18 BÖLÜM

APARTMAN 17 – BÖLÜM 18

18. Dairenin Ardındaki Gerçek

Bodrum kapısının üzerine yazılmış cümle hâlâ gözlerinin önündeydi:

"Gerçek sır, 18. dairede saklı."

Dört arkadaş sessizce apartmanın merdivenlerinden yukarı çıkıyordu.

Ege, burktuğu ayağına rağmen yürümeye çalışıyordu.

"Şunu söyleyeyim," dedi. "Bir daha gizem çözeceksek önce sağlık sigortası yaptıralım."

Selin istemeden güldü.

"İyi olduğuna sevindim."

Beyza düşünceliydi.

"Ama bir sorun var..."

Efsan ona döndü.

"Ne?"

"Apartmanımızda 17 daire var."

Bir anda herkes durdu.

Ege'nin yüzündeki gülümseme kayboldu.

"...Yani 18. daire diye bir yer yok mu?"

"Yok," dedi Selin.

Apartmanın en üst katına çıktılar ve tüm kapıları tek tek saydılar.

1...

7...

12...

17...

Gerçekten de 18 numaralı bir daire yoktu.

Ege fısıldadı:

"Tamam. Bu, hiç normal değil."

Beyza dudaklarını ısırdı.

"Belki eskiden vardı."

Ertesi gün okul çıkışında doğruca Kemal Dede'ye gittiler.

Yaşlı adam onları görünce derin bir nefes aldı.

"Siz buldunuz, değil mi?"

"18. daireyi biliyor musunuz?" diye sordu Beyza.

Kemal Dede uzun süre sustu.

Sonra çatı katındaki eski sandığın içinden sararmış bir apartman planı çıkardı.

Çocuklar plana eğildiler.

Efsan şaşkınlıkla gözlerini açtı.

"Burada gerçekten 18 numara var!"

Planda, çatı katının yanında küçük bir daire çizilmişti.

Ama üzeri kırmızı kalemle karalanmıştı.

"Yıllar önce..." dedi Kemal Dede, "18. daire kapatıldı."

"Neden?" diye sordu Selin.

"Çünkü insanlar korkmaya başladı."

Ege yutkundu.

"İçinde ne vardı?"

Kemal Dede başını salladı.

"Bilmiyorum. Ben sadece büyüklerimin anlattıklarını duydum."

Beyza planı eline aldı.

"Biz bulacağız."

O gece dört arkadaş yeniden çatı katına çıktı.

Eski plana göre duvarlardan biri sahteydi.

Ege elini duvara vurdu.

Tak... Tak... Tuk!

"Bir dakika!" dedi.

"Buranın sesi farklı geliyor!"

Selin heyecanla yaklaştı.

Gerçekten de duvarın bir bölümü boş gibiydi.

Efsan duvardaki tozu temizledi.

Altında küçük, paslı bir kapı kolu ortaya çıktı.

Beyza'nın kalbi hızla atıyordu.

"18. daire..."

Hep birlikte kapıyı ittiler.

Kapı yıllardır açılmamış gibi gıcırdadı.

İçerisi küçücük bir odaydı.

Tozlu raflar...

Eski oyuncaklar...

Kitaplar...

Ve duvarda büyük bir fotoğraf.

Fotoğrafta dört çocuk vardı.

Altında şu yazıyordu:

"Apartman 17 Koruyucuları – 1986"

Beyza fısıldadı:

"Yine onlar..."

Ege dikkatle baktı.

"Bir dakika."

Fotoğraftaki çocuklardan biri...

Efsan'a çok benziyordu.

Bir diğeri Selin'e...

Bir başkası Beyza'ya...

Ve sonuncusu da şaşırtıcı şekilde Ege'ye benziyordu.

Ege'nin ağzı açık kaldı.

"Bu hiç komik değil."

Efsan ürperdi.

"Sanki..."

"...biz gibiler," diye tamamladı Selin.

Tam o sırada Beyza masanın üzerindeki eski bir defteri fark etti.

İlk sayfasını açtı.

Şöyle yazıyordu:

"Eğer bu odayı bulduysanız, demek ki dostluğun sınavını geçtiniz."

Beyza okumaya devam etti.

"Gerçek sır bir lanet, bir hayalet ya da gizli bir hazine değildir. Apartman 17, insanlara dostluğun, cesaretin ve birbirine güvenmenin değerini hatırlatmak için kurulmuştur."

Efsan'ın gözleri doldu.

"Yani bütün bunlar..."

"...bizi birbirimize daha çok bağlamak içindi," dedi Selin.

Ama Beyza defterin son sayfasını çevirdiğinde yüzü değişti.

Orada tek bir cümle vardı:

"Fakat dikkat edin... Çünkü biri bu sırrı korumak değil, yok etmek istiyor."

O anda...

18. dairenin kapısı arkalarından sertçe kapandı.

GÜÜÜM!

Ege sıçradı.

"Tamam! Şimdi gerçekten korkmaya başladım!"

Karanlık odada yalnız olmadıklarını hissettiler.

Ve rafların arasından yavaşça bir gölge hareket etti...

DEVAM EDECEK...

19. Bölüm: Gölgenin Sahibi 👤🏢📖