8. Bolummmmm

Gülüşmemiz yavaşça dindiğinde Hamza'nın bakışları değişti. Yüzündeki o muzip ifade yerini daha derin, sıcacık bir bakışa bıraktı.
Elimdeki çatalı tabağın kenarına bırakıp ona yaklaştım. "Gerçekten, şartın ne Hamza?"
Yavaşça elimi tuttu, parmaklarımızı birbirine kenetledi. "Şartım... Her sabah gözlerimi açtığımda yanımda senin olman."
Hamza tam bana doğru eğilip alnını alnıma yaslayacakken, masanın üzerindeki telefonu aniden çalmaya başladı.
İkimiz de sıçradık. Hamza derin bir nefes alıp gözlerini kapattı, ardından telefonun ekranına baktığında yüzündeki o yumuşak ifade yerini ciddi bir hale bıraktı.
"Bunu açmam lazım," dedi sesi ciddileşerek. Kendimi bir anda ne olduğunu anlamaya çalışırken buldum...
Hamza telefonu açarken ekrandaki ismi kapatmak ister gibi bir hamle yaptı ama gözümden kaçmamıştı.
— "Açmam lazım," deyip yataktan kalktı ve odadan dışarı çıktı. Kapıyı arkasından hafifçe kapatması içimde garip bir huzursuzluk yarattı.
Koridordan gelen kısık sesli konuşmalarını duymaya çalıştım ama net bir şey anlayamıyordum. Az önce aramızda geçen o muazzam an, bir anda yerini soğuk bir sessizliğe bırakmıştı. Birkaç dakika sonra içeri girdiğinde yüzünde ne söylediğini kestiremediğim karmaşık bir ifade vardı.
Yanıma doğru bir adım attı, telefonunu cebine sıkıştırırken yüzünde mahcup bir ifade vardı.
— "Bak... Yanlış anlama sakın," dedi sesini yumuşatmaya çalışarak. "Sadece şu an konuşmamam gereken bir konuydu."
— "Neyi yanlış anlamayayım Hamza? Az önce ne kadar güzel bir andı, şimdi ise benden bir şeyler saklıyorsun."
Elimi tutmak için uzandı ama elimi yavaşça geri çektim. Gözlerindeki çaresizlik gerçeği söylemekle saklamak arasında gidip geldiğini gösteriyordu
Hamza tam ağzını açıp bir şeyler söyleyecekken aşağıdan bir kapı sesi ve ardından neşeli bağrışmalar duyuldu. Kızlar gelmişti.
İkimiz de aynı anda kapıya doğru baktık. Hamza rahat bir nefes almış gibi duruyordu ama benim içimdeki huzursuzluk katlanarak artmıştı.
— "Bu konu burada kapanmadı," dedim kısık ama kararlı bir sesle.
Hamza buruk bir tebessümle başını salladı. "Kapanmasın zaten... Ama şimdi aşağı inmemiz lazım dedi.
— "Kapanmasın zaten... Ama şimdi aşağı inmemiz lazım," deyip elimden tutarak beni aşağı indirdi.
Aşağıya adımımızı attığımız an salondan bir alkış ve tezahürat koptu. Ortadaki masada koca bir Karadeniz haritası, otel rezervasyon çıktıları ve atıştırmalıklar duruyordu.
Furkan elindeki araba anahtarını parmağında çevirerek sırıtıyordu. Emir çoktan bavulları kapının önüne yığmış, Göksu ile Yaren ise telefonlarından Karadeniz şarkıları açıp listeyi tamamlamaya çalışıyordu.
— "Ooo, sonunda gelebildiniz!" diye bağırdı Göksu neşeyle. "Hamza az önce telefonda 'Kızlar gelmeden şu otel işini son dakika halletmem lazım' diye yırtınıyordu!"
Yaren araya girip kahkaha attı: "Aynen öyle! Ani Karadeniz turu planımız resmi olarak onaylandı arkadaşlar, hazır olun yola çıkıyoruz!"
Bir anda neye uğradığımı şaşırdım. Hamza'nın az önce odadan çıkıp gizli gizli konuştuğu o gergin arama... Aslında Göksu, Yaren, Emir ve Furkan'la birlikte hepimiz için planladığı bu ani Karadeniz turunun son detaylarıymış!
Başımı yavaşça Hamza’ya çevirdiğimde, bana muzipçe göz kırptı. Az önceki o şüpheli ve gergin havadan eser kalmamıştı; içimi sıcacık bir mahcubiyet ve heyecan kapladı.
— "Ee Azra Hanım," dedi Hamza kulağıma doğru eğilerek. "Şartımın ne olduğunu hâlâ merak ediyor musun, yoksa Karadeniz yollarında mı öğreneceksin?"
Hemen ustumu değiştirmeye yukarı çıktım
Kıyafetlerimiz
Azra ve hamza

Goksu ve Emir

Yaren ve furkan

Bolum sonu
496 kelime sizleri seviyorum
Begeniiii ve yorummmmm