11

Telefon ekranındaki o cümleyle birlikte salondaki bütün hava değişmişti. Birkaç saniye boyunca ne ben konuşabildim ne de Deniz. Sanki zaman durmuş, yalnızca telefonun ekranındaki o birkaç kelime kalmıştı. Gözlerim dolmuştu ama bu kez ağlamamak için kendimi zorlamıyordum. Çünkü korktuğum şey artık yalnızca başıma gelebilecekler değildi. Deniz’in de bu işin içine girmiş olmasıydı.Başımı eğip ellerime baktım. “Ben seni de bunun içine çektim.” Sesim o kadar kısıktı ki kendim bile zor duydum. Deniz hemen yanıma oturdu. “Hayır Eftel.” Başımı kaldırdım. “Ama—” Sözümü tamamlamama izin vermedi. “Beni sen bu işe çekmedin. Ben yanında kalmayı kendim seçtim.” Gözlerimden bir damla yaş süzüldü. Hızla sildim ama Deniz görmüştü. “Ağlamaktan utanma.” dedi sessizce. “Güçlü olmak, hiçbir şey hissetmemek demek değil.” Bu cümle içimde bir yere dokundu. Çünkü uzun zamandır güçlü görünmeye çalışmaktan yorulmuştum. Her şeyi kendi başıma halletmeye, korktuğumu belli etmemeye, canım yansa bile gülümsemeye alışmıştım. Ama o gece ilk kez biri benden güçlü görünmemi istemiyordu. Sadece olduğum kişi olmama izin veriyordu.Başımı yeniden onun omzuna yasladım. “Ben sadece… birinin beni gerçekten anlamasını istiyorum.” Deniz birkaç saniye sustu. Sonra sakin bir sesle “O zaman anlat.” dedi. “Dinlerim.” Gözlerimi kapattım. İçimde düğümlenmiş ne varsa yavaş yavaş çözülmeye başladı. “Bazen çok yalnız hissediyorum Deniz. İnsanların arasında olsam bile… sanki kimse gerçekten beni görmüyor gibi.” Deniz başını hafifçe bana çevirdi. “Ben seni görüyorum.” Bu kez ağlamamak için hiçbir çaba göstermedim. Gözyaşlarım sessizce yanaklarımdan süzülürken Deniz hiçbir şey sormadı. Sadece yanımda kaldı.Bir süre sonra telefonumu sehpanın üzerine bıraktım. O an o mesajın, o bilinmeyen kişinin ve bütün bu gecenin ne kadar korkutucu olduğunu hâlâ biliyordum. Ama ilk defa korkunun içinde tek başıma değildim.Deniz sessizliği bozup hafifçe gülümsedi. “Hem…” Ona baktım. “Ne?” “Sen bana Şanışer dinlettiğin sürece bu gece buradan bir yere gitmem.” Gözlerimin içinden yaşlar akarken istemsizce güldüm. “Sen de gerçekten çok saçma bir insansın.” Deniz omuzlarını silkti. “Ama işe yarıyor.” Başımı onun omzuna yaslayıp hafifçe gülümsedim.Belki de bazı insanlar hayatımıza tam da en savunmasız olduğumuz anda giriyordu. Ne kadar kalacaklarını bilmiyorduk. Bize ne kadar iyi geleceklerini de… Ama bazen tek bir insanın yanında kendini saklamak zorunda hissetmemek bile yeterdi.Ve o gece Deniz benim için yalnızca birkaç saat önce tanıştığım biri olmaktan çıkmıştı. Onun yanında, uzun zamandır ilk kez kendimi gerçekten anlaşılmış hissediyordum.
Bir süre daha öylece oturduktan sonra Deniz aniden karnını tuttu. Yüzündeki ciddi ifadeyi bozmayarak bana baktı. “Eftel…” Başımı kaldırdım. “Efendim?” Derin bir iç çekti. “Ben hâlâ açım.” Birkaç saniye ona baktım, sonra kahkahayı bastım. “Senin bütün duygusal konuşmalarının sonunda yine konu yemeğe mi bağlanıyor?” Deniz hiç utanmadan başını salladı. “Evet. Çünkü açlık benim için duygusal bir durum.” Gülerek ayağa kalktım. “Tamam tamam, seni açlıktan kurtaralım.” Mutfağa doğru ilerlerken Deniz de arkamdan geldi. “Ne yapıyoruz?” “Makarna.” Deniz’in yüzü bir anda aydınlandı. “İşte şimdi gerçekten güvendeyim.” Ona dönüp güldüm. “Senin güven anlayışın makarnadan mı geçiyor?” “Kesinlikle.” Mutfağa girip malzemeleri hazırlamaya başladık. Bir yandan da telefonumdan müzik açtım. Şarkı birkaç saniye sonra son ses çalmaya başlayınca Deniz şaşkınlıkla bana baktı. “Komşular bizi öldürmez mi?” Omuzlarımı silktim. “Bugünlük onların da eğlenmeye hakkı var.” Deniz kahkaha atarak mutfağın ortasında dans etmeye başladı. “Sen ciddi ciddi dans mı ediyorsun?” “Evet, ayrıca çok yetenekliyim.” “Buna yetenek denmez.” “Kıskançlık yapma.” Ben de kendimi tutamayıp ona katıldım. Birkaç dakika boyunca mutfağın ortasında hiçbir şeyi umursamadan dans ettik. Müzik yükseldikçe kahkahalarımız da yükseliyordu. Ta ki mutfaktan gelen garip bir koku ikimizi de bir anda durdurana kadar. Birbirimize baktık. “Eftel…” “Ne?” “Makarna.” Gözlerim büyüdü. “AMAN TANRIM!” İkimiz birden ocağa koştuk. Deniz tencerenin başına geçerken ben de kaşığı kaptım. “Sen müziği açtın!” “Sen de dans etmeye başladın!” “Ama sen başlattın!” “Ama sen katıldın!” Birbirimize bakıp aynı anda gülmeye başladık. Sonunda yemeği kurtarmayı başardık. Deniz tabağını önüne alıp büyük bir ciddiyetle yemeğe baktı. “Bu gece iki şeyden emin oldum.” Kaşlarımı kaldırdım. “Neymiş?” “Birincisi, seninle yemek yaparken müzik açılmayacak.” “İkincisi?” Çatalını eline alıp gülümsedi. “Ben senin evine daha sık gelmeliyim. Çünkü açlıktan ölmek üzereyken bile eğleniyorum.” Kahkaha attım. “Daha beş dakika önce beni korkudan ağlatıyordun, şimdi eve yerleşmeye karar verdin.” Deniz de gülerek tabağına baktı. “Hayat böyle. Önce ağlatır, sonra makarna verir.” Başımı iki yana sallayarak güldüm. O gece ilk kez telefonumun orada, masanın üzerinde durduğunu bile düşünmüyordum. Bilinmeyen numarayı, o mesajları ve kapının ardındaki dünyayı birkaç saatliğine unutmuştum. Sadece müzik vardı, kahkahalarımız vardı ve masanın üzerinde birlikte hazırladığımız biraz fazla pişmiş makarna vardı. Belki de o gecenin en güzel tarafı buydu; hiçbir şey kusursuz değildi ama ikimiz de mutluyduk.
Yemeğimizi masaya koyduktan sonra müziğin sesini biraz daha açtık. Deniz sandalyesine oturmuş, tabağına büyük bir ciddiyetle bakıyordu. “Eftel, sana bir şey söyleyeceğim.” Çatalımı elime alırken ona baktım. “Söyle.” “Hayatımda yediğim en güzel yemek bu olabilir.” Gözlerimi kıstım. “Gerçekten mi?” Deniz bir an durdu. “Hayır ama çok açım, şu an her şey güzel geliyor.” Elimdeki peçeteyi ona doğru fırlattım. Kahkahalarımız yeniden mutfağı doldurdu.Bir süre sonra yemek yemeyi bırakıp müziğin ritmine ayak uydurmaya başladık. Deniz sandalyesinden kalkıp elini bana uzattı. “Hadi.” “Ne yapıyorsun?” “Dans.” “Ben seninle dans etmiyorum.” “Beş dakika önce mutfağın ortasında dans eden kimdi?” Söylediği karşısında cevap veremeyince elini tuttum. Mutfakta, üzerimizdeki bütün ağırlığı birkaç dakikalığına unutmuş gibi dans etmeye başladık. Bazen birbirimize çarpıyor, bazen hareketleri beceremeyip kahkahalara boğuluyorduk. Deniz bir ara öyle komik bir hareket yaptı ki gülmekten nefesim kesildi.“Sen gerçekten çok saçmasın.”“Ama güldürmeyi biliyorum.”Bu kez cevap vermedim. Sadece gülümsedim. Çünkü haklıydı.Saat ilerledikçe evin içindeki sessizlik bile değişmişti. Birkaç saat önce korkudan titreyen ben gitmiş, yerini uzun zamandır böyle içten gülmeyen bir Eftel almıştı. Deniz de bunu fark etmiş olacak ki bir ara müziğin sesini kıstı ve bana baktı.“Seni böyle görmek güzel.”Kaşlarımı kaldırdım.“Nasıl?”“Mutlu.”Bir an sustum. Sonra hafifçe gülümsedim.“Uzun zamandır böyle hissetmemiştim.”Deniz başını salladı.“O zaman bu geceyi hatırla.”“Neden?”“Çünkü bazen insanın kötü günlerin arasına birkaç güzel an sıkıştırması gerekiyor.”Gözlerimi ondan kaçırıp masadaki tabağa baktım. Dudaklarımda küçük bir gülümseme oluştu.“Sanırım bugün güzel anlardan birini buldum.”Deniz de gülümsedi.“Ben de.”Müzik yeniden yükseldi. İkimiz de aynı anda birbirimize bakıp gülmeye başladık. O gece, dışarıdaki dünyanın bütün karmaşasına rağmen evin içinde küçük, sıcak ve huzurlu bir dünya kurmuştuk. Henüz ikimiz de bilmiyorduk ama o gece, ikimizin de hayatında unutulmayacak gecelerden biri olacaktı.
…………….
Gece ilerledikçe evin içindeki sesler de yavaş yavaş azalmıştı. Mutfakta bıraktığımız tabakları toplamış, ışıkları biraz kısmış ve sonunda salona geçip filmi açmıştık. Televizyonun ışığı karanlık odayı hafifçe aydınlatıyor, dışarıdaki rüzgârın sesi camdan belli belirsiz duyuluyordu. Ben battaniyenin bir ucunu üzerime çekmiş, Deniz de diğer ucuna kurulmuştu. Film ilerledikçe konuşmalarımız azalmaya başlamıştı. Bir ara ona dönüp baktım. Gözleri ekrandaydı ama yüzündeki yorgunluk açıkça belli oluyordu. “Uykun geldi mi?” diye sordum. Deniz gözlerini ekrandan ayırmadan cevap verdi. “Hayır.” Birkaç saniye sonra esnedi. Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. “Kesinlikle gelmemiş.” Deniz bana dönüp gülümseyerek “Ben gayet iyiyim.” dedi. Fakat birkaç dakika sonra başı yavaşça koltuğun arkasına yaslandı ve gözleri kapandı.Deniz’in iç sesi: “Neden bilmiyorum ama onun yanında kendimi garip bir şekilde huzurlu hissediyorum. Daha bugün tanıştık. Buna rağmen sanki uzun zamandır tanıyormuşum gibi… Belki de Eftel’in yanında insan kendini yabancı hissetmiyordur.”Film devam ederken benim de gözlerim ağırlaşmaya başlamıştı. Deniz’in uyuduğunu fark ettiğimde televizyonun sesini biraz kıstım. Üzerimdeki battaniyenin bir kısmını ona doğru çektim. “İyi geceler Deniz.” dedim, ama beni duyup duymadığını bilmiyordum. Sonra başımı koltuğa yasladım. Gözlerimi kapatmadan önce ekrandaki görüntülere son kez baktım. Birkaç dakika sonra ben de farkında olmadan uykuya dalmıştım.Deniz’in iç sesi: “Umarım sabah uyandığında bu geceyi hatırlayıp gülümser. Çünkü ben uzun zamandır böyle rahat bir gece geçirmemiştim.”Salonda yalnızca filmin biten sahnelerinin sessiz ışıkları kalmıştı. İkimiz de koltukta, üzerimizde aynı battaniyeyle uyuyakalmıştık. Dışarıdaki soğuk gecenin aksine evin içi sıcacıktı. O gece ne mesajı ne de bilinmeyen kişiyi düşünecek hâlimiz kalmıştı. İkimiz de sonunda huzura yenik düşmüş, sessizce uykuya dalmıştık.
Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından salona süzülürken gözlerimi yavaşça açtım. Birkaç saniye nerede olduğumu anlayamadım. Sonra üzerimdeki battaniyeyi, karşımdaki televizyonu ve hemen yanımda uyuyan Deniz’i fark ettim. Dün gece yaşananlar birer birer aklıma gelmeye başladı. Kütüphaneden çıkışımız, telefonuma gelen o ilk mesaj, korkum, Deniz’in beni sakinleştirmesi, birlikte yemek yaparken mutfağı neredeyse birbirine katmamız ve sonrasında film izlerken uyuya kalışımız… Hepsi gözümün önünden geçti. Başımı hafifçe Deniz’e çevirdim. Hâlâ uyuyordu. Saçları biraz dağılmış, yüzündeki o her zamanki alaycı ifadeden eser kalmamıştı. İlk defa bu kadar sessiz görünüyordu. İstemeden gülümsedim.Deniz birkaç dakika sonra hafifçe kıpırdandı. Gözlerini aralayıp önce tavana, sonra televizyona baktı. Ardından başını bana çevirdi. “Günaydın.” Gülümseyerek “Günaydın.” dedim. Deniz esneyerek doğruldu ve saçlarını eliyle geriye itti. “Saat kaç?” Telefonumu elime alıp ekrana baktım. “Dokuzu geçmiş.” Deniz’in gözleri bir anda açıldı. “Ne? Dokuz mu?” Gülmeye başladım. “Evet. Dün gece uyumam diyordun.” Deniz ciddi bir ifadeyle bana baktı. “Ben uyumadım.” “Deniz, film bitmeden horlamaya başladın.” Birkaç saniye sustu. “O kadar da değil.” “Gayet de öyle.” Deniz başını iki yana salladı. “Ben sadece gözlerimi kısa süreliğine kapatmıştım.” Kahkaha attım. “Senin kısa süren biraz uzunmuş.”Deniz’in iç sesi: “İyi, tamam. Rezil olduk. Daha dün tanıştığım kızın evinde uyuyakaldım, bir de horlamadığımı kanıtlamaya çalışıyorum. Ama nedense utanmam gerekirken onun böyle gülmesi hoşuma gidiyor. Eftel güldüğünde yüzü tamamen değişiyor. Dün geceki korkmuş hâlinden eser yok.”Bir süre daha konuşup dün geceyi hatırlayarak güldük. Sonra Deniz’in bakışları sehpanın üzerindeki telefonuma kaydı. Yüzündeki gülümseme yavaşça silindi. “Mesajlardan sonra başka bir şey geldi mi?” Telefonumu elime aldım. Ekranda hiçbir bildirim yoktu. “Hayır.” Deniz derin bir nefes verdi. “Belki de bitti.” Ben de aynı şeyi düşünmek istiyordum. Dün gece yaşananların yalnızca kötü bir tesadüf olmasını, sabah olduğunda her şeyin normale dönmesini istiyordum. Telefonu tekrar sehpaya bırakacakken ekran bir anda titredi.İkimiz de aynı anda telefona baktık.Bilinmeyen numara.Kalbim bir anda hızlandı. Parmaklarım titreyerek mesajı açtı.“Günaydın Eftel. Umarım güzel uyumuşsundur.”Gözlerim ekranda donup kaldı. Deniz mesajı okuduğunda yüzündeki bütün ifade değişti. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.Deniz’in iç sesi: “Şaka yapıyor olamaz. Dün gece buradaydık. Kimseye söylemedik. Bu insan nereden biliyor? Tamam Deniz, sakin ol. Panik yok. Ama şu an içimden telefonu camdan aşağı atmak geliyor.”Deniz telefonu elimden aldı ve mesajı bir kez daha okudu. Sonra bana baktı. “Eftel, dün gece biri bizi gerçekten izliyordu.” Boğazım düğümlendi. “Biliyorum.” Deniz birkaç saniye sustu. Ardından sesini yumuşattı. “Ama artık yalnız değilsin.” Ona baktım. Dün gece korktuğumda bana söylediği sözler yeniden aklıma geldi. Her şeyi anlatabileceğimi söylemişti. Gitmemişti. Korkup beni yalnız bırakmamıştı.Telefon hâlâ Deniz’in elindeydi. Mesajın ekranı açıktı. Birkaç saniye sonra Deniz hafifçe kaşlarını çattı.“Bir dakika…”“Ne oldu?”Ekranı bana doğru çevirdi.Mesajın altında, az önce fark etmediğim küçük bir ayrıntı vardı.Gönderen numara artık görünmüyordu.Sanki mesaj hiç var olmamış gibi numara da silinmişti.Deniz bana baktı.Deniz’in iç sesi: “Tamam. Bu artık normal bir şaka değil. Ve nedense en çok Eftel’in korkmasından korkuyorum.”İkimiz de sessizce ekrana bakarken salondaki huzurlu sabah bir anda yerini ağır bir sessizliğe bırakmıştı. Dün gece birlikte güldüğümüz ev, şimdi bambaşka görünüyordu. Ve ben ilk kez, kapının arkasında ne olduğunu gerçekten merak etmekten çok… kim olduğunu merak ediyordum.
Deniz telefonu tekrar sehpanın üzerine bıraktığında yüzüme baktı. “Tamam, bunu sonra düşünürüz.” Başımı salladım ama aklım hâlâ o mesajdaydı. Deniz ise sanki hiçbir şey olmamış gibi mutfağa doğru yürüdü. “Şimdi kahvaltı yapıyoruz.” Peşinden baktım. “Ben aç değilim.” Deniz arkasını dönüp kaşlarını kaldırdı. “Eftel, dün akşam da ‘aç değilim’ dedin. Sonra iki tabak makarna yedin.” Gülerek başımı iki yana salladım. “Canım istemiyor.” “Canının istemesi gerekmiyor. Kahvaltı yapacaksın.” “Sen benim annem misin?” Deniz hiç düşünmeden cevap verdi. “Hayır ama şu an senden daha mantıklı davranıyorum.”Deniz’in gözünden: Eftel’in yüzüne baktığımda hâlâ dün geceki korkunun izlerini görebiliyordum. Belli etmemeye çalışıyordu ama gözlerinden anlaşılıyordu. Üzerine gitmek istemedim. Sadece onu biraz olsun normale döndürmeye çalışıyordum. “Bir insan kahvaltı yapmadan bu kadar inatçı olmayı nasıl başarabilir?” diye içimden geçirdim. Dolaptan birkaç şey çıkarıp masaya koydum. “Gel.” dedim. Eftel yerinden kıpırdamadı. “Gelmezsen tabağı buraya getirip seni burada yedireceğim.” Bana öyle bir baktı ki gülmemek için kendimi zor tuttum. Sonunda isteksizce masaya oturdu. “İşte böyle.” dedim. “Biraz peynir, ekmek, yumurta… Sonra dışarı çıkıyoruz.” Eftel şaşkınlıkla bana baktı. “Nereye?” “Bilmem. Yürürüz.” “Sen plansız yaşamayı seviyorsun galiba.” “Sen de fazla düşünmeyi seviyorsun. Birbirimizi dengeliyoruz.”Kahvaltı boyunca Deniz sürekli konuştuğu için düşüncelerimi bir süreliğine unutmuştum. Bir ara tabağıma bakıp “Hepsini bitir.” dedi. Gözlerimi devirdim. “Emir mi veriyorsun?” “Evet.” “Neden?” “Çünkü birazdan dışarı çıkacağız ve açlıktan bayılmanı istemiyorum.” Gülerek son lokmamı da yedim. Deniz zafer kazanmış gibi gülümsedi. “Aferin.” “Bir daha bana çocukmuşum gibi davranırsan seni kapının önüne koyarım.” “Tamam, tamam. Ama önce ayakkabılarını giy.”Kahvaltıdan sonra hazırlanıp evden çıktık. Kapıyı kilitlediğimde bir an durup sokağa baktım. Hava serindi ama güneş vardı. Deniz ellerini cebine koyup yanımda yürümeye başladı. Birkaç adım sonra bana baktı. “Bak, dışarı çıkmak iyi geldi.” Derin bir nefes aldım. Gerçekten de iyi gelmişti. Dün geceden beri ilk kez çevreme bakarken yalnızca korkuyu düşünmüyordum.Bir süre sessizce yürüdük. Sonra Deniz birden yolun karşısındaki parka doğru işaret etti. “Şuraya gidelim mi?” Başımı salladım. “Olur.” Birlikte parka doğru yürürken Deniz’in sesi yeniden yükseldi. “Ama önce sana bir şartım var.” Gülerek ona baktım. “Neymiş?” “Bugün korkmana izin yok.” Başımı iki yana sallayıp gülümsedim. “Sen gerçekten çok garipsin.” Deniz de gülümsedi. “Biliyorum.” Ve o sabah, yaşadığımız bütün tuhaflıklara rağmen, ilk kez gerçekten biraz olsun rahatlamıştım.
Bankın üzerine yan yana oturmuş, sabahın serin havasına rağmen kahkahalarımızı durduramıyorduk. Deniz az önce anlattığı saçma bir anıyı öyle abartarak anlatmıştı ki gözlerimden yaş gelene kadar gülmüştüm. “Yemin ederim, o gün hayatımın en utanç verici günüydü.” dedi. Gülerek başımı salladım. “Bence daha kötülerini de yaşayacaksın.” Deniz bana dönüp kaşlarını kaldırdı. “Sen yanımdayken kesin.” Birbirimize bakıp yeniden güldük. O an, son birkaç saattir yaşadığımız bütün tuhaflıkları unutmuş gibiydim.Tam Deniz bir şey anlatmak için bana doğru dönecekken arkamızdan gelen ayak seslerini duydum. Önce önemsemedim. Fakat Deniz’in yüzündeki ifade bir anda değişince ben de arkamı döndüm.Karşımda Aras duruyordu.Kömür gibi siyah saçları dağınık bir şekilde alnına düşmüş, orman yeşili gözleri doğrudan bana kilitlenmişti. Yüzünde hiçbir duygu okunmuyordu. Sanki etrafımızdaki hiçbir şeyi görmüyor, yalnızca beni görüyordu.Ayağa kalkmaya fırsat bulamadan önümde durdu.“Eftel.”Sesini duyduğum anda yüzümdeki gülümseme kayboldu. “Aras…”Deniz de ayağa kalkmıştı. Aras’ın bakışları kısa bir anlığına ona kaydı, ardından yeniden bana döndü. Bir anda kolumdan tuttu ve beni kendine doğru çekti. Ne olduğunu anlayamadan dengemi toparlamaya çalıştım.“Aras, ne yapıyorsun?”Deniz hemen önümüze geçti.“Elini çek.”Aras gözlerini Deniz’e çevirdi. “Sen karışma.”Deniz geri adım atmadı. “O zaman sen de ona böyle davranma.”Aras’ın çenesi gerildi. Ben araya girmeye çalıştım.“Deniz, tamam. Aras, bırak kolumu.”Aras birkaç saniye sonra elini çekti ama gözlerini üzerimden ayırmadı. Deniz hâlâ yanımda duruyordu. Ortam bir anda gerilmişti. Az önce kahkahalarla dolu olan park şimdi sessizleşmiş gibiydi.“Senin burada ne işin var?” diye sordum.Aras cevap vermeden önce Deniz’e baktı.“Asıl benim sormam gereken soru bu.”Deniz kaşlarını çattı.“Ne demek istiyorsun?”Aras’ın gözleri yeniden bana döndü.“Eftel’in yanında senin ne işin var?”Kalbim hızla çarpmaya başladı. Birkaç saat önce aldığım mesaj aklıma geldi. Bilinmeyen numara… Bizi izleyen kişi…Aras gerçekten tesadüfen mi buradaydı?Yoksa bütün bunların başından beri sandığımdan çok daha büyük bir sebebi mi vardı?