17

Eftel’den önce halletmem gereken bir iş vardı.Onun annesiyle görüşmem gerekiyordu.Odada bulunan herkese kısa bir işimin olduğunu söyleyip çıktım. Akın’ı da eve uğrayıp aldıktan sonra birlikte yola çıktık.Arabayı ben kullanıyordum. Akın yanımda sessizce otururken gözlerimi yoldan ayırmadım.Aklımda tek bir şey vardı.Eftel.Son zamanlarda yaşadığı ataklar, geçirdiği nöbet ve ardından hiçbir şey hatırlamaması gözümün önünden gitmiyordu. Onu yerde gördüğüm anı düşündükçe göğsüm sıkışıyordu.Bir çözümü olmalıydı.Olmak zorundaydı.Doktorların söyledikleri yetmiyordu artık. Eftel’in annesinin onun hastalığı hakkında bizden daha fazla şey bildiğini düşünüyordum. Belki yıllar önce yapılmış bir tetkik, unutulmuş bir tedavi, kimsenin bize söylemediği bir ihtimal…Her neyse.Öğrenmek zorundaydım.Akın sessizliği bozdu.“Annesi sana gerçekten bir şey söyleyecek mi sence?”Bir an cevap vermedim.“Bilmiyorum.”Direksiyonu biraz daha sıkı kavradım.“Ama Eftel için bir ihtimal bile varsa öğrenmek zorundayım.”Akın bana baktı fakat bir şey söylemedi.Ben de konuşmadım.Çünkü mesele artık benim merakım değildi.Eftel’in her geçen gün biraz daha kendi bedeninin ve zihninin içinde kaybolmasından korkuyordum.Ve ben…Onu bir kez daha kaybetmeye hazır değildim.Bir süre sonra Eftel’in annesinin evinin önüne geldik.Arabayı durdurdum.Derin bir nefes aldım ve kapıyı açtım.Bu kez geçmişi sormaya değil,Eftel’in geleceğini kurtarabilecek bir cevap bulmaya gelmiştim.
/////
Kadın bir süre kapının eşiğinde öylece durdu. Yüzündeki o küçümseyen ifade gitmiş, yerini anlaşılması güç bir bakış almıştı.Sonunda kenara çekildi.“İçeri gelin.”Akın’la birlikte içeri girdik.Evin havası ağırdı. Perdeler kapalıydı. İçeride garip bir sessizlik vardı. Sanki yıllardır kimsenin yüksek sesle konuşmaya cesaret edemediği bir evdi burası.Kadın salona geçti ve koltuğa oturdu.Biz ayakta kaldık.“Eftel’in hastalığı hakkında konuşmaya geldim.”Kadın başını kaldırdı.“Hastalığı…”Kelimeyi özellikle uzattı.“Siz buna hastalık diyorsunuz.”“Çünkü öyle.”“Öyle mi?”Gülümsedi.“Peki neden her nöbetinden sonra biraz daha fazla şey unutuyor, Aras?”Cevap veremedim.Kadın bunu fark etmiş olacak ki arkasına yaslandı.“Bakıyorum da sonunda korkmaya başlamışsın.”“Ben korkmuyorum.”“Yalan söyleme.”Sesi bir anda sertleşmişti.“Onu yerde gördüğün anı her gece tekrar tekrar düşünüyorsun.”Çenem kasıldı.Akın bana baktı.Kadın devam etti.“Çünkü Eftel’in başına bir şey gelirse bununla yaşayamayacağını biliyorsun.”“Sen ne biliyorsun?”Kadın sustu.Sonra sehpanın üzerindeki eski bir kutuya uzandı.Kutuyu açmadı.Sadece parmaklarını kapağının üzerinde gezdirdi.“Bazı ilaçlar vardır.”Gözlerini bana çevirdi.“İnsanı iyileştirmek için verilmez.”Akın’ın yüzü gerildi.“Ne demek bu?”Kadın ona bakmadan cevap verdi.“Bazen bir şeyi bastırmak için verilir.”“Eftel’e ne verdin?”Bu kez kadın doğrudan gözlerimin içine baktı.“Çok soru soruyorsun.”“Çünkü cevap vermiyorsun.”“Belki de cevabı duymaya hazır değilsin.”Bir adım ona yaklaştım.“Eftel’in hastalığı ilerledi mi?”Kadın birkaç saniye sustu.Sonra gözlerini kaçırdı.“Bazı ilaçların yan etkileri vardır.”O cümleyle birlikte içimde bir şey buz kesti.“Sen ona ne verdin?”Kadın cevap vermedi.Akın bu kez öne çıktı.“Annesisin sen.”Kadın başını kaldırdı.Ve yüzündeki ifade bir anda değişti.“Anne?”Kısa bir kahkaha attı.“Eftel’in babası da bir zamanlar onun babasıydı.”O cümle odanın içindeki havayı değiştirdi.“Ne demek istiyorsun?”Kadın gözlerini üzerime dikti.“Babanın bir çocuğu sevmeyi bırakması için çocuğun ne yapması gerekir, Aras?”“Eftel ne yaptı?”“Hiçbir şey.”“Öyleyse neden?”Kadın cevap vermek yerine ayağa kalktı.Kutuyu eline aldı.“Çünkü bazen insanlar çocuklarından değil, çocuklarının kendilerine hatırlattığı şeylerden nefret eder.”Akın sessizleşti.Ben ise kadının elindeki kutuya baktım.“Orada ne var?”Kadın kutuyu göğsüne çekti.“Senin bilmediğin bir geçmiş.”“Bana ver onu.”“Hayır.”“Eftel için istiyorum.”Kadının yüzündeki alaycı tebessüm yeniden ortaya çıktı.“İşte asıl sorun da bu.”Kaşlarımı çattım.“Eftel için bir şeyleri düzeltmeye çalışıyorsun.”Bir adım bana yaklaştı.“Ama Eftel’in iyileşmesini gerçekten istiyorsan önce onun neden hasta olduğunu öğrenmelisin.”“Bunu sen biliyorsun.”“Belki.”“Ve bana söylemeyeceksin.”Kadın kapıya doğru yürüdü.“Henüz değil.”Akın şaşkınlıkla ona baktı.“Neden?”Kadın kapının önünde durdu.Sonra başını yavaşça bize çevirdi.“Çünkü Eftel bazı şeyleri hatırlarsa…”Bir an sustu.“…sizin de sakladığınız şeyleri hatırlayacak.”İçimden bir ürperti geçti.“Ben Eftel’den hiçbir şey saklamıyorum.”Kadın gözlerimin içine baktı.“Buna gerçekten inanıyor musun, Aras?”Cevap veremedim.Çünkü o an ilk kez aklıma, yıllardır hatırlamamaya çalıştığım bir görüntü geldi.Eftel.Çocukluğumuz.Ve o gece.Kadının sesi arkamdan geldi.“Git şimdi.”Kapıya yöneldim.Tam çıkacakken tekrar konuştu.“Ama bir dahaki gelişinde yalnız gel.”Durup ona baktım.“Akın’ın duymasını istemediğim bir şey var.”Akın’ın yüzü gerildi.Ben ise hiçbir şey söylemeden kapıdan çıktım.Fakat merdivenlerden inerken tek bir düşünce vardı aklımda:Eftel’in hastalığına bir çare aramak için gelmiştim.Şimdi ise hastalığının ardında kimin olduğunu düşünüyordum.
Kapıdan çıktığımız anda Akın’ın adımlarını duydum.Sertti.Benimkilerden farksızdı.Merdivenleri inerken ikimiz de tek kelime etmedik. Fakat sessizlik uzadıkça içimdeki öfke daha da büyüyordu. Kadının söyledikleri, söylediklerinden çok sakladıkları kafamın içinde dönüp duruyordu.Arabaya ulaşmadan Akın durdu.“Sen gerçekten onun söylediklerine inanıyor musun?”Arkamı döndüm.“Hangisine?”“Hepsine.”“Hayır.”“O zaman neden sustun?”“Çünkü ne söylediğini anlamaya çalışıyorum.”Akın sinirle güldü.“Ben anladım.”“Ne anladın?”“Eftel’in annesi bu işin içinde.”Çenem kasıldı.“Bunu ben de biliyorum.”“Hayır, Aras. Sen hâlâ Eftel’i kurtarmaya çalışıyorsun. Kadının ne kadar ileri gidebileceğini görmüyorsun.”Üzerine doğru bir adım attım.“Sen gördün de ben mi göremedim?”Akın da geri çekilmedi.“En azından gözlerimi kapatmıyorum.”“Ne demeye çalışıyorsun?”“Sana ne demeye çalıştığımı çok iyi biliyorsun.”Birbirimize birkaç saniye boyunca öylece baktık.İkimizin de öfkesi aynı yere çıkıyordu.Eftel.Onun başına gelenler.Ve yıllardır cevapsız kalan sorular.Akın bir anda kolumdan tuttu.“Bana bir daha böyle konuşma.”Elini ittim.“Sen de bana ne yapmam gerektiğini söyleme.”Birbirimize girecek kadar yaklaşmıştık.Fakat tam o sırada ikimizin de aklına aynı şey geldi.Kadının son söylediği cümle.“Akın’ın duymasını istemediğim bir şey var.”İkimiz de sustuk.Akın’ın yüzündeki öfke yerini şüpheye bıraktı.“Aras…”“Biliyorum.”“Sence ne biliyor?”Başımı eve çevirdim.Pencerenin arkasında hâlâ bir hareket yoktu.“Ne bildiğini bilmiyorum.”Sonra tekrar Akın’a baktım.“Ama masum olmadığı kesin.”Akın başını salladı.“Eftel’e o ilaçları neden verdiğini öğrenmeden buradan çıkmayacağım.”“Ben de.”Arabaya doğru yürüdük.Fakat bu kez ikimizin de zihninde aynı düşünce vardı.Eftel’in annesi bize gerçeği anlatmamıştı.Bize yalnızca gerçeğin var olduğunu göstermişti.Ve bazen insanı asıl korkutan şey, bir sırrın ne olduğunu bilmek değil…o sırrın sandığından çok daha büyük olduğunu fark etmektir.
Denizden;
Eftel’in yanında oturuyordum.Elindeki bardağı iki eliyle tutmuş, dalgın dalgın karşısındaki boşluğa bakıyordu. Son zamanlarda onu ne zaman böyle görsem içimde tuhaf bir huzursuzluk beliriyordu.Bir şeylerin yolunda olmadığını hissediyordum.Ama Eftel hiçbir şey söylemiyordu.“İyi misin?”Başını bana çevirdi.“İyiyim.”Her zamanki cevabı.Gülümsedim.“Bunu söylemeden önce en azından iki saniye düşünseydin daha inandırıcı olabilirdi.”Eftel istemsizce güldü.“Sen de her şeyi fark etmek zorunda mısın?”“Evet.”Yanına biraz daha yaklaştım.“Özellikle seni.”Gülümsemesi birkaç saniye sonra kayboldu.Bakışlarını yere indirdi.“Bazen kafamın içinde bir şeyler oluyor, Deniz.”“Ne gibi?”Omuzlarını silkti.“Bilmiyorum. Bir şey hatırlayacakmışım gibi oluyorum. Sonra hiçbir şey gelmiyor.”Ne diyeceğimi bilemedim.“Belki zamanla hatırlarsın.”“Ya hatırlamak istemediğim bir şeyse?”Bu kez sustum.Çünkü Eftel’in yüzündeki korku, söylediği cümleden çok daha fazlasını anlatıyordu.Tam cevap verecekken kapının açıldığını duydum.İkimiz de başımızı çevirdik.Kimse gelmemişti.Eftel kaşlarını çattı.“Aras nerede?”“Bilmiyorum.”Bir an durdu.“Akın da yok.”“Belki birlikte bir yere gitmişlerdir.”Eftel cevap vermedi.Sadece telefonuna baktı.Sonra ekranı kapatıp derin bir nefes aldı.“Eftel.”Bana baktı.“Bir şey olursa bana anlat.”Kaşlarını hafifçe kaldırdı.“Ne olacak ki?”“Bilmiyorum.”Gözlerimi ondan kaçırdım.“Son zamanlarda herkes bir şey biliyor gibi ama kimse sana anlatmıyor.”Eftel’in yüzündeki ifade değişti.“Ne demek istiyorsun?”“Hiç.”Ama ikimiz de bunun hiç olmadığını biliyorduk.Eftel tam konuşacakken telefonu çaldı.Ekrana baktı.Arayanın kim olduğunu görünce yüzündeki bütün renk çekildi.“Kim?”Telefonu avucunun içinde kapattı.“Annem.”İçimde açıklayamadığım bir sıkıntı oluştu.“Acacak mısın?”Eftel birkaç saniye ekrana baktı.Sonra telefonu sessize aldı.“Hayır.”O an nedenini sormadım.Çünkü Eftel’in yüzündeki ifade bana tek bir şey söylüyordu.O telefonun ucunda, geçmişinden kalan bir şey vardı.Ve ben henüz ne olduğunu bilmiyordum.
Eftel telefonu kapatmak üzereydi.Tam ekranı kilitleyecekken telefon yeniden titredi.Bir mesaj.Gönderen yine annesiydi.Eftel’in parmağı ekranın üzerinde dondu.“Ne yazmış?”Cevap vermedi.Mesajı açtı.Okudukça yüzündeki ifade değişmeye başladı.Önce kaşları çatıldı.Sonra dudakları aralandı.En sonunda elindeki telefon titremeye başladı.“Eftel?”Telefonu bana göstermedi.Ama mesajın uzun olduğunu ekrandaki satırlardan görebiliyordum.Bir süre sonra kendi kendine fısıldadı.“Hayır…”“Ne oldu?”Başını kaldırmadı.Mesajı tekrar okumaya başladı.Annesi şunları yazmıştı:“Eftel, bu mesajı okuduğunda beni aramaya çalışma. Önce sonuna kadar oku.Yıllardır sana bazı şeyleri anlatmadım. Bunu seni koruduğumu düşünerek yaptım. Belki de yanıldım. Ama artık bazı şeylerin senden daha fazla saklanamayacağını biliyorum.Son zamanlarda yaşadıklarını duyuyorum. Nöbetlerini, unutmalarını, bazı şeyleri hatırlayıp sonra yeniden kaybetmeni… Bunların hepsinin kendiliğinden olduğunu düşünme.Çocukluğunda sana verilen ilaçları hatırlamayabilirsin. Zaten hatırlamanı istememiştim. O zamanlar yaptığım şeyin seni koruyacağına inanıyordum.Fakat bazı şeyleri bastırmak, onları ortadan kaldırmaz.Baban hakkında sana anlatılanların hepsine inanma.Onun seni neden kendinden uzaklaştırdığını sana hiçbir zaman anlatmadım. Çünkü o gerçeği öğrendiğinde bana bir daha asla aynı gözlerle bakmayacağını biliyordum.Ve Aras…Onun hakkında da bilmediğin şeyler var.Bunu sana şimdi söylememin tek nedeni, onun yeniden hayatına girmesi.Eğer Aras sana geçmişinizden bahsetmeye başlarsa onu hemen dinleme.Önce bana gel.Çünkü hatırladığın her şey doğru olmayabilir.Ve unuttuğun her şey de gerçekten kaybolmuş değildir.Eğer bu mesajdan sonra beni görmek istersen yarın saat sekizde eski eve gel.Ama yalnız gel.Deniz’i de, Aras’ı da, Akın’ı da yanında getirme.Çünkü bu kez sana anlatacağım şey, yalnızca senin geçmişinle ilgili değil.Senin neden hâlâ aynı kabusları gördüğünle ilgili.Ve eğer o geceyi gerçekten hatırlamaya başlarsan…kimden korkman gerektiğini de anlayacaksın.”Mesaj bitti.Eftel’in telefonu yavaşça kucağına düştü.Ona baktım.“Eftel…”Başını kaldırdı.Gözleri dolmuştu.“Deniz…”“Ne?”Dudakları titredi.“Ben Aras’ı nereden tanıyorum?”O an verecek hiçbir cevabım yoktu.Çünkü ilk kez Eftel’in geçmişinden korkan kişinin yalnızca kendisi olmadığını hissettim.Ve içimde kötü bir his yükseldi.Bu mesaj, bir annenin kızına yaptığı itiraf değildi.Bu, yıllardır saklanan bir şeyin artık geri döndüğüne dair bir uyarıydı.
Kafenin dışındaki masalardan birinde oturuyorduk.İlin karşımdaki sandalyeye çökmüş, kahvesini karıştırıyordu. Kahveyi içmeye niyeti varmış gibi görünmüyordu. Benim de elimdeki fincanın soğuduğundan haberim yoktu.İkimizin de aklı Eftel’deydi.“Bugün hiç iyi görünmüyordu.”İlin kaşığını fincanın içinde çevirmeye devam etti.“Biliyorum.”“Bir şey söylemek istiyor gibiydi.”“Sonra vazgeçti.”Başımı salladım.“Son zamanlarda sürekli böyle.”İlin iç çekti.“Keşke ona nasıl yardım edeceğimizi bilsek.”“Belki de biraz yalnız bırakmalıyız.”İlin başını kaldırıp bana baktı.“Sen bunu gerçekten söylüyor musun?”“Ne?”“Bora, Eftel’i yalnız bırakırsak kafasının içinde daha fazla kaybolur.”Haklıydı.Bunu söyleyemedim.Bir süre sessiz kaldık.İlin kahvesinden bir yudum aldı ve yüzünü buruşturdu.“Bu ne biçim kahve?”İstemeden güldüm.“Az önce kahveyi beğenmeyen bir tek sen kaldın.”“Ben kahveyi değil, hayatı sorguluyorum.”“Hayatı sorgularken kahveye niye kızıyorsun?”“Çünkü hayatımda beni hayal kırıklığına uğratmayan tek şey kahveydi.”“Artık o da uğratıyor demek.”İlin gözlerini kıstı.“Sen de çok konuşuyorsun.”“Sen konuşmayınca ikimizin açığını kapatmam gerekiyor.”Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.İlk defa geldiğimizden beri yüzünde gerçek bir gülümseme görmüştüm.“Bak.”“Ne?”“Güldün.”İlin hemen yüzünü ciddileştirdi.“Gülmedim.”“Gördüm.”“Yanlış gördün.”“İstersen bir daha güldüreyim.”Kaşını kaldırdı.“Nasıl?”Bir an düşündüm.“Bilmiyorum.”“Harika yöntem.”“Şu an üzerinde çalışıyorum.”İlin başını iki yana sallayarak güldü.“Sen gerçekten tuhafsın.”“Bunu iltifat olarak kabul ediyorum.”“İltifat değildi.”“Ben öyle uygun gördüm.”İlin gözlerini devirdi.Ama bu kez gülümsemesini saklamadı.Ben de ona baktım.Az önce Eftel için duyduğumuz o ağır endişe hâlâ içimizdeydi. Fakat birkaç dakikalığına başka bir şey konuşabilmek ikimize de iyi gelmişti.İlin fincanını masaya bıraktı.“Bora?”“Efendim?”*“Sen hep böyle misin?”“Nasıl?”*“Birinin morali bozukken onu güldürmeye çalışan.”Bir an düşündüm.“Hayır.”“Eftel için mi yapıyorsun yani?”Başımı salladım.“Şu an seni güldürmeye çalışıyorum.”İlin birkaç saniye yüzüme baktı.Sonra gözlerini kaçırdı.“Başarılı oldun.”“Biliyorum.”“Kendini beğenmiş.”“Sen de fark ettin.”Bu kez kahkahası daha belirgindi.Ben de gülümsedim.Eftel hâlâ aklımızdaydı.Ama o an ikimiz de başka bir şeyi fark etmiştik.Belki de bazı insanlar hayatımıza, en kötü zamanlarımızda biraz olsun nefes alabilmemiz için giriyordu.
İlin’le konuşmaya devam ediyorduk.Az önceki gerginliğimiz biraz olsun dağılmıştı. İlin bir şey anlatırken ikimiz de kapının açılmasıyla sustuk.Başımı kaldırdım.Aras ve Akın gelmişti.İkisine de baktım. Yüzlerinden bir şeylerin ters gittiği belliydi. Özellikle Aras’ın bakışları her zamankinden daha sertti.Aras’ın gözleri kısa bir süre etrafta dolaştıktan sonra Eftel’i buldu.Hiç beklemeden bize döndü.“Ben Eftel’e bakacağım.”Başımı salladım.“Tamam.”Aras doğrudan Eftel’in yanına doğru ilerledi.Akın ise arkasından gelmek yerine bizim yanımıza yöneldi.İlin’in hemen yanındaki yere oturdu.İlin ona şaşkınlıkla baktı.“Sen ne yapıyorsun?”Akın rahatça arkasına yaslandı.“Oturuyorum.”“Başka yer yok mu?”Akın etrafa baktı.“Var.”İlin kaşlarını çattı.“O zaman niye buraya oturdun?”Akın hiç düşünmeden sırıttı.“Canım burayı istedi.”İlin gözlerini devirdi.“İnanılmazsın.”Akın biraz daha yaklaşıp ona baktı.“Bunu iltifat olarak kabul ediyorum.”İlin istemsizce güldü.“Her şeyi kendine yontuyorsun.”“Sen gül yeter.”İlin bir anda sustu.Ben ikisine bakıp gülmemek için kendimi zor tuttum.Birkaç dakika önce Eftel hakkında konuşurken ikimizin de morali yerlerdeydi.Şimdi ise Akın, İlin’in sinirlerini bozmakla meşguldü.Ve açıkçası…İlin’in bundan çok da şikâyetçi olduğunu düşünmüyordum.