813 kitap kapağı

8. bölüm / 17

Vııı. Bölüm — Zeytin Yeşili Frak

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 17Şu an: Vııı. Bölüm — Zeytin Yeşili Frak

VIII. BÖLÜM

ZEYTİN YEŞİLİ FRAK
Saat on ikiyi çeyrek geçiyor; Madeleine yakınlarında bir lokantada prens öğle yemeği yiyor. Yan masaya iki genç adam oturuyor. Onlara selam veriyor ve tesadüfen karşılaşmış dostlarıymış gibi konuşmaya başlıyor.

“Baskına gidiyor musunuz, ha?”

“Evet.”

“Toplam kaç kişi?”

“Sanırım altı. Her biri tek başına aşağı inecek. Saat ikiye çeyrek kala Hanımefendiler Yurdu’nun yakınında M. Weber’le buluşacağız.”

“Pekâlâ, ben de orada olacağım.”

“Ne?”

“Baskına ben önderlik etmiyor muyum? M. Lenormand’ı bulmak benim işim değil mi; bunu herkese ilan ettim.”

“Öyleyse M. Lenormand’ın ölmediğine mi inanıyorsunuz, patron?”

“Bundan eminim.”

“Bir şey biliyor musunuz?”

“Evet. Dünden beri Altenheim ve çetesinin M. Lenormand’la Gourel’i Bougival’deki köprüye götürüp suya attığını kesin olarak biliyorum. Gourel boğuldu, ama M. Lenormand kendini kurtarmayı başardı. Zamanı gelince gereken bütün kanıtları sunacağım.”

“Ama hayattaysa neden ortaya çıkmıyor?”

“Çünkü özgür değil.”

“Öyleyse söylediğiniz doğru mu? Villa des Glycines’in mahzenlerinde mi?”

“Böyle düşünmek için her türlü nedenim var.”

“Ama nereden biliyorsunuz? ... İpucu ne? ...”

“O benim sırrım. Size şunu söyleyebilirim: Ortaya çıkacak şey... nasıl desem... sansasyon yaratacak. Bitirdiniz mi?”

“Evet.”

“Arabam Madeleine’in arkasında. Orada bana katılın.”

Garches’ta Sernine arabayı gönderdi; Geneviève’in okuluna çıkan yola kadar yürüdüler. Orada durdu:

“Beni dinleyin çocuklar. Bu son derece önemli. Hanımefendiler Yurdu’nun kapısını çalacaksınız. Müfettiş olarak içeri girme hakkınız var, değil mi? Sonra boş olan Hortense Köşkü’ne gideceksiniz. Bodruma inip eski bir kepenk bulacaksınız; onu kaldırmanız, yakınlarda keşfettiğim ve Villa des Glycines’le doğrudan bağlantı sağlayan tünelin girişini görmenize yetecek. Gertrude ile Baron Altenheim buluşmak için bu yolu kullanırdı. M. Lenormand da buradan geçti ve sonunda düşmanlarının eline düştü.”

“Öyle mi düşünüyorsunuz patron?”

“Evet, öyle düşünüyorum. Şimdi yapmanız gereken şu: Tünelin dün gece bıraktığım durumuyla aynı olduğundan, onu kapatan iki kapının açık olduğundan ve ikinci kapının yakınındaki bir oyukta, kendi ellerimle koyduğum siyah kumaşa sarılı bir paketin hâlâ durduğundan emin olun.”

“Paketi açalım mı?”

“Hayır, gerek yok. İçinde yedek giysiler var. Gidin; elinizden geldiğince görünmeden hareket edin. Sizi bekleyeceğim.”

On dakika sonra geri geldiler:

“İki kapı da açık,” dedi Doudeville kardeşlerden biri.

“Ya siyah kumaşlı paket?”

“İkinci kapının yanında, yerinde duruyor.”

“Harika! Saat biri yirmi beş geçiyor. Weber adamlarıyla birazdan gelir. Villayı gözetleyecekler. Altenheim içeri girer girmez etrafını saracaklar. Weber’le anlaştık; zili ben çalacağım, kapı açılacak ve ben de kalenin içine adımımı atmış olacağım. İçeri girince planımı uygulayacağım. Haydi, eğlenceli şeyler göreceğiz gibi geliyor.”

Sernine onları gönderdikten sonra okulun yolunda yürüdü; kendi kendine konuşuyordu:

“Her şey yolunda görünüyor. Savaş, benim seçtiğim yerde verilecek. Kazanmam kaçınılmaz. İki rakibimden kurtulup Kesselbach davasında tek başıma kalacağım... tek başıma, elimde iki güçlü kozla: Pierre Leduc ve Steinweg... Bir de kral... yani Bibi. Ama bir şey var: Altenheim neyin peşinde? Belli ki kendine göre bir saldırı planı var. Bana hangi taraftan saldırmayı düşünüyor? Peki neden hâlâ saldırmadı? Bu tuhaf. Beni polise ihbar etmiş olabilir mi?”

Okulun küçük oyun alanından geçti. Öğrenciler dersteydi. Kapıyı çaldı.

“Aa, sen misin?” dedi Mme. Ernemont kapıyı açarken. “Demek Geneviève’i Paris’te bıraktın?”

“Bunu yapabilmem için Geneviève’in Paris’te olması gerekirdi,” diye karşılık verdi.

“Ama Paris’teymiş demek ki; onu çağırmışsın.”

“Ne?” diye haykırdı ve kadının kolunu yakaladı.

“Bunu benden iyi bilirsin!”

“Hiçbir şey bilmiyorum... Hiçbir şey bilmiyorum... Söyle!”

“Geneviève’e Gare Saint-Lazare’da seninle buluşmasını yazmadın mı?”

“Peki gitti mi?”

“Elbette... Hôtel Ritz’de birlikte öğle yemeği yiyecektiniz.”

“Mektup... Mektubu göster bana.”

Kadın gidip mektubu getirdi ve ona verdi.

“Zavallı kadın, bunun sahte olduğunu anlamadın mı? El yazısı iyi taklit edilmiş... ama bu bir sahtekârlık... Herkes anlar bunu.” Öfkeyle sıktığı ellerini şakaklarına bastırdı. “Merak ettiğim hamle buydu. Ah, alçak herif! Bana onun üzerinden saldırıyor... Ama nereden biliyor? Hayır, bilmiyor... Şimdiye kadar iki kez denedi... çünkü Geneviève yüzünden, çünkü ona gönlünü kaptırmış... Ah, hayır! Asla! Dinle Victoire, onun bu adamı sevmediğinden emin misin?... Ah, aklımı kaçırıyorum!... Dur... dur!... Düşünmeliyim... Şimdi sırası değil...”

Saatine baktı:

“İkiye yirmi beş var... Vaktim var... Ne aptalım! Neye vaktim var ki? Onun nerede olduğunu nereden bilebilirim?”

Bir deli gibi ileri geri yürüyordu; yaşlı dadısı, kendini böylesine kaptırmasına ve kontrolünü bu kadar yitirmesine şaşırmış görünüyordu:

“Sonuçta,” dedi kadın, “son anda tuzağı sezinlemediğini kanıtlayan hiçbir şey yok...”

“Nerede olabilir?”

“Bilmiyorum... Belki Bayan Kesselbach’ın yanındadır.”

“Doğru... doğru... Haklısın,” diye haykırdı, birden umuda kapılarak.

Hanımefendiler Yurdu’na doğru koşmaya başladı.

Yolda, kapının yakınında, kapıcı kulübesine girmekte olan Doudeville kardeşlerle karşılaştı. Kulübenin penceresi yola bakıyordu; böylece Villa des Glycines’e giden yolları gözetleyebiliyorlardı. Durmadan, doğruca İmparatoriçe Köşkü’ne gitti, Suzanne’ı çağırdı ve onu Bayan Kesselbach’ın yanına götürmesini söyledi.

“Geneviève?” diye sordu.

“Geneviève mi?”

“Evet; buraya gelmedi mi?”

“Hayır, birkaç gündür uğramadı...”

“Ama gelecek, değil mi?”

“Öyle mi düşünüyorsunuz?”

“Elbette, bundan eminim. Sizce nerede? Hatırlıyor musunuz?...”

“Boşuna düşünsem de bir işe yaramaz. Geneviève’le birbirimizi görmeye dair hiçbir plan yapmadığımıza sizi temin ederim.” Sonra birden kaygılanarak ekledi: “Ama endişeli değilsiniz, değil mi? Geneviève’in başına bir şey mi geldi?”

“Hayır, hiçbir şey.”

Odadan çoktan çıkmıştı. Aklına bir düşünce gelmişti. Ya Altenheim Villa des Glycines’te değilse? Ya buluşma saati değişmişse!

“Onu görmeliyim,” diye geçirdi içinden. “Ne pahasına olursa olsun.”

Telaşlı bir hâlde koşarak ilerliyor, hiçbir şeyi umursamıyordu. Ama kulübenin önüne gelince hemen kendini toparladı: Hafiye teşkilatı müdür yardımcısının bahçede Doudeville kardeşlerle konuştuğunu görmüştü.

Her zamanki keskin gözlem gücünü korusaydı, kendisi yaklaşırken M. Weber’in hafifçe irkildiğini fark ederdi; ama hiçbir şey görmedi:

“M. Weber, değil mi?” diye sordu.

“Evet... Kiminle görüşme şerefine erişiyorum...?”

“Prens Sernine.”

“Aa, pekâlâ! Polis Müdürü, bize sağladığınız büyük hizmetten söz etti, efendim.”

“Bu hizmet, haydutları size teslim edene kadar tamamlanmış sayılmaz.”

“Bu uzun sürmez. Haydutlardan biri az önce içeri girmiş olmalı; güçlü yapılı, esmer bir adam...”

“Evet, Baron Altenheim. Adamlarınız burada mı, M. Weber?”

“Evet, buradan iki yüz yarda ötede, yol boyunca saklanıyorlar.”

“Öyleyse, M. Weber, onları toplayıp şu kulübeye getirmeniz iyi olur. Buradan villaya gideriz. Baron Altenheim beni tanıdığı için kapıyı açacaklarını sanıyorum; ben de sizinle birlikte içeri girerim...”

“Mükemmel bir plan,” dedi M. Weber. “Hemen dönerim.”

Bahçeden çıktı ve Villa des Glycines’in ters yönüne doğru yolda yürüdü.

Sernine, Doudeville kardeşlerden birini hemen kolundan tuttu:

“Arkasından git Jacques... Oyala onu... benim Glycines’e girmeme yetecek kadar... Sonra saldırıyı elinden geldiğince geciktir. Bahaneler uydur... On dakikaya ihtiyacım olacak... Villanın etrafı sarılsın... ama içeri girilmesin. Sen de Jean, Hortense Köşkü’ne gidip yeraltı geçidinin girişinde bekle. Baron o yoldan çıkmaya kalkarsa kafasını kır.”

Doudeville kardeşler emredildiği gibi ayrıldı. Prens gizlice çıkıp Glycines’in demir parmaklıklarla kaplı, yüksek kapısına koştu.

“Zili çalsa mıydı?…”

Ortalıkta kimse yoktu. Bir hamlede kapıya sıçradı, ayağını kilide bastı; parmaklıklara tutunup dizleriyle destek aldı, kollarıyla kendini yukarı çekti. Sivri uçların üzerine düşme tehlikesini göze alarak kapıyı aşıp aşağı atlamayı başardı.

Karolarla döşeli bir avluya çıktı; hızla geçip pencerelerin baktığı sütunlu revakın merdivenlerini tırmandı. Pencerelerin hepsi kepenkleri sonuna kadar kapatılmış hâlde duruyordu. Eve nasıl gireceğini düşünürken kapı demirden bir gıcırtıyla yarıya kadar açıldı; ses ona Villa Dupont’daki kapıyı hatırlattı. Altenheim göründü:

“Söylesene prens, özel mülke böyle mi giriyorsun? Jandarmayı çağırmak zorunda kalacağım, dostum!”

Sernine onu boğazından yakalayıp bir sedire fırlattı:

“Geneviève?... Geneviève nerede? Ona ne yaptığını söylemezsen, seni alçak...”

“Lütfen,” diye kekeledi baron, “böyle yaparsanız konuşmamı imkânsız hâle getiriyorsunuz.”

Sernine onu bıraktı:

“Sadede gel!... Çabuk ol!... Cevap ver... Geneviève?”

“Şu anda,” diye karşılık verdi baron, “özellikle senin gibi adamlarla benim için çok daha acil olan bir şey var: insanın kendini evinde hissetmesi...”

Ön kapıyı dikkatle kapatıp sürgüledi. Ardından Sernine’i bitişikteki, eşyası ve perdesi olmayan salona götürüp şöyle dedi:

“Şimdi emrindeyim. Senin için ne yapabilirim, prens?”

“Geneviève?”

“Sağlığı yerinde.”

“Demek itiraf ediyorsun...?”

“Elbette! Hatta bu konuda böylesine tedbirsiz davranmana şaştığımı söyleyebilirim. Neden birkaç önlem almadın? Bu kaçınılmazdı...”

“Yeter! Nerede?”

“Pek kibar değilsin.”

“Nerede?”

“Dört duvar arasında, serbestçe...”

“Serbest mi?”

“Evet, bir duvardan ötekine gitmekte serbest.”

“Nerede? Nerede?”

“Haydi prens, seni elimde tutmamı sağlayan sırrı söyleyecek kadar aptal olduğumu mu sanıyorsun? O küçük kızı seviyorsun...”

“Kes sesini!” diye haykırdı kendinden geçmiş Sernine. “Sana bunu yasaklıyorum...”

“Daha ne olsun? Utanılacak ne var? Ben de onu seviyorum ve ... göze aldım...”

Sernine’in dizginlediği, sessiz öfkesi yüzünü çarpıtmıştı; baron onun korkunç gazabından ürküp cümlesini tamamlayamadı.

Uzun süre birbirlerine baktılar; her biri karşısındakinin zayıf noktasını arıyordu. Sonunda Sernine öne çıktı ve bir anlaşma önermekten çok tehdit eden bir adam gibi, tane tane konuştu:

“Beni dinle,” dedi. “Bana yaptığın ortaklık teklifini hatırlıyor musun? Kesselbach işi ikimizin olacaktı... birlikte hareket edecektik... kârı paylaşacaktık... Ben reddetmiştim... Bugün kabul ediyorum...”

“Artık çok geç.”

“Bekle! Bundan da fazlasını kabul ediyorum: Bu işten bütünüyle çekiliyorum... Artık hiçbir şekilde karışmayacağım... Hepsi senin olsun... Gerekirse sana yardım da ederim.”

“Karşılığında ne istiyorsun?”

“Geneviève’in nerede olduğunu söyle.”

Baron omuz silkti:

“Saçmalıyorsun, Lüpen. Sana acıyorum... bu yaşında...”

İki düşman arasında yeniden korkunç bir sessizlik çöktü. Sonra baron alaycı bir tavırla:

“Yine de seni böyle, sızlanıp yalvarırken görmek insanı kutsal bir sevinçle dolduruyor. Şuna bak, er sanki generalini fena hâlde benzetiyor!”

“Budala!” diye mırıldandı Sernine.

“Prens, bu akşam temsilcilerimi sana göndereceğim... tabii hâlâ bu dünyadaysan.”

“Budala!” diye tekrarladı Sernine, sonsuz bir küçümsemeyle.

“İşi burada, hemen şimdi mi çözmek istersin? Nasıl istersen prens: son saatin geldi. Ruhunu Tanrı’ya emanet edebilirsin. Gülümsüyorsun! Bu bir hata. Sana karşı çok büyük bir üstünlüğüm var! Gerektiğinde... öldürürüm.”

“Budala!” dedi Sernine bir kez daha. Saatini çıkardı. “Saat iki, baron. Birkaç dakikan kaldı. İki beşi geçe, en geç iki onu geçe, M. Weber’le yarım düzine kadar iri yarı adam seni yakalayacak... Sen de gülümseme. Güvenip kaçmayı umduğun çıkış bulundu; biliyorum: gözetim altında. Yani iyice kıstırıldın. Sonu darağacı, ahbap.”

Altenheim’ın yüzü kireç gibi oldu. Kekeleyerek:

“Bunu sen mi yaptın?... Bu alçaklığı sen mi...”

“Evin çevresi sarıldı. Baskın an meselesi. Konuş... seni kurtarayım.”

“Nasıl?”

“Hortense Köşkü’ndeki çıkışı gözetleyen adamlar benim adamlarım. Onlara tek bir söz söylemem yeter, kurtulursun. Konuş!”

Altenheim birkaç saniye düşündü, kararsız gibiydi; ama sonra birden, kararlılıkla:

“Bunların hepsi blöf. Aslanın ağzına dalacak kadar saf olamazdın.”

“Geneviève’i unutuyorsun. O olmasaydı burada olacağımı mı sanıyorsun? Konuş!”

“Hayır.”

“Pekâlâ. Bekleyelim,” dedi Sernine. “Sigara ister misin?”

“Teşekkür ederim.”

Birkaç saniye geçti.

“Duyuyor musun?” diye sordu Sernine.

“Evet... evet...” dedi Altenheim, ayağa kalkarak.

Kapıya darbeler indi. Sernine şöyle dedi:

“Ne alışıldık çağrı var... ne de ön hazırlık... Hâlâ kararından dönmedin mi?”

“Her zamankinden daha kararlıyım.”

“Yanlarındaki aletlerle işi çabucak bitireceklerini biliyorsun, değil mi?”

“Bu odaya girmiş olsalar bile yine reddederdim.”

Kapı zorlamaya dayanamayarak açıldı. Menteşelerinin gıcırdadığını duydular.

“Yakalanmaya göz yummak,” dedi Sernine, “olabilir. Ama kelepçeyi kendi ellerinle taktırmak çok aptalca. Hadi, inat etme. Konuş... ve kaç!”

“Ya sen?”

“Ben kalacağım. Neden korkayım?”

“Bak!”

Baron kepenklerin arasındaki bir aralığı gösterdi. Sernine gözünü aralığa dayayıp birden geri sıçradı:

“Alçak! Demek beni de ihbar ettin! Weber’in getirdiği on kişi değil; elli, yüz, iki yüz kişi var...”

Baron içtenlikle güldü:

“Bu kadar kişi geldiyse Lüpen’in peşinde oldukları belli! Beni yakalamak için yarım düzinesi yeterdi.”

“Polise haber mi verdin?”

“Evet.”

“Ne kanıt gösterdin?”

“Adını: Paul Sernine; yani Arsen Lüpen olduğunu.”

“Bunu kendi başına mı buldun? Başkasının aklına gelmemiş bir şeyi mi?... Saçmalık! Öteki söyledi. İtiraf et!”

Aralıktan dışarı baktı. Polisler villanın çevresine yayılıyordu; kapıya inen darbeler de artık duyuluyordu. Yine de iki şeyden birini düşünmesi gerekiyordu: ya kaçacaktı ya da tasarladığı planı uygulayacaktı. Ama bir anlığına bile gitmesi Altenheim’ı burada bırakmak demekti; baronun kaçmak için elinde başka bir çıkış olmadığını kim garanti edebilirdi? Bu düşünce Sernine’i felç etti. Baron serbest kalacak! Geneviève’e dönüp ona işkence edecek, onu o iğrenç aşkına boyun eğmeye zorlayacaktı!

Planı suya düşmüş, Geneviève’in içinde bulunduğu tehlikeyi her şeyin önüne koyarak o anda yeni bir plan kurmak zorunda kalmıştı. Sernine acı bir kararsızlık yaşadı. Gözleri baronun gözlerine dikiliydi; sırrını ondan zorla alıp gitmek istiyordu, ama artık onu ikna etmeye bile çalışmıyordu, çünkü sözlerin hiçbir işe yaramayacağını düşünüyordu. Kendi düşüncelerine dalmışken baronun neler düşündüğünü, ne gibi silahları ve kurtulma umudu olduğunu da merak ediyordu.

Sağlam sürgülerle kapatılmış, demirle kaplanmış ana kapı boyun eğmeye başlamıştı.

İki adam kapının arkasında kıpırtısız duruyordu. Sesler ve sözcüklerin anlamı onlara kadar ulaşıyordu.

“Kendinden çok emin görünüyorsun,” dedi Sernine.

“Elbette!” diye bağırdı öteki; sonra birden Sernine’in ayağını çelip onu yere düşürdü ve kaçtı.

Sernine hemen ayağa fırladı; Altenheim’ın kaybolduğu merdiven altındaki küçük kapıdan geçip taş basamaklardan bodruma indi...

Bir geçit onu büyük, alçak, neredeyse zifiri karanlık bir odaya çıkardı. Baron, kapaklı bir gizli geçidin kapağını kaldırırken diz çökmüş hâlde oradaydı.

“Budala!” diye bağırdı Sernine, üzerine atılarak. “Bu tünelin sonunda adamlarım olduğunu ve seni köpek gibi öldürme emri aldıklarını biliyorsun... Tabii... tabii buraya bağlanan bir çıkışın varsa... Ah, elbette, anladım!... Sen de...”

Çaresiz bir boğuşma başladı. Gerçek bir dev olan, olağanüstü kas gücüne sahip Altenheim, rakibinin kollarına ve gövdesine sarılmış, onu kendi göğsüne bastırıp kollarını uyuşturuyor ve nefessiz bırakmaya çalışıyordu.

“Elbette... elbette,” diye güçlükle soludu Sernine. “İyi düşünülmüş... Kollarımı kullanıp vücudunun bir yerini ezemediğim sürece üstünlük sende... Ama... yapabilecek misin...?”

Ürperdi. Yeniden kapanmış olan gizli kapağın üzerine bütün ağırlıklarıyla yüklenmişlerdi; kapak sanki altlarında oynuyordu. Kaldırılmaya çalışıldığını hissetti. Baron da hissetmiş olmalıydı, çünkü kapağın açılmasını sağlayacak biçimde boğuşmanın yönünü değiştirmek için çırpınıyordu.

“Öteki!” diye düşündü Sernine, o esrarengiz varlığın onda uyandırdığı akıl dışı dehşetle. “Öteki... Buradan geçerse işim biter.”

Altenheim fark edilmesi güç hareketlerle konumunu değiştirmeyi başarmış, rakibini de ardından sürüklemeye çalışıyordu. Sernine ise bacaklarını baronun bacaklarına dolamış, aynı anda yavaş yavaş ellerinden birini kurtarmaya uğraşıyordu.

Başlarının üzerinde, koçbaşı darbelerini andıran güçlü vuruşlar yankılanıyordu...

“Beş dakikam var,” diye düşündü Sernine. “Bir dakika içinde bu herif...” Sonra sesini yükselterek, “Dikkat et ahbap. Sıkı dur!” dedi.

İki dizini inanılmaz bir güçle birbirine bastırdı. Baron, uyluğu burkulunca çığlık attı. Sernine, rakibinin acısından yararlanıp hamle yaptı, sağ kolunu kurtardı ve onun boğazına sarıldı:

“Harika! Böyle daha rahat ederiz... Hayır, bıçağını çıkarmana gerek yok... Çıkarırsan boynunu tavuk gibi kırarım. Görüyorsun, nazik ve düşünceliyim... Çok sıkmıyorum... yalnızca tekme atmayı aklından bile geçiremeyeceğin kadar.”

Konuşurken cebinden incecik bir ip çıkardı ve olağanüstü bir ustalıkla tek eliyle baronun bileklerini bağladı. Zaten son nefesine yaklaşmış olan baron en ufak bir direnç göstermiyordu. Sernine birkaç düzgün hareketle onu sıkıca bağladı:

“Ne güzel uslu duruyorsun! Çok iyi! Seni tanımakta güçlük çekerdim. İşte, kaçmayı düşünüyorsan, bu ince tel rulosu küçük işimi tamamlar... Önce bilekler... Şimdi ayak bilekleri... İşte böyle!... Tanrı aşkına, ne hoş görünüyorsun!”

Baron yavaş yavaş kendine gelmişti. Kekeledi:

“Beni ele verirsen Geneviève ölür.”

“Öyle mi?... Nasıl?... Açıkla bakalım.”

“Bir yere kapatıldı. Nerede olduğunu kimse bilmiyor. Hapse atılırsam açlıktan ölür.”

Sernine ürperdi. Karşılık verdi:

“Evet ama sen konuşacaksın.”

“Asla!”

“Evet, konuşacaksın. Şimdi değil; artık çok geç. Ama bu gece.” Üzerine eğilip kulağına fısıldadı: “Dinle, Altenheim, söylediklerimi iyi anla. Birazdan yakalanacaksın. Bu gece Nezaret’te yatacaksın. Bu kaçınılmaz, geri döndürülemez. Artık ben bile bunu engelleyemem. Yarın La Santé’ye götürüleceksin; sonra da nereye gideceğini biliyorsun... Neyse, sana bir kurtuluş şansı daha veriyorum. Bu gece, anlıyor musun, Nezaret’teki hücrene geleceğim ve bana Geneviève’in nerede olduğunu söyleyeceksin. Gerçeği söylersen iki saat sonra serbest kalacaksın. Yoksa... demek ki başına pek değer vermiyorsun.”

Öteki cevap vermedi. Sernine doğrulup dinledi. Yukarıda büyük bir gürültü koptu. Giriş kapısı kırılmıştı. Ayak sesleri holdeki taş döşemede ve salonda yankılandı. M. Weber ve adamları arama yapıyordu.

“Hoşça kal baron. Bu akşama kadar düşün. Hapishane hücresi iyi bir akıl hocasıdır.”

Gizli kapağı açığa çıkarmak için tutsağını yana itti ve kapağı kaldırdı. Beklediği gibi, aşağıdaki merdivenlerde artık kimse yoktu.

Geri dönecekmiş gibi gizli kapağı açık bırakmaya dikkat ederek aşağı indi.

Yirmi basamak vardı; bunların sonunda, M. Lenormand ile Gourel’in ters yönde geçip geldiği geçit başlıyordu. Geçide girdi ve irkildi. Orada birinin bulunduğunu hissetmiş gibiydi.

Cep fenerini yaktı. Geçit boştu.

Sonra tabancasını kurup yüksek sesle:

“Pekâlâ... Ateş edeceğim,” dedi.

Yanıt yoktu. Çıt çıkmadı.

“Herhâlde bir yanılsama,” diye düşündü. “O yaratık artık aklıma takılıp kaldı... Hadi, hamlemi yapıp oyunu kazanmak istiyorsam acele etmeliyim... Giysi paketini sakladığım oyuk çok uzakta değil. Paketi alırım... iş tamam... Hem nasıl bir numara! Lüpen’in en iyilerinden biri!...”

Açık duran bir kapıya geldi ve hemen durdu. Sağda, M. Lenormand’ın yükselen sudan kaçmak için açtığı kazı vardı. Eğilip ışığını boşluğa tuttu:

“Aa!” diye irkilerek söylendi. “Hayır, olamaz... Doudeville paketi daha ileri itmiş olmalı.”

Karanlığı ne kadar araştırıp yoklasa da paket ortada yoktu; onu bir kez daha esrarengiz varlığın aldığına kuşkusu kalmamıştı.

“Ne yazık! Her şey ne güzel düzenlenmişti! Macera doğal akışına dönecek, ben de amacıma daha büyük bir kesinlikle ulaşacaktım... Şimdi elimden geldiğince çabuk ilerlemeliyim... Doudeville Hortense Köşkü’nde... Kaçışım güvence altında... Saçmalamayı bırak... Mümkünse işleri yeniden yoluna koymalıyım... ‘Onunla’ sonra ilgileniriz... O herif pençelerimden uzak dursun bakalım!”

Ama şaşkınlıkla haykırmaktan kendini alamadı; öteki kapıya, bahçe evinden önceki son kapıya gelmişti ve kapı kapalıydı. Üzerine atıldı. Ne faydası vardı? Ne yapabilirdi?

“Bu kez,” diye mırıldandı, “fena hâlde yandım!”

Bir tür bitkinliğe kapılıp oturdu. Esrarengiz varlığın karşısında ne kadar güçsüz olduğunu anlıyordu. Altenheim’ın pek önemi yoktu. Ama öteki, karanlığın ve sessizliğin adamı, karşısına dikiliyor; bütün planlarını altüst ediyor, kurnazlığı ve şeytani saldırılarıyla onu tüketiyordu.

Yenilmişti.

Weber onu, inine kıstırılmış bir hayvan gibi mağarasının dibinde bulacaktı.

“Ah, hayır!” diye haykırıp bir sıçrayışta ayağa kalktı. “Hayır! Yalnız kendim olsaydım, neyse!... Ama Geneviève var; bu gece kurtarılması gereken Geneviève... Sonuçta oyun henüz kaybedilmedi... Öteki az önce ortadan kaybolduysa yakında ikinci bir çıkış var demektir... Haydi, Weber’le neşeli adamları beni henüz yakalayamadı...”

Tüneli çoktan araştırmaya koyulmuştu; feneri elinde, korkunç duvarları oluşturan tuğlaları incelerken kulağına bir çığlık geldi. Öyle korkunç bir çığlıktı ki dehşetten tüyleri diken diken oldu.

Ses gizli kapağın bulunduğu yönden geliyordu. Villa des Glycines’e dönmeyi düşündüğü sırada gizli kapağı açık bıraktığını birden hatırladı.

Aceleyle geri döndü ve ilk kapıdan geçti. Yolda feneri söndü; dizlerine bir şeyin, daha doğrusu birinin sürtünerek yanından geçtiğini, birinin duvar boyunca süründüğünü hissetti. Tam o anda, bu varlığın nereye gittiğini bilmediği bir yöne doğru kaybolduğunu, gözden yittiğini duyumsadı.

Tam o sırada ayağı bir basamağa çarptı.

“Çıkış burası,” diye düşündü, “‘onun’ geçtiği ikinci çıkış.”

Yukarıdan çığlık yine duyuldu; bu kez daha kısık, ardından iniltiler ve boğuk bir hırıltı geldi...

Merdivenleri koşarak çıktı, bodrum odasına ulaştı ve barona doğru atıldı.

Altenheim boğazından kanlar akarak can çekişiyordu! Bağları kesilmişti ama bileklerini ve ayak bileklerini tutan ince tel hâlâ yerindeydi. Suç ortağı onu çözemeyince boğazını kesmişti.

Sernine dehşet içinde manzaraya baktı. Bütün bedenini buz gibi bir ter kapladı. Geneviève’i düşündü: tutsak, çaresiz, korkunç bir ölüme terk edilmişti; çünkü nerede saklandığını yalnız baron biliyordu.

Polislerin holdeki küçük arka kapıyı açtığını açıkça duydu. Mutfak merdivenlerinden aşağı indiklerini de açıkça işitti.

Aralarında yalnızca bir kapı vardı: bulunduğu bodrum odasının kapısı. Saldırganlar kapı koluna uzanırken sürgüyü çekti.

Yanındaki gizli kapak açıktı; ikinci çıkış hâlâ durduğuna göre burası ona kaçma olanağı sağlayabilirdi.

“Hayır,” dedi kendi kendine, “önce Geneviève. Vaktim kalırsa sonra kendimi düşünürüm.”

Diz çöküp elini baronun göğsüne koydu. Kalbi hâlâ atıyordu.

Biraz daha eğildi:

“Beni duyabiliyorsun, değil mi?”

Göz kapakları güçsüzce titredi.

Can çekişen adam zar zor nefes alıyordu. Bu cılız yaşam belirtisinden bir şey elde edilebilir miydi?

Polisler son savunma hattı olan kapıya yükleniyordu.

Sernine fısıldadı:

“Seni kurtaracağım... Şaşmaz ilaçlarım var... Yalnızca tek bir söz... Geneviève?...”

Bu umut sözü, adamın gücünü yeniden toplamış gibiydi. Altenheim anlaşılır sesler çıkarmaya çalıştı.

“Yanıt ver,” diye üsteledi Sernine. “Yanıt ver, seni kurtaracağım... Yanıt ver... Bugün hayatını, yarın özgürlüğünü kurtaracak... Yanıt ver!...”

Üzerine inen darbelerle kapı sarsılıyordu.

Baron anlaşılmaz heceler çıkardı. Dehşet içindeki Sernine, bütün enerjisini ve iradesini sonuna dek zorlayarak üzerine eğildi; ıstırapla soluyordu. Artık polisleri, kaçınılmaz yakalanışını, hapishaneyi düşünmüyordu... Ama Geneviève’i... O alçak bir tek sözüyle onu serbest bırakabilecekken açlıktan ölmek üzere olan Geneviève’i!...

“Yanıt ver!... Vermek zorundasın!...”

Kimi zaman buyuruyor, kimi zaman yalvarıyordu. Altenheim, o yenilmez buyurganlık karşısında adeta hipnotize olup boyun eğmiş gibi kekeledi:

“Ri... Rivoli...”

“Rue de Rivoli, öyle mi? Onu o sokaktaki bir eve kapattın... değil mi? Kaç numara?”

Gürültülü bir patırtı... ardından zafer çığlıkları... Kapı yıkılmıştı.

“Üstüne atlayın çocuklar!” diye bağırdı M. Weber. “Yakalayın... İkisini de yakalayın!”

Sernine dizlerinin üzerinde:

“Numarayı söyle... Yanıt ver... Onu seviyorsan yanıt ver... Şimdi neden susuyorsun?”

“Yirmi... yirmi yedi,” diye fısıldadı baron.

Sernine’i yakaladılar. Ona on tabanca doğrultulmuştu.

Ayağa kalkıp polislerle yüz yüze geldi; polisler içgüdüsel bir korkuyla geri çekildi.

“Kımıldarsan beynini dağıtırım, Lüpen!” diye bağırdı M. Weber, tabancasını ona doğrultarak.

“Ateş etmeyin,” dedi Sernine ciddi bir sesle. “Gerek yok. Teslim oluyorum.”

“Yalan! Bu da numaralarından biri!”

“Hayır,” diye karşılık verdi Sernine, “savaşı kaybettim. Ateş etmeye hakkınız yok. Kendimi savunmuyorum.”

İki tabanca çıkarıp yere attı.

“Yalan!” diye yineledi M. Weber acımasızca. “Doğrudan kalbine nişan alın çocuklar! En ufak bir harekette ateş edin! Tek kelime ederse ateş edin!”

Orada on adam vardı. Beş kişiyi daha mevziye yerleştirdi. On beşinin de sağ kolunu hedefe doğrulttu. Öfkeden kudurmuş, sevinç ve korkuyla titrerken hırladı:

“Kalbine! Kafasına! Acımak yok! Kımıldarsa, konuşursa... Olduğu yerde vurun!”

Sernine, elleri ceplerinde, ifadesizce gülümsedi. Ölüm karşısında bekliyordu; göğsünden iki parmak, şakaklarından iki parmak uzakta. On beş parmak tetiğe dolanmıştı.

“Ah,” diye kıkırdadı M. Weber, “ne güzel, ne güzel!... Bu kez işi bitirdiğimizi sanıyorum... Durumun pek parlak görünmüyor, Usta Lüpen!...”

Bir adamına, içeriye ansızın gün ışığı dolduran büyük bir havalandırma deliğinin kepenklerini açtırdı ve Altenheim’a döndü. Ama ölü sandığı baron gözlerini açınca büyük bir şaşkınlığa kapıldı. Donuk, korkunç gözlerinde yaklaşan ölümün bütün belirtileri vardı. M. Weber’e baktı. Sonra birini arar gibi oldu; Sernine’i görünce öfkeyle sarsıldı. Uyuşukluğundan uyanıyor gibiydi; nefreti birden canlanınca gücünün bir kısmı geri geldi.

İki bileğinin üzerinde doğrulup konuşmaya çalıştı.

“Onu tanıyor musun?” diye sordu M. Weber.

“Evet.”

“Bu Lüpen, değil mi?”

“Evet... Lüpen...”

Sernine hâlâ gülümseyerek dinliyordu:

“Tanrım, ne kadar eğleniyorum!” dedi.

Baronun dudaklarının çaresizce kıpırdamaya çalıştığını gören M. Weber sordu: “Başka söyleyeceğin bir şey var mı?”

“Evet.”

“Belki M. Lenormand hakkında?”

“Evet.”

“Onu bir yere kapattın mı? Nereye? Yanıt ver!...”

Altenheim, soluk soluğa kalmış bedeni ve gergin bakışlarıyla odanın köşesindeki bir dolabı işaret etti.

“Orada... orada...” dedi.

“Ah, doğru iz üzerindeyiz!” diye kıkırdadı Lüpen.

M. Weber dolabı açtı. Raflardan birinde siyah kumaşa sarılı bir paket duruyordu. Paketi açınca bir şapka, küçük bir kutu ve birkaç giysi buldu... Birden irkildi. M. Lenormand’ın zeytin yeşili frakını tanımıştı.

“Ah, alçaklar!” diye bağırdı. “Onu öldürmüşler!”

“Hayır,” dedi Altenheim başını sallayarak.

“Öyleyse...?”

“O... o...”

“‘O’ derken neyi kastediyorsun?... Lüpen başkomiseri mi öldürdü?”

“Hayır...”

Altenheim korkunç bir inatla hayata tutunuyor, konuşup suçlamak istiyordu... Açıklamak istediği sır dilinin ucundaydı ama bunu sözcüklere dökemiyor, nasıl dökeceğini bilmiyordu.

“Hadi,” diye üsteledi başkomiser yardımcısı. “M. Lenormand kesinlikle öldü, değil mi?”

“Hayır.”

“Yaşıyor mu?”

“Evet.”

“Anlamıyorum... Peki şu giysiler? Bu frak?...”

Altenheim gözlerini Sernine’e çevirdi. M. Weber’in aklına bir fikir geldi:

“Ha, anladım! Lüpen, M. Lenormand’ın giysilerini çalıp onlarla kaçmayı tasarlamış...”

“Evet... evet...”

“Fena değil,” diye bağırdı başkomiser yardımcısı. “Tam onun tarzında bir numara. Bu odada Lüpen’i M. Lenormand kılığına girmiş, herhâlde zincirlenmiş hâlde bulacaktık. Bu sayede kurtulacaktı; ama vakti yetmemiş. Öyle mi?”

“Evet... evet...”

Ama M. Weber, can çekişen adamın gözlerinden, daha fazlası olduğunu, sırrın tam olarak bundan ibaret olmadığını anladı. Öyleyse neydi? Altenheim’ın ölmeden önce açıklamak istediği bu tuhaf, anlaşılmaz bilmece neydi?

Ona yeniden sordu:

“Peki M. Lenormand’ın kendisi nerede?”

“Orada...”

“Ne demek istiyorsun? Burada mı?”

“Evet.”

“Ama burada yalnızca biz varız!”

“Şurada... şurada...”

“Ah, konuşsana!”

“Şurada... Ser... Sernine.”

“Sernine!... Ne demek bu?”

“Sernine... Lenormand...”

M. Weber sıçradı. Birden zihninde bir ışık çaktı.

“Hayır, hayır, olamaz,” diye mırıldandı. “Bu delilik.”

Tutsağına yan gözle baktı. Sernine büyük bir eğlenceyle, oyunun nasıl biteceğini merak eden ve sahneyi keyifle izleyen bir tiyatro seyircisi gibi görünüyordu.

Çabalarının tükettiği Altenheim boylu boyunca sırtüstü uzandı. Tuhaf sözlerinin ortaya attığı bilmecenin çözümünü açıklayamadan ölecek miydi? M. Weber, aklına yerleşen ve istemediği hâlde orada kalan, akıl dışı ve inanılmaz bir kuşkuyla sarsılarak bir kez daha kararlı biçimde denedi:

“Bize açıkla... İşin aslı ne? Nasıl bir sır bu?”

Öteki duymamış gibiydi; gözleri açık, hareketsiz yatıyordu.

M. Weber yanına uzandı, bedeni ona değiyordu. Her hecenin, karanlığa gömülmüş o zihnin en derinlerine işlemesi için sözcüklerinin üzerine basa basa konuştu:

“Dinle... Seni doğru anladım, değil mi? Lüpen ve M. Lenormand...”

Sözler ona öylesine korkunç görünüyordu ki devam edebilmek için kendini zorlaması gerekti. Yine de baronun donuk gözleri acıyla ona bakıyordu sanki. Kutsala sövüyormuş gibi heyecandan titreyerek cümlesini tamamladı:

“Öyle, değil mi? Emin misin? İkisi de aynı kişi mi?...”

Gözler kıpırdamadı. Adamın ağzının bir kenarından incecik bir kan süzüldü... İki üç kez hıçkırdı... Son bir kasılma; sonra her şey bitti...

İnsanlarla dolu bodrum odasına uzun bir sessizlik çöktü.

Sernine’i koruyan polislerin neredeyse hepsi dönüp, sersemlemiş hâlde, anlamadan ya da anlamak istemeden, can çekişen alçağın söze dökemediği inanılmaz suçlamayı dinlemeyi sürdürdü.

M. Weber paketin içindeki küçük kutuyu alıp açtı. İçinde gri bir peruk, bir gözlük, bordo renkli bir boyun atkısı; sahte tabanının altındaysa bir iki kap makyaj malzemesi ve minik gri saç tutamlarını içeren bir kutu vardı. Kısacası, M. Lenormand kılığına kusursuzca girmek için gereken her şey.

Sernine’in yanına gitti. Birkaç saniye konuşmadan yüzüne baktı; maceranın bütün aşamalarını zihninde düşünceli düşünceli yeniden kurarken mırıldandı:

“Demek doğru?”

Gülümseyen sakinliğini koruyan Sernine karşılık verdi:

“Güzel ve cüretkâr bir tahmin. Ama yanıt vermeden önce adamlarına şu oyuncaklarıyla beni rahatsız etmeyi bırakmalarını söyle.”

“Pekâlâ,” dedi M. Weber adamlarına işaret ederek. “Şimdi cevap ver.”

“Neye?”

“M. Lenormand mısın?”

“Evet.”

Hayret nidaları yükseldi. Orada bulunan Jean Doudeville’in kardeşi gizli çıkışı gözetliyordu; Jean Doudeville, Sernine’in suç ortağı, ona dehşetle baktı. M. Weber kararsız kaldı.

“Şaşırdın, ha?” dedi Sernine. “Doğrusu, epey komik. Tanrım, birlikte çalışırken seni bazen nasıl da güldürürdüm; sen ve ben, başkomiserle yardımcısı!... İşin en gülünç yanı, değerli M. Lenormand’ımızı ölü sanmandı... zavallı Gourel’i de öyle. Ama hayır, ihtiyar, bu köhne bedenin hâlâ canı var!” Altenheim’ın cesedini işaret etti. “Beni çuvalın içine koyup belime kaldırım taşı bağlayarak suya atan şu alçaktı. Ama bıçağımı almayı unutmuş. Bıçakla çuvalı yırtıp ipleri kesebilirsin. Görüyorsun ya, zavallı Altenheim, aklına bu gelseydi şimdi burada olmazdın!... Ama yeter... Huzur içinde yat!”

M. Weber ne düşüneceğini bilemeden dinledi. Sonunda, makul bir yargıya varma çabasından vazgeçmiş gibi umutsuzca bir el hareketi yaptı.

“Kelepçeler,” dedi ansızın telaşlanarak.

“İstediğin buysa,” dedi Sernine.

Saldırganlarının ön saflarında duran Doudeville’i seçip bileklerini uzattı:

“Al bakalım dostum, bu şeref senin... Kendini yormana gerek yok... Dürüst davranıyorum... Başka türlü yapmanın anlamı yok...”

Bunu, Doudeville’e mücadelenin şimdilik sona erdiğini ve boyun eğmekten başka yapacak bir şey kalmadığını anlatan bir ses tonuyla söyledi.

Doudeville kelepçeleri taktı.

Sernine dudaklarını oynatmadan, yüzündeki tek bir kası bile kıpırdatmadan fısıldadı:

“Rue de Rivoli 27... Geneviève...”

M. Weber bu manzarayı görünce memnuniyetini gizleyemedi:

“Haydi!” dedi. “Hafiye teşkilatına!”

“Evet, hafiye teşkilatına!” diye bağırdı Sernine. “M. Lenormand, Arsen Lüpen’i nezaret defterine kaydedecek; Arsen Lüpen de Prens Sernine’i.”

“Çok kurnazsın, Lüpen.”

“Doğru, Weber; ikimiz asla anlaşamayacağız.”

İçleri polislerle dolu üç başka arabanın eşlik ettiği otomobille giderken ağzından tek kelime çıkmadı.

Hafiye teşkilatında fazla kalmadılar. Lüpen’in kaçışlarını bilen M. Weber, onu hemen parmak izi dairesine çıkarttı; ardından Nezaret’e götürdü. Oradan da Santé Hapishanesi’ne gönderildi.

Telefonla haber verilen hapishane müdürü onu bekliyordu. Giriş kaydı ve üst araması işlemleri çabucak tamamlandı. Akşam saat yedide Prens Paul Sernine, ikinci bölümdeki 14 numaralı hücrenin eşiğini geçti:

“Odaların fena değilmiş,” dedi. “Hiç fena değil!... Elektrik ışığı, kalorifer, gereken her şey... harika! Bay Müdür, bu odayı alıyorum.”

Kendini yatağa bıraktı:

“Ah, Bay Müdür, sizden küçük bir ricam var!”

“Nedir?”

“Sabah saat onu bulmadan çikolatamı getirmesinler... Çok uykum var.”

Yüzünü duvara döndü. Beş dakika sonra derin bir uykuya dalmıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…