14.bolum

Ayla kafeden ayrıldıktan hemen sonra Göksu, Emir’i; Yaren de Furkan’ı arayıp gerçeği bir bir anlattı. Telefonun ucundaki o uzun sessizliği, iki erkeğin aynı anda patlayan vicdan azabı takip etti.
Yarım saat geçmeden Furkan ve Emir soluğu bizim yanımızda aldı. İkisinin de yüzü sirke satıyordu. Restoranda Hamza’nın yakasına yapışan, adama demediğini bırakmayan Furkan, ellerini kafasının arasına almış volta atıyordu.
— "Ulan biz adama ne dedik..." dedi Furkan, sesindeki suçlulukla. "Kardeşim dedik, arkasında durduk dedik, meğer adam tek başına ailesini ve şirketini kurtarmaya çalışıyormuş. Ben bir de herifin yakasına yapıştım!"
Emir de derin bir iç çekti: "Valla Furkan, Hamza bize az bile yaptı. Adam 'Bir dinleyin lan!' derken biz şov peşindeydik. Bu işi bizim düzeltmemiz lazım."
Furkan bir an durup gözlerini parlattı: "Bulduum! Çocuklar, operasyon başlatıyoruz. Adı: Operasyon Karagöl Telafisi. Bu akşam Hamza’yı ne yapıp edip o bekâr evinden çıkaracağız!"
Furkan ve Emir, sanki dünyayı kurtaracaklarmış gibi gizli bir plan yapmaya başladılar. Önce Hamza’nın en sevdiği mekandan yer ayırttılar, sonra da adama "Arabanın anahtarı sende kalmış, acil buluşmamız lazım" gibi uydurma bir bahaneyle onu sahildeki o sakin çay bahçesine çağırdılar.
Hamza geldiğinde karşısında mahcup mahcup dikilen Furkan ve Emir’i gördü. Furkan hiç uzatmadan Hamza’ya sarıldı:
— "Kardeşim... Valla billa eşşeklik ettik. Ayla Abla her şeyi anlattı. Sen bizi affet, biz Azra’yı koruyoruz sanırken seni yalnız bırakmışız."
Hamza şaşkınlıkla ikisine baktı. Yüzündeki o yorgun ama kırgın ifade yavaşça yumuşadı. Emir de Hamza’nın omzuna vurup ekledi: "Ama bak, biz sadece elçiyiz. Asıl patron birazdan gelecek
Furkan ve Emir, Hamza’yı sahildeki masada tek başına bırakıp çaktırmadan uzaklaştılar. Hamza ne olduğunu anlamaya çalışırken, adımlarımı ona doğru atmaya başladım.
Denizden esen hafif rüzgar saçlarımı uçururken, Karadeniz’deki o ilk günlerimiz geldi aklıma. Hamza beni fark ettiğinde yavaşça ayağa kalktı. Gözlerinde hâlâ o restorandaki kırgınlığın ve günlerdir çektiği çaresizliğin izleri vardı.
Aramızda birkaç adım kala durdum. Ceketimin cebinden küçük, kadife bir kutu çıkardım.
Restoranda ayağının dibine attığım o bilekliği gidip bulamamıştım belki ama aynısını, Karagöl'de bana ilk taktığı o zarif tasarımı günlerce arayıp kuyumcuda yeniden yaptırmıştım.
Kutuyu açıp ona doğru uzattım.
— "Seni dinlemediğim için..." dedim, sesimdeki titremeyi gizleyemeyerek. "Sana güvenmek yerine duvarlar ördüğüm için çok özür dilerim Hamza."
Hamza kutudaki bilekliğe, sonra da gözlerimin içine baktı. Dudakları aralandı ama bir şey söyleyemedi.
— "Sen beni her şeyden, her dertten korumaya çalıştın," diye devam ettim, bir adım daha yaklaşıp bilekliği kutudan çıkararak. "Ama beni senden gelen gerçeklerden koruyamazsın. Biz bir ekibiz demiştin... Eğer bu yükleri tek başına taşıyacaksan, benim senin yanında olmamın ne anlamı var?"
Bilekliği yavaşça alıp bu sefer ben onun bileğine doğru uzattım.
— "Şimdi sıra bende. Şartı değiştiriyorum Hamza Bey," dedim, gözlerimden süzülen tek bir damla yaşı silip gülümseyerek. "Bundan sonra bana yalan söylemek yok. Acını da, yükünü de, sevincini de benimle paylaşacaksın. Bu şartı kabul ediyor musun?"
Hamza derin bir nefes aldı. Yüzündeki o günlerdir süren karanlık bir anda dağıldı, yerini o Karadeniz’deki sıcacık, gözlerinin içi gülen bakışına bıraktı. Elimi tutup beni kendine çekti ve sarıldı.
— "Kabul ediyorum Azra..." diye fısıldadı kulağıma, kokumu içine çekerek. "Sonsuza kadar kabul ediyorum."
Uzaktan bizi izleyen Furkan’ın "Helal be!" diye bağırması ve Emir’in onu susturmaya çalışırken çıkardığı gürültü ikimizi de güldürdü. Bütün yalanlar, şüpheler ve fırtınalar geride kalmıştı...