31 BÖLÜM

Apartman 17 – Bölüm 31: Gizemli Anahtar
Sabah güneşi Apartman 17'nin pencerelerinden içeri süzülüyordu. Gece boyunca yağan yağmur durmuş, hava tertemiz olmuştu. Efşan erkenden uyanmıştı. Canı sıkıldığı için aşağı inmeye karar verdi.
Apartmanın girişine geldiğinde kapıcının masasının üzerinde eski, paslı bir anahtar gördü. Anahtar oldukça büyüktü ve üzerinde küçük bir "17" rakamı vardı.
“Bu da ne?” diye merakla sordu.
Kapıcı şaşkın bir şekilde cevap verdi:
“Bilmiyorum. Sabah kapının önünde buldum. Kimse sahip çıkmadı.”
Tam o sırada Beyza geldi.
“Efşan, neye bakıyorsun?”
Efşan anahtarı gösterdi.
“Buna! Sence neyin anahtarı olabilir?”
Beyza anahtarı eline aldı.
“Çok eski görünüyor.”
Derken Ege de apartmana girdi.
“Ne oluyor burada?”
Efşan heyecanla anahtarı gösterdi. Ege dikkatlice inceledi.
“Bence bu normal bir anahtar değil. Belki eski bir depoya ya da gizli bir odaya aittir.”
Efşan'ın gözleri büyüdü.
“Gizli oda mı?! Hemen bakalım!”
Üçlü araştırmaya başladı. Önce zemin kattaki depoları denediler. Anahtar hiçbirine uymuyordu.
Sonra apartmanın en eski sakini olan Nermin Teyze'ye gittiler.
“Nermin Teyze, bu anahtarı tanıyor musunuz?”
Nermin Teyze gözlüğünü taktı ve anahtara baktı.
Bir an duraksadı.
“Bu anahtarı yıllardır görmemiştim...”
Çocuklar şaşkınlıkla birbirlerine baktılar.
“Ne anahtarı bu?” diye sordu Beyza.
“Eskiden apartmanın altında kullanılmayan bir oda vardı. Ama yıllar önce kapatıldı. Sonra da herkes unuttu.”
Efşan heyecandan yerinde duramıyordu.
“O zaman oraya gitmeliyiz!”
Nermin Teyze hafifçe gülümsedi.
“Dikkatli olun ama.”
Üçlü hemen bodrum kata koştu.
Bodrum karanlıktı. Eski lambalar yanıp sönüyordu. Duvarlarda örümcek ağları vardı.
Koridorun sonunda paslı demir bir kapı gördüler.
Kapının üzerinde silinmiş bir yazı vardı:
ODA 17
“Sanırım bulduk...” dedi Ege.
Anahtarı kilide soktu.
İlk denemede dönmedi.
İkinci kez denedi.
Sonra...
TAK!
Kapı açıldı.
Kapıyı yavaşça ittiler.
İçerisi yıllardır açılmamış gibiydi. Her yer toz içindeydi.
Eski sandıklar, kutular ve raflar vardı.
Efşan bir kutunun kapağını kaldırdı.
İçinde eski apartman fotoğrafları vardı.
Fotoğraflarda Apartman 17'nin ilk sakinleri görünüyordu.
“Ne kadar eski!” dedi Beyza.
Ege başka bir kutu açtı.
İçinden gazeteler çıktı.
Tam o sırada Efşan köşede duran küçük bir defter fark etti.
“Burada bir günlük var!”
Hemen açtılar.
İlk sayfada şöyle yazıyordu:
"Bu günlüğü bulan kişi Apartman 17'nin en büyük sırrını öğrenmeye çok yaklaştı."
Üçü de heyecanlandı.
“Devamını oku!” dedi Beyza.
Efşan sayfaları çevirdi.
Günlükte yıllar önce apartmanda saklanan gizemli bir eşyadan bahsediliyordu.
Ama son sayfalar eksikti.
“Hay aksi!” dedi Ege.
“Tam en önemli yer yırtılmış.”
O sırada odanın diğer köşesinden garip bir ses geldi.
TIK...
Üçü de donup kaldı.
“Duydunuz mu?” diye fısıldadı Beyza.
TIK... TIK...
Ses tekrar geldi.
Ege telefonunun fenerini açtı.
Işığı sesin geldiği yere tuttu.
Orada eski bir dolap vardı.
Dolabın kapağı hafifçe hareket ediyordu.
Efşan'ın kalbi hızla atmaya başladı.
“İçeride biri mi var?”
Kimse cevap veremedi.
Ege yavaşça dolaba yaklaştı.
Kapıya elini uzattı.
Tam kapağı açacağı sırada...
GÜÜÜM!
Apartmanın elektrikleri kesildi!
Her yer zifiri karanlığa gömüldü.
Beyza çığlık attı.
“Bu hiç komik değil!”
Tam o anda karanlığın içinden bir ses duyuldu:
“Orada kim var?”
Üçü de korkuyla birbirine baktı...
Devam edecek...