8

İl’in, Bora’nın ve Tugay’ın yanına doğru gülümseyerek yürümeye başladım çünkü balo için alışveriş yapacaktık. Nihayet hep birlikte alışveriş merkezine gelmiştik. Ama bu balo normal bir balo değildi. Bu gece herkes kimliğini saklayacaktı. Kimse gerçek kimliğini belli etmeyecek, birbirimizi maskelerimizin ardından tanımaya çalışacaktık. Bu yüzden normalde giyeceğimiz elbiselerden daha farklı kıyafetler seçmek zorundaydık. Uzun süren alışverişin ardından sonunda eve dönmüştük. Balo bugün akşam saat dokuzdaydı ve artık hazırlanma vakti gelmişti. Aynanın karşısında kendime son kez baktım. Üzerimde orman yeşili, vücuduma tam oturan bir elbise vardı. Hafif dekoltesi elbiseye ayrı bir hava katıyordu. Yüzümde ise kimliğimi gizleyen bir maske vardı. Ayaklarımda siyah topuklu ayakkabılarım vardı. Saçlarımı son kez düzelttim ve aynadaki yansımama baktım. Bu gece kimse beni tanımayacaktı. Ben de kimseyi tanımayacaktım. En azından öyle olması gerekiyordu. Saatin dokuzu göstermesine çok az kalmıştı. Çantamı aldım ve odadan çıktım. Bu gece baloya tek gidecektim. Kapının önünde bir an durup derin bir nefes aldım. İçimde garip bir his vardı. Sanki bu gece hayatımda hiç beklemediğim bir şey olacaktı ama ne olduğunu henüz bilmiyordum.
Nihayet baloya gelmiştim. İlk işim İl’i bulmaktı ve çok geçmeden onu gördüm. Hemen yanına gittim, Bora ve Tugay da oradaydı. Herkes muazzam giyinmişti. İl çok güzel olmuştu, Bora ve Tugay için ise anlatmama bile gerek yoktu, gayet karizmatik görünüyorlardı. Balo başladığına göre biz de eğlenmeye başlamıştık. Uzun bir süre gülüşmüş, dans etmiş ve eğlenmiştik. Biraz da kafa bulmuştuk sanırım. Bugün gerçekten en güzel günümdü. Saat şimdiden on bire yaklaşmıştı ve hafiften herkes ayrılmaya başlamıştı. Sanırım bizim de gitme vaktimiz gelmişti ama gitmeden önce son kez lavaboya gitme ihtiyacı duyduğum için İl’e haber verip oradan ayrıldım. Lavabonun yolunu gözetlerken bir şey dikkatimi çekti. Simsiyah bir takım elbise, kömür gibi siyah saçlar ve o yeşil gözler… Onu gördüğüm anda kanımın durduğunu hissettim. Yani bizim okulumuzda mı okuyordu? Kendimi tutamayıp yanına gittim ve konuşmaya çalıştım. Nereden tanıştığımızı, benden ne istediğini sormaya başladım ve ısrarla ismini sordum. O ise hiçbir şey söylemeden sadece bana bakıyordu. Bakışları buz gibiydi. Sanki gözleriyle beni olduğum yere sabitlemişti. Ona son kez bir soru sormaya çalışırken bir anda hareket etti ve parmağını dudaklarına götürerek sus işareti yaptı. Ne olduğunu anlamaya fırsat bulamadan elimden tuttu ve beni balonun terasına çıkardı. Terasa çıktığımızda arkamızdan kapının kapanma sesi geldi. Birkaç saniye boyunca ikimiz de sessizce birbirimize baktık. Ne yapmaya çalıştığını anlamıyordum ama nedense bu sessizlik beni korkutmaktan çok meraklandırıyordu.
“Merhaba Eftel, ben Aras. Hatırladın mı sevgilim?” Kalbim durmuş gibiydi. Sevgilim mi? Ne demeye çalışıyordu? Aras kimdi, neden bana sevgilim diyordu? Ona şaşkınlıkla bakıp ne demek istediğini anlamaya çalıştım. “Sen neyden bahsediyorsun?” diye sordum ama o yine hiçbir şey söylemedi. Sadece kafasını bana doğru eğdi ve kulağıma doğru fısıldadı.

“Uyan güzelim.” Ne olduğunu anlamıyordum. İçime tarifsiz bir korku çökmüştü. Bir an bile düşünmeden oradan ayrıldım. İl’e haber vermek aklıma bile gelmemişti. Tek istediğim eve gitmekti. Hızlı adımlarla ilerlemeye başladım ama sanki birilerinin beni takip ettiğini hissediyordum. Arkama dönüp baktığımda kimseyi göremiyordum fakat bu, korkumu azaltmak yerine daha da artırıyordu. Adımlarımı hızlandırdım. Sonunda eve gelmiştim. Kapıyı açmak için anahtarımı çıkardığım sırada içeride ışıkların yanmadığını fark ettim. Bu saatte herkes uyuyor olabilir miydi? Anahtarı kilide yerleştirip kapıyı açtım. İçeri adımımı attığım anda burnuma garip bir koku geldi. Olduğum yerde duraksadım. Evde bir şeyler ters gidiyordu. Elimi duvardaki düğmeye uzatıp ışığı açtım. Ardından bir diğerini… Sonra bir diğerini… Salonun ışığını açtığım anda gözlerim gördüklerine kilitlendi. Olduğum yerde donup kaldım. Ailem… Canım ailem… Yerde hareketsiz yatıyordu. Etraflarında kan vardı. Nefesim kesildi, bütün bedenim titremeye başladı. Gözlerimi kapatıp tekrar açtım ama gördüğüm şey değişmemişti. Bir adım atmaya çalıştım fakat dizlerimin bağı çözüldü ve yere düştüm. Ellerim titriyordu, nefes alamıyor gibiydim.