36 BÖLÜM

Apartman 17 – Bölüm 36: Çatıdaki Yabancı
Çatıdaki sessizlik, dört arkadaşın nefeslerini bile duyabileceği kadar ağırdı.
Efşan elindeki günlüğü sıkıca tutuyordu.
Karşılarında duran yabancı ise hâlâ kıpırdamıyordu.
Yüzü karanlıkta kaldığı için kim olduğunu anlamak mümkün değildi.
Ege bir adım öne çıktı.
— Sen kimsin?
Yabancı cevap vermedi.
Sadece başını hafifçe kaldırdı.
Sonra Efşan'a baktı.
— Günlüğü neden açtınız?
Efşan kaşlarını çattı.
— Çünkü bu apartmanda neler olduğunu öğrenmek istiyoruz.
Yabancı kısa bir süre sustu.
Ardından sakin bir sesle:
— Gerçeği öğrenmek istediğinizden emin misiniz?
Beyza hemen araya girdi.
— Bizi korkutmaya çalışma!
Yabancı başını Beyza'ya çevirdi.
— Seni korkutmaya çalışmıyorum.
Bir adım attı.
— Sizi uyarmaya çalışıyorum.
Selin, Efşan'ın koluna tutundu.
— Efşan... Bence buradan gitmeliyiz.
Tam geri döneceklerken yabancı konuştu:
— Geç kaldınız.
Dört arkadaş durdu.
— Ne demek geç kaldık? diye sordu Ege.
Yabancı cebinden küçük, eski bir anahtar çıkardı.
Efşan'ın elindeki anahtara baktı.
— Çünkü o anahtarı bulduğunuz anda kapı açıldı.
Efşan'ın yüzü değişti.
— Hangi kapı?
Yabancı cevap vermek yerine çatının zeminini gösterdi.
Çatıdaki eski halının altında küçük bir metal kapak vardı.
Ege hemen halıyı kaldırdı.
Altında paslanmış bir kapak duruyordu.
Üzerinde tek bir sayı vardı:
17
Beyza fısıldadı:
— Bu da ne?
Ege kapağı kaldırmayı denedi.
Açılmadı.
Efşan elindeki anahtara baktı.
Anahtarın üzerinde de aynı sayı vardı.
17.
Anahtarı kilide soktu.
Çevirdi.
ÇAT!
Kapak açıldı.
Aşağı doğru uzanan dar bir merdiven ortaya çıktı.
Selin korkuyla:
— Apartmanın planında burada böyle bir yer yoktu...
Yabancı:
— Zaten kimsenin bilmemesi gerekiyordu.
Ege ona döndü.
— Sen bunu nereden biliyorsun?
Yabancı ilk kez yüzünü biraz ışığa çevirdi.
Yaşlı değildi.
Genç sayılabilecek biriydi.
Ama yüzünde yıllardır taşıdığı belli olan yorgun bir ifade vardı.
— Çünkü ben de bir zamanlar bu merdivenlerden indim.
Efşan:
— Aşağıda ne var?
Yabancı:
— Cevaplar.
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonunda Efşan merdivenlere ilk adımı attı.
Ege hemen arkasından indi.
Beyza ve Selin de onları takip etti.
Yabancı ise en son geldi.
Merdivenlerin sonunda küçük bir oda vardı.
Duvarlarda eski fotoğraflar asılıydı.
Fotoğrafların hepsinde Apartman 17 vardı.
Farklı yıllarda çekilmişti.
Ama bir şey garipti.
Her fotoğrafta aynı dört kişi görünüyordu.
Efşan, Ege, Beyza ve Selin.
Beyza fotoğraflardan birine yaklaştı.
— Bu imkânsız...
Fotoğraf çok eskiydi.
Üzerindeki tarih yıllar öncesini gösteriyordu.
Ama fotoğraftaki dört kişi onlardı.
Selin'in sesi titredi:
— Biz daha o zaman doğmamıştık bile.
Efşan fotoğrafı duvardan aldı.
Arkasında bir yazı vardı:
"Onlar tekrar gelecek."
Ege yabancıya döndü.
— Bize artık her şeyi anlat.
Yabancı derin bir nefes aldı.
— Apartman 17'nin hikâyesi, sizin sandığınızdan çok daha eski.
Efşan:
— İmgeseleller yüzünden mi?
Yabancı başını salladı.
— Evet.
O anda odanın ışığı yandı.
Duvarın diğer tarafında eski bir kayıt cihazı vardı.
Cihaz kendiliğinden çalışmaya başladı.
Cızırtılı bir ses duyuldu.
Sonra bir kadın konuştu:
"Eğer bu kaydı dinliyorsanız, döngü yeniden başlamış demektir."
Beyza geri çekildi.
Kayıt devam etti.
"Dört kişi gelecek. Dördü de aynı kapıyı açacak."
Efşan'ın gözleri büyüdü.
Kayıt birkaç saniye sustu.
Ardından kadın son cümlesini söyledi:
"Ama bu kez içlerinden biri gerçeği hatırlayacak."
Kayıt durdu.
Oda tekrar sessizliğe gömüldü.
Selin fısıldadı:
— İçimizden biri... geçmişi mi hatırlayacak?
Kimse cevap vermedi.
Efşan yavaşça arkadaşlarına baktı.
Beyza'nın yüzü bembeyazdı.
Selin şaşkındı.
Ege ise düşünceliydi.
Tam o sırada Efşan'ın elindeki günlük yere düştü.
Sayfalar kendiliğinden açıldı.
Son sayfada yeni bir cümle belirmişti.
Az önce orada olmayan bir cümle...
"Hatırlayan kişi çoktan seçildi."
Efşan sayfaya bakakaldı.
Arkasından bir ses geldi:
— Evet.
Herkes yabancıya döndü.
Yabancı başını Efşan'a çevirdi.
— Ve o kişi...
Kısa bir sessizlik oldu.
— Sen değilsin, Efşan.
Efşan'ın yüzündeki ifade değişti.
— O zaman kim?
Yabancı cevap vermedi.
Sadece odanın köşesindeki eski aynayı gösterdi.
Aynada dört kişi vardı.
Ama...
Beşinci bir kişi daha görünüyordu.
Ve o kişi onların arkasında duruyordu.
Selin çığlık attı:
— ARKAMIZDA BİRİ VAR!
Dördü birden döndü.
Kimse yoktu.
Tekrar aynaya baktıklarında ise beşinci kişi de kaybolmuştu.
Yabancı sadece şunu söyledi:
— Artık sizi buldu.
Ve odanın kapısı kendiliğinden kapandı.
GÜM!
Karanlık çöktü.
Son duydukları şey, Efşan'ın elindeki günlüğün sayfalarının hızla çevrilmesiydi.
Son sayfada tek bir kelime vardı:
"37."
“İmgeseleller” yazımını düzelt
Bölümü daha uzun ve ayrıntılı yaz
Yabancının kimliğine daha güçlü ipuçları ekle