Balkan Ninnisi 7 BÖLÜM

İTALYA – TOSCANA YAKINLARI / ŞAFAK VAKTİ
Uçak, sabaha karşı alçalmaya başlar. Feride yorgun, gözleri uykusuz ama ilk kez içi hafif. Yanında oturan Pusat, sessiz. Yol boyunca hiç konuşmamışlardır. Ama o sessizlikte anlaşılmış şeyler vardır.
Feride camdan dışarı bakar. Güneş, uzaktan yavaşça yükselmekte. Dağların ardında portakal rengi bir şerit gibi…
Feride (iç sesi):“Kaçtım… sonunda gerçekten kaçtım. Ama bu yol, kurtuluş mu… yoksa başka bir tutsaklık mı?”
⸻
BİRKAÇ SAAT SONRA – İTALYA / PUSAT’IN EVİ
Araba, Toskana tepelerinde taş bir villanın önünde durur. Villanın önü lavanta ve zeytin ağaçlarıyla çevrilidir. Uzakta üzüm bağları gözükür. Huzur sessizce nefes almaktadır burada.
Feride, arabanın kapısını açıp dışarı adım attığında bir süre sadece etrafa bakar. Kuş sesleri, rüzgârın taşıdığı lavanta kokusu… İstanbul’un kaosundan sonra neredeyse gerçek dışı gelir.
Feride:“Burası… gerçekten bizim mi?”
Pusat:“Sadece senin.”
Feride dönüp ona bakar. İlk kez sesi çatallaşmadan konuşur:
Feride:“Beni neden buraya getirdin? Sadece Mirza’dan kurtulmam için mi? Yoksa…”
Pusat (dudaklarında belli belirsiz bir gülümsemeyle):“Sadece sen olduğun için.”
Feride gözlerini kaçırır, ne diyeceğini bilemez. Ardından kapıyı açar ve villanın içine adım atar. İçerisi sade ama zarif döşenmiştir. Büyük pencerelerden ışık süzülür. Ahşap merdiven, şömine, raflarda kitaplar… Ve bir odada küçük bir piyano.
Feride (fısıltıyla):“Burada yaşanır…”
Pusat:“Bundan sonra yaşayacaksın. İstersen burası, istersen başka bir yer. Yeter ki, seçim senin olsun.”
Feride arkasını dönmeden yürür, pencereden dışarı bakar. İçinde hâlâ korku, hâlâ soru işaretleri vardır ama ilk defa kalbinin atışları bir sığınağa benzer.
Ve o an, içinden sadece bir kelime geçer:
“Başlangıç…”
İTALYA – VİLLA / SABAH
Pusat sabah erkenden hazırlanmıştır. Üzerinde koyu lacivert bir takım elbise, elinde evrak çantası… Feride mutfakta kahve yapmaktadır. Sessizlik içindedirler, ama alışılmış bir sessizlik değil. Henüz tanımlanmamış bir gerginlik dolaşır havada.
Pusat, kapıya yönelmeden önce Feride’ye bakar.
Pusat:“Bugün birkaç adamla görüşmem var. İşle ilgili. Geç dönebilirim. Evin güvenliğiyle ilgili bir şey olursa bana ya da Cemil’e haber ver.”
Feride sadece başını sallar.
Feride:“Tamam. Dikkat et.”
Pusat çıkarken Feride arkasından bakar. Gözlerinde çözmeye çalıştığı bir bilinmezlik vardır.
⸻
AKŞAM – VİLLA BAHÇESİ / GÜN BATIMI
Pusat, uzun bir günün ardından döner. Ceketini çıkarır, gömleğinin kollarını sıvar. Feride verandada oturmaktadır, elinde bir kitap ama sayfaları çevirmemiştir.
Pusat:“Feride, biraz konuşabilir miyiz?”
Feride yavaşça ona döner, başını sallar.
Pusat yanına oturur. Gözlerini uzaklara diker, sonra doğrudan Feride’ye bakar.
Pusat:“Bugün bir karar aldım. Seni korumak için… sadece saklanmak yeterli değil. Mirza’nın sana ulaşmasını tamamen engellemek istiyorum. Hukuken, resmi olarak, seni dokunulmaz kılacak bir yol var.”
Feride nefesini tutar.
Pusat (durgun, net):“Benimle evlenirsen, seni sadece kendi adıma değil, ailemin adıyla da koruma altına almış olurum. Resmi olarak eşim olursan, kimse sana yaklaşamaz. Özellikle Mirza.”
Bir an sessizlik olur. Feride başını çevirir.
Feride:“Yani kurtulmanın bedeli… evlilik?”
Pusat:“Bu bir teklif, bir emir değil. Zorlamam. Kaçarsın, saklanırsın, başka bir yol seçersin… Hepsi mümkün. Ama bu yol, seni en sağlam şekilde korur.”
Feride gözlerini yere indirir. Sessizce sorar:
Feride:“Peki… bu sadece koruma mı olacak?”
Pusat (düşünerek):“Başka bir şeye dönüşür mü, bilmiyorum. Ama niyetim temiz. Seni kendi niyetimle yaralamam, Feride. Hem bir bebeğimiz olucak nikahsız çocuk yapmayacaksın seni çok iyi tanıyorum .”
Feride uzun bir süre konuşmaz. Gün batımı, gökyüzünü mora boyamıştır. İçinde binlerce çarpışan düşünce… ama bir tanesi diğerlerinden daha yüksek sesle fısıldar:
“O, beni gerçekten’da çok iyi tanıyor”
Feride (fısıltıyla):“Düşüneceğim.”
Pusat:“Zaten senden başka bir şey istemem.”
İTALYA – VİLLA / GECE YARISI
Ev sessiz. Dışarıda yağmur başlamış. Gök gürültüsü uzaklarda homurdanıyor. Feride, villanın kütüphane odasında oturuyor. Üzerinde ince bir hırka, elinde Pusat’ın sabah bıraktığı belgeler. Anlaşmalı evlilik… ve bir çocuk…
Koltukta kıvrılmış otururken gözleri uzaklara dalmış. O belgelerde yazanlardan daha çok, kafasındaki sorular yorar onu.
Feride (iç sesi):“Bir evlilik… Bir çocuk… Hem korunduğum hem tutsak olacağım bir hayat mı? Yoksa… belki de ilk kez gerçekten özgür olacağım yer mi burası?”
Masadaki çerçevede bir fotoğraf: Pusat, Cemil ve birkaç adamıyla birlikte… gözlerinde sertlik kadar, omuzlarında yük var.Feride o fotoğrafa uzun uzun bakar.
Feride (iç sesi):“Pusat… Sen beni gerçekten tanıyorsun. Beni zorlamıyorsun ama kafamı karıştırıyorsun Ama o teklif… içimdeki her şeyi altüst etti.”
Ayağa kalkar. Yavaş adımlarla pencereye gider. Yağmur cama vurmaktadır. Parmağını cama yaslar. Ardından, sanki bir karar almış gibi derin bir nefes alır ve geri döner. Elini cebine atar, telefonunu çıkarır. Parmakları titreyerek bir mesaj yazar, sonra vazgeçip siler. Derin bir iç geçirdikten sonra parmakları yeniden hareket eder.
Feride’nin Mesajı:“Bu evlilik… bu bebek… her şey gerçek olsun diye değil, hayatta kalmak için olacak. Ama ben bu yola girmeye razıyım. Seni sabah konuşmak için bekliyorum.”
Mesajı gönderir. Telefonu masaya bırakır. Kalbinde bir çarpıntı… ama bu korkudan çok bir huzura benzer. Sırtını koltuğa yaslar. Gözleri kapanmadan önce iç sesi fısıldar:
Feride (iç sesi):“Belki bu, bir son değil… belki bir başlangıçtır.”
İTALYA – VİLLA / SABAH
Sabah güneşi villa camından içeri süzülürken evin içi hâlâ sessizdir. Pusat kahvesini almış, bahçedeki küçük verandada oturmaktadır. Ciddi ama bekleyen bir hali vardır. Arka planda kuş sesleri duyulur.
Feride yavaş adımlarla kapıya yaklaşır. Üzerinde sade bir sabahlık, saçları gevşekçe toplanmış. Elinde hiçbir şey yoktur ama gözlerinde kararlı bir ışık yanar.
Pusat, onu gördüğünde kahvesini yavaşça masaya bırakır. Ayağa kalkmaz. Bekler. Feride karşısına geçip durur. Göz göze gelirler.
Feride:“Dün gece çok düşündüm. Belki yüz kere vazgeçtim, sonra tekrar döndüm aynı yere.”
Pusat (sakin):“Feride, kararın ne olursa olsun, saygı duyarım.”
Feride bir adım daha yaklaşır. Gözleri bu kez hiç kaçmaz.
Feride:“Bu evlilik… bu çocuk… sadece bir anlaşma değil. Bu, benim hayatımı kurtaracak bir yol. Ve evet… belki de seninle tekrar yan yana durmanın bir şansı.”
Pusat’ın bakışlarında ilk defa hafif bir yumuşama olur. Ama hemen bastırır, ciddi kalır.
Feride:“Sen bana dokunmadan korumayı seçtin. Bana sormadan bir şey yapmadın. İşte bu yüzden… kabul ediyorum. Tüm şartlarıyla. Evlilik de… bebek de.”
Sessizlik çöker bir an. Sadece uzaklardan bir kuşun sesi duyulur.
Pusat ayağa kalkar. Feride’nin tam karşısında durur. Ne sevinç ne zafer… sadece derin bir saygı vardır gözlerinde.
Pusat:“Bu yol kolay olmayacak. Ama ben seni her koşulda koruyacağım. Sana verdiğim söz, şimdi daha güçlü.”
Feride başını sallar. Sonra alçak sesle sorar:
Feride:“Peki ya senin kalbin… Hazır mı buna?”
Pusat hafifçe gülümser, ama içinde bir kırılganlık vardır.
Pusat:“Benim kalbim… çoktan o kapıyı hiç kapatmadı, Feride.”
Ve o an, iki geçmişin, iki yarım kalmış kalbin arasında sessizce bir köprü kurulur.