Bölümler 17Şu an: Xvı. Bölüm — Arsen Lüpen’in Üç Cinayeti
- 1 Bölüm I — Palace Oteli'ndeki Facia4.494 kelime
- 2 Iı. Bölüm — Mavi Kenarlı Etiket3.914 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — M. Lenormand Harekete Geçiyor3.309 kelime
- 4 Bölüm IV — Prens Sernıne İş Başında6.579 kelime
- 5 Bölüm V — Lenormand Görev Başında3.829 kelime
- 6 Vı. Bölüm — Mösyö Lenormand Yeniliyor4.201 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Parbury-rıbeıra-altenheım4.888 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Zeytin Yeşili Frak4.342 kelime
- 9 Ix. Bölüm5.822 kelime
- 10 X. Bölüm — Lüpen’in Büyük Planı2.715 kelime
- 11 Xı. Bölüm — Şarlman3.012 kelime
- 12 Xıı. Bölüm — İmparatorun Mektupları5.442 kelime
- 13 Xııı. Bölüm — Yedi Alçak4.587 kelime
- 14 Bölüm XIV — Siyahlı Adam4.385 kelime
- 15 Bölüm XV — Avrupa Haritası5.039 kelime
- 16 Xvı. Bölüm — Arsen Lüpen’in Üç Cinayeti5.426 kelime · Okuduğun bölüm
- 17 Sonsöz — İntihar2.716 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XVI. BÖLÜM
ARSEN LÜPEN’İN ÜÇ CİNAYETİ
Lüpen’in beyninden bir kasırga geçti; gök gürültüsü kükremelerinin, rüzgâr hamlelerinin ve çılgına dönmüş bütün unsurların fırtınalarının kaotik geceye hoyratça salındığı bir kasırga.
Karanlığı büyük şimşekler yarıyordu. Bu şimşeklerin göz kamaştıran parıltısında Lüpen, korkmuş, ürpertiyle sarsılmış, dehşet içinde kıvranarak gördü ve anlamaya çalıştı.
Kımıldamadı; düşmanın boğazını kavramıştı. Sanki katılaşan parmakları artık gevşeyemiyordu. Üstelik artık gerçeği biliyor olsa da, Dolores olduğuna dair kesin bir duyguya henüz kapılmamıştı. Hâlâ siyahlar içindeki adam, Louis de Malreich, karanlığın iğrenç yaratığıydı; tuttuğu ve bırakmaya niyetli olmadığı da o yaratıktı.
Ama gerçek, zihnine ve bilincine hücum etti; yenik düşüp ıstırapla kıvranarak mırıldandı:
“Ah, Dolores! . . . Dolores! . . .”
Mazereti hemen gördü: delilikti. Kadın deliydi. Altenheim’ın ve Isilda’nın kız kardeşi, Malreichlerin sonuncusunun, aklını yitirmiş bir annenin ve sarhoş bir babanın kızı, kendisi de deliydi. Aklı başındaymış gibi görünen tuhaf bir deliydi; ama yine de dengesiz, zihni hasta, doğaya aykırı, gerçekten canavardı.
Bunu apaçık anlamıştı! Cinai bir delilikti bu. Otomatik biçimde yöneldiği bir nesnenin takıntısıyla, kana susamış hâlde, farkında olmadan, şeytani bir biçimde öldürüyordu.
Bir şey istediği için öldürüyordu; kendini savunmak için öldürüyordu; daha önce öldürdüğü için öldürüyordu. Ama en çok da öldürmek uğruna öldürüyordu. Cinayet, içinde ansızın uyanan, karşı konulmaz arzuları doyuruyordu. Hayatının kimi anlarında, kimi koşullarda, o ya da bu varlık birden düşmanı kesilip karşısına çıktığında, kolunun darbe indirmesi gerekiyordu.
Ve öfkeyle sarhoş olup vahşice, çılgınca vuruyordu.
Tuhaf bir deliydi; cinayetlerinden sorumlu tutulamazdı, ama körlüğünün içinde öylesine berrak, akıl bozukluğunda öylesine tutarlı, saçmalıklarında öylesine zekiydi ki! Ne beceri, ne sebat, ne kurnazca düzenekler! Hem iğrenç hem hayranlık uyandırıcı!
Lüpen, hızlıca göz gezdirirken olağanüstü keskin görüşüyle bu kanlı serüvenlerin uzun dizisini gördü ve Dolores’in izlediği esrarengiz yolları kestirdi.
Kocasının planına takıntılı hâlde kapılmış ve ona teslim olmuştu; belli ki planın yalnızca bir kısmını anlamıştı. Kendisi de kocasının aradığı Pierre Leduc’u arıyordu; onunla evlenip, anne babasının yüz kızartıcı biçimde kovulduğu küçük Veldenz ülkesine kraliçe olarak dönmek istiyordu.
Monte Carlo’da olduğu sanıldığı sırada, Palace Oteli’nde, erkek kardeşi Altenheim’ın odasındaydı. Günlerce kocasını gözetlediğini; duvar diplerinden süzüldüğünü, karanlığa karıştığını, gölgeli kılığıyla ayırt edilemeden ve görünmeden dolaştığını gördü.
Bir gece Bay Kesselbach’ı bağlanmış hâlde buldu. . . . Ve onu bıçakladı.
Sabah, kat görevlisinin kendisini ihbar etmesine ramak kalmışken. . . . Onu bıçakladı.
Bir saat sonra, Chapman’ın ihbar etmesine ramak kalmışken, onu erkek kardeşinin odasına sürükledi. . . . Ve bıçakladı.
Bütün bunları acımasızca, vahşice, şeytani bir ustalıkla yapmıştı.
Aynı ustalıkla telefon edip iki hizmetçisi Gertrude ve Suzanne’e haber verdi; ikisi de Monte Carlo’dan gelmişti, hizmetçilerden biri orada hanımının rolünü oynamıştı. Dolores kadın giysilerini yeniden giyip görünüşünü tanınmayacak kadar değiştiren sarı peruğu çıkardı. Zemin kata indi, o sırada otele girmiş olan Gertrude’un yanına gitti ve başına gelecek trajediden habersizmiş gibi davranarak otele daha yeni gelmiş numarası yaptı.
Eşi benzeri olmayan bir oyuncuydu; hayatı altüst olmuş bir kadının rolünü oynadı. Herkes ona acıdı. Herkes onun için ağladı. Kim ondan kuşkulanabilirdi ki?
Sonra onunla, Lüpen’le savaş başladı; barbarca, eşi görülmemiş bir mücadeleydi. Bazen M. Lenormand’a, bazen Prens Sernine’e karşı yürüttüğü bu savaşta günlerini divanında hasta ve baygın yatarak, gecelerini ise ayakta, yollarda dur durak bilmeden, korkunç bir hâlde dolaşarak geçiriyordu.
Bir de şeytani düzenekleri vardı: korkuya kapılmış, sindirilmiş suç ortakları Gertrude ve Suzanne, her ikisi de elçisi olarak hizmet ediyor, belki de yaşlı Steinweg’in Palais de Justice’in ortasında Baron Altenheim tarafından kaçırıldığı gün olduğu gibi, onun kılığına giriyorlardı.
Ve cinayetler dizisi: Gourel boğularak öldürülmüş; erkek kardeşi Altenheim bıçaklanmıştı. Ah, Villa des Glycines’in yeraltı geçitlerindeki amansız mücadele; karanlıkta canavarın görünmeden yaptığı iş! Bugün her şey ne kadar da açıklığa kavuşmuştu!
Prens Sernine maskesini yırtıp çıkaran da oydu; onu polise ihbar eden, hapse gönderen ve bütün planlarını boşa çıkaran da. Savaşı kazanmak için milyonlarını harcamıştı.
Sonra olaylar hızlandı: Suzanne ile Gertrude ortadan kayboldu; kuşkusuz ölmüşlerdi! Steinweg öldürüldü! Kız kardeşi Isilda öldürüldü!
“Ah, ne rezillik, ne korkunç şey!” diye kekeledi Lüpen; tiksinti ve nefretle irkildi.
O iğrenç yaratığa lanet okuyordu. Onu ezip yok etmek istiyordu. Solgun şafağın gece gölgelerine karışmaya başladığı sırada, birbirine sarılmış, hareketsiz yatan bu iki kişiyi görmek insanı sersemleten bir görüntüydü.
“Dolores. . . . Dolores. . . .” diye umutsuzca mırıldandı.
Dehşete kapılmış, gözleri faltaşı gibi açılmış hâlde geriye sıçradı. Neydi bu? Neydi? Ellerini donduran bu korkunç soğukluk da neydi?
“Octave! Octave?” diye bağırdı; şoförün orada olmadığını unutmuştu.
Yardıma ihtiyacı vardı; onu yatıştıracak, yardım edecek birine. Korkudan titriyordu. Ah, o soğukluk, hissettiği o ölüm soğukluğu! Olabilir miydi? . . . O birkaç trajik dakika boyunca, sımsıkı kapanmış parmaklarıyla. . . .
Kendini zorlayarak baktı. Dolores kımıldamıyordu.
Dizlerinin üzerine atıldı ve onu kendine çekti.
Ölmüştü.
Birkaç saniye boyunca, kederinin içine gömüldüğü bir tür uyuşukluğa kapıldı. Artık acı çekmiyordu. Öfke, nefret ya da başka herhangi bir duygu hissetmiyordu. . . . Yalnızca aptalca bir bitkinlik; sopayla darbe almış ve hâlâ hayatta olup olmadığını, düşünüp düşünmediğini ya da bir kâbusun oyuncağı mı olduğunu bilmeyen bir adamın hâli.
Yine de ona bir adalet tecelli etmiş gibi geldi; hayatı alanın kendisi olduğu bir an bile aklına gelmedi. Hayır, o yapmamıştı. Olay, kendi dışında ve iradesinden bağımsız gerçekleşmişti. Zehirli canavarı öldürerek adaleti yerine getiren, amansız kaderdi.
Dışarıda kuşlar ötüyordu. İlkbaharın tomurcuklandırmaya hazırlandığı yaşlı ağaçların altında hayat yeniden başlıyordu. Uyuşukluğundan sıyrılan Lüpen’in içinde, zavallı kadına karşı belirsiz ve gülünç bir merhamet yavaş yavaş kabardı: Kuşkusuz iğrenç, aşağılık ve yirmi kat suçluydu, ama hâlâ çok gençti ve şimdi . . . ölüydü.
Aklını yitirmiş bu kadının aklı başına gelip korkunç eylemlerinin karanlık görüntüsünü gözlerinin önüne getirdiği aydınlık anlarda çekmiş olması gereken azapları düşündü.
“Koru beni. . . . Çok mutsuzum!” diye yalvarırdı.
Kendisinden korunmayı istiyordu: Vahşi hayvan içgüdülerinden, içinde yaşayan ve onu durmadan öldürmeye zorlayan canavardan.
“Durmadan mı?” diye sordu Lüpen kendi kendine.
Ve iki gün önceki geceyi hatırladı: Ayakta durmuş, hançerini Lüpen’e, onu aylardır rahatsız eden düşmana, her suçunun ardından izini süren yılmak bilmez düşmana doğrultmuştu. O gece öldürmemişti. Oysa öldürmesi kolay olurdu: Düşmanı cansız ve savunmasız yatıyordu. Tek bir darbeyle amansız mücadele sona erebilirdi. Hayır, öldürmemişti. O da kendi zalimliğinden güçlü duygulara yenilmiş; kendisini defalarca alt etmiş adama karşı gizemli bir acıma, yakınlık ve hayranlık duymuştu.
Hayır, o sefer öldürmemişti. Şimdi ise kaderin gerçekten dehşet verici bir cilvesiyle onu öldüren kendisiydi.
“Bir can aldım!” diye düşündü, baştan ayağa ürpererek. “Bu eller yaşayan bir varlığı öldürdü; o varlık da Dolores! . . . Dolores! . . . Dolores! . . .”
Adını, kederinin adını durmadan tekrarlıyor; üzgün, cansız, artık zararsız o şeye, zavallı bir et parçasına, solmuş yaprak yığını ya da yol kenarında ölü bir kuş kadar bile bilinci kalmamış o bedene bakmayı da bırakmıyordu.
Ah! Karşı karşıya duran bu ikiliden katil kendisi, artık yaşamayan da kurbanı olduğuna göre, merhametle ürpermekten başka ne yapabilirdi?
“Dolores! . . . Dolores! . . . Dolores! . . .”
Gün ağardığında Lüpen, ölü kadının yanında oturmuş, anılara dalıp düşünüyordu; dudaklarından ara sıra kederli heceler dökülüyordu:
“Dolores! . . . Dolores! . . .”
Ama harekete geçmesi gerekiyordu; düşünceleri karmakarışık olduğundan ne yapacağını, işe nereden başlayacağını bilmiyordu:
“Önce gözlerini kapatmalıyım,” dedi.
Ölümden başka hiçbir şey yansıtmayan o boş gözlerde, altın benekli o güzel gözlerde, onlara çekiciliğini veren melankolik bir yumuşaklık hâlâ vardı. Bir canavarın gözleri olabilir miydi bunlar? Lüpen, istemese de ve acımasız gerçek karşısında bile, zihninin derinliklerinde imgeleri hâlâ birbirinden ayrı duran bu iki varlığı tek bir kişide birleştiremiyordu.
Hızla eğildi, uzun, ipeksi göz kapaklarını indirdi ve zavallı, çarpılmış yüzünü bir örtüyle kapattı.
Sonra Dolores ondan uzaklaşmış gibi geldi; siyahlar içindeki adam, katil kılığına bürünmüş hâliyle bu kez gerçekten karşısındaydı.
Artık ona dokunmaya, giysilerini yoklamaya cesaret etti. İç cebinde iki cüzdan vardı. Birini alıp açtı. Önce yaşlı Alman Steinweg’in imzaladığı bir mektup buldu. Mektupta şunlar yazıyordu:
“Korkunç sırrı açıklayamadan ölürsem, dostum Kesselbach’ı öldürenin karısı olduğunu bilin; gerçek adı Dolores de Malreich’tir, Altenheim’ın ve Isilda’nın kız kardeşidir.
“L. ve M. baş harfleri ona aittir. Kesselbach, özel hayatlarında karısına hiçbir zaman keder anlamına gelen Dolores demez, neşe anlamındaki Letitia diye seslenirdi. L. M.—Letitia de Malreich—baş harfleri, ona verdiği bütün armağanların üzerine kazınmıştı; örneğin Palace Oteli’nde bulunan ve Bayan Kesselbach’a ait olan sigara tabakasında da bu baş harfler vardı. Seyahatlerinde sigara içme alışkanlığı edinmişti.”
“Letitia! Dört yıl boyunca, yalan ve ikiyüzlülükle geçen o dört yıl boyunca onun hayatının neşesi olmuştu; kendisini böylesine seven ve ona böylesine yürekten güvenen adamın ölümünü hazırlamıştı.
“Belki de hemen konuşmalıydım. Eski dostum Kesselbach’ın anısına saygımdan cesaret edemedim; taşıdığı ad onun adıydı.
“Sonra korktum. . . . Onu Adalet Sarayı’nda açığa çıkardığım gün, gözlerinde kendi sonumu gördüm.
“Zayıflığım beni kurtaracak mı?”
“Onu da,” diye düşündü Lüpen, “onu da öldürmüş! . . . Elbette, çok şey biliyordu! . . . Baş harfleri . . . o ad, Letitia . . . gizlice sigara içme alışkanlığı!”
Ve önceki geceyi, odasındaki tütün kokusunu hatırladı.
İlk cüzdanı incelemeyi sürdürdü. Dolores’e suç ortaklarının gece buluşmalarında vermiş olması gereken, kuşkusuz şifreli mektup parçaları vardı. Kâğıt parçalarına yazılmış adresler de vardı: şapkacıların ve terzilerin adresleri, ama kötü yerlerin, sıradan otellerin adresleri de. . . . Bir de adlar . . . yirmi, otuz ad . . . tuhaf adlar: Kasap Hector, Grenelleli Armand, Hasta Adam . . .
Ama Lüpen’in gözü bir fotoğrafa takıldı. Fotoğrafa baktı ve birden, sanki yaydan fırlamış gibi, cüzdanı elinden düşürüp odadan, köşkten dışarı fırladı; parka doğru koştu.
Santé Hapishanesi’ndeki mahkûm Louis de Malreich’in portresini tanımıştı!
Ancak o zaman, tam o anda hatırladı: İnfaz ertesi gün yapılacaktı.
Siyahlar içindeki adam, yani katil Dolores Kesselbach’tan başkası değilse, Louis de Malreich’in gerçek adı gerçekten Leon Massier’di ve o masumdu!
Masum mu? Ama evinde bulunan kanıtlar, İmparator’un mektupları, onu inkâr edilemeyecek biçimde suçlayan her şey, bütün o tartışılmaz deliller?
Lüpen bir an durdu; beyni ateşler içindeydi:
“Ah,” diye haykırdı, “ben de aklımı yitireceğim! Ama haydi, harekete geçmeliyim . . . hüküm infaz edilecek . . . yarın . . . yarın şafak vakti.”
Saatine baktı:
“Saat on. . . . Paris’e ulaşmam ne kadar sürer? Pekâlâ . . . birazdan orada olurum . . . evet, hemen, olmalıyım. . . . Bu akşam infazı önlemek için önlem alacağım. . . . Ama ne önlemi? Masumiyetini nasıl kanıtlayabilirim? . . . İnfazı nasıl önlerim? Ah, boş ver! Oraya varınca bir yolunu bulurum. Adım boşuna Lüpen değil! . . . Haydi! . . .”
Yeniden koşmaya başladı, şatoya girdi ve seslendi:
“Pierre! Pierre! . . . M. Pierre Leduc’ü gören oldu mu? . . . Ah, işte buradasınız! . . . Dinleyin. . . .”
Onu bir kenara çekip buyurgan bir sesle aceleyle konuştu:
“Dinleyin, Dolores burada değil. . . . Evet, acil bir iş için çağrıldı . . . dün gece benim otomobilimle gitti. . . . Ben de gidiyorum. . . . Sözümü kesmeyin, tek kelime etmeyin! . . . Kaybedilecek bir saniye telafisi imkânsız zarara yol açar. . . . Siz bütün hizmetçileri, hiçbir açıklama yapmadan gönderin. İşte para. Yarım saat içinde şato boşalmış olmalı. Dönene kadar da kimse içeri girmesin. . . . Siz de girmeyin, anlıyor musunuz? . . . Şatoya girmenizi yasaklıyorum. . . . Sonra açıklarım . . . ciddi nedenler var. Alın, anahtarı da yanınızda götürün. . . . Köyde beni bekleyin. . . .”
Bir kez daha hızla uzaklaştı.
Beş dakika sonra Octave’ın yanındaydı. Arabaya atladı:
“Paris!”
Yolculuk ölüm kalım yarışıydı. Octave’ın yeterince hızlı gitmediğini düşünen Lüpen direksiyona geçti ve çılgınca, baş döndürücü bir hızla sürdü. Köylerden geçip kasabaların kalabalık caddelerinde ilerlerken saatte altmış mil hızla gidiyorlardı. Neredeyse çarpacakları insanlar öfkeyle bağırıp çağırıyordu; meteor çoktan uzaklaşıp gözden kaybolmuştu.
“M-müdürüm,” diye kekeledi Octave, dehşetten bembeyaz kesilmişti, “yolda kalacağız!”
“Belki sen yaparsın, belki araba; ama ben varacağım!” dedi Lüpen.
Onu taşıyanın araba değil de kendisiymiş gibi, kendi gücüyle, kendi iradesiyle uzayı yarıp geçiyormuş gibi hissediyordu. Gücü tükenmez, iradesi sınırsızken varmasını hangi mucize engelleyebilirdi?
“Varacağım, çünkü varmam gerekiyor,” diye tekrarladı.
Varamazsa kurtaramayacağı, ölecek olan adamı düşündü; inatçı sessizliği ve ifadesiz yüzüyle insanın aklını karıştıran gizemli Louis de Malreich’i.
Yolun uğultusu, dalları kudurmuş dalgalar gibi ses çıkaran ağaçların altı ve düşüncelerinin vızıltısı arasında Lüpen yine de bir varsayım kurmaya çalıştı. Dolores hakkındaki korkunç gerçeği artık bildiğinden, o çılgın zihnin bütün imkânlarını ve iğrenç tasarılarını gördüğünden, bu varsayım giderek belirginleşiyor, mantıklı, olası, hatta kesin bir hâl alıyordu, diye düşündü:
“Evet, Malreich’e karşı o korkunç tuzağı kuran oydu. Ne istiyordu? Büyüsüne kapılmış Pierre Leduc’le evlenmek ve sürgün edildiği küçük prensliğin hükümdarı olmak. İstediğine ulaşabilirdi; hedef elinin altındaydı. Önünde yalnızca tek bir engel vardı. . . . Haftalarca yolunu inatla kesen ben, Lüpen; her cinayetin ardından karşısına çıkan ben; keskin zekâsından korktuğu ben; suçluyu bulup İmparator’dan çalınan mektupları ele geçirmeden silahını bırakmayacak olan ben. . . . Öyleyse suçlu Louis de Malreich, daha doğrusu Leon Massier olmalıydı. Leon Massier kimdi? Dolores onu evlenmeden önce tanıyor muydu? Ona âşık olmuş muydu? Muhtemel; ama bunu herhâlde hiçbir zaman öğrenemeyeceğiz. Kesin olan bir şey var: Boyu posu Leon Massier’inkine benzediği için, siyahlar giyip sarı bir peruk takarak onun kılığına girebileceğini fark etmişti. O yalnız adamın tuhaf hayatını, gece gezintilerini, sokaklarda yürüyüşünü ve peşine düşenleri nasıl izini kaybettirerek atlattığını gözlemlemiş olmalıydı. O gözlemleri ve olası gelişmeleri hesaba katarak Bay Kesselbach’a, nüfus kütüğünden Dolores adını sildirip yerine Louis adını yazdırmasını önermişti; böylece baş harfleri Leon Massier’inkilerle uyuşacaktı. . . . Harekete geçmesi gereken an gelince planını hazırlayıp uygulamaya koydu. Leon, Rue Delaizement’da oturuyordu. Suç ortaklarına, o sokağın arkasındaki sokakta yerleşmelerini emretti. Bana da başgarson Dominique’in adresini verdi ve Yedi Alçak’ın izini bulmamı sağladı. Çünkü izlerine bir kez düşersem sonuna kadar takip edeceğimi, yani Yedi Alçak’ı geçip liderlerine, onları gözetleyip yöneten adama, siyahlar içindeki Leon Massier’e, Louis de Malreich’e ulaşacağımı çok iyi biliyordu. . . . Gerçekten de önce Yedi Alçak’ı buldum. Sonra ne olacaktı? Ya yenilecektim ya da Rue des Vignes’daki o gece onun umduğu gibi hepimiz birbirimizi yok edecektik. Her iki durumda da Dolores benden kurtulacaktı. Ama gerçekte olan şuydu: Yedi Alçak’ı yakaladım. Dolores Rue des Vignes’dan kaçtı. Onu Simsar’ın kulübesinde buldum. Beni Leon Massier’in, yani Louis de Malreich’in peşine gönderdi. Evinde, kendi yerleştirdiği İmparator’un mektuplarını buldum; onu adalete teslim ettim. İki araba garajı arasında kendi kurduğu gizli geçidi ortaya çıkardım. Kendi hazırladığı bütün kanıtları sundum. Kendi sahtelediği belgelerle Leon Massier’in Leon Massier kimliğini çaldığını ve gerçek adının Louis de Malreich olduğunu kanıtladım. . . . Louis de Malreich ölüme mahkûm edildi. . . . Ve sonunda zafere ulaşan Dolores de Malreich, suçlu bulununca artık hiçbir kuşku çekmiyordu; aşağılık ve suç dolu geçmişinden kurtulmuştu. Kocası ölmüştü, erkek kardeşi ölmüştü, kız kardeşi ölmüştü, iki hizmetçisi ölmüştü, Steinweg ölmüştü. Suç ortaklarını, hepsini paketleyip Weber’e teslim eden bendim; son olarak da onun yerine koyduğu masum adamı giyotinin önüne göndererek kendisini bile benden kurtarmıştı. Milyonluk servetiyle zengin, Pierre Leduc’ün sevgisini kazanmış Dolores de Malreich, doğduğu Büyük Dükalık’ın tahtına oturacaktı. . . . Ah,” diye haykırdı Lüpen, heyecandan kendini kaybederek, “o adam ölmeyecek! Yaşadığım sürece yemin ederim: Ölmeyecek!”
“Dikkat edin, müdürüm,” dedi Octave korkuyla, “şimdi kasabaya yaklaşıyoruz. . . . Şehrin dışı . . . banliyöler. . . .”
“Ne umurumda?”
“Ama devrileceğiz. . . . Arnavut kaldırımı da kaygan . . . araba savruluyor. . . .”
“Boş ver.”
“Dikkat edin. . . . Önünüze bakın. . . .”
“Ne var?”
“Dönüşte bir tramvay. . . .”
“Dursun!”
“Yavaşlayın, müdürüm!”
“Asla!”
“Ama geçecek yer yok!”
“Geçeriz.”
“Geçemeyiz.”
“Geçeriz.”
“Aman Tanrım!”
Bir çarpışma . . . çığlıklar. . . . Araba tramvaya çarpmış, bir çite savrulmuş, on yardalık tahta çiti yıkıp sonunda bir yamacın köşesine bindirmişti.
“Şoför, kurtuldunuz mu?”
Yamacın çimenlerine boylu boyunca uzanmış Lüpen bir taksi çevirmişti.
Ayağa fırladı, parçalanmış arabasına ve Octave’ın yardımına koşan kalabalığa şöyle bir baktı, sonra taksiye atladı:
“Beauvau Meydanı’ndaki İçişleri Bakanlığı’na . . . Size yirmi frank.”
Taksiye yerleşip sözünü sürdürdü:
“Hayır, hayır, ölmeyecek! Hayır, bin kez hayır; bunun vicdanımda kalmasına izin vermeyeceğim! Bir kadın tarafından aldatılmış, tuzağa bir okul çocuğu gibi düşmüş olmam yeterince kötü. . . . Yeter! Artık hata yapmayacağım! Zavallıyı tutuklattım. . . . Ölüm cezasına çarptırılmasını sağladım. . . . Onu giyotinin ayağına kadar getirdim . . . ama oraya çıkmayacak! . . . Her şey olsun, bu olmasın! Giyotinin önüne çıkarsa, kendime bir kurşun sıkmaktan başka çarem kalmaz.”
Bir gişeye yaklaşıyorlardı. Lüpen pencereden sarktı:
“Durmazsanız yirmi frank daha, şoför.”
Sonra görevlilere bağırdı:
“Hafiye teşkilatı!”
Geçip gittiler.
“Ama yavaşlamayın, yavaşlamayın, kahretsin!” diye kükredi Lüpen. “Daha hızlı! . . . Daha da hızlı! Yaşlı kadınlara çarpmaktan mı korkuyorsunuz? Onları boş verin! Zararı ben öderim!”
Birkaç dakika içinde İçişleri Bakanlığı’na vardılar. Lüpen avluyu hızla geçti ve ana merdivenden koşarak çıktı. Bekleme odası insanlarla doluydu. Bir kâğıda “Prens Sernine” yazdı; bir ulakla köşeye çekilip şöyle dedi:
“Beni tanıyorsunuz, değil mi? Ben Lüpen’im. Size bu işi ben ayarladım; yaşlılığınız için rahat bir köşe, öyle mi? Yalnız, beni hemen içeri almalısınız. Alın, adımı içeri iletin. Sizden tek isteğim bu. Başbakan size minnettar kalacak, emin olabilirsiniz . . . ben de öyle. . . . Ama acele edin, aptal herif! Valenglay beni bekliyor. . . .”
On saniye sonra Valenglay odasının kapısından başını uzatıp şöyle dedi:
“Prensi içeri alın.”
Lüpen odaya daldı, kapıyı çarparak kapattı ve başbakanın sözünü kesip şöyle dedi:
“Hayır, hayır, ezber laflara gerek yok; beni tutuklayamazsınız. . . . Bu, sizi mahveder ve İmparator’u zor durumda bırakır. . . . Hayır, konu bu değil. Dinleyin. Malreich masum. . . . Gerçek suçluyu buldum. . . . Dolores Kesselbach. Öldü. Cesedi aşağıda. Elimde inkâr edilemez kanıtlar var. Kuşkuya yer yok. Suçlu oydu. . . .”
Sözünü kesti. Valenglay anlamamış gibiydi.
“Ama dinleyin, Mösyö Başkan, Malreich’i kurtarmalıyız. . . . Bir düşünün . . . yargı hatası! . . . Giyotine gönderilen masum bir adam! . . . Emir verin . . . yeni bilgi aldığınızı söyleyin . . . ne isterseniz deyin . . . ama çabuk olun, kaybedecek zaman yok. . . .”
Valenglay ona dikkatle baktı, sonra masaya gidip bir gazete aldı ve parmağıyla bir yazıyı göstererek gazeteyi Lüpen’e uzattı.
Lüpen başlığa göz attı ve okudu:
“CANAVARIN İNFAZI”
“Louis de Malreich bu sabah idam edildi. . . .”
Devamını okuyamadı. Şimşek çarpmış gibi sarsılıp yıkıldı; umutsuzca inleyerek başbakanın koltuğuna çöktü. . . .
Ne kadar öyle kaldığını söyleyemezdi. Dışarı çıktığında büyük bir sessizliği, sonra Valenglay’in üzerine eğilip alnına su serptiğini hatırlıyordu. En çok da başbakanın alçak sesle fısıldadıklarını hatırlıyordu:
“Dinleyin . . . bundan kimseye söz etmeyeceksiniz, değil mi? Belki masumdu, buna karşı çıkmıyorum. . . . Ama gerçekleri açıklayıp skandal çıkarmanın ne yararı var? Bir yargı hatasının ağır sonuçları olabilir. Buna değer mi? . . . İtibarını iade etmek mi? Ne işe yarar? Üstelik kendi adıyla bile yargılanmadı. Halkın nefretine sunulan Malreich adı . . . o da, işin tuhafı, gerçek suçlunun adı. . . . Öyleyse . . .”
Lüpen’i yavaşça kapıya doğru iterek şöyle dedi:
“Öyleyse gidin. . . . Oraya dönün. . . . Cesetten kurtulun. . . . Hiç iz kalmasın, anlaşıldı mı? Bütün bu işten en ufak bir iz bile kalmasın. . . . Size güvenebilirim, değil mi?”
Lüpen geri döndü. Kendisine böyle söylendiği ve artık kendi iradesi kalmadığı için bir makine gibi geri döndü.
Saatlerce tren istasyonunda bekledi. Makine gibi akşam yemeğini yedi, bilet aldı ve bir kompartımana yerleşti.
Kötü uyudu. Kâbuslarla yarı uyanık anlar arasında zihni ateşler içindeydi; bu aralarda Malreich’in neden kendini savunmadığını anlamaya çalışıyordu:
“O bir deliydi . . . herhâlde . . . yarı deli. . . . Onu eskiden tanıyor olmalı . . . kadın hayatını zehirlemiş . . . aklını başından almış. . . . Bu yüzden ölse de olur diye düşünmüş olmalı. . . . Kendini niye savunsun?”
Bu açıklama onu ancak yarı yarıya tatmin etti. Bir gün bu bilmeceyi çözmeye ve Massier’in Dolores’in hayatındaki gerçek rolünü öğrenmeye karar verdi. Ama o anda bunun ne önemi vardı? Tek bir gerçek açıkça ortadaydı: Massier’in deliliği. Lüpen durmadan şunu tekrarladı:
“O bir deliydi . . . Massier kesinlikle deliydi. Hem şu Massier’ler . . . Bütün aile deli. . . .”
Zayıf düşmüş zihninde adları birbirine karıştırarak sayıklıyordu.
Ama Bruggen İstasyonu’nda trenden inip sabahın serin, nemli havasını soluyunca kendine geldi. Her şey birden başka türlü görünmeye başladı. Şöyle haykırdı:
“Eh, ne de olsa kendi düşen ağlamaz! İtiraz etmesi yeterdi. . . . Ben sorumluluk kabul etmiyorum. . . . İntihar eden kendisiydi. . . . Oyunda yalnızca dilsiz bir oyuncuydu. . . . Kaybetti. . . . Üzgünüm. . . . Ama elden ne gelir!”
Harekete geçme gereği onu yeniden kamçıladı. Ne derse desin, kendisinin faili olduğunu bildiği bu suçun acısıyla yaralanmış, işkence görmüş gibiydi; yine de geleceği düşünüyordu:
“Bunlar savaşın kazaları,” dedi. “Bunu düşünmeyelim. Hiçbir şey kaybedilmiş değil. Tam tersine! Pierre Leduc Dolores’i sevdiği için Dolores önümüzde bir engeldi. Dolores öldü. Öyleyse Pierre Leduc artık benimdir. Ve kararlaştırdığım gibi Geneviève’le evlenecek! Hüküm sürecek! Efendi ben olacağım! Avrupa, Avrupa benim!”
Kendini coşturdu; güveni tazelenmiş, birdenbire cesaret bulmuştu. Yolda yürürken hayali bir kılıcı, iradesi yasa olan, buyuran ve zafer kazanan önderin kılıcını savurarak ateşli hareketler yapıyordu:
“Lüpen, kral olacaksın! Kral olacaksın, Arsen Lüpen!”
Bruggen köyünde soruşturdu; Pierre Leduc’un dün handa öğle yemeği yediğini öğrendi. O zamandan beri de görülmemişti.
“Öyle mi?” diye sordu Lüpen. “Burada yatmadı mı?”
“Hayır.”
“Peki öğle yemeğinden sonra nereye gitti?”
“Şatoya giden yola saptı.”
Lüpen biraz şaşkınlık içinde oradan ayrıldı. Genç adama kapıları kilitlemesini ve hizmetkârlar gittikten sonra geri dönmemesini söylemişti.
Park kapılarının açık olması, Pierre’in ona itaat etmediğinin kanıtıydı.
İçeri girdi, şatonun her yerini aradı, seslendi. Yanıt yoktu.
Birden dağ evini düşündü. Kim bilir? Belki Pierre Leduc, sevdiği kadın için endişelenmiş, bir sezginin dürtüsüyle onu o yönde aramaya gitmişti. Dolores’in cesedi de oradaydı!
Büyük bir telaşla koşmaya başladı.
İlk bakışta dağ evinde kimse yok gibiydi.
“Pierre! Pierre!” diye seslendi.
Ses seda çıkmayınca ön koridora, ardından da kaldığı odaya girdi.
Eşiğe çakılıp kaldı.
Dolores’in cesedinin üzerinde, boynunda bir iple asılı Pierre Leduc’un cesedi duruyordu.
Lüpen sabırsızca kendini baştan ayağa toparladı. Umutsuzluğun tek bir hareketine bile kapılmayı, ağzından tek bir öfkeli söz çıkarmayı reddetti. Kaderin ona indirdiği zalim darbelerden, Dolores’in suçlarından ve ölümünden, Massier’nin idamından, bunca kargaşa ve felaketten sonra kendine bütünüyle hâkim olması gerektiğini hissediyordu. Yoksa zihni kesinlikle dağılırdı. . . .
“Budala!” dedi, Pierre Leduc’a yumruğunu sallayarak. “Aptalın teki, biraz bekleyemez miydin? On yıl içinde Alsace-Lorraine’i geri almış olacaktık!”
İçini boşaltmak için söyleyecek sözler, takınacak tavırlar aradı; ama düşünceleri elinden kaçıyor, başı çatlayacakmış gibi oluyordu.
“Hayır, hayır, olmaz!” diye haykırdı. “Buna izin veremem! Lüpen de mi delirecek! Hayır dostum! İstersen kafana bir kurşun sık; işin aslı, başka bir çıkış yolu göremiyorum. Ama Lüpen’in tekerlekli sandalyede gevezelik ederek dolaşması . . . olmaz! Üslubunu koru dostum, sonunu da yakışır biçimde getir!”
Deli taklidi yapan bazı oyuncular gibi ayaklarını yere vura vura, dizlerini iyice kaldırarak bir aşağı bir yukarı yürüdü. Sonra şöyle dedi:
“Göster kendini delikanlı, göster! Tanrıların gözleri üzerinde! Başını kaldır! Karnını içine çek, hadi! Göğsünü çıkar! . . . Çevrende her şey yıkılıyor. Sana ne? . . . Son felaket bu; son kozumu oynadım, krallık paçavraya döndü, Avrupa’yı kaybettim, bütün dünya dumana boğuluyor. . . . Eee . . . ne olmuş yani? Gül, gül! Lüpen ol, yoksa yandın. . . . Hadi, gül! Daha yüksek, daha yüksek, daha da yüksek! İşte böyle! . . . Tanrım, ne komik her şey! Dolores, canım, bir sigara!”
Sırıtarak eğildi, ölü kadının yüzüne dokundu; bir an sendeledi, sonra bilincini yitirip yere düştü.
Bir saat kadar yattıktan sonra kendine gelip ayağa kalktı. Delilik nöbeti geçmişti; kendine hâkim, sinirleri yatışmış, ciddi ve sessiz bir hâlde durumu düşündü.
Bütün bir yaşamı kapsayan, geri dönülmez kararların zamanının geldiğini hissediyordu. Birkaç gün içinde, zaferinin kesinleştiğini sandığı anda birbiri ardına patlak veren beklenmedik felaketlerin saldırısıyla hayatı bütünüyle paramparça olmuştu. Ne yapmalıydı? Baştan mı başlamalıydı? Her şeyi yeniden mi kurmalıydı? Buna cesareti yoktu. Öyleyse ne yapacaktı?
Bütün sabah parkta keder içinde dolaştı ve durumunu en ince ayrıntısına kadar yavaş yavaş kavradı. Ölüm düşüncesi, katı ve amansız bir kararlılıkla zihnine yerleşti.
Ama ister kendini öldürmeye ister yaşamaya karar versin, önce yerine getirmesi gereken bir dizi kesin iş vardı. Birdenbire bütünüyle sakinleşen zihninde bu işler açıkça belirdi.
Kilise çan kulesinden öğle Angelus’u çaldı.
“İş başına!” dedi kararlılıkla.
Son derece sakin bir zihinle dağ evine döndü, odasına gitti, bir tabureye çıktı ve Pierre Leduc’un asılı olduğu ipi kesti:
“Zavallı herif!” dedi. “Boynunda kenevir bir iple böyle son bulmaya yazgılıymışsın. Ah, büyük işler başarmaya uygun değildin; bunu önceden görmeli, talihimi kafiyeler döktüren birine bağlamamalıydım!”
Genç adamın giysilerini yokladı, hiçbir şey bulamadı. Ama Dolores’in ikinci cep defterini hatırlayınca, onu bıraktığı cepten çıkardı.
Şaşkınlıkla irkildi. Cep defterinde, görünüşleri tanıdık gelen bir tomar mektup vardı; farklı el yazılarını hemen tanıdı.
“İmparator’un mektupları!” diye yavaşça mırıldandı. “Yaşlı şansölyenin mektupları! Leon Massier’nin evinde bulduğum ve Kont von Waldemar’a verdiğim tomarın tamamı! . . . Nasıl olmuş? . . . O budala Waldemar’dan mı almış?” Birden alnına vurarak ekledi: “Hayır, budala benim. Bunlar gerçek mektuplar! Zamanı gelince İmparator’a şantaj yapmak için saklamış. Peki ya Waldemar’a verdiğim ötekiler? Onlar kopya; elbette kendisinin ya da bir suç ortağının sahte olarak hazırladığı ve benim bulacağımı bildiği yere koyduğu kopyalar. . . . Ben de enayi gibi onun oyununa geldim! Tanrı aşkına, kadınlar işe karışınca . . . !”
Cep defterinde yalnızca bir mukavva parçası kalmıştı: bir fotoğraf. Baktı. Fotoğraf kendisinindi.
“İki fotoğraf . . . Massier ve ben . . . besbelli en çok sevdiği ikimiz . . . Çünkü beni seviyordu. . . . Tuhaf bir sevgi; serüvenci olarak bana, tek başıma başımı ezmeleri için tuttuğu yedi alçağı alt eden adama duyduğu hayranlık üzerine kurulmuş bir sevgi! Tuhaf bir sevgi! Geçen gün büyük kudret düşümden söz ettiğimde, içinde bu sevginin çarptığını hissetmiştim. O zaman gerçekten Pierre Leduc’u feda etmeyi ve kendi düşünü benimkine bağlamayı düşünmüştü. Ayna olayı yaşanmasaydı boyun eğecekti. Ama korktu. Gerçeğe ulaşmıştım. Kurtulması için benim ölmem gerekiyordu ve buna karar verdi.” Düşünceli bir hâlde birkaç kez tekrarladı: “Yine de beni seviyordu. . . . Evet, başkalarının da beni sevdiği gibi seviyordu . . . benim gibi onlara da uğursuzluk getirdiğim başkaları. . . . Ah, beni seven herkes ölüyor! . . . Bu kadın da öldü; benim elimde boğularak. . . . Yaşamanın ne anlamı var? . . . Yaşamanın ne anlamı var?” diye bir kez daha alçak sesle sordu. “Beni seven ve sevgileri yüzünden ölen bunca kadına . . . Sonia’ya, Raymonde’a, Clotilde’a, Destange’a, Bayan Clarke’a katılmak daha iyi değil mi?”
İki cesedi yan yana yatırıp üzerlerini aynı çarşafla örttü, masaya oturdu ve şunları yazdı:
“Her şeyi yendim, ama yenildim.
Hedefe ulaştım, ama düştüm.
Kader benden güçlü.
. . . Sevdiğim kadın artık yok.
Ben de öleceğim.”
Sonra adını imzaladı:
“Arsène Lupin.”
Mektubu mühürledi, bir şişenin içine koydu ve pencereden çiçek tarhının yumuşak toprağına fırlattı.
Ardından eski gazeteleri, samanı ve talaşı yerde büyük bir yığın hâline getirdi; bunları mutfaktan getirmişti. Yığının üzerine bir galon benzin döktü. Sonra bir mum yakıp talaşların arasına attı.
Alev hemen yükseldi; ardından başka alevler de hızla parlayıp çıtırdayarak sıçradı.
“Buradan sıvışalım,” dedi Lüpen. “Dağ evi ahşaptan; kibrit gibi tutuşup yanacak. Köydekiler gelip kapıları kırana ve parkın bu ucuna koşana kadar iş işten geçmiş olacak. Küller, yanmış iki cesetten geriye kalanlar ve hemen yakınlarında şişeye konmuş veda mektubumu bulacaklar. . . . Elveda Lüpen! Beni gösterişsizce gömün, iyi insanlar; gereksiz törenler olmasın . . . yoksul işi bir cenaze . . . Çiçek de çelenk de olmasın. . . . Yalnızca sade bir haç ve yalın bir mezar yazısı: ‘Burada serüvenci Arsène Lupin yatıyor.’”
Parkın duvarına yöneldi, üzerinden tırmandı; arkasına dönünce alevlerin göğe yükseldiğini gördü. . . .
Yüreğinde umutsuzluk, kaderin ağırlığı altında ezilmiş bir hâlde Paris’e doğru yaya olarak yürüdü. Köylüler, on beş meteliklik yemeklerinin parasını banknotla ödeyen bu yolcuyu görünce şaşıp kalıyordu.
Bir akşam ormanda üç haydut ona saldırdı. Bastonuyla kendini savundu ve onları ölü sanılacak hâlde yerde bıraktı. . . .
Bir handa bir hafta kaldı. Nereye gideceğini bilmiyordu. . . . Ne yapacaktı? Tutunacak neyi kalmıştı? Yaşamaktan yorulmuştu. Yaşamak istemiyordu. . . .
“Sen misin?”
Mme Ernemont, Garches’taki villanın küçük oturma odasında ayakta duruyor, karşısındaki hayalete titreyerek, korkmuş ve beti benzi atmış hâlde bakıyordu.
Lüpen! . . . Gelen Lüpen’di.
“Sen!” dedi. “Sen! . . . Ama gazetelerde ... yazıyordu...”
Hüzünle gülümsedi:
“Evet, öldüm.”
“E, o zaman . . . o zaman . . .” dedi safça.
“Öldüysem burada ne işim var, demek istiyorsunuz. İnanın, Victoire, ciddi nedenlerim var.”
“Ne kadar değişmişsin!” dedi acıma dolu bir sesle.
“Birkaç küçük düş kırıklığı. . . . Neyse, geçti artık. . . . Söyleyin, Geneviève evde mi?”
Birden öfkeye kapılıp üzerine yürüdü:
“Ondan uzak dur, duydun mu? Geneviève ha? Onu geri almak için mi görmek istiyorsun? Ah, bu kez gözümün önünden ayırmayacağım! Yorgun, beti benzi atmış, sinirleri bozulmuş hâlde döndü; yanaklarına rengi hâlâ tam gelmedi. Ondan uzak duracaksın, yemin ederim!”
Yaşlı kadının omzuna elini bastırdı:
“Onunla konuşacağım, anlıyor musunuz? Konuşacağım.”
“Hayır.”
“Onunla konuşmak istiyorum.”
“Hayır.”
Onu itiştirip durdu. Kadın doğrulup kollarını kavuşturdu:
“Önce benim cesedimi çiğnemen gerekir, anlıyor musun? Bu evden başka hiçbir yerde mutlu olamaz o çocuk. . . . Para ve mevkiyle ilgili bütün o fikirlerinle onu ancak mutsuz edersin. Senin Pierre Leduc dediğin kim? Ya şu Veldenz’in? Geneviève Büyük Düşes olacakmış! Aklını kaçırmışsın. Böyle bir hayat ona göre değil! . . . Görüyorsun ya, bu işte yalnız kendini düşünmüşsün. İstediğin kendi gücün, kendi servetindi. Kızcağız umurunda bile değil. O şerefsiz Büyük Dük’ü seviyor mu diye kendine hiç sordun mu? Birini seviyor mu diye sordun mu? Hayır, sen yalnızca amacının peşinden gittin; Geneviève’i incitmeyi, ömrünün sonuna kadar mutsuz etmeyi göze aldın. . . . Buna izin vermem! Onun istediği, gün ışığında yaşanan sade ve dürüst bir hayat; sen bunu ona veremezsin. Öyleyse burada ne işin var?”
Kararsız kalmış gibiydi; yine de alçak sesle, derin bir kederle mırıldandı:
“Onu bir daha hiç görmemem olanaksız; onunla konuşmamam da olanaksız. . . .”
“Seni öldü biliyor.”
“İşte tam da bunu istemiyorum! Gerçeği bilmesini istiyorum. Beni artık yaşamayan biri sanması düşüncesi bana işkence ediyor. Onu bana getir, Victoire.”
O kadar yumuşak, o kadar kederli bir sesle konuşmuştu ki kadın bütünüyle duygulandı ve şöyle dedi:
“Dinle. . . . Önce şunu öğrenmek istiyorum. . . . Ona ne söylemeyi düşündüğüne bağlı. . . . Açık konuş, evladım. . . . Geneviève’den ne istiyorsun?”
Ciddiyetle şöyle dedi:
“Şunu söylemek istiyorum: ‘Geneviève, sana servet, güç ve masallardaki gibi bir hayat sunacağıma annene söz verdim. Amacıma ulaştığım gün senden, çok uzağında olmayan küçücük bir yer isteyecektim. Zengin ve mutlu olunca kim olduğumu, daha doğrusu eskiden kim olduğumu unutacaktın; bundan eminim. Ne yazık ki kader benden güçlü çıktı. Sana ne servet ne de güç getirebiliyorum. Tam tersine, sana ihtiyacı olan benim. Geneviève, bana yardım eder misin?’”
“Ne yapmak için?” diye sordu yaşlı kadın kaygıyla.
“Yaşamak için. . . .”
“Ah!” dedi. “İş bu noktaya mı geldi, zavallı evladım? . . .”
“Evet,” diye sade bir biçimde, üzüntüsünü yapmacık biçimde göstermeden yanıtladı. “Evet, bu noktaya geldi. Üç insan öldü; benim yüzümden, benim ellerimle öldüler. Bu anının yükünü taşıyamıyorum. Yalnızım. Hayatımda ilk kez yardıma ihtiyacım var. Geneviève’den yardım istemeye hakkım var. O da bana yardım etmeli. . . . Yoksa . . .”
“Yoksa . . .?”
“Her şey biter.”
Yaşlı kadın sustu; solgun, heyecandan titriyordu. Göğsünde beslediği, bunca şeye rağmen hâlâ “evladım” dediği kişiye duyduğu bütün sevgi yeniden içine doldu. Sordu:
“Onunla ne yapmayı düşünüyorsun?”
“Yurtdışına gideceğiz. İstersen seni de yanımıza alırız. . . .”
“Ama unutuyorsun . . . unutuyorsun. . . .”
“Neyi?”
“Geçmişini. . . .”
“O da unutacak. Artık eskisi gibi olmadığımı, öyle olmak da istemediğimi anlayacak.”
“Öyleyse gerçekten istediğin, onun senin hayatına, Lüpen’in hayatına ortak olması mı?”
“Olacağım adamın, onun mutlu olması, gönlünce evlenebilmesi için çalışacak adamın hayatı. Bir köşeye yerleşiriz. Yan yana, birlikte mücadele ederiz. Neler yapabileceğimi biliyorsun. . . .”
Gözlerini ondan ayırmadan, yavaşça tekrarladı:
“Öyleyse gerçekten onun Lüpen’in hayatına ortak olmasını mı istiyorsun?”
Bir saniye, belki o kadar bile değil, duraksadı; sonra açıkça ilan etti:
“Evet, evet, bunu istiyorum; buna hakkım var.”
“Kendini adadığı bütün çocukları, sevdiği ve mutluluğu için vazgeçilmez olan bu çalışma hayatını bırakmasını mı istiyorsun?”
“Evet, istiyorum; bu onun görevi.”
Yaşlı kadın pencereyi açıp şöyle dedi:
“Öyleyse onu çağır.”
Geneviève bahçede, bir bankta oturuyordu. Dört küçük kız çevresini sarmıştı. Ötekiler oynayıp koşuşturuyordu.
Onu tam karşıdan gördü. Ciddi ama gülümseyen gözlerini gördü. Elinde bir çiçek tutuyor, yapraklarını tek tek koparıp dikkatle ve merakla dinleyen çocuklara açıklıyordu. Sonra onlara sorular sordu. Her doğru yanıtı, öğrencinin yanağına kondurulan bir öpücükle ödüllendiriyordu.
Lüpen ona uzun uzun, sonsuz bir duygu ve ıstırapla baktı. İçinde, daha önce hiç tanımadığı duygular kabarıp duruyordu. O güzel kızı göğsüne bastırmayı, öpmeyi, ona ne kadar saygı duyduğunu ve sevdiğini söylemeyi istiyordu. Aspremont’un küçük köyünde ölen, kederinden can veren annesini hatırladı.
“Çağır onu,” dedi Victoire. “Neden çağırmıyorsun?”
Bir sandalyeye yığılıp kekeledi:
“Yapamam. . . . Yapamam. . . . Hakkım yok. . . . Olanaksız. . . . Beni ölü sansın. . . . Böylesi daha iyi. . . .”
Hıçkırıklarla omuzları sarsılarak ağladı; bütün benliği umutsuzluğa gömülmüş, içinde filizlenen sevgiyle kabarmıştı. Bu sevgi, açtığı gün solan o geç açan çiçekler gibiydi.
Yaşlı kadın yanına diz çöktü ve titrek bir sesle sordu:
“O senin kızın, öyle değil mi?”
“Evet, kızım.”
“Ah, zavallı evladım!” dedi, gözyaşlarına boğularak. “Zavallı evladım! . . .”
Bölüm etkileşimi
