdı. “İyisin tabii. Yerde baygın bulunmak zaten günlük rutinimiz oldu.” Arkasından Bora ile Tugay içeri girdi. Bora kapının kenarına yaslanıp beni baştan aşağı süzdü. “Ben demiştim, Eftel kolay kolay pes etmez diye.” İlin hemen ona döndü. “Sen bir susabilir misin?” Bora omuz silkti. “Ne var? Moral veriyorum.” Tugay gülümseyerek başını salladı. “Senin moral verme şeklin biraz tartışmalı.” Bora hiç düşünmeden cevap verdi. “Ama işe yarıyor. Bak, Eftel gülümsedi.” Gerçekten de istemsizce gülmüştüm. İlin elimi tuttu. “Şimdi nasıl hissediyorsun?” Birkaç saniye düşündüm. “Biraz sersem gibiyim. Başım ağrıyor ama onun dışında iyiyim.” İlin rahat bir nefes aldı. “Tamam. O zaman bugün seni yalnız bırakmıyoruz.” Bora hemen araya girdi. “Harika. Demek bugün nöbetleşe başında bekleyeceğiz. Ben ilk vardiyayı alırım ama ücretimi peşin isterim.” İlin ona yastık fırlatacakmış gibi elini kaldırdı. “Bora!” Kahkaha attı. Tugay da sonunda gülerek başını iki yana salladı. O an odadaki ağırlık biraz olsun dağılmıştı. Ben ise hâlâ neden burada olduğumu tam olarak anlayamıyordum. Sadece başım ağrıyordu ve gözlerimi kapattığımda zihnimde anlamsız, bulanık görüntüler beliriyordu. Onları düşünmek yerine İlin’in konuşmasına kulak verdim. Şimdilik arkadaşlarım yanımdaydı ve bu bana yetiyordu.
Gece ilerledikçe Eftel’in yanında kalmaya karar verdik. Kimse onu bu hâlde yalnız bırakmak istemiyordu. Aras, Bora, Tugay ve ben bu gece burada olacaktık. Eftel yatağında uzanmış, başını yastığa yaslamıştı. Biraz önceki hâline göre daha iyiydi ama hâlâ yorgun görünüyordu. Bora koltuğa yerleşmiş, Tugay pencerenin önünde durmuş, ben ise Eftel’in hemen yanında oturuyordum. Aras ise odanın diğer tarafında sessizce duruyordu.Onu birkaç dakikadır izliyordum. Eftel’e bakıyor, sonra sanki düşüncelerinden kaçmak istercesine gözlerini başka tarafa çeviriyordu. Bir şeylerin kafasını kurcaladığı belliydi. Özellikle Eftel’in gözlerini açar açmaz söylediği o cümleden sonra daha da içine kapanmıştı.“Kardeşim nerede?”Eftel ise söylediği şeyin üzerinde hiç durmuyordu. Zaten neden öyle söylediğini kendisi de bilmiyor gibiydi.Bora bir anda sessizliği bozdu.“Ben söyleyeyim, bu odada beş kişi var ama sadece benim enerjim yeterince yüksek. Gerisi cenaze evi gibi.”Tugay gülerek ona baktı.“Senin enerjini biraz düşürsek oda normale dönecek.”“Kıskanıyorsun.”İstemeden gülümsedim. Eftel de hafifçe güldü. O an Aras’ın da yüzünde çok kısa bir tebessüm belirdi ama hemen kayboldu.Bir süre sonra Eftel’in gözleri ağırlaşmaya başladı. Başını yastığa biraz daha gömdü.“Siz gerçekten burada mı kalacaksınız?” diye sordu.“Evet,” dedim. “Bu gece hiçbir yere gitmiyoruz.”Bora hemen araya girdi.“Ben özellikle gitmiyorum. Çünkü burada bedava yemek ihtimali var.”Eftel gözlerini devirerek güldü.“Sen hiç değişmeyeceksin.”“Değişirsem beni tanıyamazsınız.”Odanın havası biraz olsun yumuşamıştı. Fakat Aras hâlâ sessizdi.Eftel sonunda gözlerini kapattığında ben de yavaşça ayağa kalktım. Aras’ın yanına geçtim ve sesimi alçalttım.“Aras.”Bana baktı.“Ne?”“Seninle konuşmamız lazım.”Bakışları bir an Eftel’e kaydı.“Şimdi değil.”“Tam da şimdi.”Bir süre sustu.“İlin, ne olduğunu ben de anlamaya çalışıyorum.”Sesindeki karmaşayı ilk kez bu kadar açık duyuyordum.Başımı hafifçe salladım.“O zaman birlikte anlamaya çalışalım. Çünkü Eftel’in söylediği o cümle normal değildi.”Aras cevap vermedi.Sadece Eftel’e baktı.Ve ben o an, bu gecenin düşündüğümüz kadar sakin geçmeyeceğini hissettim.
////
Eftel’in gözleri yavaş yavaş kapanmaya başlamıştı. Tugay, onun başının altındaki yastığı düzelterek sessizce yanında kaldı. Eftel birkaç kez bir şey söylemek ister gibi dudaklarını araladı ama sonunda yalnızca derin bir nefes alıp gözlerini kapattı. Çok geçmeden uykuya daldı.Tugay bir süre onu izledikten sonra diğerlerine baktı. “Siz konuşacaksanız dışarıda konuşun. Uyandırmayalım.”Başımı salladım ve Aras’a döndüm.“Şimdi konuşabilir miyiz?”Aras gözlerini benden kaçırdı. “İlin, gerçekten konuşulacak bir şey yok.”“Var.” Sesimi biraz daha alçalttım. “Eftel gözlerini açar açmaz bir şey söyledi. Senin yüzünü gördüm. Bir anda değiştin.”Aras’ın çenesi gerildi.“Sadece korktu.”“Hayır.” dedim. “Sen korktun.”Aramızdaki sessizliği Bora bozdu. “Ben de onu diyecektim.”Aras ona baktı.Bora bu kez şaka yapmıyordu.“Eftel’in ne dediğini duyduğumda ben de şaşırdım. Ama senin verdiğin tepki… normal değildi.”Aras birkaç saniye boyunca ikimize baktı.“Bazen insan geçmişten gelen bir şeyi duyunca ne tepki vereceğini bilemez.”Bu cümleyle birlikte içimdeki merak daha da büyüdü.“Geçmişten gelen ne?” diye sordum.Aras cevap vermedi.Bora kollarını göğsünde birleştirdi.“Bak Aras, kimse senden Eftel’in yanında konuşmanı istemiyor. Ama burada hepimiz varız. Bir şey biliyorsan söyle.”Aras derin bir nefes aldı. Birkaç saniye sonra başını eğdi.“Bazı şeyleri anlatmanın doğru zamanı değil.”“Ne zaman doğru zaman olacak?” dedim. “Eftel her şeyi kendi hatırladığında mı?”Aras’ın bakışları bir anda sertleşti.“Hatırlamaması daha iyi olabilir.”Bu cümleyle birlikte sustum.Bora da sustu.O sırada odadan hafif bir ses geldi. Hepimiz aynı anda kapıya baktık. Tugay kapının yanında belirip başını dışarı çıkardı.“Uyuyor. Sorun yok.”Aras derin bir nefes verdi.Ben ise hâlâ ona bakıyordum.Çünkü artık emindim.Aras’ın sakladığı şey Eftel’in bugün yaşadığı olayla başlamamıştı.Çok daha eskiydi.
/////

Eftel’in odasının kapısını sessizce kapattığımda koridordaki sessizlik üzerime çöktü. Birkaç saniye boyunca hiçbirimiz konuşmadık. İlin gözlerini benden ayırmıyordu. Bora da ilk kez tek bir şaka yapmadan karşımda duruyordu. İkisinin de benden bir açıklama beklediğini biliyordum.Başımı duvara yasladım.“Bunu anlatmak istemiyorum.”İlin’in sesi yumuşak ama kararlı çıktı.“Ama anlatman gerekiyor, Aras.”Gözlerimi kapattım.Haklıydı.Belki de yıllardır ilk defa kaçmak yerine o gecenin kapısını aralamam gerekiyordu.“Eftel’in babasını ben öldürdüm.”Cümle koridorda asılı kaldı.Bora’nın yüzündeki ifade bir anda değişti. İlin ise birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.Devam ettim.“Akın da yanımdaydı.”Kardeşimin o geceki hâli gözümün önüne geldi. İkimizin de henüz ne kadar genç olduğumuzu, yaşadıklarımızın bizi nasıl değiştirdiğini hatırladım.“Bu, bir anda ortaya çıkmış bir şey değildi. Eftel’in babasıyla aramızda eski bir mesele vardı. Çok eski.”Nefesimi yavaşça verdim.“Babamla onun arasında zaten husumet vardı. Ama benim öfkemin asıl sebebi başkaydı. Eftel’in babası… annemle birlikte olmuştu.”Sözcükleri söylemek hâlâ ağırdı.“Bunu öğrendiğimde her şey değişti. Anneme kızdım. Babama kızdım. Ona kızdım. Ama en çok da hiçbir şey yapamıyor olmama kızdım.”Gözlerimi yere indirdim.“Sonra Eftel vardı.”Sesim fark etmeden yumuşadı.“Bütün bunlardan habersizdi. Bana baktığında ailesinin yaptığı hiçbir şeyi görmüyordu. Sadece beni görüyordu.”Acı bir tebessüm ettim.“Çocukken bile böyleydi. Ben dünyanın geri kalanına öfkeliyken o yanıma gelip hiçbir şey sormadan benimle otururdu. Bazen insanın hayatındaki en karanlık yere, en masum insan ışık tutar.”Bir an sustum.“Belki de bu yüzden onu sevmek benim için hep biraz acı oldu.”İlin bana baktı.Ben ise gözlerimi Eftel’in kapısına çevirdim.“O gece ne olduğunu biliyorsunuz. Karşı karşıya geldik. Öfke vardı. Yıllardır içimde biriken her şey vardı. Akın yanımdaydı.”Boğazım düğümlendi.“Ve ben Eftel’in babasını öldürdüm.”Bu kez sesim neredeyse fısıltıya dönmüştü.“O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.”Eftel’in yüzü geldi aklıma.Çocukluğu.Gülüşü.Bana bakışı.Sonra bugünkü hâli.Bana hâlâ güveniyordu.“Ama Eftel bunların hiçbirini hatırlamıyor.”Başımı iki yana salladım.“Daha doğrusu… hatırlamıyor gibi.”İşte beni asıl korkutan buydu.Çünkü bazen gözlerinin içinde geçmişten bir şey yakalıyordum.Birkaç saniyelik bir bakış.Anlamsız bir cümle.Bugün olduğu gibi.Gözlerini açar açmaz “Kardeşim nerede?” demişti.Belki kendisi bile neden söylediğini bilmiyordu.Belki zihninin kapattığı bir kapı, aralıktan bir şey sızdırmıştı.“Ya hatırlarsa?” dedim.Bu kez soruyu kendime soruyordum.“Ya bir gün her şeyi hatırlarsa?”Eftel’in bana bugün baktığı hâli düşündüm.Bana güvendiğinde içimde oluşan o tuhaf huzuru.Yanıma geldiğinde geri çekilmek isteyip yine de ondan uzaklaşamayışımı.“Ben onu seviyorum.”İlk defa bu kadar açık söyledim.“Hem de hayatımda sevdiğim hiçbir şeye benzemeyecek kadar.”Gözlerim doldu ama başımı çevirmedim.“Onu gördüğümde geçmişte yaptığım her şeyi unutmak istiyorum. Yanında olduğumda sadece Aras olmak istiyorum. Onun sevdiği Aras.”Kısa bir sessizlik oldu.“Ama sonra babasını hatırlıyorum.”Sesim kırıldı.“Ve ellerimde onun ölümünün ağırlığını hissediyorum.”İçimde yıllardır taşıdığım şey, ilk defa kelimelere dönüşüyordu.“Eftel bana baktığında bazen kendimi affedilmiş gibi hissediyorum. Sonra bunun ne kadar acımasızca olduğunu düşünüyorum. Çünkü o beni affetmiyor. Beni affedecek şeyi bile bilmiyor.”Başımı öne eğdim.“Belki de bu yüzden ona yaklaşmaktan korkuyorum.”İlin sessizce beni dinliyordu.“Çünkü ona ne kadar yaklaşırsam, gerçeğin ortaya çıktığı gün düşüşümüz de o kadar büyük olacak.”Eftel’in yanında geçirdiğim her anı düşündüm.Onun gülüşünü.Bana kızışını.Benimle konuşurken gözlerini kaçırışını.Ve içimde sakladığım o korkuyu.“İnsan sevdiği kişinin kendisine sarılmasını ister.” dedim. “Ben ise bazen Eftel bana yaklaştığında geri çekiliyorum.”Bora sessizce sordu:“Neden?”Gözlerimi kapattım.“Çünkü bir gün beni gerçekten tanırsa…”Cümleyi tamamlayamadım.Sonunda fısıldadım:“Bana bir daha sarılmayacağından korkuyorum.”Koridor yeniden sessizliğe gömüldü.Ben ise ilk defa şunu anladım:Eftel’i kaybetmekten korkmuyordum yalnızca.Onun beni sevdiği hâliyle kalmasını istiyordum.Çünkü geçmişini hatırladığı gün, belki de benim için Eftel aynı kalacaktı.Ama ben…onun gözlerinde aynı adam olarak kalamayacaktım.
Tam sözüme devam edecektim ki koridorun diğer ucundan gelen ayak seslerini duydum. Başımı kaldırdığımda Deniz’i gördüm. Nedense bu çocuğa karşı içimde açıklayamadığım bir antipati vardı. Onu her gördüğümde istemsizce geriliyordum. Belki de Eftel’in yanında fazla rahat olmasından, belki de ona bakışlarından hoşlanmıyordum. Bildiğim tek şey, onu gördüğüm anda yüzümdeki ifade değişmişti. Gözlerimi ondan ayırmadan sertçe baktım.Deniz ise bakışlarımı umursamamış gibi doğrudan bize doğru geldi.“Eftel nerede?”Kimse cevap veremeden kapıyı açıp içeri girdi.Arkasından bakakaldım. Bir şey söylemek istedim ama sustum. Zaten birkaç saniye sonra kapı kapandı ve koridorda yine yalnızca üçümüz kaldık.Bora’ya, sonra İlin’e baktım.İkisinin de gözlerinde biraz önce anlattıklarımın ağırlığını gördüm. Garip bir his çöktü içime. Sanki yıllardır yalnız taşıdığım bir yükü ilk kez başkalarının önüne bırakmıştım ve şimdi o yükün altında yalnızca benim değil, onların da nefesi kesiliyordu.Bora derin bir nefes aldı.“Seni anlıyorum.”Başımı kaldırdım.Bora gözlerini benden kaçırmadan devam etti.“Ama anlamak istemiyorum.”Sözleri göğsümün ortasına oturdu.“Yani… seni neden böyle yaptığını anlamaya çalışabilirim, Aras. Yaşadıklarını, öfkeni, geçmişini… hepsini. Ama Eftel’in bunları yaşamasını düşününce…”Cümlesinin devamını getiremedi.Başını iki yana salladı.“Cidden bilmiyorum.”Haklıydı.Bunu inkâr edemezdim.Bora’nın bana kızması kolaydı. Hatta benden nefret etmesi bile anlaşılırdı. Çünkü anlattığım şeyin diğer tarafında yalnızca benim öfkem yoktu.Eftel vardı.Onun hayatı vardı.Çocukluğu vardı.Babası vardı.Ve ben, bütün bunların ortasında duruyordum.“Haklısın.” dedim.Sesim beklediğimden daha kısık çıktı.“Biliyorum.”Sonra gözlerimi yeniden Eftel’in bulunduğu odaya çevirdim.Kapının ardında olduğunu bilmek bile yetiyordu.Derin bir nefes aldım.“Keşke bazı şeyleri geri alabilseydim.”Ama hayatın en acı tarafı buydu.Bazı şeylerin telafisi yoktu.Bazı geceler tekrar yaşanmıyordu.Bazı insanlar geri gelmiyordu.Ve bazı günahlar insanın peşini, vicdanı susana kadar değil, ömrünün sonuna kadar bırakmıyordu.İlin sessizliğimizi bozdu.“Aras…”Ona baktım.İfadesi yumuşaktı ama gözlerinde kararlılık vardı.“Bora’nın söylediğini anlıyorum. Ben de Eftel’i düşünüyorum. Ama senin de ne yaşadığını görmezden gelemem.”Bir adım bana yaklaştı.“Sen bunu yıllardır tek başına taşıyorsun.”Gözlerimi yere indirdim.“Çünkü taşımam gerekiyordu.”“Hayır.” dedi İlin. “Taşımak zorunda olduğuna kendini inandırmışsın.”Sustum.İlin devam etti.“Eftel’in geçmişini ondan saklamakla onu koruduğunu düşünüyorsun. Belki gerçekten korumaya çalışıyorsun. Ama bir gün hatırlarsa, onun adına karar vermiş olmanın da bir bedeli olacak.”Bu söz içime oturdu.Çünkü haklıydı.Ben Eftel’i kaybetmekten korktuğum için onun gerçeği bilme hakkını da elimden alıyordum.“Peki ne yapmam gerekiyor?” diye sordum.İlin birkaç saniye bana baktı.“Bilmiyorum.”Sonra kapıya baktı.“Ama bildiğim bir şey var. Eftel seni seviyor olabilir. Sen de onu seviyor olabilirsin. Fakat sevgi, geçmişi yok etmiyor Aras.”Gözlerimi kapattım.İçeriden Eftel’in çok hafif bir kahkahasını duydum.Muhtemelen Deniz bir şey söylemişti.Kalbim yine sıkıştı.Çünkü onu sevmenin ne kadar güzel olduğunu biliyordum.Ama onu sevmenin ne kadar korkunç bir bedeli olabileceğini de artık biliyordum.Ve belki de ilk kez, geçmişimle Eftel arasında seçim yapamayacağımı anladım.Çünkü geçmişimi değiştiremezdim.Ama Eftel’in geleceğinde nasıl bir adam olacağımı hâlâ seçebilirdim.