18. Bolum

Hamza'nın Ağzından:
O akşamki masada yaşanan o soğukluktan sonra, ben gururuma yenik düşüp kendi kabuğuma çekilmiştim. Ama Emir ile Furkan o kadar çabuk pes etmek istemediler. Gururlarını bir kenara bırakıp kızlarla konuşmak, aradaki o saçma kırgınlığı bitirmek için harekete geçtiler.
Emir, Göksu ile konuşmak için adliyenin yolunu tuttu; Furkan da Yaren’in yanına, hastaneye gitti. Ama ikisi de gittikleri yerden elleri boş ve kalpleri paramparça döndüler.
Emir, Göksu’yu adliye çıkışında yanında başka bir adamla samimi bir şekilde konuşurken gördü. Furkan ise Yaren’i hastane bahçesinde yanında başka bir erkekle gülerken buldu. Belki sadece iş arkadaşlarıydı, belki sadece sıradan bir sohbet... Ama o anki kırgınlıkla ikisi de durup sormadı, dinlemedi. Göreceklerini görmüşlerdi. O an Emir ile Furkan için de ipler tamamen koptu
O günden sonra hayatımız tamamen yön değiştirdi. Aradan tam iki yıl geçti...
İki yıl boyunca hayat bizi bambaşka yerlere savurdu. Emir artık adliyede kalmak istemedi, hedeflerini bıraktı ve görevinden istifa etti. Furkan da aynı şekilde hastanedeki görevinden istifa ederek önlüğünü çıkardı. Üçümüz bir araya geldik ve dürüst yollardan aradığımız huzuru bulamayınca, kendi kurallarımızı koyacağımız o karanlık dünyaya adım attık.
Mutfaktaki önlüğümü bir kenara koydum. Restoran hayatı bitti; yerini İstanbul yeraltı dünyasının gayrimeşru işleri, karanlık masaları ve güç savaşları aldı.
Bu yolda tek başıma değildim; Emir de Furkan da benim iki sağ kolum oldu. Emir o keskin zekasıyla arkamızdaki tüm hamleleri planlayan zihnim, Furkan ise soğukkanlılığı ve sadakatiyle sahadaki en güçlü bileğim haline geldi. Arkamı gözüm kapalı bu iki adama emanet ediyordum.
Geçen bu iki yıl bizi İstanbul’un en çekinilen, en güçlü adamlarından biri yaptı. Takım elbiseler, lüks siyah arabalar ve koca bir güç imparatorluğu kurduk.
Kızlar ise kendi aralarında kenetlenip yaşadıkları o kırgınlığı atlatmışlar, iki yıl içinde mesleklerinde iyice güçlenip harika birer kadına dönüşmüşlerdi. Biz ise tam aksine, geçen her gün daha da kararmıştık.
Yine de ne kadar güçlenirsek güçlenelim, gece olup o siyah arabanın arka koltuğunda tek başıma kaldığımda elim ceketimin cebine gidiyordu. İki yıl öncesinden kalan o Karagöl bilekliğini parmaklarımın arasında tutarken kendime tek bir soru soruyordum:
Biz bu hale nasıl geldik?