4. bölüm / 38
APARTMAN 174 BÖLÜM
Bölümler 38Şu an: 4 BÖLÜM
- 1 Apartman 17265 kelime
- 2 BÖLÜM 2261 kelime
- 3 3 BÖLÜM273 kelime
- 4 4 BÖLÜM259 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 5 BÖLÜM291 kelime
- 6 6 BÖLÜM349 kelime
- 7 7 BÖLÜM340 kelime
- 8 8 BÖLÜM410 kelime
- 9 9 BÖLÜM382 kelime
- 10 10 BÖLÜM457 kelime
- 11 K ARAKTER TANITIM296 kelime
- 12 KARAKTERLER 🔥263 kelime
- 13 11 BÖLÜM234 kelime
- 14 12 BÖLÜM232 kelime
- 15 13 BÖLÜM621 kelime
- 16 14 BÖLÜM716 kelime
- 17 15 BÖLÜM490 kelime
- 18 16 BÖLÜM521 kelime
- 19 17 BÖLÜM:LANET494 kelime
- 20 18 BÖLÜM488 kelime
- 21 19 BÖLÜM749 kelime
- 22 20 BÖLÜM568 kelime
- 23 21 BÖLÜM526 kelime
- 24 22 BÖLÜM528 kelime
- 25 23 BÖLÜM447 kelime
- 26 24 BÖLÜM509 kelime
- 27 25 BÖLÜM437 kelime
- 28 26 BÖLÜM454 kelime
- 29 BÖLÜM 27306 kelime
- 30 BÖLÜM 28347 kelime
- 31 29 BÖLÜM380 kelime
- 32 30 BÖLÜM386 kelime
- 33 31 BÖLÜM473 kelime
- 34 32 BÖLÜM258 kelime
- 35 33 BÖLÜM237 kelime
- 36 35 BÖLÜM222 kelime
- 37 36 BÖLÜM674 kelime
- 38 37 BÖLÜM543 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM 4
Unutulan Hatıralar
"Evine döndün."
Küçük kızın sözleri bodrumun karanlığında yankılandı.
Bir adım geri çekildim.
"Ben... seni tanımıyorum."
Kız başını eğdi.
Üzerindeki beyaz elbise kir içindeydi. Uzun siyah saçlarının arasından bana bakan yeşil gözleri, aynaya bakıyormuşum hissi uyandırıyordu.
"Beni gerçekten hatırlamıyor musun?" diye sordu.
Beyza kolumu tuttu.
"Abla, gidelim buradan."
Ama ayaklarım hareket etmiyordu.
Kız elini bana doğru uzattı.
"Sadece gerçeği gör."
Bir anda gözlerimin önünde görüntüler belirdi.
---
Küçük bir kız...
Eski bir koridor...
Duvarlarda çocuk resimleri...
Ve kahkahalar...
Kendimi yedi-sekiz yaşlarında gördüm.
Bodrumdaki bu kapının önünde duruyordum.
Yanımda aynı beyaz elbiseli kız vardı.
Birbirimizin elini tutuyorduk.
"Efşan," dedi küçük kız.
"Bir gün bizi unutacaksın."
Küçük ben başımı salladım.
"Hayır, sizi asla bırakmam."
Görüntü bir anda değişti.
Çığlıklar...
Karanlık...
Kapının kapanma sesi...
Ve ardından derin bir sessizlik...
---
Gözlerimi açtığımda dizlerimin üzerine çökmüştüm.
Nefes alamıyordum.
"Efşan!" diye bağırdı Selin.
Beyza gözyaşlarını tutamıyordu.
"Ne gördün?"
Titreyen dudaklarımla fısıldadım:
"Ben..."
"Buraya daha önce gelmişim."
Bodrumdaki kız hüzünlü bir gülümsemeyle bana baktı.
"Sonunda hatırlamaya başladın."
"Sen kimsin?" diye sordum.
Kız cevap vermedi.
Yavaşça geri çekildi.
"Gerçeği öğrenmek istiyorsan..."
"...17. kattaki odayı bul."
Selin kaşlarını çattı.
"Bu apartmanda 17 kat yok."
Kızın yüzündeki gülümseme büyüdü.
"İnsanların gördüğü kadar kat var."
"Bir de ruhların sakladığı katlar..."
Bodrumun ışıkları aniden sönüp yandı.
Gözlerimizi açtığımızda küçük kız kaybolmuştu.
Yerde eski, paslı bir fotoğraf duruyordu.
Fotoğrafı elime aldım.
Üzerinde beş çocuk vardı.
Bir tanesi bendim.
Fotoğrafın arkasında ise tek bir cümle yazıyordu:
«"Söz vermiştin, Efşan.
Hepimizi kurtaracaktın."»
Ve o an anladım...
Bu hikâyede kurban olan ben değildim.
Belki de yıllar önce, birilerini kurtarmayı başaramayan kişiydim.
Bölüm etkileşimi