21 BÖLÜM

APARTMAN 17 – BÖLÜM 21

Yüzü Olmayan Misafir

Odanın ışıkları aniden sönmüştü.

Her yer zifiri karanlıktı.

Beyza elindeki pusulayı sıkıca tutuyordu.

Koridordan gelen ayak sesleri giderek yaklaşıyordu.

Tak... Tak... Tak...

Efsan korkuyla fısıldadı:

"Birisi geliyor..."

Selin hemen arkadaşlarının önüne geçti.

"Birlikte durun."

Ege yutkundu.

"Normalde bu noktada kaçıyor olmamız gerekmiyor mu?"

Defne sinirli bir şekilde baktı.

"Ege!"

"Tamam, tamam sustum."

Ayak sesleri durdu.

Odanın girişinde uzun bir gölge belirdi.

Kimse konuşmuyordu.

Beyza'nın kalbi sanki göğsünden çıkacak gibiydi.

Birden eski projektör kendi kendine çalıştı.

Zayıf ışık gölgeyi aydınlattı.

Ama garip bir şey vardı.

Yüzü görünmüyordu.

Sanki karanlık yüzünü gizliyordu.

Ege'nin sesi titredi.

"Bu hiç normal değil..."

Gölge birkaç adım attı.

Sonra sakin bir ses duyuldu.

"Sonunda sizi buldum."

Beyza cesaretini toplayarak konuştu.

"Kimsin sen?"

Sessizlik oldu.

Ardından kişi elini kaldırdı.

Yüzüne düşen gölge çekildi.

Ve herkes şaşkınlıkla nefesini tuttu.

Karşılarında genç bir adam duruyordu.

En fazla yirmili yaşlarının başındaydı.

Defne şaşkınlıkla gözlerini açtı.

"Sen..."

Adam ona baktı.

"Evet."

Defne geri çekildi.

"Bu imkânsız."

Selin merakla sordu.

"Onu tanıyor musun?"

Defne başını salladı.

"Fotoğraflardan."

Adam cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.

Fotoğraf, 1986 yılındaki koruyucuların fotoğrafına benziyordu.

Adam yavaşça konuştu.

"Ben Murat."

Beyza dikkatle baktı.

"Koruyuculardan biri misin?"

Murat başını salladı.

"Hayır."

"Koruyuculardan birinin torunuyum."

Oda sessizliğe gömüldü.

Murat eski pusulaya baktı.

"Pusulayı bulmuşsunuz."

Beyza onu biraz daha sıkı tuttu.

"Sen de bunun peşinde misin?"

Murat derin bir nefes aldı.

"Yıllardır."

Ege kaşlarını kaldırdı.

"İyi de neden bize korku filmi karakteri gibi görünmeye çalıştın?"

Murat ilk kez hafifçe gülümsedi.

"Bazen insanlar gerçeği duyunca kaçar."

Selin kollarını bağladı.

"Biz kaçmadık."

"Fark ettim."

Tam o sırada projektör yeniden çalıştı.

Duvara eski bir harita yansıdı.

Haritanın ortasında büyük kırmızı bir çarpı vardı.

Altında şu yazıyordu:

"Son ipucu burada."

Efsan heyecanla öne çıktı.

"Neresi orası?"

Murat haritaya baktı.

Yüzündeki gülümseme kayboldu.

"Hayır..."

Beyza hemen sordu.

"Ne oldu?"

Murat birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra yavaşça cevap verdi.

"Oraya gitmemelisiniz."

"Niye?" dedi Selin.

Murat'ın sesi ilk kez endişeli çıkmıştı.

"Çünkü orası apartmanın en eski bölümü."

"Peki?" dedi Ege.

Murat gözlerini haritadan ayırmadı.

"Çünkü yıllardır kimse oraya girmedi."

Defne yutkundu.

"Neden?"

Murat derin bir nefes aldı.

Ve sonunda söyledi:

"Çünkü orası eski su deposunun altındaki tünel."

Odadaki herkes birbirine baktı.

Tünel mi?

Apartmanın altında gizli bir tünel mi vardı?

Beyza'nın merakı yeniden korkusunu bastırdı.

"Oraya gideceğiz."

Murat hemen başını salladı.

"Hayır."

Selin öne çıktı.

"Bize neden yardım etmeye çalışıyorsun?"

Murat gözlerini yere indirdi.

"Çünkü yıllar önce dedem de aynı yolu seçti."

Sessizlik oldu.

"Eğer bu sırrı tam olarak ortaya çıkarırsanız..."

"...birileri bundan hoşlanmayacak."

Tam o sırada odanın kapısı kendi kendine kapandı.

GÜÜÜM!

Ege sıçradı.

"Yeter artık!"

Fakat bu kez daha garip bir şey oldu.

Duvarlardan birinden metalik bir ses geldi.

ÇIT!

Eski taş duvar yavaşça açılmaya başladı.

Arkasında dar ve karanlık bir geçit görünüyordu.

Geçidin girişinde paslı bir tabela vardı.

Üzerinde yalnızca üç kelime yazıyordu:

"GERİ DÖNÜŞ YOK."

Beyza geçide baktı.

Selin geçide baktı.

Efsan ve Defne de öyle.

Ege derin bir nefes aldı.

"Tamam..."

"Bu macera kesinlikle kontrolden çıktı."

Ama artık çok geçti.

Çünkü geçidin içinden gelen soğuk rüzgârın arasında başka bir şey daha vardı.

Bir fısıltı...

Ve o fısıltı yalnızca Beyza'nın duyabileceği kadar yakındı:

"Seni bekliyorduk..."

DEVAM EDECEK...

22. Bölüm: Geri Dönüş Yok 🚪🖤🏢