12

Parkın diğer tarafından bize doğru yaklaşan çocuk birkaç adım sonra durdu. Önce bana baktı, ardından Deniz’e, sonra da Aras’a gözlerini çevirdi. Yüzündeki hafif gülümseme Aras’ın aksine soğuk değil, fazlasıyla kendinden emindi. Ellerini cebine sokup başını hafifçe eğdi.
“Sanırım kendimi tanıtmam gerekiyor. Ben Akın. Aras’ın ikiziyim.”
Deniz şaşkınlıkla ikisine baktı.
“İkiz mi?”
Akın dudaklarının kenarını kaldırdı.
“Şaşırmana gerek yok. İkimizden daha yakışıklı olanı bulmak zor ama genelde ben olduğumu düşünüyorum.”
Deniz istemsizce güldü. Aras ise gözlerini devirdi.
“Akın, kes şunu.”
Akın ona dönüp sırıttı.
“Ne oldu kardeşim? Eftel’in yanında biraz olsun insan gibi davranmaya çalışıyordun ya.”
Aras’ın çenesi gerildi.
“Ne yaptığımı sana açıklamak zorunda değilim.”
Akın birkaç saniye sustu. Ardından bakışlarını bana çevirdi.
“Ama bana açıklamak zorundasın.”
Aras bir adım attı.
“Akın…”
“Hayır.” Akın’ın sesi ilk kez ciddileşti. “Bu kadarını bile saklayamazsın.”
İçimde kötü bir his oluştu. Deniz de sessizleşmişti. Aras ile Akın arasında görünmez bir gerilim yükseliyordu.
“Neyi saklıyor?” diye sordum.
İkisi de bana baktı.
Aras’ın gözlerinde ilk kez korkuya benzeyen bir şey gördüm.
Akın ise derin bir nefes aldı.
“Eftel… Sana anlatmadığı bir şey var.”
Aras hemen onun kolundan tuttu.
“Sakın söyleme.”
Akın elini çekip Aras’a sertçe baktı.
“Yeter artık!”
Sonra bana döndü.
“Sana gelen mesajları Aras göndermedi.”
Bir an hiçbir şey anlamadım.
“Ne?”
Akın’ın yüzündeki o çapkın gülümseme tamamen kaybolmuştu.
“Çünkü o mesajları gönderen kişi… senin düşündüğün gibi seni takip eden biri değil.”
Kalbim hızlandı.
“O zaman kim?”
Akın cevap vermeden önce Aras’a baktı.
Aras başını iki yana sallıyordu.
“Akın, sus.”
Akın gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
“O mesajları gönderen kişi…”
Bir saniye durdu.
“Senin annen.”
Dünya başıma yıkılmış gibi hissettim.
“Annem mi?”
Aras bir anda Akın’ın üzerine yürüdü.
“Sen ne yaptığını sanıyorsun?”
Akın onu itti.
“Gerçeği öğrenmeye hakkı var!”
Aras tekrar üzerine atılınca Deniz araya girdi.
“Yeter! İkiniz de sakin olun!”
Ama Aras artık Deniz’i bile duymuyordu.
“Sen bunu nasıl söylersin?”
Akın da geri adım atmadı.
“Çünkü yıllardır onun bilmediği gerçeği sen saklıyorsun!”
Aras’ın yüzü bembeyaz kesildi.
Ben ise olduğum yerde donup kalmıştım.
Akın’ın söylediği sözler zihnimde yankılanmaya devam ediyordu. Annem… Yaşıyordu. Ama bu mümkün değildi. Ben onu görmüştüm. O gece evin içinde gördüğüm manzara hâlâ gözlerimin önündeydi. Babamın da öldüğünü biliyordum. Onları kendi gözlerimle görmüştüm. Bu yüzden titreyen bir sesle Akın’a baktım.“Annem… yaşıyorsa…” Boğazım düğümlendi. “Babam?”Akın’ın yüzü düştü.“Baban öldü, Eftel.”Gözlerimi kapattım. Bunu zaten biliyordum. O görüntüyü nasıl unutabilirdim ki?“Biliyorum…” dedim fısıltıyla. “Onu gördüm.”Aras’ın bakışları bir anda üzerime çevrildi.“Ama…” dedim, bu kez Aras’a bakarak. “Onun neden öldüğünü bilmiyorum.”Akın sustu.Aras’ın yüzündeki ifade değişti.İşte o an içime korkunç bir şüphe düştü.“Aras…”Cevap vermedi.“Babamın ölümünü sen biliyorsun.”Aras gözlerini kaçırdı.“Eftel, şimdi bunun sırası değil.”“Ne zaman sırası olacak?” diye bağırdım. “Annemin öldüğünü sandım. Babamı kendi evimde ölü gördüm. Bütün hayatımın yalan olduğunu bugün öğreniyorum ve sen hâlâ bana ‘şimdi sırası değil’ diyorsun!”Akın başını eğdi. Sonunda dayanamadı.“Çünkü babanın ölümünü Aras biliyor.”Aras bir anda Akın’a döndü.“Yeter.”“Hayır, artık yeter değil.”Akın’ın sesi sertleşmişti.“Ona gerçeği söylemek zorundasın.”Aras bir adım attı.“Sen karışma.”“Karışacağım.”İkisi birbirine doğru ilerledi.Ben ise yerimden kıpırdayamıyordum.“Aras…” dedim. “Babamın başına ne geldi?”Aras bana baktı. Gözlerinde ilk kez saklayamadığı bir suçluluk vardı.Dört yıl sonra ilk kez karşıma çıkmıştı. Dört yıl boyunca ondan hiçbir haber almamış, yüzünü görmemiş, sesini duymamıştım. Şimdi ise karşımdaki adam, geçmişimin bütün yaralarını yeniden açıyordu.“Eftel…”“Sen miydin?”Sessizlik.Kalbim göğsümün içinde parçalanacakmış gibi çarpıyordu.Aras cevap vermedi.Ama o sessizlik her şeyi anlatıyordu.Akın gözlerini kapattı.“Evet.”Başımı yavaşça Aras’a çevirdim.“Sen…”Sesim çıkmadı.Aras sonunda gözlerimin içine baktı.“Babanın ölümünde benim payım var.”Bir adım geri çekildim.“Payın mı?”Gözlerim doldu.“Sen benim babamı öldürdün mü?”Aras sustu.Bu kez cevabı Akın vermedi.Aras kendi dudaklarından çıkardı.“Evet.”O an etrafımdaki her şey sessizleşti.Aras’ın yüzüne bakarken aklımdan tek bir düşünce geçti:Ben ailemi kaybettiğimi sanıyordum.Meğer ailemi benden alan kişi, dört yıl sonra ilk kez karşıma çıkıp gerçeği yüzüme söyleyen adamdı.