19

Koşarak Aras’ın yanına gittim. Onu gördüğüm anda düşünmeden boynuna sarıldım. Kollarımı ona öyle sıkı doladım ki sanki bırakırsam yeniden o eve, o karanlık odaya dönecekmişim gibi hissettim.Dört yıl sonra annemin bana bunu yapması… beni kendi evime kilitlemesi, çıkmama izin vermemesi ve bütün bunları neden yaptığını bile anlayamamam korkunçtu. O an ne kadar korktuğumu şimdi bile bedenimde hissedebiliyordum.Ama Aras’ın yanındaydım.Gözlerimi sıkıca kapattım ve yüzümü omzuna yasladım. Kalbim hâlâ telaşla çarpıyordu ama ilk kez uzun zamandır o çarpıntının arasında bir huzur vardı.Aras’ın yanında kendimi güvende hissediyordum.Kollarımı biraz daha sıktım.“Gitme…” diye fısıldadım.Sesim neredeyse duyulmayacak kadar kısıktı.Bir süre hiçbir şey söylemedi. Sadece orada kaldı.Ve ben, dört yıl boyunca anlam veremediğim bütün korkuların arasında, ilk defa birinin yanında hiçbir şey düşünmeden gözlerimi kapatabildim.
Eftel bana koşarak geldiği anda hiçbir şey düşünmeden onu tuttum. Kolları boynuma dolandığında bedeninin hâlâ titrediğini hissedebiliyordum.Korkmuştu.Hem de sandığımdan çok daha fazla.Dört yıl sonra annesinin ona bunu yapmış olması, onu kendi evine kilitlemesi ve böylesine korkutması içimde tarif edemediğim bir öfke bıraktı. Ama o an öfkelenemezdim. Önceliğim Eftel’di.Başını göğsüme yaslamış, gözlerini sıkıca kapatmıştı. Sanki beni bıraktığı anda yeniden o eve dönecekmiş gibi bana tutunuyordu.“Tamam Eftel… artık yanındayım.”Sesimi mümkün olduğunca sakin tuttum.Bir süre sonra yüzünü ellerimin arasına aldım. Gözlerinin içine baktığımda korkusunu açıkça görebiliyordum. O bakış, içimdeki öfkeyi daha da büyüttü.Ama şimdi değil.Önce onu buradan uzaklaştırmalıydım.Alnına kısa bir öpücük kondurdum.“Hadi. Eve gidiyoruz.”Elini tuttum.Bu gece yaşanan hiçbir şeyi unutmayacaktım. Ama Eftel’in bunu şu an bilmesine gerek yoktu.Şimdilik bilmesi gereken tek şey vardı:Artık yalnız değildi.
Arabaya kadar tek kelime etmedik.Eftel’in elini bırakmadım. Parmakları avucumun içinde hâlâ soğuktu. Kapıyı açıp onun oturmasını bekledim, ardından diğer taraftan geçip direksiyona oturdum.Motoru çalıştırdığımda Eftel camdan dışarı bakıyordu.“Aras…”Başımı ona çevirdim.“Efendim?”Bir an sustu. Sonra sesi titreyerek çıktı.“Annem neden böyle yaptı?”Bu sorunun cevabını ben de bilmiyordum. Bildiğim tek şey, Eftel’in bunun yüzünden kendisini suçlamasına izin vermeyeceğimdi.“Bilmiyorum.” dedim. “Ama bunun senin suçun olmadığını biliyorum.”Eftel başını eğdi.“Çok korktum.”O iki kelime içimdeki bütün öfkeyi yeniden ayağa kaldırdı.Direksiyonu biraz daha sıkı kavradım ama sesimi yine sakin tuttum.“Biliyorum.”Kısa bir sessizlik oldu.Sonra Eftel bana baktı.“Beni gerçekten eve götürüyor musun?”Gözlerimi yoldan ayırmadan cevap verdim.“Evet. Ve bu gece yalnız kalmayacaksın.”Bu kez itiraz etmedi.Başını koltuğa yasladı ve gözlerini kapattı.Ben ise yola devam ederken aklımdan tek bir düşünce geçiyordu:Eftel’in korkarak bana koştuğu o anı unutmayacaktım.Ama önce onu güvende hissettirmeliydim. Gerisini sonra düşünecektim.
Eftel’in nefesi yavaşlamaya başladığında uyuduğunu anladım. Korkudan bütün bedeni tükenmişti.Arabayı durdurduğumda onu uyandırmadım. Kapıyı açıp dikkatlice kucağıma aldım. Başını omzuma yasladı; uykusunda bile yüzünde o korkunun izi vardı.Odaya girdiğimde onu yavaşça yatağa yatırdım. Üzerini örttüm ve birkaç saniye başında öylece kaldım.Sonra yatağın kenarına oturup saçlarını okşamaya başladım.“Çok korktun, değil mi?” diye fısıldadım.Cevap vermedi. Sadece uykusunda hafifçe kıpırdandı.İçim acıdı.“Keşke yaşadığın hiçbir şeyi hatırlamak zorunda kalmasaydın…”Parmaklarım saçlarının arasında yavaşça ilerledi.“Ama ne olursa olsun, bundan sonra yalnız değilsin.”Bir süre sustum. Söylemek istediğim o kadar çok şey vardı ki… Fakat bazı cümleler insanın boğazında düğümleniyordu.“Seni kaybetmekten çok korktum, Eftel.”Gözlerimi kapattım.“Belki sana bunu hiç doğru düzgün anlatamadım. Belki geçmişte yaptığım hatalar yüzünden bana güvenmekte zorlandın. Ama seni korumak istememin sebebi geçmişteki hiçbir şey değil.”Sesim iyice alçaldı.“Çünkü sen benim için hâlâ önemlisin.”Yatağın kenarında biraz daha kaldım. Eftel’in saçlarını okşamaya devam ederken kendi kendime söz verdim.Bu gece cevap aramayacaktım.Geçmişi deşmeyecektim.Önce Eftel’in yeniden huzurla uyuyabilmesini sağlayacaktım.Geri kalan her şey sabahın meselesiydi.
Eftel’in yanına, aramızda biraz mesafe bırakarak uzandım. Gözlerimi birkaç saniyeliğine dinlendirmek istemiştim sadece.Ama günün bütün ağırlığı üzerime çökmüştü.Eftel’in düzenli nefes alışını duydukça içimdeki gerginlik yavaş yavaş azaldı. Elimi yatağın üzerinde bıraktım ve son kez ona baktım.“Güvendesin…” diye fısıldadım.Gözlerimi kapattım.Ne kadar zaman geçtiğini bilmiyorum.Sadece onun yanında, ilk defa zihnimdeki bütün düşüncelerin sustuğunu hatırlıyorum.Ve farkına bile varmadan ben de uykuya daldım.