18

Aradan uzun bir süre geçmişti. Artık hava tamamen kararmış, odanın içindeki gölgeler duvarlarda ağır ağır uzamaya başlamıştı. Aras gelmişti. Nasıl olduğumu sormuş, birkaç saniye boyunca yüzüme çaresizce bakmış ve hiçbir şey söylemeden geri çıkmıştı. Gözlerinde söylemek isteyip de söyleyemediği bir şey vardı. Belki de ben sadece öyle görmek istemiştim.Deniz ise geri geleceğini söyleyip gitmişti. Ailesiyle bir problemi olduğunu söylemişti ama sesindeki huzursuzluk, söylediğinden çok daha fazlasını anlatıyordu.Bense bütün bunların arasında tek bir şeyi düşünüyordum.Annem.Ne kadar zamandır onu düşünüyordum bilmiyordum. Belki saatlerdir, belki de yıllardır.Bu gece herkesin uyumasını bekleyecektim. Evden sessizce çıkıp annemin yanına gidecektim. Sabahı beklersem birilerinin beni durduracağından emindim. Bana izin vermeyeceklerini biliyordum. Belki de nedenini kendileri bile bilmiyordu.Telefonumu elime aldım.Ekrana uzun süre baktım. Parmaklarım klavyenin üzerinde hareketsiz kaldı. Sonunda tek bir cümle yazdım.“Bu gece geleceğim.”Gönderdim.Mesajın altında kısa süre sonra “Görüldü” yazısı belirdi.Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu.Ama cevap gelmedi.Telefonu elimde tutmaya devam ettim. Belki birazdan yazardı. Belki “Gelme.” derdi. Belki “Seni bekliyorum.” Belki de hiçbir şey söylemeden kapıda karşıma çıkardı.Dakikalar geçti.Ekran hâlâ sessizdi.Tam telefonu bırakacaktım ki yeni bir bildirim geldi.Annemden değildi.Kaşlarımı çattım.Sonra ekrana bir kez daha baktım.İçime açıklayamadığım, ağır bir sıkıntı çöktü.Çünkü o an ilk kez, bu gece annemin yanına gitmekten korkmadığımı fark ettim.Asıl korktuğum şey, annemin beni gördüğünde yüzünde ne göreceğimdi.Beni mi?Yoksa benim hatırlamadığım bir geçmişi mi?Telefonu cebime koydum ve odanın kapısına baktım.Ev sessizleşmeye başlamıştı.Herkes uyuduğunda gidecektim.Ve bu kez kimse beni durduramayacaktı.Ya da en azından ben öyle sanıyordum.
Ayak sesleri bu kez daha yakındı.Yürümeye devam ettim.Arkamı dönmedim. Belki de gerçekten biri beni takip ediyordu, belki de bütün bunlar gecenin sessizliğinde büyüttüğüm bir kuruntudan ibaretti.Bir süre sonra ayak sesleri tamamen kesildi.Bu kez dönüp baktım.Kimse yoktu.İçimdeki huzursuzluğu bastırıp yoluma devam ettim.Sokaklar giderek sessizleşiyordu. Birkaç dakika sonra annemin evinin bulunduğu sokağa çıktım.Adımlarım yavaşladı.Nedense buraya yaklaştıkça içimde garip bir tanıdıklık oluşuyordu.Binanın önünde durdum.Başımı kaldırıp pencerelere baktım.Üst kattaki perdelerin arasından çok hafif bir ışık sızıyordu.Annem uyanık mıydı?Telefonumu çıkardım.Mesaj hâlâ cevapsızdı.Ekranı kapattım.Binanın kapısına yürüdüm ve zile bastım.İçeriden hiçbir ses gelmedi.Bir kez daha bastım.Bu kez birkaç saniye sonra kapının kilidi açıldı.Kapı aralandı.Karşımda annem vardı.Beni görünce olduğu yerde kaldı.Ben de hiçbir şey söyleyemedim.Yüzüne baktım.Gözleri önce yüzümde, sonra ellerimde gezindi. Sanki karşısında gerçekten ben varmışım gibi emin olmaya çalışıyordu.“Anne…”Sesim titredi.Annem cevap vermedi.Sadece kapıyı biraz daha açtı.“İçeri gel.”İçeri girdim.Ev sessizdi.Ama garip olan sessizlik değildi.Duvarlara baktığımda içimde tuhaf bir his oluştu. Koridordaki eski fotoğraflardan biri dikkatimi çekti.Yaklaştım.Fotoğrafta üç çocuk vardı.İki erkek çocuk ve ortalarında küçük bir kız.Kızın yüzünü seçemiyordum.Fotoğraf eskiydi ve kenarları yıpranmıştı.Elimi uzatıp çerçeveyi hafifçe çevirdim.Arkasında kurşun kalemle yazılmış birkaç kelime vardı.“Bir daha ayrılmayacağız.”Kaşlarım çatıldı.“Anne…”Annem arkamda durmuştu.Bir süre fotoğrafa baktı.Sonra sessizce yanıma geldi ve çerçeveyi elimden aldı.“Onu bırak.”Sesindeki ton beni şaşırttı.Fotoğrafa son kez baktım.Nedense o üç çocuğun kim olduğunu öğrenmekten çok…Ortadaki kızın neden bana bu kadar tanıdık geldiğini merak ediyordum.
/////
“Ortadaki kız kim?”Annem cevap vermedi.Fotoğrafı elinden almaya çalıştım ama geri çekti.“Anne.”“Eftel, bu gece burada kalacaksın.”Kaşlarımı çattım.“Ne?”“Beni duydun.”“Ben buraya kalmaya gelmedim.”“Biliyorum.”“Öyleyse neden—”“Çünkü seni bu evden çıkarmayacağım.”Bir an ne diyeceğimi bilemedim.Annemin yüzüne baktım. Gözlerinde daha önce hiç görmediğim bir korku vardı.“Ben çocuk değilim.”“Biliyorum.”“O zaman bana ne yapacağımı söylemeyi bırak.”Annem derin bir nefes aldı.“Aras’tan uzak dur.”İçimde bir şey koptu sanki.“Ne?”“Aras’tan.”“Bunun konuyla ne alakası var?”“Çok alakası var.”“Benim hayatımla ilgili bir şey söyleyip duruyorsun ama ne olduğunu açıklamıyorsun. Benden ne saklıyorsun?”Annem sustu.Bu sessizlik öfkemi daha da büyüttü.“Aras bana ne yaptı?”“Henüz hiçbir şey.”“Henüz mi?”Annem gözlerini kaçırdı.“Eftel, bazı şeyleri anlaman için çok geç olmadan önce senden onu uzak tutmam gerekiyor.”“Beni ondan koruyacağını mı sanıyorsun?”“Evet.”“Sen beni yıllardır tanımıyorsun bile!”Söz ağzımdan çıktığı anda annemin yüzündeki ifade değişti.Ama geri çekilmedim.“Beni tanımıyorsun. Neler yaşadığımı bilmiyorsun. Kimi sevdiğimi, kime güvendiğimi bilmiyorsun. Sonra karşıma çıkıp ‘Aras’tan uzak dur’ diyorsun.”“Çünkü sana zarar verebilir!”“Bunu nereden biliyorsun?”Annem sustu.“Anne, nereden biliyorsun?”“Çünkü onu tanıyorum.”“Ne zamandır?”Cevap vermedi.“Ne zamandır tanıyorsun?”“Eftel, yeter.”“Hayır, yeter değil!”Sesim evin içinde yankılandı.“Ben buraya annemi bulmaya geldim. Karşıma çıkan şeye bak! Yine benden bir şey saklıyorsun.”Annemin gözleri doldu.“Ben senden bir şey saklamak istemiyorum.”“İstemiyorsun ama saklıyorsun.”“Çünkü seni korumaya çalışıyorum!”“Ben senden korunmak istemiyorum!”Annem bir adım yaklaştı.“Sen kendini koruyamayacak kadar çok şeyi unutmuşsun.”O cümleyle birlikte her şey sustu.Kalbim sıkıştı.“Ne dedin?”Annem dudaklarını birbirine bastırdı.Ben ise ona bakmaya devam ettim.“Ben… neyi unuttum?”Cevap vermedi.“Anne.”Sessizlik.“Ben neyi unuttum?”Annem gözyaşlarını silip başını kaldırdı.“Bu gece burada kalacaksın.”“Hayır.”“Eftel.”“Hayır!”Kapıya yöneldim.Annem önümde durdu.“Buradan çıkmayacaksın.”“Çekil.”“Hayır.”“Çekil önümden!”“Aras seni bulursa—”“BIRAK ARAS’I!”Sesim kırıldı.“Hayatımda ne varsa elimden alıp duruyorsunuz. Kimse bana hiçbir şey anlatmıyor. Herkes benim adıma karar veriyor. Sonra da beni koruduğunuzu söylüyorsunuz.”Annemin yüzüne baktım.“Belki de beni korumuyorsun.”Gözleri doldu.“Belki de sadece benden sakladığın şeylerin ortaya çıkmasından korkuyorsun.”Annemin yüzündeki ifade bir anda değişti.Ve o an…İlk kez söylediğim sözün bir yere dokunduğunu anladım.Ama nereye dokunduğunu hâlâ bilmiyordum.
Annem birkaç saniye boyunca yüzüme baktı.Sonra birden gözlerindeki o kırgınlık kayboldu.Yerine öfke geldi.“Yeter artık.”Sesi o kadar sertti ki istemsizce sustum.“Beni suçlamayı bırak.”“Ben seni suçlamıyorum, sadece—”“Hayır! Sen hiçbir şeyi bilmiyorsun!”Elindeki fotoğrafı masanın üzerine bıraktı.“Ne kadar uğraşırsam uğraşayım seni koruyamıyorum. Sen ise sürekli kendini tehlikenin içine atıyorsun.”“Ben tehlikede değilim!”“Bunu nereden biliyorsun?”“Çünkü Aras bana hiçbir şey yapmadı!”Annem bir an gözlerini kapattı.“Henüz.”Yine aynı kelime.Henüz.“Ne demek henüz?”Cevap vermedi.Kapıya yöneldi.“Ne yapıyorsun?”“Bu gece burada kalacaksın.”“Ben hiçbir yere kapanmıyorum.”Annem kapıyı açtı.“Anne!”Beni dinlemeden koridora çıktı.Arkasından gittim.“Anne, konuşmamız bitmedi!”Bir anda arkasını döndü.“Benim için bitti!”Kapıyı açıp beni içeri yönlendirdi.“Ne yapıyorsun?”“Sabaha kadar burada kalacaksın.”“Beni buraya kapatamazsın!”Kapı yüzüme doğru kapandı.Ardından kilidin sesi duyuldu.Bir an öylece kaldım.Sonra kapıya koştum.“ANNE!”Kapıyı yumruklamaya başladım.“Kapıyı aç!”Cevap yoktu.“Anne, aç şu kapıyı!”Kollarımı kapının koluna geçirdim, aşağı bastırdım.Açılmadı.“Bunu yapamazsın!”Sesim titremeye başladı.“Beni duyuyor musun?”Koridordan ayak sesleri geldi.Annem kapının diğer tarafında durdu.“Sabah konuşacağız.”“Hayır!”“Eftel, lütfen.”“Beni burada bırakma!”Sesim bir anda öfkeye dönüştü.“Beni çocuk yerine koymayı bırak!”Ayak sesleri uzaklaştı.Gözlerim doldu.Kapıya tekrar vurdum.“Anne!”Cevap yoktu.Odaya baktım.Pencere.Masa.Dolap.Yatak.Her şey üzerime üzerime geliyordu.Nefesim hızlandı.Telefonumu çıkardım.Ekrana baktım.Aras.Deniz.Annem.Üç isim.Üç ayrı sessizlik.Telefonu yatağın üzerine fırlattım.“Yeter…”Sesim bu kez fısıltıya dönüştü.Sonra yerdeki fotoğrafı fark ettim.Ne zaman yere düştüğünü bilmiyordum.Eğilip aldım.Aynı fotoğraf.Üç çocuk.Ortadaki küçük kız.Fotoğrafın arkasındaki yazı.Bir daha ayrılmayacağız.Parmaklarım yazının üzerinde gezindi.Ve nedense bu kez başka bir şey fark ettim.Fotoğrafın köşesinde, daha önce görmediğim küçücük bir tarih vardı.Gözlerimi kısıp tarihe baktım.Kalbim hızla çarpmaya başladı.Çünkü o tarih…Benim doğduğum yıldı.
Kapının önünde birkaç saniye öylece kaldım.Sonra dizlerimin bağı çözüldü.Yavaşça yere çöktüm.Fotoğraf hâlâ elimdeydi. Parmaklarım titriyordu. Gözlerim fotoğraftaki küçük kıza takılıp kalmıştı.Neden?Neden hiçbir şey hatırlamıyordum?Başımı kapıya yasladım.“Anne…”Sesim zar zor çıktı.Bir süre cevap bekledim.Hiçbir şey olmadı.Bu kez daha yüksek sesle bağırdım.“Anne!”Koridordan bir hareket sesi geldi.“Ne olur…”Sesim kırıldı.“Ne olur anlat.”Gözlerimden yaşlar akmaya başladı.“Yalvarırım, anlat anne.”Kapıya doğru yaklaştım.“Ben kimim?”Sesim gittikçe yükseliyordu.“Ben kimim anne?”Cevap yoktu.“Ben kimim?!”Hıçkırarak ağlamaya başladım.“Kimim ben? Kim? Kim, anne?!”Ellerimi saçlarıma götürdüm. Parmaklarım saçlarımın arasına dolandı. Başımı öne eğdim.“Neden hatırlamıyorum?”Cümleyi söylerken sesim tamamen dağıldı.“Neden hiçbir şeyi hatırlamıyorum?”Kapının diğer tarafında annemin nefesini duyabiliyordum.Ama yine konuşmuyordu.“Bana neden kimse bir şey anlatmıyor?”Hıçkırıklarımın arasından konuşmaya çalıştım.“Aras bir şey biliyor…”Başımı kaldırdım.“Sen bir şey biliyorsun…”Gözyaşlarımı silmeye çalıştım ama durmuyordu.“Deniz bile bir şey biliyor gibi davranıyor.”Bir an sustum.“Bir tek ben bilmiyorum.”Bu cümle içimde bir yerleri parçaladı.“Bir tek ben kendi hayatımı bilmiyorum.”Dizlerimin üzerine çöktüm.“Ben ne yaptım?”Annemin sesi sonunda kapının arkasından geldi.“Eftel…”“Hayır!”Hemen sözünü kestim.“Bana adımı söyleme. Ben zaten kim olduğumu bilmiyorum.”Sesim titriyordu.“Bana sadece gerçeği söyle.”Kapının koluna tutundum.“Ne olur…”Bir an gözlerimi kapattım.“Ben o fotoğraftaki kız mıyım?”Sessizlik.Nefesimi tuttum.“Aras’ı neden tanıyorum?”Yine cevap yoktu.“Akın kim?”Annemin nefesi bir anda kesilmiş gibi oldu.Gözlerimi açtım.“Akın…”Bu ismi söylerken içimde tuhaf bir ürperti dolaştı.“Ben onu neden biliyorum?”Annem hâlâ susuyordu.Ben ise artık ağlamaktan yorulmuştum.Başımı kapıya yasladım.“Anne…”Sesim küçüldü.“Ne olur bana kendi hayatımı geri ver.”Uzun bir sessizlik oldu.Sonra kapının diğer tarafından annemin boğuk sesi geldi.“Keşke verebilsem.”Gözlerimi kapattım.Ve o cümleyle birlikte içimde tek bir şey kaldı:Daha fazla soru.
Kapının önünde birkaç saniye öylece kaldım.Sonra dizlerimin bağı çözüldü.Yavaşça yere çöktüm.Fotoğraf hâlâ elimdeydi. Parmaklarım titriyordu. Gözlerim fotoğraftaki küçük kıza takılıp kalmıştı.Neden?Neden hiçbir şey hatırlamıyordum?Başımı kapıya yasladım.“Anne…”Sesim zar zor çıktı.Bir süre cevap bekledim.Hiçbir şey olmadı.Bu kez daha yüksek sesle bağırdım.“Anne!”Koridordan bir hareket sesi geldi.“Ne olur…”Sesim kırıldı.“Ne olur anlat.”Gözlerimden yaşlar akmaya başladı.“Yalvarırım, anlat anne.”Kapıya doğru yaklaştım.“Ben kimim?”Sesim gittikçe yükseliyordu.“Ben kimim anne?”Cevap yoktu.“Ben kimim?!”Hıçkırarak ağlamaya başladım.“Kimim ben? Kim? Kim, anne?!”Ellerimi saçlarıma götürdüm. Parmaklarım saçlarımın arasına dolandı. Başımı öne eğdim.“Neden hatırlamıyorum?”Cümleyi söylerken sesim tamamen dağıldı.“Neden hiçbir şeyi hatırlamıyorum?”Kapının diğer tarafında annemin nefesini duyabiliyordum.Ama yine konuşmuyordu.“Bana neden kimse bir şey anlatmıyor?”Hıçkırıklarımın arasından konuşmaya çalıştım.“Aras bir şey biliyor…”Başımı kaldırdım.“Sen bir şey biliyorsun…”Gözyaşlarımı silmeye çalıştım ama durmuyordu.“Deniz bile bir şey biliyor gibi davranıyor.”Bir an sustum.“Bir tek ben bilmiyorum.”Bu cümle içimde bir yerleri parçaladı.“Bir tek ben kendi hayatımı bilmiyorum.”Dizlerimin üzerine çöktüm.“Ben ne yaptım?”Annemin sesi sonunda kapının arkasından geldi.“Eftel…”“Hayır!”Hemen sözünü kestim.“Bana adımı söyleme. Ben zaten kim olduğumu bilmiyorum.”Sesim titriyordu.“Bana sadece gerçeği söyle.”Kapının koluna tutundum.“Ne olur…”Bir an gözlerimi kapattım.“Ben o fotoğraftaki kız mıyım?”Sessizlik.Nefesimi tuttum.“Aras’ı neden tanıyorum?”Yine cevap yoktu.“Akın kim?”Annemin nefesi bir anda kesilmiş gibi oldu.Gözlerimi açtım.“Akın…”Bu ismi söylerken içimde tuhaf bir ürperti dolaştı.“Ben onu neden biliyorum?”Annem hâlâ susuyordu.Ben ise artık ağlamaktan yorulmuştum.Başımı kapıya yasladım.“Anne…”Sesim küçüldü.“Ne olur bana kendi hayatımı geri ver.”Uzun bir sessizlik oldu.Sonra kapının diğer tarafından annemin boğuk sesi geldi.“Keşke verebilsem.”
“Keşke verebilsem.”Annemin söylediği o cümleyle gözlerim tekrar doldu.“Keşke mi?”Kapıya baktım.“Keşke ne demek anne?”Cevap yoktu.“Bana bunu söyleyip susamazsın!”Sesim çatladı.“Ben burada delirmek üzereyim!”Ellerimi saçlarımın arasına geçirip başımı tuttum.“Her gece aynı şey! Bir şey hatırlıyorum, sonra kayboluyor. Bir yüz görüyorum, tanıyamıyorum. Bir isim duyuyorum, içimde bir şey oluyor ama neden olduğunu bilmiyorum!”Hıçkırarak nefes almaya çalıştım.“Ben kendi hayatımın içinde yabancıyım!”Kapıya yumruğumla vurdum.“Ve siz hepiniz bunu biliyorsunuz!”Sesim koridorda yankılandı.“Sen biliyorsun!”Bir kez daha vurdum.“Aras biliyor!”Bir kez daha.“Akın biliyor!”Gözyaşlarım çeneme kadar süzülüyordu.“Peki ben neden bilmiyorum?!”Cevap gelmedi.“ANNE!”Sesim artık çığlığa dönmüştü.“NE OLDU BANA?!”Sessizlik.“Bana neden kimse söylemiyor?!”Nefes nefese kaldım.“Ben kimim?”Kapının önünde dizlerimin üzerine çöktüm.“Ben kimdim?”Sesim küçüldü.“Ne yaşadım?”Bir süre hiçbir şey duymadım.Sonra annemin sesi geldi.Bu kez sertti.Soğuk ve kesin.“Çünkü bazı gerçekleri bilmek seni iyileştirmez, Eftel.”Başımı kaldırdım.“Ne?”“Bazı gerçekler insanın hayatını kurtarmaz. Sadece elinden kalanları da alır.”Gözlerim dondu.“Beni koruduğunu mu sanıyorsun?”“Evet.”“Hayır.”Sesim titriyordu.“Sen beni korumuyorsun. Beni kendi hayatımdan mahrum bırakıyorsun.”Annem cevap vermedi.“Bana bakmadan karar veriyorsun.”Sesim yeniden yükseldi.“Beni tanımadan!”Kapıya yaklaşıp son kez bağırdım.“ANNE, NE OLUR!”Cevap gelmedi.“Anne…”Sessizlik.“Anne?”Yine hiçbir şey.Kapının diğer tarafındaki nefesi dinledim.Bir saniye.İki saniye.Üç saniye.Hiçbir şey yoktu.“Anne?”Elimi kapının üzerine koydum.Az önce oradaydı.Nefesini duyuyordum.Şimdi yoktu.“Anne…”Sesim fısıltıya dönüştü.Kapıya kulağımı dayadım.Koridor bomboş gibiydi.Annem gitmişti.Bu kez gerçekten gitmişti.Ve ben ilk defa, karanlık bir odanın içinde yalnızca geçmişimi değil, annemi de kaybetmiş gibi hissettim.Fotoğrafı göğsüme bastırdım.Gözlerimi kapattım.Sonra çok sessiz bir şekilde fısıldadım:“Ben kimim?”
Saat kaç olmuştu bilmiyordum.Zamanın ne zaman durduğunu, ne zaman geçtiğini ayırt edemiyordum artık.Gözlerim şişmiş, başım ağrımaya başlamıştı. Hâlâ yerde, kapının önünde oturuyordum.Elimi güçlükle cebime attım ve telefonumu çıkardım.Ekran yüzüme ışık vurdu.Gözlerimi kısarak baktım.Aras’tan cevapsız çağrı.Bir tane.İki tane.On tane…Parmağımı aşağı kaydırdım.Kaşlarım çatıldı.72 cevapsız çağrı.“Ne…?”Bir an nefesimi tuttum.Yetmiş iki.Gerçekten yetmiş iki kere mi aramıştı?Telefonu iki elimle kavradım.Bunca kez neden aramıştı?Bir şey mi olmuştu?Yoksa…Bir anda içime korku çöktü.Aras’ın son gördüğüm hâli geldi aklıma. Bana bakarken yüzündeki o çaresizlik…Telefon numarasına dokundum.Arama başladı.Birinci çalış.İkinci.Üçüncü.Tam kapanacağını düşündüğüm anda açtı.“Eftel?”Sesini duyar duymaz boğazım düğümlendi.“Aras…”Tek kelime söyleyebildim.Sonra ağlamaya başladım.Sessizce değil.Saatlerdir tuttuğum ne varsa sanki o tek kelimeyle birlikte dışarı çıktı.“Eftel, ne oldu?”Konuşmaya çalıştım.“Ben…”Nefesim kesildi.“Ben bilmiyorum…”“Ne bilmiyorsun?”“Hiçbir şeyi bilmiyorum Aras.”Sesim hıçkırıkların arasında kayboluyordu.“Annem…”Bir süre konuşamadım.Aras’ın sesi bu kez daha alçak çıktı.“Eftel, nerede olduğunu söyle.”“Annem beni buraya kapattı.”Telefonun diğer ucunda birkaç saniyelik sessizlik oldu.Sonra Aras’ın nefesi değişti.“Ne?”“Beni duymuyor… Gitmiş… Ben…”Yutkundum.“Aras, ben neden hiçbir şeyi hatırlamıyorum?”Bu kez cevap vermedi.“Bana herkes bir şey saklıyor.”Sesim titriyordu.“Sen de mi?”Uzun bir sessizlik oldu.Gözlerimi kapattım.“Aras…”Sesim neredeyse fısıltıya dönmüştü.
“Ne biliyorsun?”Aras birkaç saniye sustu.Sonra sesi geldi.“Eftel, beni dinle.”Sesindeki ciddiyet ağlamamı bir anlığına bile olsa durdurdu.“Eftel, seni almaya geliyorum. Bekle.”Gözlerimi kapattım.“Aras…”“Kapıyı açmaya çalışma. Kimseyle tartışma. Sadece beni bekle.”“Annem—”“Annenle sonra konuşursun.”Sesindeki telaşı ilk kez bu kadar açık duyuyordum.“Şimdi sadece beni bekle.”Telefonu kulağımdan ayırmadım.“Ne kadar sürede gelirsin?”Kısa bir sessizlik oldu.“Çok sürmez.”Hıçkırarak başımı salladım.Sanki beni görebiliyormuş gibi.“Tamam…”Aras telefonu kapatmadı.Ben de kapatmadım.İkimiz de birkaç saniye boyunca sessiz kaldık.Sonra koridordan çok hafif bir ses geldi.Başımı kaldırdım.“Aras…”“Ne oldu?”“Bir ses duydum.”“Kapıdan uzaklaş.”Sesi bir anda değişmişti.“Eftel, şimdi.”Yavaşça kapıdan geri çekildim.Kalbim yeniden hızlanmaya başladı.Ve koridorun karanlığından, annemin az önce kaybolan ayak sesleri tekrar duyuldu.
Koridordan gelen ayak sesleri yavaşladı.Sonra tamamen durdu.Nefesimi tuttum.Telefon hâlâ kulağımdaydı.“Aras…”“Buradayım.”Sesi alçaktı.“Kimseyle konuşma.”Kapıya baktım.Altından koridorun ışığı görünüyordu.Bir gölge geçti.Geri çekildim.“Biri kapının önünde.”Aras birkaç saniye sustu.“Eftel, sakin ol.”“Ben sakin değilim.”Sesim yeniden titremeye başlamıştı.“Annem bana hiçbir şey söylemiyor. Beni buraya kilitledi. Sonra gitti. Şimdi de—”Kapının kolu hareket etti.Cümlem yarım kaldı.Kilit bir kez döndü.Açılmadı.Sonra tekrar.Bu kez daha sert.Geriye doğru birkaç adım attım.“Aras…”“Ne oldu?”“Kapıyı açmaya çalışıyorlar.”Aras’ın sesi sertleşti.“Eftel, telefonunu sakın kapatma.”Kapı kolu yeniden aşağı indi.Ben duvara yaslandım.“Ya annemse?”Cevap vermeden önce birkaç saniye bekledi.“Kapıyı açma.”Koridordan annemin sesi gelmedi.Sadece kilidin çıkardığı küçük metal sesi duyuluyordu.Sonra…Birden durdu.Sessizlik.Telefonu daha sıkı tuttum.“Gitti mi?”Aras cevap vermedi.“Aras?”“Dinle.”“Ne?”“Dışarıdan bir araba sesi duyarsan bana söyle.”Kaşlarımı çattım.“Neden?”“Çünkü geldiğimde seni hemen çıkaracağım.”Gözlerim doldu.“Aras…”“Buradayım.”“Beni gerçekten almaya gelecek misin?”Bu kez sesi yumuşadı.“Geleceğim.”Gözlerimi kapattım.İlk kez o gece içimde küçücük bir güven duygusu oluştu.Ama birkaç saniye sonra evin girişinden gelen kapı sesiyle gözlerimi yeniden açtım.Birisi eve girmişti.Aras da sesi duydu.“Eftel?”“Evet…”“Kim geldi?”Bilmiyordum.Ama ayak sesleri merdivenlere doğru ilerlemeye başlamıştı.Ve bu kez…Gelen kişi annem değildi.
“Aras… annem değil sanırım.”Sesim titriyordu.Koridordan gelen ayak sesleri gittikçe yaklaşıyordu.“Ben kapatıyorum.”“Eftel, hayır—”“Ne olur çabuk gel.”Boğazım düğümlendi.“Çok korkuyorum.”Bir an sessizlik oldu.Sonra Aras’ın sesi geldi.“Eftel, telefonu kapatma. Beni duyuyor musun?”Gözlerimi kapattım.“Özür dilerim…”“Eftel!”Aramayı sonlandırdım.Telefonu göğsüme bastırdım.Ayak sesleri artık kapının hemen önündeydi.Geriye doğru çekildim.Kapının kolu yavaşça aşağı indi.Bu kez kilit açıldı.Kapı birkaç santim aralandı.Nefesimi tuttum.Ve karanlık koridordan gelen kişiyi gördüğüm anda…Olduğum yerde donup kaldım.
Kapı birkaç santim daha açıldı.Nefesimi tuttum.Karanlığın içinden biri görünüyordu.Yüzünü seçemiyordum.Bir adım attı.Geriye çekildim.“Sen kimsin?”Cevap vermedi.Sadece bana baktı.Telefonumu avucumun içinde daha sıkı tuttum.“Annem nerede?”Yine cevap yoktu.Kalbim göğsümden çıkacakmış gibi atıyordu.Bir adım daha attı.O an yüzünün bir kısmı koridordaki ışığa girdi.Tanımıyordum.Ama…Bakışları.Nedense o bakışlarda tanıdık bir şey vardı.Kaşlarımı çattım.“Beni tanıyor musun?”Adam birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden yüzüme baktı.Sonra gözleri elimdeki telefona kaydı.“Aras’ı mı aradın?”Kanım çekildi.Bir adım daha geri gittim.“Sen Aras’ı nereden biliyorsun?”Bu kez cevap verdi.“Çünkü seni ondan önce de tanıyordum.”Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu.“Ne?”Adam kapının eşiğinde kaldı.“Bunu sana benim söylememem gerekiyordu.”“Ne söylememen gerekiyordu?”Cevap vermedi.“Ben seni tanıyor muyum?”Adamın yüzündeki ifade değişti.Sanki bu soruyu duymaktan korkmuştu.Sonunda gözlerini kaçırdı.“Hayır.”İçimde tuhaf bir boşluk oluştu.“Yalan söylüyorsun.”Adam başını kaldırdı.Bu kez gözlerimin içine baktı.“Keşke öyle olsaydı.”Sözleriyle birlikte koridor yeniden sessizliğe gömüldü.Ben ise tek bir kelimeye takılıp kalmıştım.Keşke.Neden herkes bana aynı şeyi söylüyordu?Neden herkes geçmişimden bir parçayı biliyor ama bana vermiyordu?Tam ağzımı açacakken dışarıdan bir araba sesi duyuldu.Adam başını bir anda kapıya çevirdi.Ben de sese doğru baktım.Farların ışığı pencerenin perdesinden içeri süzüldü.Adamın yüzündeki ifade değişti.“Gitmem gerekiyor.”“Dur!”Kapıya doğru hamle yaptım.Ama o çoktan geri çekilmişti.“Sen kimsin?!”Cevap vermedi.Sadece son kez bana baktı.Ve merdivenlerden aşağı doğru kayboldu.Birkaç saniye sonra dış kapının açıldığını duydum.Ardından sertçe kapandı.Ben olduğum yerde kaldım.Sonra dışarıdan bir ses yükseldi.“EFTEL!”Aras.Gözlerim doldu.Kapıya koştum.İlk kez o gece, korkunun içinden küçücük bir umut geçti.