19 BÖLÜM

APARTMAN 17 – BÖLÜM 19

Gölgenin Sahibi

GÜÜÜM!

18. dairenin kapısı arkalarından öyle bir hızla kapandı ki odanın içindeki tozlar havaya savruldu.

Bir anlığına herkes donup kaldı.

Ve ardından bodrumdan bile duyulabilecek kadar yüksek bir ses yükseldi.

"AAAHHH!"

Çığlık atan Beyza'ydı.

Telefonu elinden düşecek gibi oldu. Kalbi o kadar hızlı çarpıyordu ki nefes almakta zorlandı.

"Kapı kapandı! Kapı kapandı!" diye bağırdı.

Selin hemen onun yanına koştu.

"Beyza! Sakin ol! İyisin, tamam mı?"

Beyza gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.

"Ben... ben iyiyim. Sadece çok korktum."

Ege bile ilk kez şaka yapmadan konuştu.

"Korkman normal. Ben de korktum."

Selin şaşkınlıkla ona baktı.

"Sen bunu itiraf mı ettin?"

Ege omuz silkti.

"Arada bir dürüst olabiliyorum."

Bu kısa konuşma bile gerginliği biraz olsun azaltmıştı.

Ama sonra...

Tık...

Rafların arasından bir ses geldi.

Efsan korkuyla Beyza'nın yanına yaklaştı.

"Orada biri var..."

Beyza'nın elleri yeniden titremeye başladı.

Telefonunun fenerini açtı.

Işık önce eski oyuncakları...

Sonra tozlu kitapları...

Ve sonunda hareket eden bir gölgeyi aydınlattı.

Gölge yavaşça ilerledi.

Beyza bir adım geri çekildi.

"Kim var orada?"

Kimse cevap vermedi.

Selin öne çıktı.

"Kimsin? Çık ortaya!"

Birkaç saniye sonra gölgenin sahibi ortaya çıktı.

Uzun kahverengi saçlı, üzeri toz içinde kalan, yaklaşık onların yaşlarında bir kızdı.

Elinde eski bir fener tutuyordu.

Kız da en az onlar kadar şaşırmış görünüyordu.

"Siz... buraya nasıl girdiniz?" diye sordu.

Beyza şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı.

"Biz mi? Asıl sen kimsin?"

Kız birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra yavaşça cevap verdi.

"Benim adım Defne."

Ege derin bir nefes verdi.

"Tamam. En azından hayalet değilmiş."

Defne kaşını kaldırdı.

"Hayalet mi sandınız?"

"Biraz," dedi Ege.

"Biraz mı?" diye araya girdi Selin. "Az önce yüzün bembeyaz olmuştu."

Ege itiraz etti.

"Orası ışık oyunuydu."

Beyza ilk şoku atlattıktan sonra Defne'ye dikkatlice baktı.

"Burada ne yapıyorsun?"

Defne elindeki feneri sıktı.

"Ben de Apartman 17'nin sırrını araştırıyorum."

Efsan şaşırdı.

"Nasıl yani?"

Defne derin bir nefes aldı.

"Dedem, yıllar önce koruyucuların içindeymiş. Ölmeden önce bana bu apartmanın sırlarla dolu olduğunu söyledi."

Beyza siyah zarfı çıkardı.

"Sen de bunlardan aldın mı?"

Defne zarfı görünce gözleri büyüdü.

"Evet."

Çantasından aynı zarftan çıkardı.

Hepsi sustu.

Demek ki gerçekten seçilmişlerdi.

Ege başını kaşıdı.

"Bir dakika. Yani şu anda beş kişiyiz."

Selin merakla baktı.

"Evet?"

"Ben matematikte çok iyi değilim ama dört koruyucu vardı."

Bu söz üzerine odada sessizlik oldu.

Defne gözlerini yere indirdi.

"Biliyorum."

Tam o sırada Ege yanlışlıkla eski bir rafa yaslandı.

TAK!

Raf hafifçe hareket etti.

Herkes ona döndü.

"Ege..." dedi Selin.

"Ne yaptın?"

"Bu sefer benim suçum değil!"

Raf yavaşça yana kaydı.

Arkasında gizli bir bölme ortaya çıktı.

İçinde metal bir kutu duruyordu.

Kutunun kapağında şu cümle yazıyordu:

"Birlikte açın."

Beyza kutuya baktı.

İlk başta korkmuştu.

Hatta çığlık atmıştı.

Ama şimdi merakı ağır basıyordu.

"Bunu açmamız gerekiyor."

Beşi aynı anda ellerini kutunun üzerine koydu.

Çıt.

Kutu açıldı.

İçinden eski bir mektup, paslı bir anahtar ve küçük bir kaset çıktı.

Beyza mektubu dikkatlice açtı.

Yavaşça okumaya başladı.

---

"Sevgili yeni koruyucular...

Eğer buraya kadar geldiyseniz birbirinize güvenmeyi başardınız demektir.

Fakat unutmayın... Herkes göründüğü gibi değildir.

Apartman 17'nin sırrını korumak isteyenler olduğu gibi onu yok etmek isteyen biri de vardır."

---

Selin'in yüzü ciddileşti.

"Kim?"

Beyza mektubun son satırını okudu.

Ve sesi titredi.

---

"O kişi hâlâ bu apartmanda yaşıyor."

---

Efsan korkuyla etrafına baktı.

"Yani..."

"İçimizden biri olabilir mi?" diye fısıldadı Defne.

Beyza hemen başını salladı.

"Hayır!"

Herkes ona döndü.

"Biz birbirimize güveniyoruz."

Selin gülümsedi.

"Doğru."

Ege de başını salladı.

"Birbirimizden şüphelenmeye başlarsak bu sırrı asla çözemeyiz."

Beyza derin bir nefes aldı.

Az önce korkudan çığlık atmıştı.

Ama arkadaşlarına baktığında cesaret buluyordu.

"Ne olursa olsun bunu birlikte yapacağız."

Tam odadan çıkacakları sırada Defne yerde parlayan küçük bir anahtar fark etti.

Anahtarın üzerinde tek bir rakam vardı:

19

Anahtarın altında ise katlanmış minicik bir not duruyordu.

Beyza notu açtı.

Okudukça yüzü soldu.

"Ne yazıyor?" diye sordu Ege.

Beyza yutkundu.

Sonra yüksek sesle okudu:

---

"Gece yarısı çatıya gelin.

Ama dikkat edin...
Gerçeği yalnızca biriniz öğrenebilecek."

---

Oda sessizliğe gömüldü.

"Birimiz mi?" diye fısıldadı Efsan.

"Bu ne demek?" diye sordu Selin.

Ege ilk kez şaka yapmadı.

"Birimizi seçmek zorunda kalabiliriz."

Defne gözlerini Beyza'ya çevirdi.

"Peki ya gitmezsek?"

Beyza elindeki anahtara baktı.

Sonra arkadaşlarına...

Birkaç saat önce korkudan çığlık atmıştı.

Ama şimdi gözlerinde kararlılık vardı.

"Gideceğiz."

"Çünkü bu hikâyeyi yarım bırakamayız."

Tam o anda 18. dairenin ışıkları kendi kendine söndü.

Karanlığın içinden fısıltıya benzer bir ses yükseldi.

"Geç kaldınız..."

Beyza'nın kalbi yeniden hızlandı.

Ama bu kez geri çekilmedi.

Arkadaşlarının ellerini tuttu.

Ve karanlığın içinden birlikte yürüdüler.

Çünkü onları bekleyen şey ne olursa olsun...

Apartman 17'nin koruyucuları artık yalnız değildi.

DEVAM EDECEK...

20. Bölüm: Gece Yarısındaki Seçim 🌙🔑🏢🖤