19. Bolum

Arkadaşlar çok bölüm atıyorum çünkü kitabı final yapmaya planlıyorum okul açılmadan.
Azranın anlatımı ile
İki koca yıl...
Hamza, Furkan ve Emir’in o gece hayatlarımızdan tamamen çıkışlarının üzerinden tam iki yıl geçmişti. O ilk zamanlardaki çöküşü Yaren, Göksu ve ben birbirimize sarılarak atlatmış, mesleklerimize tutunup ayakta kalmayı başarmıştık. Ama erkeklerden iki yıldır ne tek bir haber alabilmiş ne de yüzlerini görebilmiştik.
Geçen iki yılın ardından, hem işlerimize daha yakın olmak hem de kendimize tamamen sıfırdan, ferah bir sayfa açmak için yeni bir eve taşınmaya karar vermiştik. Günlerce süren ilan aramalarından sonra, İstanbul’un biraz dışında, oldukça güvenli, bahçeli ve yan yana lüks villaların olduğu sakin bir sitede tam istediğimiz gibi bir ev bulup taşındık.

Taşınmanın ilk günüydü. Yaren salonda kolilerin bantlarını kesiyor, Göksu yeni mutfağımıza kupa ve tabakları yerleştiriyordu. Ben ise bahçeye açılan büyük cam kapının önüne durmuş, yeni evimizin o huzurlu bahçesini izliyordum.
— "Kızlar, iyi ki buraya taşınmışız," dedi Göksu mutfaktan seslenerek. "Eski evin o kasvetli havası geride kaldı. Burada gerçekten huzur bulacağız gibi hissediyorum."
Yaren gülümsedi. "Kesinlikle. Son iki yılda çok yorulduk ama sonunda kendi cennetimizi kurduk."
Gülümsedim, derin bir nefes aldım. Tam bahçeye çıkıp biraz hava alayım derken, yan villanın geniş çim bahçesinden acı bir fren sesi ve ardından kapı kapanma sesleri geldi.

Merakıma yenik düşüp iki evi birbirinden ayıran o yüksek ahşap çitlere ve sarmaşıklara doğru birkaç adım attım. Yan taraftaki evin bahçesine filmli camları olan üç tane siyah zırhlı araç girmişti. Siyah takım elbiseli, kulaklıklı adamlar hemen arabadan inip bahçenin etrafında güvenlik çemberi oluşturdular.
Kaşlarımı çattım. Yaren ve Göksu da merakla yanıma geldi.
— "Yan komşularımız biraz fazla korumalı sanırım," diye fısıldadı Yaren.
O sırada ortadaki siyah aracın kapısı açıldı. Araçtan ilk inen adamı gördüğümde nefesim boğazımda düğümlendi. Kalbim öyle bir çarptı ki göğsümün sıkıştığını hissettim.
Siyah takım elbisesi, karizmatik ama buz gibi duruşuyla... Hamza indi arabadan.
Arabanın diğer kapılarından ise bakışları bir bıçak kadar keskinleşmiş olan Furkan ve soğukkanlı duruşuyla etrafı süzen Emir çıktı. İki yıldır izini kaybettiğimiz, hayal bile edemediğimiz o adamlar... İstanbul'un yeraltı dünyasının en korkulan isimleri olarak tam şu an yan komşumuz olarak duruyorlardı.
Göksu’nun elindeki koli bandı yere düştü. Yaren’in rengi kireç gibi oldu.
Tam o an, Hamza bir şey hissetmiş gibi başını bizim bahçeye doğru çevirdi. Sarmaşıkların arasından, iki yıl sonra ilk defa göz göze geldik. Bakışlarındaki o eski sıcaklık gitmiş, yerine karanlık bir mesafe gelmişti. Yüzündeki şaşkınlık sadece bir saniye sürdü, ardından o buz gibi maskesini geri taktı.
İki yıldır kaçtığımız geçmiş, yeni evimizin tam yan komşusu olarak karşımızda duruyordu...