BALKAN NİNNİSİ 17 BÖLÜM İÇ SAVAŞ

PUSAT’IN AĞZINDAN
Uyyamadım
Başımı yatağın kenarına koymuş gibi görünüyordum ama gözlerim açıktı Feride’nin nefesini dinliyordum.
İnsan sevdiği birinin nefesini bile tanıyor.Normalde nasıl uyuduğunu… nasıl döndüğünü… nasıl derin nefes aldığını…
Ama bu gece farklıydı.
Feride uyuyordu ama uykusu huzurlu değildi.Bazen kaşları hafif çatılıyor, bazen dudakları kıpırdıyordu.
Bir şey vardı içinde.
Korku gibi…
Söylenmemiş bir şey gibi.
Başımı biraz kaldırıp ona baktım.
Saçları dağılmıştı Yorgundu Ama yüzünde başka bir şey daha vardı… sanki içinde sakladığı bir savaş.
Ben Feride’yi tanırım.
O konuşmadan bile anlarım.
Sessizce doğruldum. Sandalyeden kalkıp yatağın kenarına oturdum.
Bir süre sadece baktım ona.
Sonra aklıma geldi.
Bizim başlangıcımız.
Bir anlaşma…
Ben ona koruma vermiştim O da bana bir çocuk vericekti
Ama hayat… Hayat bizim planlarımızı dinlememişti.
Şimdi iki çocuğumuz vardı.Ve ben bu kadını bırakmayı aklımdan bile geçirmiyordum.
Ama belki o hâlâ öyle sanıyordu.
Belki hâlâ bir gün kalkıpta:
“bitti Feride.” diyeceğimi düşünüyordu Kalbim sıkıştı.
“Ben ne kadar sevdiğimi söylesem bile inanmaz şimdi “
“Geçmişte olanlar Elimi kolumu bağlıyor of ” diye geçirdim içimden.
Başımı iki yana salladım.
Söyleyemeye bilirim Ama hissettire bilirim Feride’ye onu sevdiğimi
belki anlaşmayı unutur
Yavaşça eğildim Battaniyeyi biraz daha yukarı çektim.
Feride uykusunda hafifçe kıpırdadı.
Sonra Elini uzattı.
Benim gömleğimin kenarını tuttu.
Sanki kaybolmamak ister gibi.
Kalbim bir anda yumuşadı.
Elini avucumun içine aldım.
“Ben buradayım Feride,” dedim içimden.
Sadece parmaklarını okşadım.
Bir süre sonra Elay kıpırdadı.Ardından Asaf.
İkisine de baktım.
“ küçük mucizelerim,” dedim içimden.
“Annenizin içindeki korkunun sebebini bilseniz… ben’den nefret eder miydiniz .”
Sonra Feride’ye baktım tekrar.
O hâlâ gömleğimi tutuyordu.
Elini bırakmadım.
Aksine… biraz daha yaklaştım.
Yatağın kenarına eğilip başımı onun omzunun yanına koydum.
Sanki üçü birden benim kalbimin içinde uyuyordu.
O an içimden bir söz geçti.
Sessiz.
Ama kesin.
“Kimse sizi benden alamaz.Ben de sizi kimselere vermem.”
Feride’nin nefesi biraz daha sakinleşti.
Sanki bir şey hissetmiş gibi.
Parmakları gömleğimde biraz daha sıkıldı.
Gülümsedim.
“Hissettin demek,” diye fısıldadım kendi kendime.
Sonra gözlerimi kapattım.
İlk defa hayatımda…
Gerçekten bir yere ait hissederek.

______________________________________
Bölüm sonu
👩🏻⚕️🩺🔫⚔️
Silahım nasıl ama 😄