813 kitap kapağı

6. bölüm / 17

Vı. Bölüm — Mösyö Lenormand Yeniliyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 17Şu an: Vı. Bölüm — Mösyö Lenormand Yeniliyor

VI. BÖLÜM

MÖSYÖ LENORMAND YENİLİYOR
Mösyö Lenormand akşam saat altıda Emniyet Müdürlüğündeki odasına döndü. Hemen Dieuzy’yi çağırttı:

“Adamın burada mı?”

“Evet, şef.”

“Onunla ne kadar ilerleyebildin?”

“Pek değil. Ağzını bıçak açmıyor. Yabancıların Paris’te kalış amaçları ve tahmini süreleri konusunda Emniyet Müdürlüğüne beyanda bulunmak zorunda olduklarını söyleyen yeni bir yönetmelik çıktığını anlattım; sonra onu buraya, sekreterinizin odasına getirdim.”

“Onu ben sorgulayacağım.”

Ama tam o sırada bir büro görevlisi göründü:

“Sizi hemen görmek isteyen bir hanım var, şef.”

“Kartı yanında mı?”

“Buyurun, şef.”

“Madam Kesselbach! İçeri alın.”

Genç dul hanımı kapıda karşılamak için odanın öteki ucuna yürüdü ve ona oturmasını rica etti. Kadının yüzünde yine aynı kederli ifade, aynı hastalıklı görünüm ve hayatındaki sıkıntıyı ele veren o aşırı bitkinlik vardı.

Kadın Journal gazetesinin bir nüshasını uzattı ve kişisel ilanlar köşesinde Steinweg’den söz eden satırı gösterdi:

“Yaşlı Steinweg kocamın dostuydu,” dedi. “Birçok şey bildiğinden hiç kuşkum yok.”

“Dieuzy,” dedi Mösyö Lenormand, “bekleyen kişiyi içeri getirin… Ziyaretiniz boşa gitmeyecek madam. O kişi içeri girince tek kelime etmemenizi rica edeceğim.”

Kapı açıldı. Bir adam göründü: çenesinin altında birleşen beyaz favorileri, derin kırışıklıklarla çizilmiş yüzü vardı. Üstü başı perişandı; gündelik nafakasını aramak için dünyayı dolaşan zavallıların o ürkek bakışı yüzündeydi.

Eşikte durdu, göz kapaklarını kırpıştırıp Mösyö Lenormand’a baktı; içeri girdiğinde karşılaştığı sessizlik karşısında şaşırmış gibiydi. Mahcup bir hâlde şapkasını ellerinde evirip çevirdi.

Ama birden afallamış gibi oldu; gözleri kocaman açıldı ve kekeledi:

“Madam… Madam Kesselbach!”

Genç dul hanımı görmüştü. Sakinleşip gülümsedi, utangaçlığını yitirdi; kadına doğru ilerlerken koyu Alman aksanıyla konuştu:

“Ah, ne kadar sevindim!… Nihayet!… Bir daha asla… diye düşünüyordum. Orada hiçbir haber alamayınca çok şaşırdım… Hiç telgraf yoktu… Peki sevgili Rudolf Kesselbach nasıl?”

Kadın yüzüne tokat yemiş gibi sendeledi, hemen bir sandalyeye yığılıp hıçkırarak ağlamaya başladı.

“Nesi var?… Ne oldu?” diye sordu Steinweg.

Mösyö Lenormand araya girdi:

“Anlıyorum efendim, yakın zamanda yaşanan bazı olaylardan haberiniz yok. Uzun zamandır mı yolculuk ediyorsunuz?”

“Evet, üç aydır. Rand’a gitmiştim. Sonra Cape Town’a döndüm ve oradan Rudolf’a mektup yazdım. Ama Doğu Sahili güzergâhından eve dönerken Port Said’de bir iş kabul ettim. Mektubum Rudolf’a ulaşmıştır sanırım?”

“Kendisi burada değil. Neden yok olduğunu açıklayacağım. Ama önce, bilgi vermenizi rica edeceğimiz bir konu var. Tanıdığınız ve Mösyö Kesselbach’la konuşmalarınızda Pierre Leduc diye andığınız biriyle ilgili.”

“Pierre Leduc! Ne? Size kim söyledi?”

Yaşlı adam büsbütün afalladı.

Yine kekeleyerek sordu:

“Size kim söyledi? Size kim açıkladı…?”

“Mösyö Kesselbach.”

“Olmaz! Ona sır olarak vermiştim; Rudolf sırlarını saklar… özellikle de bunu…”

“Buna rağmen sorularımızı yanıtlamanız kesinlikle gerekli. Şu anda Pierre Leduc hakkında, gecikmeden sonuca ulaştırmamız gereken bir soruşturma yürütüyoruz. Mösyö Kesselbach artık burada olmadığına göre, bize ancak siz ışık tutabilirsiniz.”

“Peki öyleyse,” diye haykırdı Steinweg, kararını vermiş gibi. “Ne istiyorsunuz?”

“Pierre Leduc’u tanıyor musunuz?”

“Onu hiç görmedim ama kendisiyle ilgili bir sırrı uzun zamandır biliyorum. Anlatmama gerek olmayan bir dizi olay ve birbiri ardına gelen rastlantılar sayesinde, bulmak istediğim adamın Paris’te sefih bir hayat sürdüğünden ve gerçek adı olmadığı hâlde Pierre Leduc adını kullandığından emin oldum.”

“Peki, gerçek adını kendisi biliyor mu?”

“Bildiğini sanıyorum.”

“Ya siz?”

“Evet, ben biliyorum.”

“Öyleyse bize söyleyin.”

Tereddüt etti, sonra öfkeyle:

“Söyleyemem,” dedi. “Hayır, söyleyemem.”

“Ama neden?”

“Buna hakkım yok. Sırrın özü bu. Sırrı Rudolf’a açıkladığımda ona öyle büyük önem verdi ki susmam karşılığında bana yüklüce bir para verdi; ayrıca önce Pierre Leduc’u bulmayı, sonra da sırrı kendi çıkarına kullanmayı başaracağı gün bana bir servet, gerçek bir servet vaat etti.” Acı acı gülümsedi. “Yüklü para çoktan bitti. Servetimin ne durumda olduğunu görmeye geldim.”

“Mösyö Kesselbach öldü,” dedi başhafiye.

Steinweg yerinden sıçradı:

“Öldü! Olabilir mi? Hayır, bu bir tuzak. Madam Kesselbach, doğru mu?”

Kadın başını eğdi.

Bu beklenmedik haber onu yıkmış gibiydi; aynı zamanda, herhâlde yüreğine çok ağır gelmişti, çünkü ağlamaya başladı:

“Zavallı Rudolf’um, onu küçücük bir çocukken tanımıştım. Augsburg’da evime gelir, benimle oynardı. Onu çok severdim.” Madam Kesselbach’a dönüp tanıklığına başvurdu: “O da beni severdi, değil mi Madam Kesselbach? Size anlatmıştır. Bana ‘Yaşlı Babacık Steinweg’ derdi.”

Mösyö Lenormand yanına geldi ve olabildiğince açık bir sesle:

“Beni dinleyin,” dedi. “Mösyö Kesselbach öldürüldü… Sakin olun… Haykırmanın faydası yok… Dediğim gibi, öldürüldü ve suçun bütün koşulları, failin söz konusu planı bildiğini gösteriyor. Bu planın niteliğinde, tahmin yürütmenize yardımcı olabilecek bir şey var mı…?”

Steinweg şaşkınlıktan donakaldı. Kekeleyerek:

“Benim suçum… Bu fikri ona ben vermeseydim…” dedi.

Madam Kesselbach yalvarırcasına yanına gitti:

“Sizce… bir fikriniz var mı…? Ah Steinweg, size yalvarıyorum…!”

“Bir fikrim yok… Üzerinde düşünmedim,” diye mırıldandı. “Düşünmek için zamana ihtiyacım var…”

“Mösyö Kesselbach’ın çevresini gözden geçirin,” dedi Mösyö Lenormand. “O zamanki görüşmelerinize kimse katılmadı mı? Kendisinin sır verebileceği hiç kimse yok muydu?”

“Hayır.”

“İyice düşünün.”

Dolores’le Mösyö Lenormand, yanıtını kaygıyla bekleyerek ona doğru eğildiler.

“Hayır,” dedi. “Aklıma gelmiyor…”

“İyice düşünün,” diye tekrarladı başhafiye. “Katilin adı ve soyadı L ve M harfleriyle başlıyor.”

“L,” diye tekrarladı. “Aklıma gelmiyor… L… M…”

“Evet, katile ait bir sigara tabakasının köşesine baş harfleri altınla işlenmiş.”

“Bir sigara tabakası mı?” diye sordu Steinweg, belleğini zorlayarak.

“Gri metal bir tabaka… Bölmelerinden biri iki göze ayrılmış; küçüğünde sigara kâğıtları, ötekinde tütün duruyor…”

“İki göz, iki göz,” diye tekrarladı Steinweg; bu ayrıntı düşüncelerini harekete geçirmiş gibiydi. “Onu bana gösterebilir misiniz?”

“Buyurun; daha doğrusu, bu onun tıpatıp kopyası,” dedi Mösyö Lenormand, ona bir sigara tabakası uzatarak.

“Ha! Ne?” dedi Steinweg, tabakayı eline alırken.

Tabakaya donuk gözlerle baktı, inceledi, her yönden çevirdi; sonra birden, korkunç bir fikrin çarptığı adam gibi çığlık attı. Öylece kalakaldı: benzi solmuş, elleri titriyor, gözleri dehşetle faltaşı gibi açılmıştı.

“Konuşun, hadi, konuşun!” dedi Mösyö Lenormand.

“Ah,” dedi, sanki gözleri ışıkla kamaşmış gibi. “Şimdi her şey açıklığa kavuştu…!”

“Konuşun, konuşun!”

Sendeleyerek pencereye yürüdü, sonra geri döndü ve başhafiye doğru atıldı:

“Efendim, efendim… Rudolf’un katili… Size söyleyeceğim… İşte…”

Birden sustu.

“Ee?”

Bir an sessizlik oldu… Tiksinti uyandıran suçlunun adı, bunca suçlamaya ve itirafa tanık olmuş duvarların arasında, müdürlük odasının büyük sessizliğinde yankılanmak üzere miydi? Mösyö Lenormand, ölçülemez bir uçurumun kıyısındaymış ve kendisine doğru yükselen, yükselen bir ses varmış gibi hissetti… Birkaç saniye sonra öğrenecekti…

“Hayır,” diye mırıldandı Steinweg, “hayır, söyleyemem…”

“Ne diyorsunuz?” diye öfkeyle haykırdı başhafiye.

“Söyleyemeyeceğimi diyorum.”

“Ama susmaya hakkınız yok. Yasa konuşmanızı gerektiriyor.”

“Yarın… Yarın konuşacağım… Düşünmek için zamana ihtiyacım var… Yarın Pierre Leduc hakkında bildiğim her şeyi anlatacağım… O sigara tabakası hakkında tahmin ettiğim her şeyi… Yarın, söz veriyorum…”

En enerjik çabaların bile sonuç vermediği türden bir inatçılığı olduğu belliydi. Mösyö Lenormand geri adım attı:

“Peki. Size yarına kadar süre veriyorum ama yarın konuşmazsanız sorgu hâkimine başvurmak zorunda kalacağım.”

Zili çaldı, sonra Müfettiş Dieuzy’yi bir kenara çekip şöyle dedi:

“Onunla oteline gidin… Orada kalın… Size iki adam göndereceğim… Gözünüzü dört açın. Biri onu ele geçirmeye kalkışabilir.”

Müfettiş, Steinweg’le birlikte çıktı. Mösyö Lenormand, bu sahneden çok etkilenmiş olan Madam Kesselbach’ın yanına dönüp özür diledi.

“Lütfen kusuruma bakmayın madam… Ne kadar sarsılmış olmanız gerektiğini anlayabiliyorum…”

Mösyö Kesselbach’ın yaşlı Steinweg’le ilişkilerini ne zaman yeniden kurduğunu ve bu ilişkilerin ne kadar sürdüğünü sordu. Ancak kadın öylesine bitkin düşmüştü ki üstelemedi.

“Yarın tekrar gelmem gerekiyor mu?” diye sordu.

“Hayır, gerek yok. Steinweg’in söylediklerini size bildiririm. Sizi arabanıza kadar geçirebilir miyim? Bu üç katın merdivenleri epey dik…”

Kapıyı açıp geçmesi için kenara çekildi. Tam o sırada koridordan bağırışlar duyuldu; nöbetçi müfettişler, büro hademeleri ve kâtipler koşarak geldiler:

“Şef! Şef!”

“Ne oldu?”

“Dieuzy!..”

“Ama daha demin buradan çıktı…”

“Merdivenlerde bulmuşlar…”

“Ölmemiş ya?..”

“Hayır, sersemlemiş, baygın…”

“Peki ya adam… Yanındaki adam… Yaşlı Steinweg?”

“Ortadan kaybolmuş…”

“Lanet olsun!”

Koridordan koşup merdivenlerden indi; birinci kattaki sahanlıkta, çevresindekilerin yardım ettiği Dieuzy’yi yerde yatarken buldu.

Gourel’in yukarı çıktığını gördü:

“Gourel, aşağıya indin mi? Birine rastladın mı?”

“Hayır şef…”

Dieuzy kendine geliyordu; gözlerini açmadan hemen önce, neredeyse duyulmayacak bir sesle mırıldandı:

“Burada, sahanlıkta, küçük kapı…”

“Lanet olsun, 7. Mahkeme’nin kapısı!” diye bağırdı başhafiye. “Kilitli tutulmasını söylememiş miydim?… Er ya da geç olacağı belliydi…” Kapı kolunu kavradı. “Tabii ya! Kapı şimdi öteki taraftan sürgülenmiş!”

[5] Mösyö Lenormand’ın hafiye teşkilatından ayrılmasından bu yana, iki suçlu daha aynı kapıdan, başlarındaki görevlileri atlatıp kaçtı; polis her iki olayı da gizli tuttu. Oysa firarinin bütün takibi atlatıp sessizce uzaklaşmasını sağlayan, Hukuk Mahkemesi 7’ye açılan geçitten ve Başhâkim Mahkemesi’nin koridorundan geçmesine imkân veren, kapının öteki tarafındaki gereksiz sürgüyü kaldırmak çok kolay olurdu; bu bağlantı gerçekten gerekiyorsa elbette.

Kapının bir bölümü camlıydı. Tabancasının kabzasıyla bir camı kırdı, sürgüyü çekti ve Gourel’e şöyle dedi:

“Bu yoldan koşup Dauphine Meydanı’ndaki çıkışa gidin…”

Dieuzy’nin yanına döndü:

“Hadi Dieuzy, anlatın bakalım. Kendinizi bu hâle nasıl getirdiniz?”

“Karnıma bir darbe yedim şef…”

“Bir darbe mi? O yaşlı adamdan mı? Ama ayakta zor duruyor…”

“Yaşlı adam değil şef; Steinweg sizin yanınızdayken koridorda bir aşağı bir yukarı dolaşan, sonra da sanki o da çıkacakmış gibi peşimizden gelen başka biriydi. Tam buraya geldiğimizde benden ateş istedi. Kibritlerimi aradım… Derken karnıma bir yumruk attı… Yere düştüm; düşerken kapıyı açıp yaşlı adamı da yanına alarak sürüklediğini gördüğümü sandım…”

“Onu yeniden görseniz tanır mısınız?”

“Elbette şef… İri yarı biri, teni çok koyu… Herhâlde güneyli, orası kesin…”

“Ribeira,” diye hırladı Mösyö Lenormand. “Yine Ribeira!… Ribeira, diğer adıyla Parbury… Ah, alçağın küstahlığı! Yaşlı Steinweg’in neler söyleyeceğinden korkmuş… Bir de onu burnumun dibinden almaya gelmiş!” Öfkeyle ayağını yere vurdu. “Ama kahretsin, bu namussuz Steinweg’in burada olduğunu nereden biliyordu? Daha dört saat önce Saint-Cucufa Ormanı’nda peşindeydim… Şimdi de burada!… Nereden öğrendi?… İnsan, derimin altında yaşıyor sanır…”

Bir şey duymadığı, hiçbir şey görmediği sanılacak kadar dalıp gittiği o düş hâllerinden birine kapılmıştı. Tam o sırada yanından geçen Madam Kesselbach selam verdi; o ise karşılık vermedi.

Koridordan gelen ayak sesleri onu dalgınlığından uyandırdı.

“Nihayet, sen misin Gourel?”

“Nasıl olduğunu öğrendim şef,” dedi Gourel, soluk soluğa. “İki kişilermiş. Bu taraftan çıkıp Dauphine Meydanı’na gitmişler. Onları bekleyen bir otomobil varmış. İçeride iki kişi varmış: Biri siyahlar giymiş, yumuşak şapkasını gözlerine kadar indirmiş bir adam…”

“İşte o,” diye mırıldandı Mösyö Lenormand. “Katil, Ribeira’nın suç ortağı Parbury. Peki öteki kimdi?”

“Bir kadın; şapkası yokmuş, hizmetçi kız olabilirmiş… Güzelmiş de, dediklerine göre; kızıl saçlı.”

“Ne? Kızıl saçlı mıymış?”

“Evet.”

Mösyö Lenormand bir sıçrayışta dönüp merdivenleri dörder dörder indi, avluyu hızla geçti ve Orfèvres Rıhtımı’na çıktı:

“Dur!” diye bağırdı.

İki atlı bir fayton hareket etmek üzereydi. Madam Kesselbach’ın arabasıydı. Arabacı sesini duyup atları durdurdu. Mösyö Lenormand basamağa atladı:

“Bin kez özür dilerim madam, ama yardımınıza ihtiyacım var. Sizinle gelmeme izin vermenizi rica edeceğim… Ama çabuk davranmalıyız… Gourel, taksim nerede?”

“Gönderdim şef.”

“Öyleyse hemen başka bir tane bul!”…

Adamlar dört bir yana koşuştu. Ama içlerinden biri taksiyle dönene kadar on dakika geçti. Mösyö Lenormand sabırsızlıktan kaynıyordu. Madam Kesselbach kaldırımda duruyor, koklama tuzu elinde, bir o yana bir bu yana sallanıyordu.

Sonunda arabaya bindiler.

“Gourel, şoförün yanına geç ve doğruca Garches’a git.”

“Benim evime mi?” diye şaşkınlıkla sordu Dolores.

Yanıt vermedi. Pencereden sarkıp geçiş kartını gösterdi, sokaklardaki trafiği yöneten polise kim olduğunu anlattı. Nihayet Cours-la-Reine’e vardıklarında yeniden oturdu ve şöyle dedi:

“Rica ederim madam, sorularıma açıkça cevap verin. Mademoiselle Geneviève Ernemont’u az önce, saat dört sularında gördünüz mü?”

“Geneviève’i mi?… Evet… Dışarı çıkmak için giyiniyordum.”

“Journal’daki Steinweg ilanından size söz etti mi?”

“Evet.”

“Beni görmeye gelmenize sebep olan da bu muydu?”

“Evet.”

“Mademoiselle Ernemont ziyaretine geldiğinde yalnız mıydınız?”

“Doğrusunu söylemek gerekirse bilmiyorum… Neden?”

“Hatırlayın. Hizmetçilerinizden biri orada mıydı?”

“Muhtemelen… Giyinmekte olduğuma göre…”

“Adları ne?”

“Suzanne ve Gertrude.”

“İçlerinden biri kızıl saçlı, değil mi?”

“Evet, Gertrude.”

“Onu uzun zamandır tanıyor musunuz?”

“Kız kardeşi hep yanımdaydı… Gertrude de yıllardır yanımda… Sadakat ve dürüstlük timsali…”

“Kısacası, ona kefil misiniz?”

“Elbette, hem de kesinlikle!”

“Pekâlâ… Pekâlâ.”

Taksi Hanımefendiler Yurdu’na vardığında saat yedi buçuktu; hava kararmaya başlıyordu. Başhafiye, yanındakini beklemeden kapıcının dairesine daldı:

“Madam Kesselbach’ın hizmetçisi az önce geldi, değil mi?”

“Hizmetçi derken kimi kastediyorsunuz?”

“Gertrude’ü, iki kız kardeşten birini.”

“Ama Gertrude dışarı çıkmış olamaz efendim. Çıktığını görmedik.”

“Yine de az önce biri içeri girdi.”

“Hayır efendim, akşam saat altıdan beri—durun, bir düşüneyim—hiç kimseye kapıyı açmadık.”

“Bu kapıdan başka çıkış yolu yok mu?”

“Yok. Mülkün her yanı yüksek duvarlarla çevrili…”

“Madam Kesselbach, lütfen evinize gidelim.”

Üçü birlikte yola çıktı. Anahtarı olmayan Madam Kesselbach zili çaldı. Kapıyı öteki kız kardeş Suzanne açtı.

“Gertrude evde mi?” diye sordu Madam Kesselbach.

“Evet hanımefendi, odasında.”

“Lütfen aşağı çağırın,” dedi başhafiye.

Biraz sonra Gertrude, beyaz işlemeli önlüğü içinde, hoş ve cana yakın görünerek merdivenlerden indi.

Gerçekten de, kızıl saçlarının çevrelediği oldukça güzel bir yüzü vardı.

Mösyö Lenormand, o masum gözlerin ardında ne olduğunu okumaya çalışır gibi, uzun süre tek kelime etmeden ona baktı.

Ona hiçbir soru sormadı. Bir dakika sonra yalnızca şunu dedi:

“Tamam, teşekkür ederim. Hadi Gourel.”

Çavuşla birlikte dışarı çıktı; bahçenin karanlık yollarında yürürlerken hemen şöyle dedi:

“Aradığımız kişi o!”

“Öyle mi düşünüyorsunuz şef? Pek sakin görünüyordu!”

“Gereğinden fazla sakindi. Başka biri şaşırır, onu neden çağırdığımı öğrenmek isterdi. Bu kızsa öyle yapmadı! Yüzünde, ne olursa olsun gülümsemeye kararlı birinin bütün gücüyle gösterdiği bir ifade vardı. Yalnız şakağından kulağına doğru süzülen bir ter damlası gördüm.”

“Yani…?”

“Yani her şey açıklığa kavuşuyor. Gertrude, Kesselbach olayının çevresinde kumpas kuran iki haydutla işbirliği içinde; ya o meşhur planı öğrenip uygulamak ya da dul kadının milyonlarını ele geçirmek için. Öteki kız kardeşin de işin içinde olduğuna şüphe yok. Saat dörtte, Journal’daki ilandan haberdar olduğumu öğrenen Gertrude, hanımının evde olmayışından yararlanıp apar topar Paris’e gidiyor, Ribeira’yı ve yumuşak şapkalı adamı buluyor, onları Adalet Sarayı’na getiriyor; Ribeira da kendi hesabına kullanmak üzere Mösyö Steinweg’i yanına alıp götürüyor.”

Bir süre düşündü, sonra sözlerini şöyle tamamladı:

“Bütün bunlar, birincisi, Steinweg’e ne kadar önem verdiklerini ve onun açıklayabileceklerinden ne kadar korktuklarını; ikincisi, Madam Kesselbach’ın çevresinde örgütlü bir kumpas kurulduğunu; üçüncüsü de vakit kaybetmemem gerektiğini, çünkü kumpasın olgunlaştığını kanıtlıyor.”

“Pekâlâ,” dedi Gourel, “ama bir şey hâlâ açıklanmadı. Gertrude şu an içinde bulunduğumuz bahçeden nasıl çıkıp kapıcıyla karısına görünmeden yeniden içeri girebildi?”

“Haydutların herhâlde kısa süre önce açtığı gizli bir geçitten.”

“O geçit de herhâlde,” dedi Gourel, “Madam Kesselbach’ın evinde son buluyordur.”

“Evet, belki,” dedi Mösyö Lenormand. “Belki… Ama aklımda başka bir ihtimal var.”

Duvarın çevresini dolaştılar. Gece aydınlıktı; birbirlerinin siluetlerini güçlükle seçebiliyorlardı ama duvar taşlarını inceleyip ne kadar ustalıkla yapılmış olursa olsun hiçbir gedik açılmadığına kanaat getirecek kadar görebiliyorlardı.

“Bir merdiven olabilir mi?” diye önerdi Gourel.

“Hayır, çünkü Gertrude gündüz vakti dışarı çıkabiliyor. Benim sözünü ettiğim türden bir geçit açık havada son bulamaz. Girişi mutlaka önceden var olan bir binanın içinde gizlenmiş olmalı.”

“Bahçede yalnızca dört köşk var,” diye itiraz etti Gourel, “hepsinde de oturan var.”

“İzninizle, üçüncü köşk olan Hortense Köşkü’nde kimse oturmuyor.”

“Bunu size kim söyledi?”

“Kapıcı. Madam Kesselbach, gürültüden rahatsız olmasın diye kendi evinin yakınındaki bu köşkü kiralamış. Belki de bunu yaparken Gertrude’ün etkisinde kaldı, kim bilir?”

Sözünü ettiği köşkün çevresini dolaştı. Kepenkler kapalıydı. Şansını denemek için kapının mandalını kaldırdı; kapı açıldı.

“Ah Gourel, sanırım bulduk! İçeri girelim. Fenerini yak… Ah, hol… salon… yemek odası… Bunlar işe yaramaz. Mutfak bu katta olmadığına göre bodrumda olmalı.”

“Bu taraftan şef… Mutfak merdivenleri burada.”

İçinde hasır bahçe sandalyeleriyle çiçek sehpalarının tıka basa yığıldığı, epey büyük bir mutfağa indiler. Yanında çamaşır yıkama yeri vardı; burası aynı zamanda kiler olarak kullanılıyordu ve üst üste yığılmış eşyalarla aynı dağınık manzarayı sunuyordu.

“Şef, şurada parlayan şey de ne?”

Gourel eğilip başında taklit inci bulunan pirinç bir iğne aldı.

“İnci hâlâ epey parlak,” dedi Mösyö Lenormand. “Bu kilerde uzun süre yatmış olsaydı böyle olmazdı. Gertrude buradan geçmiş, Gourel.”

Gourel, boş şarap fıçıları, yazı masaları ve eski, sallanan masalardan oluşan büyük yığını dağıtmaya koyuldu.

“Boşuna uğraşıyorsun,” dedi Mösyö Lenormand. “Çıkış buradaysa, önce bütün bunları kaldırmaya, sonra da arkasından yeniden yerlerine koymaya nasıl vakit bulabilirdi? Bak, kullanılmayan bir kepenk var; duvara şu çiviyle tutturulmasının hiçbir mantığı yok. Çek onu.”

Gourel dediğini yaptı. Kepengin arkasındaki duvar oyulmuştu. Fener ışığında aşağı doğru uzanan yeraltı geçidini gördüler.

“Haklıymışım,” dedi Mösyö Lenormand. “Geçit yakın zamanda açılmış. Görüyorsun, aceleyle yapılmış ve uzun süre dayanması düşünülmemiş. Duvar örülmemiş… Aralıklarla çapraz yerleştirilmiş iki tahta, üzerlerine de tavan olsun diye bir kiriş; hepsi bu. Gücü yettiğince dayanır; her hâlükârda amaç için yeterince, yani…”

“Yani ne için şef?”

“Önce Gertrude’le suç ortaklarının gidip gelmesini sağlamak için… Sonra da bir gün, hem de yakında, Madam Kesselbach’ı kaçırmak ya da daha doğrusu onun bütünüyle, mucizevi ve akıl almaz biçimde ortadan kaybolmasını sağlamak için.”

Dikkatle ilerlediler; güven vermeyen bazı kirişlere çarpmamaya çalışıyorlardı. Tünelin, evi bahçenin sınırından ayıran en fazla elli yardlık mesafeden çok daha uzun olduğu hemen anlaşıldı. Öyleyse duvarlardan epey uzakta, mülkün kenarından geçen yolun da ötesinde son bulmalıydı.

“Villeneuve’le göl yönüne gitmiyoruz, değil mi?” diye sordu Gourel.

“Hayır, tam tersine öbür yöne gidiyoruz,” dedi Mösyö Lenormand.

Tünel hafif bir eğimle aşağı iniyordu. Bir basamak, sonra bir basamak daha vardı; ardından sağa döndüler. Kısa süre sonra moloz taşlardan yapılmış, özenle çimentolanmış bir çerçeveye oturtulmuş bir kapıya çarptılar. Mösyö Lenormand kapıyı itti, kapı açıldı.

“Bir dakika, Gourel,” dedi durarak. “Bir düşünelim… Belki geri dönmek daha akıllıca olur.”

“Neden?”

“Ribeira’nın tehlikeyi önceden sezmiş olacağını ve yeraltı geçidi keşfedilirse diye önlemlerini almış bulunduğunu varsaymalıyız. Artık peşinde olduğumuzu biliyor. Bahçeyi aradığımızı biliyor. Eve girdiğimizi de herhâlde gördü. Şu anda bize tuzak kurmadığını nereden bilebilirim?”

“İki kişiyiz şef…”

“Ya onlar yirmi kişi olsaydı?”

Önüne baktı. Tünel yeniden yukarı doğru eğimleniyor, beş altı yarda ilerideki başka bir kapıda son buluyordu.

“Şuraya kadar gidelim,” dedi. “Sonra bakarız.”

İçeri geçti, ardından Gourel geldi. Ona ilk kapıyı açık bırakmasını söylemişti. İkinci kapıya yürürken kendi kendine daha ileri gitmemeye karar verdi. Ama ikinci kapı kapalıydı; kilit çalışıyor gibi görünse de kapıyı açmayı başaramadı.

“Kapı sürgülü,” dedi. “Ses çıkarmadan geri dönelim. Hem dışarıda tünelin yerini aklımızda tutarsak öteki çıkışı hangi hatta arayacağımızı belirleyebiliriz.”

Bunun üzerine ilk kapıya doğru geri yürüdüler. Önden giden Gourel şaşkınlıkla haykırdı:

“Ama kapı kapanmış!..”

“Nasıl olur? Açık bırakmanı söylemiştim!”

“Açık bırakmıştım şef, ama kapı kendi ağırlığıyla kapanmış olmalı.”

“İmkânsız! Sesini duyardık.”

“Öyleyse?..”

“Öyleyse… öyleyse… bilmiyorum…” Kapıya yaklaştı. “Bir bakalım… Anahtar var… dönüyor mu?.. Evet, dönüyor. Ama öteki tarafta bir sürgü var galiba.”

“Kim sürgülemiş olabilir?”

“Elbette onlar! Biz arkamızı dönmüşken!.. Belki bunun üstünden, yanından geçen başka bir tünelleri vardır… ya da şu boş evde bizi bekliyorlardı… Her hâlükârda tuzağa düştük…”

Kilide öfkeyle yüklendi; bıçağını kapının aralığına sokup her yolu denedi. Sonra yorgunluktan bitkin düşerek şöyle dedi:

“Yapacak bir şey yok!”

“Ne demek şef, yapacak bir şey yok? O zaman yandık!”

“Galiba öyle!” dedi Mösyö Lenormand…

Öteki kapıya gidip yeniden ilk kapıya döndüler. İkisi de sağlam, sert tahtadan yapılmış ve çapraz kirişlerle güçlendirilmişti… Kısacası, parçalanmaları imkânsızdı.

“Bir balta gerek,” dedi hafiye teşkilatının başındaki adam, “ya da en azından işe yarar, sağlam bir alet… Sürgünün bulunduğu yeri oymayı deneyebileceğimiz bir bıçak bile olurdu… ama yanımızda hiçbir şey yok…”

Birden öfkeye kapılıp engeli ortadan kaldırabileceğini umarcasına kapıya saldırdı. Sonra gücü tükenip yenilgiyi kabullenince Gourel’e şöyle dedi:

“Dinle, bir iki saate bunu yeniden düşünürüz… Çok yoruldum… Uyuyacağım… Sen o zamana kadar nöbet tut… Gelip bize saldırırlarsa…”

“Ah, gelirlerse kurtuluruz şef!” diye haykırdı Gourel. Sayıları ne kadar çok olursa olsun, bir kavgaya tutuşmak onu rahatlatırdı.

Mösyö Lenormand yere uzandı. Bir dakika geçmeden uykuya daldı.

Uyandığında birkaç saniye kararsız kaldı; ne olduğunu anlayamıyordu. Kendine eziyet eden ağrının ne tür bir ağrı olduğunu da sordu:

“Gourel!” diye seslendi. “Hey! Gourel!”

Cevap alamayınca fenerinin düğmesine bastı ve Gourel’in yanında, derin uykuda yattığını gördü.

“Bu ağrı da neyin nesi?” diye düşündü. “Düzenli aralıklarla giren kramplar… Ah, tabii ya, açım; hepsi bu… Açlıktan ölüyorum! Saat kaç acaba?”

Saatinde yediyi yirmi geçiyordu ama saatini kurmadığını hatırladı. Gourel’in saati de durmuştu.

Gourel de aynı iç burkan sancılarla uyanmıştı. Bu yüzden kahvaltı saatinin çoktan geçtiğini ve günün bir bölümünü uyuyarak geçirmiş olduklarını düşündüler.

“Bacaklarım uyuşmuş,” dedi Gourel, “ayaklarım da buzun üstündeymiş gibi. Ne tuhaf bir his!” Ayaklarını ovuşturmak için eğildi, sonra devam etti: “Ama ayaklarım buzun üstünde değil, suyun içindeymiş… Bak şef… ilk kapının yanında koca bir su birikintisi var…”

“Sırılsıklam olmuşsun,” diye karşılık verdi Mösyö Lenormand. “İkinci kapıya dönelim; orada kurulanabilirsin…”

“Ama ne yapıyorsunuz şef?”

“Bu mahzende diri diri gömülmeme izin vereceğimi mi sanıyorsun?.. Ben yaşlı değilim daha!.. İki kapı da kapalı olduğuna göre duvarlardan geçmeyi deneyelim.”

Elinin hizasında çıkıntı yapan taşları birer birer gevşetti; toprağın seviyesine doğru yükselen başka bir tünel açmayı umuyordu. Ama iş uzun ve zahmetliydi; çünkü fark ettiği üzere tünelin bu bölümünde taşlar çimentoyla tutturulmuştu.

“Şef… şef,” diye kekeledi Gourel, boğuk bir sesle…

“Ne var?”

“Ayaklarınız suyun içinde.”

“Saçmalık!.. Hakikaten de öyle!.. Neyse, yapacak bir şey yok… Güneşte kuruturum…”

“Ama farkında değil misiniz?”

“Neyin?”

“Su yükseliyor şef, yükseliyor!..”

“Ne yükseliyor?”

“Su!..”

Mösyö Lenormand’ın teninden bir ürperti geçti. Birden durumu anladı. Sandığı gibi rastgele sızan bir su değildi bu; cehennem işi bir düzenekle mekanik biçimde ve önüne geçilemez şekilde oluşturulmuş, özenle hazırlanmış bir su baskınıydı.

“Alçak herif!” diye hırladı. “Bir elime geçerse…”

“Evet, evet şef, ama önce buradan çıkmamız gerek… Görebildiğim kadarıyla da…”

Gourel bitkin düşmüş gibiydi; aklına bir fikir gelmiyor, bir plan öneremiyordu.

Mösyö Lenormand yere diz çöküp suyun ne hızla yükseldiğini ölçtü. İlk kapının yaklaşık dörtte biri su altında kalmıştı; su, ikinci kapıya giden yolun yarısına ulaşmıştı.

“Yavaş ama durmadan yükseliyor,” dedi. “Birkaç saate başımızı aşar.”

“Ama bu korkunç şef, dehşet verici!” diye inledi Gourel.

“Hadi, sızlanmalarınla başımı ağrıtma, anladın mı? İçinden geliyorsa ağla ama sesini duymayayım!”

“Beni güçsüz düşüren açlık şef; beynim dönüyor.”

“Yumruğunu ısır!”

Gourel’in dediği gibi durum korkunçtu. Mösyö Lenormand daha az dayanıklı olsaydı, boşuna çabalamaktan vazgeçerdi. Ne yapabilirdi? Ribeira’nın acıyıp onları dışarı bırakmasını ummak boşunaydı. Doudeville kardeşlerin onları kurtaracağını ummak da faydasızdı, çünkü müfettişler tünelin varlığından habersizdi. Geriye hiçbir umut kalmamıştı… İmkânsız bir mucize umudundan başka…

“Hadi ama,” dedi Mösyö Lenormand, “bu kadarı da saçmalık. Burada gebermeyeceğiz! Kahretsin, mutlaka bir yolu olmalı!.. Gourel, ışık tut.”

İkinci kapıya iyice sokulup onu baştan aşağı, köşe bucak inceledi. Bu tarafta da, muhtemelen öteki tarafta olduğu gibi, kocaman bir sürgü vardı. Bıçağının ucuyla vidaları söktü; sürgü eline düştü.

“Peki şimdi?” diye sordu Gourel.

“Şimdi mi?” diye tekrarladı. “Bu sürgü demirden, epey uzun ve ucu neredeyse sivri. Elbette kazma kadar iyi değil ama hiç yoktan iyidir ve…”

Cümlesini tamamlamadan, kapının menteşelerini taşıyan taş sütunun biraz önündeki tünel yan duvarına aleti sapladı. Beklediği gibi, ilk çimento ve taş katmanını geçince yumuşak toprakla karşılaştı:

“İşe koyul!” diye bağırdı.

“Elbette şef, ama açıklar mısınız?..”

“Çok basit. Bu sütunun çevresinden üç dört yarda uzunluğunda bir geçit kazacağım. Kapının öte yanındaki tünele bağlanacak, böylece kaçabileceğiz.”

“Ama bu saatler sürer; o sırada da su yükseliyor.”

“Işık tut, Gourel.”

“Yirmi dakika, en fazla yarım saat içinde ayaklarımıza ulaşır.”

“Işık tut, Gourel.”

Mösyö Lenormand’ın fikri doğruydu. Önce aletiyle gevşettiği toprağı kendine doğru çekip tünele dökerek biraz çaba harcadı; kısa sürede içinden geçebilecekleri büyüklükte bir delik kazdı.

“Şimdi sıra bende şef!” dedi Gourel.

“Aha, kendine geliyorsun demek! Haydi, başla!.. Sütunun biçimini izleyerek kazman yeter.”

O sırada su ayak bileklerine kadar yükselmişti. Başladıkları işi bitirmeye vakitleri olacak mıydı?

İlerledikçe iş zorlaştı; kazıp çıkardıkları toprak önlerini tıkıyordu. Geçitte yüzükoyun uzanmış hâlde, önlerine dolan molozları durmadan temizlemek zorunda kalıyorlardı.

İki saat sonra kazı belki dörtte üç oranında tamamlanmıştı ama su artık bacaklarını örtüyordu. Bir saat daha geçse, kazdıkları deliğin ağzına ulaşacaktı. O zaman her şey bitecekti!

Yemek yemediği için tükenmiş olan Gourel, giderek daralan geçitte rahatça hareket edemeyecek kadar şişmandı; sonunda pes etmek zorunda kaldı. Artık kımıldamıyor, kendisini yavaş yavaş yutan buz gibi suyu hissederek korkudan titriyordu.

Mösyö Lenormand ise yorulmak bilmez bir gayretle çalışmayı sürdürüyordu. Bunaltıcı karanlıkta yapılan bu karınca işi korkunçtu. Elleri kanıyordu. Açlıktan bayılacak gibiydi. Hava yetersizliği nefes almasını güçleştiriyor, Gourel’in ara sıra çıkan iç çekişleri de deliğin dibinde kendisini bekleyen korkunç tehlikeyi hatırlatıyordu.

Ama hiçbir şey onu yıldırmadı; çünkü artık karşısında galerinin yan duvarını oluşturan, yine çimentoyla tutturulmuş taşlar vardı. En zor kısım buydu ama sonuna yaklaşmıştı.

“Yükseliyor,” diye haykırdı Gourel boğulur gibi bir sesle. “Yükseliyor!”

Mösyö Lenormand çabalarını iki katına çıkardı. Derken kullandığı sürgünün ucu boşluğa fırladı. Geçit açılmıştı. Şimdi yalnızca deliği genişletmesi gerekiyordu; kazdığı toprağı önüne savurabilince bu iş çok daha kolaylaştı.

Dehşetten aklını yitiren Gourel ölmek üzere olan bir hayvan gibi uluyordu. Mösyö Lenormand ona aldırmadı. Kurtuluş çok yakındı.

Yine de dökülen molozların sesinden tünelin bu bölümünün de su altında kaldığını anlayınca birkaç saniyeliğine kaygılandı. Kapı suyu bütünüyle kesemediğinden bu doğaldı. Ama ne önemi vardı! Çıkış açıktı. Son bir gayretle geçitten geçti.

“Haydi Gourel!” diye bağırdı, arkadaşını almaya geri dönerken.

Bileklerinden kavrayıp yarı ölü hâlde sürükledi:

“Haydi, ahmak, kendine gel! Kurtulduk.”

“Gerçekten öyle mi sanıyorsunuz şef?.. Su göğsümüze kadar çıktı…”

“Ağzımıza ulaşmadığı sürece önemi yok… Fenerin nerede?”

“Çalışmıyor.”

“Olsun.” Sevinçle haykırdı. “Bir basamak… iki basamak!.. Merdiven… Nihayet!”

Neredeyse kendilerini yutacak olan o lanet sudan çıktılar. Bu öyle güzel, öyle ferahlatıcı bir histi ki içlerine yeniden umut doldu.

“Dur!” dedi Mösyö Lenormand.

Başı bir şeye çarpmıştı. Kollarını uzatıp engele yüklendi; engel hemen yerinden oynadı. Bu, bir kapaklı tuzak kapısıydı. Kapağı açınca kendini bir mahzende buldu; güzel bir gecenin ışığı bir havalandırma deliğinden içeri süzülüyordu.

Kapağı geriye itti ve son basamakları çıktı.

Sonra gözlerinin önüne bir perde indi. Kollar onu kavradı. Bir çarşafa, bir çeşit çuvala sarıldığını ve ardından iple bağlandığını hissetti.

“Şimdi ötekini!” dedi bir ses.

Gourel’e de aynı şey yapılmış olmalıydı; aynı ses şöyle dedi:

“Bağırırlarsa hemen öldürün. Hançerin yanında mı?”

“Evet.”

“Haydi. Siz ikiniz bunu alın… siz ikiniz de ötekini. Işık yok… ses de çıkarmayın. Yoksa başımız ciddi derde girer. Bu sabahtan beri yan bahçeyi arıyorlar… ortalıkta on ya da on beş adam var. Gertrude, eve dön; en ufak bir şey olursa Paris’te beni ara.”

Mösyö Lenormand kaldırılıp taşındığını, az sonra da açık havada olduğunu hissetti.

“Arabayı yaklaştırın,” dedi bir ses.

Mösyö Lenormand atlı bir arabanın sesini duydu.

Onu birkaç tahtanın üzerine yatırdılar. Gourel de yanına kaldırılıp kondu. At tırısa kalktı.

Yolculuk yaklaşık yarım saat sürdü.

“Dur!” diye emretti ses. “Onları indirin. Arabacı, arabanın arkasını köprünün korkuluğuna dayayacak şekilde çevir. Güzel. Nehirde tekne yok, değil mi? Emin misin? Öyleyse vakit kaybetmeyelim. Onlara taş bağladınız mı?”

“Evet, kaldırım taşları.”

“Öyleyse hemen! Ruhunu Tanrı’ya emanet et, Mösyö Lenormand; benim için de dua et: Parbury-Ribeira, namıdiğer Baron Altenheim. Hazır mısın? Her şey yolunda mı? Öyleyse sana iyi yolculuklar, Mösyö Lenormand!”

Mösyö Lenormand’ı köprünün korkuluğuna yatırdılar. Biri onu itti. Boşluğa düştüğünü hissetti; düşerken sesin kıkırdadığını hâlâ duyuyordu:

“İyi yolculuklar!”

On saniye sonra sıra Çavuş Gourel’e geldi.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…