14

İlin’in ağzından: Aras’ın yüzündeki ifadeyi gördüğüm anda içime korku düştü. “Ne diyorsun sen? Aras ne demek Eftel yok? Çıldırdın mı sen?” Aras cevap vermedi. Telefonunu çıkarıp Eftel’i aramaya başladı. Telefon uzun uzun çaldı ama açan olmadı. Bir kez daha aradı. Sonra bir kez daha. “Kapalı…” dedi dişlerinin arasından. Telefonu kulağından indirirken gözlerindeki endişe artık saklanamayacak hâle gelmişti. “Eftel’in telefonu kapalı.” O an gökyüzünü şiddetli bir şimşek aydınlattı. Ardından gök gürledi. Yağmur sanki bir anda daha da hızlandı.Bora’nın ağzından: Telefonumu titreyen ellerimle çıkardım. Eftel’i aradım. Birkaç kez çaldırdım. Cevap yoktu. Bir kez daha aradım. Yine yok. “EFTEL, AÇ ŞU TELEFONU!” diye bağırdım. “Neredesin sen? Telefonunu neden kapattın?” Yağmur yüzüme vuruyor, görüşümü zorlaştırıyordu. Etrafıma bakındım ama hiçbir yerde onu göremedim. İçimde kötü bir his vardı ve ne kadar düşünmemeye çalışsam da o his büyüyordu.Tugay’ın ağzından: “Eftel çıldıracak…” dedim nefesimi toparlamaya çalışarak. “Bunca şeyi öğrendikten sonra tek başına kaldı. Onu bulmamız gerekiyor.” Kimse cevap vermedi. Çünkü hepimizin aklında aynı şey vardı. Eftel neredeydi?Deniz’in ağzından: Yağmurun altında Aras’a baktım. İlk kez onu bu kadar çaresiz görüyordum. Telefonunu avucunun içinde sıkmış, tekrar tekrar Eftel’in numarasını arıyordu. “Açmıyor…” dedi. “Bir saattir açmıyor.” Ona yaklaştım. “Aras, sakin ol. Onu bulacağız.” Aras başını kaldırdı. Gözleri öfke ve korkuyla doluydu. “Nerede olduğunu bilmiyoruz Deniz!” diye bağırdı. “Onu yalnız bıraktık!” Sesi yağmurun ve gök gürültüsünün arasında kayboldu.Akın’ın ağzından: Aras’a baktığımda kardeşimi tanıyamadım. Gözleri sürekli etrafta dolaşıyor, sanki Eftel’i herhangi bir köşede görebilecekmiş gibi her yöne bakıyordu. “Aras…” dedim. Bana dönmedi. “Aras, kendine gel.” Bu kez bana döndü. “Sen bana kendime gelmemi söyleme.” Sesi titriyordu. “Onu koruyacağımı söyledim.” Bir an sustu. “Ama yine yalnız kaldı.” İçimde ağır bir suçluluk oluştu. Çünkü onun kadar ben de biliyordum. Eftel’in başına gelenlerin hiçbirinde tamamen masum değildik.Aras’ın ağzından: Telefonu yeniden kulağıma götürdüm. “Eftel…” diye fısıldadım. Yine cevap yoktu. Bir kez daha aradım. Telefon kapalıydı. Gözlerimi kapattım. Yağmur üzerime boşalıyor, şimşekler gökyüzünü aralıklarla aydınlatıyordu. İçimdeki korku artık düşünmeme izin vermiyordu. “Neredesin?” dedim kendi kendime. “Lütfen bir yerde ol…” Telefonu cebime koydum ve etrafa bakmaya başladım. “Onu bulacağız.” Deniz bana baktı. “Evet.” Başımı salladım. “Hayır… Ben bulacağım.” Sesim sertleşti. “Bu kez onu kaybetmeyeceğim.”Akın yanıma geldi. “Tek başına gitmeyeceksin.” Aras ona döndü. “Nereye gideceğimi bile bilmiyorum.” Akın’ın yüzündeki çaresizlik ilk kez bu kadar belirgindi. “O zaman her yeri arayacağız.” Bora başını salladı. “Dört bir yana dağılalım.” İlin yağmurdan ıslanmış saçlarını geriye attı. “Eftel’i bulmadan kimse hiçbir yere gitmiyor.” Tam o sırada gökyüzü yeniden şimşekle aydınlandı.Ve Aras’ın gözleri bir anda uzaklara takıldı.Sanki aklına bir yer gelmişti.“Eski ev…” diye fısıldadı.Akın’ın yüzü bir anda değişti.“Aras… Oraya gitme.”Aras çoktan dönmüştü.“Eğer Eftel’in gidebileceği bir yer varsa, orasıdır.”Ve yağmurun altında koşmaya başladı.
Aras’ın ağzından: Telefonu avucumda sıkarken nefes almakta bile zorlanıyordum. Eftel’in telefonu kapalıydı. Bu tek kelime bile zihnimde binlerce ihtimal yaratıyordu. “Hayır…” diye fısıldadım. “Bu kez olmaz.” Gözlerimi kapattığımda yıllar önceki o gece gözlerimin önüne geldi. Onu koruyamamıştım. O gece de geç kalmıştım. O gece de her şey elimden kayıp gitmişti. Ve şimdi aynı korku yeniden göğsüme çökmüştü. “Ben bunu bir daha yaşamayacağım.” Yağmur yüzüme çarparken başımı kaldırdım. Şimşek gökyüzünü bir anda aydınlattı. “Bu kez seni koruyacağım Eftel.” Sesim titriyordu ama sözlerim kesindi. “Ne olursa olsun seni bulacağım.”Koşmaya başladım. Ayaklarım çamura saplanıyor, yağmur görüşümü bulanıklaştırıyordu ama durmadım. Arkadan Akın’ın ve Deniz’in seslerini duyuyordum fakat dönüp bakmadım. ” Önümde eski evin silueti belirdiğinde koşmaya devam ettim. Yağmur artık sırılsıklam etmişti üzerimi. Bir şimşek daha çaktı ve ev bir anlığına bütün karanlığıyla ortaya çıktı.Kapıya ulaştığımda nefes nefeseydim. Elimi kapının koluna uzattım. İçimden korkunç bir his geçti. “Eftel…” Kapıyı hızla açtım. “Ben geldim.” İçeri girdim ve etrafa baktım. Evin içi darmadağındı. Yere saçılmış eşyalar, açık çekmeceler ve dağılmış kâğıtlar vardı. Kalbim duracak gibi oldu.“Eftel?”Cevap yoktu.Bir adım daha attım.“Eftel!”Sessizlik.O an bütün bedenim buz kesti.“Lütfen…” diye fısıldadım. “Lütfen yine geç kalmış olmayayım.”
Aras’ın ağzından: Telefonu avucumda sıkarken nefes almakta bile zorlanıyordum. Eftel’in telefonu kapalıydı. Bu tek kelime bile zihnimde binlerce ihtimal yaratıyordu. “Hayır…” diye fısıldadım. “Bu kez olmaz.” Gözlerimi kapattığımda yıllar önceki o gece gözlerimin önüne geldi. Onu koruyamamıştım. O gece de geç kalmıştım. O gece de her şey elimden kayıp gitmişti. Ve şimdi aynı korku yeniden göğsüme çökmüştü. “Ben bunu bir daha yaşamayacağım.” Yağmur yüzüme çarparken başımı kaldırdım. Şimşek gökyüzünü bir anda aydınlattı. “Bu kez seni koruyacağım Eftel.” Sesim titriyordu ama sözlerim kesindi. “Ne olursa olsun seni bulacağım.”Koşmaya başladım. Ayaklarım çamura saplanıyor, yağmur görüşümü bulanıklaştırıyordu ama durmadım. Arkadan Akın’ın ve Deniz’in seslerini duyuyordum fakat dönüp bakmadım. Evin içi darmadağındı. Yere saçılmış eşyalar, açık çekmeceler ve dağılmış kâğıtlar vardı. Kalbim duracak gibi oldu.“Eftel?”Cevap yoktu.Bir adım daha attım.“Eftel!”Sessizlik.O an bütün bedenim buz kesti.“Lütfen…” diye fısıldadım. “Lütfen yine geç kalmış olmayayım.”
“Eftel!”Sesim evin içinde yankılandı ama karşılığında hiçbir şey duymadım. Koridorda hızla ilerledim, ilk kapıyı açtım. Boştu. İkinci odaya girdim. Yoktu.“Eftel! Neredesin?!”Nefesim kesiliyor, kalbim göğsümü parçalayacakmış gibi çarpıyordu. Bir odaya, sonra diğerine koştum. Dolapları açtım, banyoya baktım, merdivenlerden yukarı çıktım.“EFTEL!”Yine sessizlik.“Korkuyorum Eftel… ne olur bana bir ses ver.”Sesim titremeye başlamıştı. Geçmişte onu koruyamamıştım. Bir kez daha aynı şeyi yaşamaya dayanamazdım. Koridorun sonunda kalan son odaya doğru koştum. Kapıyı açtığım anda ayaklarımın altındaki dünya sanki durdu.Eftel yerdeydi.Hareketsiz yatıyordu.“Hayır…”Bir an nefes alamadım. Sonra bütün gücümle ona doğru koştum ve dizlerimin üzerine çöktüm.“Eftel!”Ellerim titreyerek ona uzandı.“Eftel, beni duyuyor musun?”Cevap yoktu.Tam o sırada arkamdan ayak sesleri duyuldu. Deniz, Akın ve diğerleri eve girmişti. Deniz beni yerde görünce olduğu yerde dondu.“Aras…”Ben ise gözlerimi Eftel’den ayıramıyordum.“Biri yardım etsin…” dedim kısık bir sesle. “Ne olur.”Akın hemen yanıma geldi. Deniz de ardından çömeldi. Ben hâlâ Eftel’in başından ayrılmıyordum.“Eftel… lütfen gözlerini aç.”Sesim artık tamamen kırılmıştı.“Bu kez geç kalmayacağım. Sana söz veriyorum.”