BALKAN NİNNİSİ 16 BöLÜM

Pusat’ın göğsüne yaslanmışken göz kapaklarım ağırlaşmaya başladı.
Ama uyku gelmeden önce… içimde bir şey kıpırdadı.
Bir düşünce… bir sızı… bir merak…
İkizlerin nefesi hâlâ odayı dolduruyordu; ritmik, yumuşak, neredeyse müzik gibi.Her nefes alışlarında sanki içimde yeni bir hayat daha doğuyordu.
Ben anne olmuştum.
Gerçekten anne.
Ama annem?
Beni büyüten ailem?
Bu anı göremiyorlardı.
Belki dünyadaki en kırılgan, en saf hâlim buydu.Göğsümde Elay’ın ve Asaf’ın kokusu varken bile… bir yanımın eksik hissetmesi.Onların burada olmayışı.
Sonra istemsizce aklıma Pusat’ın bana söylediği o şey geldi:
“Feride… sen evlatlıksın”
O cümle ilk duyduğumda derimi yakan bir gerçek gibi içime batmıştı.
Şimdi ise… tam doğumun ardından, anneliğin tam ortasında… yeniden acıttı.
Gerçek ailem kimdi?
Beni neden bırakmışlardı?
Şu an yaşadığımı bilseler… ne yapardılar?
Boğazım düğümlendi
Ve o düşüncenin hemen arkasından başka bir korku yükseldi içimde.
Daha sessiz… ama çok daha derin.
Ya gerçek ailem ortaya çıkarsa?
Ya… Pusat yaptığımız anlaşmayı hatırlarsa?
Kalbim bir an tekledi.
Başlangıcımız…
Bir anlaşmaydı.
Onun koruması karşılığında evlilik…
Bir çocuk karşılığında güvenlik…
Şimdi ise iki bebeğimiz vardı Ve kızgın olmama rağmen ben bu adamı seviyordumDelice… korkutucu şekilde seviyordum.
Ama ya Pusat bir gün durupta bittiğini derse?
“Anlaşma bitti Feride.”
Ya çocukları alırsa?
Ya onları benden koparırsa?
Ya… giderse?
Göğsümün ortasında keskin bir acı hissettim.Nefesim daraldı.
Asıl korkumun gerçek ailem olmadığını o an fark ettim.
Asıl korkum…
Çocuklarımı ve pusatı kaybetmekti.
Kurduğum bu aileyi kaybetmekti.
Başımı biraz daha Pusat’ın göğsüne yasladım.Onun kalp atışını duydum.
Güçlü.
Sabit.
Benimkine karışan bir ritim gibi.
O ritim içimdeki paniği yavaş yavaş çözdü.
Çünkü içten içe biliyordum…
Bu adam çocuklarını benden koparacak biri değildi.
Ama korku… mantık dinlemiyordu.
Derin bir nefes aldım.
“Burada değil… böyle bir zaman da değil,” dedim içimden.
Hemen ittim o düşünceleri kendimden.
Kendi içimde, sessizce, kararlı bir sesle dedim ki
“Benim ailem şu an yanımda. Pusat yanımda. Çocuklarım yanımda. Gerisi… gerisi sonra düşünülür.”
Bu düşünceyi kalbimin içinde sakince bir yere koydum ve Derin bir nefes daha aldım.
Pusata baktığım da Bebeklerimizi izliyordu
Ellerini… yüzlerini… ayaklarını… ne varsa tek tek inceliyor, her defasında gülümsüyor, bazen de gözlerini kaçırıyordu.
Ağlamamak için gözlerini kaçırdığını fark etmiştim
Sanki o an, o sandalyede oturan adam, dışarıdaki herkesin korktuğu Pusat değildi.
O adam…
Benim adamımdı.
İkizlerimin babasıydı.
Yuvamın huzuruydu.
Gözlerim kapanırken Pusat’ın fısıltısı kulağıma ulaştı:“Uyu Feride…burdayım Ben burdayken korkacağın hiçbir şey yok.”
O ses kalbimin içini ısıttı.
Dünyadaki en güvenli yere dönmüş gibi oldum.
Göz kapaklarım ağırlaştı…
ağırlaştı…
Son duyduğum şey, Pusat’ın kendi kendine
mırıldandığı o cümleydi:
“Bunlar bizim mucizemiz…”
Ve karanlığa değil…Huzura daldım.
Pusat’ın sesi, kalbimde hem acı hem şükürle…Uyku beni çekip aldı.
⸻
PUSAT’IN AĞZINDAN
Feride uyuyunca önce üstünü örttüm.Sonra gözüm yine bebeklere kaydı.O kadar küçüktüler ki…
Ula sanki bir nefes fazla versem uçup gidecekler.
Oda sessizleşince sandalye çektim Feride’nin yanına.
İki kundak arasında nöbet tutar gibi dikildim.
Ama içimi bir şey kemiriyordu.
Ailem.
Bu an…
Benim hayatımın en büyük anıydı.Ve yanımda değillerdi.
Ne annem görmüştü bunu, ne babam, ne de kardeşlerim.
Göğsümün tam ortasında ince bir acı gezindi.
“Ama Bebekler bi dört aylık olsun… hepsini alıp Trabzon’a gidicem. Ailemi biraraya toplayacağım . Bu sefer herkes bir arada olucak.”
Bu düşünce içimdeki sızıyı biraz hafifletti.Başımdan aşağı sıcak bir huzur döküldü.
Sonra yüzümü bebeklere çevirdim.
Elay’ın yanağına doğru eğildim.Minicik burnu kıpırdıyordu.
“Elay’um…” dedim kısık bir sesle, “Sen geldun ya… ben var ya… dünyanın en mutlu insanı oldum benim gül goncam seni korumak için dünyayı yakarım Seni ağlatanın canına okurum.”
Elay’ın minik eli parmağıma değdi.Damarımdan kalbime bir şey aktı sanki.
Sonra Asaf’a döndüm.
Doğduğu günden beri kaşları çatık.
“Asaf oğlum… bak şu kaş çatışın bana çekmiş ha. Daha şimdiden delikanlı olduğun belli…”
“bak oğlum annen ve ikizin çok güzel onları dışardaki kötü niyetli erkeklar’den korumamız lazım bu yüzden Annene göz dikeni ikizine yan bakani görürsen yeri göğü inlet baban senin yanın’da.”
Asaf mırıldanır gibi bir nefes verdi.Ben gülümsedim.
“Helal oğlum… Adam olacağun burdan belli.”
Bir süre üçüne de dua ettim.
Sonra hepsine birlikte baktım:
Feride, Elay, Asaf.
Kalbim yumruk gibi sıkıldı.
“Allah’ım… Bu üçlüyü benden alma. Feride’mi de çocuklarımı da… onların nefesi kesilirse benimki de kesilsun.”
Sandalyeyi çekip Feride’nin yanına oturdum.Başımı yatağın kenarına koydum.
İkizlerin soluğu, Feride’nin kokusu birbirine karışmıştı.
O an anladım:
“Ben artık yalnız bir adam değilimBenim…artık bir ailem var.”
Gözlerim kapanırken duyduğum son şey Feride’nin uykusunda fısıldadığı o kelimeydi:
“Pusat…”
Ve dünyadaki en huzurlu uykuya daldım.
________________________________________
Dayanamadım temsili fotoğrafların hepsini koydum 😄