10

Kütüphanenin ağır kapısından birlikte çıktığımızda yüzüme vuran serin hava, içeride geçirdiğim saatlerin ağırlığını biraz olsun üzerimden almıştı. Deniz yanımda sessizce yürüyordu. Elindeki kitabı göğsüne bastırmış, sanki az önce okuduğu satırların arasında hâlâ kaybolmuş gibiydi. Birkaç dakika boyunca ikimiz de konuşmadan yürüdük. Sokak her zamanki kadar sakindi. Ağaçların arasından süzülen rüzgâr saçlarımı yüzüme savururken Deniz birden bana baktı. “Bugün nedense her şey biraz tuhaf geliyor.” Başımı ona çevirdim. “Ne gibi?” Omuzlarımı hafifçe silktim. “Bilmiyorum. Sanki bir şey olacakmış gibi.” Deniz kısa bir tebessüm etti. “Sen her zaman böyle düşünüyorsun.” Kaşlarımı kaldırıp ona baktım. “Çünkü genelde haklı çıkıyorum.” Birkaç saniye sustu, sonra gözlerini önümdeki yola çevirdi. “Bu sefer de mi?” İçimde anlam veremediğim bir ürperti hissettim. “Umarım çıkmam.” Yürümeye devam ettik. Ayak seslerimiz kaldırımın sessizliğine karışırken Deniz bir anda durdu. Ben de birkaç adım sonra durup ona döndüm. “Eftel…” “Efendim?” Gözlerini gözlerimden ayırmadan konuştu. “Bazen bazı şeyleri fazla düşünüyorsun.” Kaşlarımı çattım. “Sen de bazen hiçbir şeyi yeterince düşünmüyorsun.” Deniz gülmeye başladı. “Belki de bu yüzden iyi anlaşıyoruz.” İstemeden ben de gülümsedim. Tam o sırada cebimdeki telefon titredi. Ekrana baktığımda arayan kişinin adı yoktu. Bilinmeyen bir numaraydı. Mesajı açtığım anda yüzümdeki gülümseme silindi. Mesajda yalnızca tek bir cümle vardı: “Kütüphaneden çıkarken yalnız olduğunu sanıyorsun.” Birkaç saniye ekrana bakakaldım. Deniz yüzümdeki değişikliği fark etmişti. “Ne oldu?” Telefonu hemen kilitledim. “Hiç…” dedim ama sesim bile söylediğim yalana inanmıyordu. Deniz gözlerini üzerimden çekmedi. “Eftel, yüzün bembeyaz oldu.” Başımı kaldırıp arkamıza baktım. Sokağın karşı tarafında birkaç insan yürüyordu. Her şey normal görünüyordu. Ama içimdeki o tuhaf his artık geçmiyordu. Sanki biri bizi gerçekten izliyordu. Ve daha kötüsü, bunun yalnızca bir his olmadığını biliyordum.
Telefonu cebime koyduktan sonra birkaç saniye boyunca olduğum yerde öylece kaldım. Deniz hâlâ yüzüme bakıyordu. Ne olduğunu anlamaya çalıştığı belliydi ama ona mesajdan bahsetmek istemiyordum. Çünkü Deniz iyi birisine benziyordu ve daha yeni tanıştığım birini, benim yüzümden böyle bir şeyin içine çekemezdim. İçimdeki korkuyu belli etmemeye çalışarak derin bir nefes aldım ve ona döndüm. “Deniz…” Kaşlarını hafifçe kaldırdı. “Efendim?” Bir an ne söyleyeceğimi düşündüm. “Bir banka geçip otursak mı?” Sonra havaya baktım. Hava gittikçe soğuyordu. Birkaç saniye sonra fikrimi değiştirdim. “Ya da… biraz çılgınca gelebilir ama evime gidelim mi?” Deniz şaşkınlıkla yüzüme baktı. “Evine mi?” Gülümsedim. “Evet. Yani yanlış anlama, sadece film izleriz, bir şeyler yaparız. Dışarısı da zaten soğuk.” Deniz birkaç saniye sustu. Gözlerinde hâlâ şaşkınlık vardı ama ardından hafifçe gülümsedi. “Bunu beklemiyordum.” Ben de omuzlarımı silktim. “Ben de beklemiyordum.” İçimden geçen asıl sebebi ona söylemedim. O mesajdan sonra Deniz’i burada bırakıp gitmesine izin veremezdim. Eğer gerçekten biri bizi takip ediyorsa, onu da tehlikeye atmak istemiyordum. Belki de mesajın hiçbir anlamı yoktu. Belki sadece aptalca bir şakaydı. Ama ya değilse? Deniz sonunda başını salladı. “Tamam, gidelim.” İçimde küçük bir rahatlama hissettim. Birlikte yürümeye başladık. Bu kez adımlarımı biraz daha hızlı atıyordum. Deniz fark etmiş olacak ki bana baktı. “Eftel, neden acele ediyorsun?” Ona dönüp gülümsemeye çalıştım. “Üşüdüm.” Yalan söyledim. Aslında tek istediğim bir an önce eve varmaktı. Arkamıza baktığımda sokağın köşesinde siyah kapüşonlu birinin birkaç saniyeliğine durduğunu gördüm. Gözlerimi kıstım. O kişi başını çevirdi ve yürümeye devam etti. Kalbim hızlandı. Deniz hiçbir şey fark etmemişti. Ona söylemedim. Sadece yürümeye devam ettim. Çünkü artık emindim… O mesajı gönderen kişi hâlâ bizi izliyordu.
…………../
İçimdeki korkunun yüzüme yansımasına izin vermemeye çalışarak Deniz’e döndüm ve sanki birkaç dakika önce telefonuma gelen o mesaj hiç yaşanmamış gibi gülümsedim. “Bu arada sen hangi şarkıları seviyorsun?” Deniz bana biraz şaşkın baktı. “Şarkı mı?” Gülerek başımı salladım. “Evet, şarkı. Hatta en sevdiğin şarkıyı söyle. Merak ettim.” Deniz birkaç saniye düşündü. “Tek bir şarkı söylemek zor.” “Ama benim için bir tane seçmek zorundasın.” dedim ve dirseğimle hafifçe ona dokundum. Deniz güldü. “Peki, o zaman… sanırım benim için en özel olanı söyleyebilirim.” Merakla ona baktım. “Hangisi?”
Aslında ben indigo** şarkısını severim.
hafifçe gülümsedim. “Güzelmiş. Neden o?” Bir süre sustu. Sonra gözlerini yoldan ayırmadan konuşmaya başladı. “Çünkü bazı şarkılar vardır ya… dinlediğinde birini, bir zamanı ya da hiç yaşanmamış bir şeyi bile hatırlatır. Bu da öyle.” Söyledikleri hoşuma gitmişti. “Sen bayağı duygusal çıktın.” dedim gülerek. Deniz başını iki yana salladı. “Bunu kimseye söyleme.” “Söz.” İkimiz de güldük. Ben konuşmaya devam ederken gözüm istemsizce arkamıza kaydı. Sokak artık daha tenha görünüyordu. Birkaç saniye önce gördüğüm kapüşonlu kişi ortalıkta yoktu. İçimdeki huzursuzluk yeniden yükseldi ama bu kez belli etmedim. Deniz’e dönüp gülümseyerek “Peki başka? Böyle kimseye söylemediğin, gizli gizli dinlediğin bir şarkın var mı?” diye sordum. Deniz kaşlarını kaldırdı. “Sen bayağı sorguya çektin beni.” “Ne yapayım, seni tanımaya çalışıyorum.” dedim. Aslında konuşmasını istiyordum. Sesini duydukça korkum biraz olsun dağılıyordu. Deniz gülümseyerek anlatmaya başladı. Ben de onu dinliyormuş gibi yaparken bir yandan çevreyi kontrol ediyordum. Eve birkaç sokak kalmıştı. İçimden yalnızca tek bir şey geçiyordu: Umarım kapıyı kapattığımızda bu garip gecenin gerçekten sona erdiğine inanabilirim.
Nihayetinde eve gelmiştik. Yolda Deniz’e en sevdiğim şarkıcının Şanışer olduğunu, ama en sevdiğim şarkının hangisi olduğunu sorarsa verecek tek bir cevabım olmadığını anlatmıştım. Çünkü sevdiğim şarkıların neredeyse hepsinde kendimden bir parça buluyordum. Deniz de bununla epey dalga geçmişti. “Yani senin favori şarkın yok, favori travmaların var.” demişti. O kadar ciddi söylemişti ki kendimi tutamayıp gülmüştüm. Komik biriydi. Espri anlayışı kuvvetliydi ve onun yanında birkaç saattir ilk kez gerçekten rahat hissediyordum. Salona geçip koltuğa oturduk. Deniz etrafına göz gezdirdikten sonra bana döndü. “Efendim Eftel…” Başımı ona çevirdim. “Aç mısın?” Bir an düşündüm. “Bilmem, sen?” Deniz elini karnına götürüp ciddi bir ifadeyle konuştu. “Ben açım. Hem de öyle böyle değil. Bir insanın hayatını sorgulatacak kadar açım.” Gülmeye başladım. “Daha beş dakika önce eve geldik.” “Benim midem zaman kavramını kabul etmiyor.” Ayağa kalktı. “Ne yiyeceğiz?” Ben de koltuğun kenarından doğruldum. “Bilmiyorum. Sen ne istiyorsun?” Deniz birkaç saniye düşündü. “Bana fark etmez ama sen yapacaksan biraz düşünmem lazım.” Kaşlarımı kaldırdım. “Neden?” “Çünkü açlıktan ölmek istemiyorum.” Ona yastık fırlattım. “Çık git evimden.” Kahkaha atarak yastığı yakaladı. “Bak, daha yemek yemeden kovulduk.” İkimiz de gülmeye başladık. Bir anlığına her şeyi unutmuştum. Telefonumdaki o mesajı, sokakta hissettiğim o tuhaf bakışları, eve gelirken arkamızı kontrol edişimi… Hepsini. Fakat tam mutfağa doğru ilerlerken telefonum salondaki sehpanın üzerinde yeniden titredi. Olduğum yerde durdum. Deniz de arkasını dönüp telefona baktı. Ekranda yine aynı numara vardı. Bu kez mesajı açmaya bile cesaret edemedim. Deniz yüzüme baktı. “Eftel… bu sefer gerçekten ne oluyor?” Gülümsemeye çalıştım ama dudaklarım titriyordu. “Hiçbir şey.” Deniz birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra telefonu eline aldı ve ekrana baktı. “Bence bu hiçliğe pek benzemiyor.” dedi. İçimdeki o huzursuzluk yeniden bütün bedenimi sardı. Artık yalnızca beni değil, Deniz’i de bu işin içine çektiğimi fark etmiştim.
Deniz birkaç saniye boyunca yüzüme baktı. Sonra telefonumu yavaşça sehpaya bıraktı ve yanıma geldi. Gözlerimin içine bakarak “Eftel, iyi misin? Bak bana… Her şeyi anlatabilirsin.” dedi. Ardından hiç düşünmeden bana sıkıca sarıldı. O an içimde saatlerdir tuttuğum ne varsa sanki tek bir dokunuşla çözülmüştü. Başımı omzuna yasladığım anda kendimi tutamadım. Gözlerim doldu ve istemsizce gözyaşlarım akmaya başladı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedim. Sadece sustum. Deniz de beni acele ettirmedi. Kollarını biraz daha sıkılaştırıp sessizce yanımda kaldı. Sonunda derin bir nefes aldım. “Bugün kütüphaneden çıktığımızda telefonuma bir mesaj geldi.” Deniz hafifçe geri çekilip yüzüme baktı. “Ne mesajı?” Telefonumu elime alıp ekranı açtım ve ona gösterdim. “‘Kütüphaneden çıkarken yalnız olduğunu sanıyorsun.’” Deniz’in yüzündeki ifade bir anda değişti. Şakacı hâlinden eser kalmamıştı. “Bunu kim gönderdi?” Başımı iki yana salladım. “Bilmiyorum. Numara gizli değil ama tanımıyorum.” Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra devam ettim. “Sonra yolda birini gördüm. Bizi takip ediyor gibi hissettim. Belki gerçekten takip etmiyordu, bilmiyorum. Ama korktum.” Deniz gözlerini benden ayırmadan dinliyordu. “Peki neden bana hiçbir şey söylemedin?” Dudaklarımı birbirine bastırdım. “Çünkü seni de tehlikeye atmak istemedim. Daha yeni tanıştık. Benim yüzümden başına bir şey gelsin istemedim.” Deniz hafifçe başını salladı. “Eftel, beni korumaya çalışırken kendini tek başına bırakmışsın.” Bu cümleyle gözlerim yeniden doldu. Çünkü haklıydı. Deniz yanımdaki koltuğa oturdu. “Bundan sonra bunu tek başına düşünmeyeceksin.” Ona baktım. “Ya gerçekten biri bizi takip ediyorsa?” Deniz telefonumu işaret etti. “O zaman bunu ciddiye alırız. Ama önce sakin olacağız.” Birkaç saniye sonra salondaki sessizlik yeniden çöktü. Tam derin bir nefes alıp kendimi toparlamaya çalışırken telefonum bir kez daha titredi. İkimiz de aynı anda ekrana baktık. Yeni bir mesaj vardı. Bu kez yalnızca tek bir cümle yazıyordu: “Sonunda ona da anlattın.” Deniz’in yüzündeki ifade dondu. Benimse bütün bedenim buz kesmişti. Demek ki bizi gerçekten izleyen biri vardı.