813 kitap kapağı

2. bölüm / 17

Iı. Bölüm — Mavi Kenarlı Etiket

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 17Şu an: Iı. Bölüm — Mavi Kenarlı Etiket

II. BÖLÜM

MAVİ KENARLI ETİKET
"Arsen Lüpen!"

Gourel, kaderi belirleyecek bu iki sözü yüzü taş kesilmiş hâlde yineledi. İçinde çan sesi gibi yankılanıyorlardı. Arsen Lüpen! Büyük, korkunç Arsen Lüpen. Hırsızlar kralı, kudretli maceracı! Olabilir miydi?

"Hayır, hayır," diye mırıldandı, "olamaz, çünkü öldü!"

Ama mesele tam da buydu… Gerçekten ölmüş müydü?

Arsen Lüpen!

Cesedin yanında dikilmiş, donuk ve sersemlemiş hâlde duruyordu. Bir hayalet tarafından meydan okunmuşçasına, belli belirsiz bir korkuyla kartı durmadan çevirip duruyordu. Arsen Lüpen! Ne yapmalıydı? Harekete mi geçmeliydi? Elindeki imkânlarla sahaya mı çıkmalıydı? Hayır, hayır… harekete geçmemek daha iyiydi… Böyle bir rakiple boy ölçüşmeye kalkarsa mutlaka hata yapardı. Hem amiri de yoldaydı!

Amiri yoldaydı! Gourel’in bütün düşünce dünyası şu kısa cümlede özetleniyordu. Yetenekli, azimli, cesur ve tecrübeli, Herkül gibi güçlü bir memurdu; ama yalnızca talimat alarak ilerleyen, ancak kendisine emir verildiğinde iyi iş çıkaran türden biriydi. M. Lenormand, M. Dudouis’nin yerine dedektiflik bürosunun başına geçtiğinden beri bu inisiyatif eksikliği daha da belirginleşmişti. M. Lenormand tam bir amirdi! Onunla insan doğru yolda olduğundan emin olurdu. Öyle emindi ki, amirinin teşviki arkasında olmayınca Gourel olduğu yerde kalakalırdı.

Ama amiri yoldaydı! Gourel saatini çıkarıp onun tam olarak ne zaman varacağını hesapladı. Ya polis komiseri önce gelirse? Ya çoktan atanmış olması gereken sorgu hâkimi ya da bölge doktoru, amiri davanın temel noktalarını zihninde belirlemeden gelip zamansız keşiflerde bulunursa?

“Ee Gourel, ne düşünüyorsun öyle?”

“Amiri!”

Yalnızca yüzündeki ifadeye ve gözlüklerinin ardından parlayan gözlerine bakılırsa M. Lenormand hâlâ genç bir adam sayılırdı; ama kambur sırtını, balmumu gibi kuru ve sarı tenini, kırlaşmış saçını ve sakalını, bütün o düşkün, kararsız, sağlıksız hâlini görünce neredeyse yaşlı bir adam sanılırdı. Ömrünü kolonilerde, devlet komiseri olarak en tehlikeli görev yerlerinde ağır ağır çalışarak geçirmişti. Orada peş peşe ateşli hastalıklar geçirmiş; fiziksel yorgunluğuna rağmen boyun eğmez bir enerji, yalnız yaşama, az konuşup sessizce iş görme alışkanlığı ve belli bir insan sevmezlik edinmişti. Ardından, elli beş yaşındayken, Biskra’daki üç İspanyol’un meşhur davası sayesinde büyük ve hak edilmiş bir ün kazanmıştı.

Sonunda haksızlık giderildi; hemen Bordeaux’ya nakledildi, ardından Paris’te vekil olarak görevlendirildi ve son olarak M. Dudouis’nin ölümü üzerine dedektiflik bürosunun başına geçti. Bu görevlerin her birinde, yöntemlerinde şaşırtıcı bir buluş yeteneği ve beceriklilik, nice yeni ve özgün nitelik sergiledi. Hepsinden önemlisi, kamuoyunu sarsan son dört beş davayı yürütürken öylesine doğru sonuçlara ulaştı ki adı en ünlü dedektiflerle birlikte anılır oldu.

Gourel’in ise hiçbir tereddüdü yoktu. Açık sözlülüğü ve sorgusuz itaati yüzünden kendisini seven amirinin gözdesiydi; amirini herkesten üstün tutardı. Gourel için amiri bir put, yanılmaz bir tanrıydı.

M. Lenormand o gün her zamankinden daha yorgun görünüyordu. Bitkin hâlde oturdu; frakının eteklerini iki yana açtı—modası geçmiş kesimi ve zeytin yeşili rengiyle meşhur eski bir fraktı bu—kravatını çözdü—o da kestane rengiyle bir o kadar meşhurdu—iki elini bastonuna dayadı ve şöyle dedi:

“Anlatın!”

Gourel gördüğü ve öğrendiği her şeyi, amirinin öğrettiği alışkanlık uyarınca kısa ve öz anlattı.

Ama Lüpen’in kartını çıkarınca M. Lenormand irkildi:

“Lüpen!”

“Evet, Lüpen. Herif yine ortaya çıktı.”

M. Lenormand bir süre düşündükten sonra, “İyi, iyi,” dedi.

“Elbette iyi,” dedi Gourel; gözünde tek kusuru gereğinden fazla ketumluk olan amirinin seyrek konuşmalarına kendi sözleriyle katkıda bulunmayı severdi. “İyi, çünkü sonunda size layık bir rakiple gücünüzü ölçebileceksiniz. Lüpen de ustasını bulacak… Lüpen’in sonu gelecek… Lüpen…”

“Araştır!” dedi M. Lenormand, sözünü keserek.

Bu, avcının köpeğine verdiği emre benziyordu. Gourel de iyi bir köpek gibi, canlı ve zeki bir hayvan edasıyla, sahibinin gözü önünde aranmaya koyuldu. M. Lenormand bastonuyla odanın bir köşesini, bir koltuğu gösterdi; tıpkı çalılığı ya da bir tutam otu gösterir gibi. Gourel de çalılığı ya da ot tutamını vicdanlı bir titizlikle taradı.

“Bir şey yok,” dedi çavuş işini bitirince.

“Senin için yok!” diye homurdandı M. Lenormand.

“Demek istediğim buydu… Bilirim, amirim, sizin için bazı şeyler insan gibi konuşur, yaşayan gerçek tanıklardır. Yine de Lüpen Usta’nın hanesine bir cinayet daha yazılmış oldu.”

“İlki,” diye belirtti M. Lenormand.

“Evet, ilki… Ama olacağı buydu. Böyle bir hayat sürerken insan er ya da geç koşulların etkisiyle ağır bir suça sürüklenir. Bay Kesselbach kendini savunmuş olmalı…”

“Hayır, çünkü bağlıydı.”

“Doğru,” diye kabul etti Gourel, biraz afallayarak. “Bu da epey tuhaf… Neredeyse varlığı sona ermiş bir rakibi neden öldürsün?… Neyse, dün giriş kapısında yüz yüze geldiğimizde yakasına yapışsaydım…”

M. Lenormand balkona çıkmıştı. Sonra sağ taraftaki Bay Kesselbach’ın yatak odasına gitti, pencere ve kapıların kilitlerini kontrol etti.

“Girdiğimde iki odanın da pencereleri kapalıydı,” dedi Gourel.

“Kapalı mıydı, yoksa yalnızca kapatılıp bırakılmış mıydı?”

“O zamandan beri kimse dokunmadı. Kapalılar, amirim.”

Sesler duyunca oturma odasına döndüler. Orada cesedi inceleyen bölge doktorunu ve sorgu hâkimi M. Formerie’yi buldular. M. Formerie haykırdı:

“Arsen Lüpen! Sonunda talihli bir rastlantı beni o alçakla yeniden karşı karşıya getirdi, ne iyi! Ona kim olduğumu göstereceğim!… Üstelik bu kez ortada bir cinayet var!… Artık seninle benim aramda, Lüpen Usta!”

M. Formerie, Lamballe Prensesi’nin tacıyla ilgili tuhaf macerayı ve Lüpen’in birkaç yıl önce kendisini nasıl ustalıkla atlattığını unutmamıştı.[1] Bu olay hukuk mahkemelerinin kayıtlarında dillere düşmüştü. Hâlâ gülüp geçiyorlardı; M. Formerie’deyse haklı bir hınç ve çarpıcı bir intikam alma arzusu bırakmıştı.

[1] Bkz. Edgar Jepson ve Maurice Leblanc’ın Arsen Lüpen adlı eseri. (Doubleday, Page & Co.).

“Suçun niteliği ortada,” dedi büyük bir özgüvenle. “Güdüyü bulmakta da zorlanmayız. Öyleyse her şey yolunda… M. Lenormand, nasılsınız?… Sizi görmek beni sevindirdi…”

M. Formerie hiç de sevinmiş değildi. Aksine, başdedektifin kendisine duyduğu küçümsemeyi gizlemeye bile pek uğraşmaması yüzünden M. Lenormand’ın orada bulunması hiç hoşuna gitmemişti. Yine de sorgu hâkimi doğruldu ve en ciddi sesiyle konuştu:

“Doktor, ölümün yaklaşık on iki saat önce, belki daha da önce gerçekleştiğini düşünüyorsunuz, öyle mi?… Ben de öyle tahmin etmiştim… Görüş birliğindeyiz… Peki cinayet aleti?”

“Çok ince ağızlı bir bıçak, sorgu hâkimi bey,” diye yanıtladı doktor. “Bakın, bıçak ölünün kendi mendiline silinmiş…”

“Evet… evet… izini görebiliyoruz… Şimdi gidip Bay Kesselbach’ın sekreteriyle uşağını sorgulayalım. Onları dinlemek, davaya biraz daha ışık tutacaktır.”

Oturma odasının solundaki kendi odasına Edwards’la birlikte götürülen Chapman, yaşadığı sarsıntıyı çoktan atlatmıştı. Önceki gün olanları ayrıntısıyla anlattı: Bay Kesselbach’ın huzursuzluğunu, Albay’ın beklenen ziyaretini ve son olarak uğradıkları saldırıyı.

“Aha!” diye bağırdı M. Formerie. “Demek bir suç ortağı var! Adını da duydunuz!… Marco mu dediniz?… Bu çok önemli. Suç ortağını yakalarsak epey yol almış oluruz…”

“Evet ama onu yakalamış değiliz,” diye belirtme cesaretini gösterdi M. Lenormand.

“Göreceğiz… Birer birer… Peki Bay Chapman, M. Gourel zili çaldıktan hemen sonra bu Marco gitti mi?”

“Evet, gidişini duyduk.”

“Gittikten sonra başka bir şey duymadınız mı?”

“Duyduk… ara sıra, ama pek net değil… Kapı kapalıydı.”

“Ne tür sesler duydunuz?”

“Ara sıra yükselen sesler. O adam…”

“Adıyla söyleyin: Arsen Lüpen.”

“Arsen Lüpen telefon etmiş olmalı.”

“Harika! Dış hatla bağlantı kuran santrali idare eden otel görevlisini sorgularız. Peki sonra onun da çıktığını duydunuz mu?”

“Hâlâ bağlı olup olmadığımızı kontrol etmeye geldi; çeyrek saat sonra da giriş kapısını ardından kapatıp gitti.”

“Evet, suçunu işler işlemez… Güzel… Güzel… Her şey yerine oturuyor… Sonra?”

“Sonrasında başka bir şey duymadık… Gece geçti… Yorgunluktan uyuyakaldım… Edwards da öyle… Bu sabaha kadar…”

“Evet, biliyorum… Fena gitmiyor… Her şey yerine oturuyor…”

Araştırmasının aşamalarını birer birer sayıyor, sanki yabancıya karşı kazanılmış zaferleri sıralıyormuş gibi düşünceli bir sesle mırıldanıyordu:

“Suç ortağı… telefon… cinayet saati… duyulan sesler… Güzel… Çok güzel… Suçun güdüsünü de belirlememiz gerekiyor… Bu işte karşımızda Lüpen olduğuna göre güdü açık. M. Lenormand, bir şeylerin zorla açıldığına dair en ufak bir iz gördünüz mü?”

“Hayır.”

“Öyleyse hırsızlık kurbanın üzerinden yapılmış olmalı. Cüzdanı bulundu mu?”

“Ceketinin cebinde bıraktım,” dedi Gourel.

Hep birlikte oturma odasına geçtiler. M. Formerie, cüzdanda yalnızca kartvizitler ve öldürülen adamın kimliğini kanıtlayan belgeler bulunduğunu gördü.

“Tuhaf. Bay Chapman, Bay Kesselbach’ın üzerinde para olup olmadığını söyleyebilir misiniz?”

“Evet. Önceki gün—yani pazartesi, dünden önceki gün—Crédit Lyonnais’ye gittik. Bay Kesselbach orada bir kasa kiraladı…”

“Crédit Lyonnais’de bir kasa mı? Güzel… Bunu araştırmalıyız.”

“Ayrılmadan önce de bir hesap açtı ve beş altı bin franklık banknot çekti.”

“Mükemmel… Bilmemiz gerekeni tam da bu söylüyor.”

Chapman devam etti:

“Bir nokta daha var, sorgu hâkimi bey. Birkaç gündür çok huzursuz olan Bay Kesselbach—nedenini size anlattım: büyük önem verdiği bir plan yüzünden—özellikle iki şey için kaygılanıyordu. Önce, Crédit Lyonnais’de güvenli bir yere koyduğu küçük abanoz bir kutu vardı; sonra da birkaç kâğıt sakladığı küçük, siyah maroken bir not kılıfı.”

“Peki o nerede?”

“Lüpen gelmeden önce, benim önümde onu şu seyahat çantasına koydu.”

M. Formerie çantayı alıp içini yokladı. Not kılıfı orada değildi. Ellerini ovuşturdu:

“Ah, her şey yerine oturuyor!… Suçluyu, koşulları ve suçun güdüsünü biliyoruz. Bu dava uzun sürmez. Her konuda anlaştık mı, M. Lenormand?”

“Tek bir konuda bile değil.”

Bir an şaşkınlık içinde kaldılar. Polis komiseri gelmişti. Onun arkasından, kapıyı tutan polis memurlarına rağmen bir gazeteci grubu ve otel çalışanları içeri dalmış, giriş holünde toplanmıştı.

Yaşlı adam dobra sözlülüğüyle tanınırdı; bu huyu kabalığa varır, üst makamlardan ara sıra azar işitmesine yol açardı. Yine de bu cevabın sertliği herkesi şaşkına çevirdi. Özellikle M. Formerie ne diyeceğini bilemez hâlde görünüyordu:

“Yine de,” dedi, “her şey gayet basit görünüyor. Hırsız Lüpen…”

“Cinayeti neden işledi?” diye çıkıştı M. Lenormand.

“Hırsızlığı gerçekleştirmek için.”

“Kusura bakmayın; tanıkların anlattığına göre hırsızlık cinayetten önce gerçekleşmiş. Bay Kesselbach önce bağlanıp ağzı tıkanmış, sonra soyulmuş. Cinayete hiç başvurmamış olan Lüpen, savunmasız bıraktığı ve zaten soyduğu bir adamı neden şimdi öldürsün?”

Sorgu hâkimi, bir sorunun çözümsüz göründüğü zamanlarda yaptığı gibi uzun sarı favorilerini sıvazladı. Düşünceli bir sesle yanıt verdi:

“Bunun birkaç yanıtı var…”

“Nedir onlar?”

“Değişir… Henüz bilmediğimiz birçok olguya bağlı… Üstelik bu itiraz yalnızca güdülerin niteliğiyle ilgili. Geri kalanında aynı fikirdeyiz.”

“Hayır.”

Bu kez de yanıt kesin, kaba ve neredeyse nezaketsizdi. Sorgu hâkimi öyle şaşırdı ki itiraz etmeye bile cesaret edemedi; bu tuhaf çalışma arkadaşının karşısında mahcup kaldı. Sonunda şöyle dedi:

“Hepimizin kendine göre teorileri var. Sizinkini öğrenmek isterim.”

“Bir teorim yok.”

Başdedektif ayağa kalkıp bastonuna dayanarak odada birkaç adım attı. Çevresindekiler sustu… Aslında yalnızca yardımcı, yani bir ast konumunda olduğu bu grupta hasta, düşkün yaşlı adamın, kabul etmeseler bile hissetmek zorunda kaldıkları otoritesinin gücüyle herkese hükmetmesi hayli ilginçti. Uzun bir sessizliğin ardından şöyle dedi:

“Bu süite bitişik odaları incelemek istiyorum.”

Müdür ona otelin planını gösterdi. Bay Kesselbach’ın bulunduğu sağdaki yatak odasından çıkmanın tek yolu süitin küçük giriş holünden geçiyordu. Soldaki yatak odasıysa, sekreterin kaldığı oda, başka bir daireyle bağlantılıydı.

“Gidip bakalım,” dedi M. Lenormand.

M. Formerie omuzlarını silkip homurdanmaktan kendini alamadı:

“Ama bağlantı kapısı sürgülü, pencere de kilitli.”

“Gidip bakalım,” diye yineledi M. Lenormand.

Onu, Bayan Kesselbach için ayrılmış beş odanın ilki olan daireye götürdüler. Ardından isteği üzerine, bu daireden geçilen odalara götürüldü. Bütün bağlantı kapıları iki taraftan da sürgülenmişti.

“Bu odalardan herhangi birinde kalan var mı?” diye sordu.

“Hayır.”

“Anahtarlar nerede?”

“Anahtarlar her zaman müdür odasında tutulur.”

“Öyleyse kimse içeri girmiş olamaz?…”

“Odaları havalandırıp tozunu alan kat görevlisi dışında kimse.”

“Lütfen onu çağırın.”

Gustave Beudot adındaki adam, genel talimatlar doğrultusunda bir önceki gün beş odanın pencerelerini kapattığını söyledi.

“Saat kaçta?”

“Akşam saat altıda.”

“Hiçbir şey fark etmediniz mi?”

“Hayır, efendim.”

“Peki bu sabah…?”

“Bu sabah pencereleri tam saat sekizde açtım.”

“Hiçbir şey bulmadınız mı?”

Önce tereddüt etti. Sorular üst üste gelince sonunda itiraf etti:

“Şey, 420 numaralı odada şöminenin yakınında bir sigara tabakası buldum… Bu akşam müdür odasına götürmeyi düşünüyordum.”

“Yanınızda mı?”

“Hayır, odamda. Koyu renk metalden bir tabaka. Bir yanında tütünle sigara kâğıtları, öteki yanında kibrit için birer bölmesi var. Altınla işlenmiş iki baş harf bulunuyor: L ve M…”

“Ne dediniz?”

Chapman öne çıkmıştı. Çok şaşırmış görünüyordu. Hizmetliye sorarak şöyle dedi:

“Koyu renk metalden bir sigara tabakası mı dediniz?”

“Evet.”

“Üç bölmeli; tütün, sigara kâğıtları ve kibrit için… Rus tütünüydü, değil mi? Çok ince, hafif.”

“Evet.”

“Gidip getirin… Kendi gözlerimle görmek, emin olmak istiyorum…”

Başdedektifin işareti üzerine Gustave Beudot odadan çıktı.

M. Lenormand oturdu; keskin gözleriyle halıyı, mobilyaları ve perdeleri inceledi. Sonra sordu:

“Burası 420 numaralı oda, değil mi?”

“Evet.”

Sorgu hâkimi alaycı bir gülümsemeyle şöyle dedi:

“Bu olayla facia arasında nasıl bir bağlantı kurduğunuzu çok merak ediyorum. Bay Kesselbach’ın öldürüldüğü odayla aramızda kilitli beş kapı var.”

M. Lenormand yanıt vermeye tenezzül etmedi.

Zaman geçti. Gustave dönmedi.

“Nerede yatıyor?” diye sordu başdedektif.

“Altıncı katta,” diye yanıtladı müdür. “Oda Rue de Judée tarafında, yani buranın üstünde. Hâlâ dönmemesi tuhaf.”

“Birini gidip bakması için gönderir misiniz, lütfen?”

Müdür, Chapman’ı da yanına alıp kendisi gitti. Birkaç dakika sonra tek başına geri döndü; koşuyordu ve yüzünde dehşet açıkça okunuyordu.

“Ee?”

“Ölmüş!”

“Öldürülmüş mü?”

“Evet.”

“Vay canına, şu alçaklar ne kadar kurnaz!” diye kükredi M. Lenormand. “Haydi Gourel, otelin kapılarını kilitlettir… Bütün çıkışları gözetleyin… Müdür Bey, bizi lütfen Gustave Beudot’nın odasına götürün.”

Müdür önden yürüdü. Fakat odadan çıkarlarken M. Lenormand eğilip, daha önce gözüne kestirdiği küçücük, yuvarlak bir kâğıt parçasını yerden aldı.

Mavi kenarlı bir etiketti; üzerinde 813 sayısı vardı. Her ihtimale karşı cebine koydu ve ötekilere katıldı…

Sırtında, iki kürek kemiğinin arasında küçük bir yara…

“Bay Kesselbach’ınkiyle tıpatıp aynı yara,” dedi doktor.

“Evet,” dedi M. Lenormand. “Darbeyi indiren aynı el; kullanılan silah da aynı.”

Cesedin duruşuna bakılırsa adam, yatağın önünde diz çökmüş, altına sakladığı sigara tabakasını şiltenin altını yoklayarak ararken baskına uğramıştı. Kolu hâlâ şilteyle yatak arasına sıkışmıştı ama sigara tabakası ortada yoktu.

Artık kesin bir görüş belirtmeye cesaret edemeyen M. Formerie ürkekçe, “Demek o sigara tabakası onu fena hâlde ele verebilirdi!” diye düşündüğünü söyledi.

“Eh, elbette!” dedi başdedektif.

“Her hâlükârda baş harflerini biliyoruz: L ve M. Buna Bay Chapman’ın bildikleri de eklenince, kolayca öğreniriz…”

M. Lenormand irkildi:

“Chapman! Peki nerede?”

Koridora, kalabalık grupların arasına baktılar. Chapman orada değildi.

“Bay Chapman benimle geldi,” dedi müdür.

“Evet, evet, biliyorum; ama sizinle geri dönmedi.”

“Hayır, onu cesedin yanında bıraktım.”

“Onu orada bıraktınız!… Tek başına mı?”

“Ona ‘Burada kal… kımıldama,’ dedim.”

“Etrafta hiç kimse yok muydu? Kimseyi görmediniz mi?”

“Koridorda mı? Hayır.”

“Peki öteki çatı katı odalarında?… Ya da bakın, şu köşenin çevresinde: orada saklanan biri yok muydu?”

M. Lenormand çok heyecanlı görünüyordu. Bir aşağı bir yukarı yürüyüp oda kapılarını açtı. Derken birden koşmaya başladı; kimsenin ondan beklemeyeceği bir çeviklikle altı katı hızla indi. Müdürle sorgu hâkimi uzaktan peşinden geliyordu. Aşağıda, Gourel’i ana kapının önünde buldu.

“Dışarı çıkan oldu mu?”

“Hayır, şef.”

“Rue Orvieto’daki öteki kapıda durum ne?”

“Dieuzy’yi oraya yerleştirdim.”

“Kesin talimat verdin mi?”

“Evet, şef.”

Otelin geniş giriş holü, suç hakkında kendilerine ulaşan az çok doğru haberleri konuşan kaygılı ziyaretçilerle doluydu. Bütün hizmetliler telefonla çağrılmış, birer birer geliyordu. M. Lenormand hemen onları sorguya çekti. Hiçbiri en ufak bir bilgi veremedi. Ancak beşinci katta çalışan bir oda hizmetçisi ortaya çıktı. On dakika kadar önce, beşinci ve dördüncü katlar arasında hizmetli merdiveninden inen iki beyefendiyle karşılaşmıştı.

“Çok hızlı indiler. Öndeki, ötekinin elinden tutuyordu. İki beyefendiyi hizmetli merdiveninde görünce şaşırdım.”

“Onları yeniden görseniz tanır mısınız?”

“Öndekini tanıyamam. Başını öte yana çevirmişti. İnce yapılı, sarışın bir adamdı. Yumuşak siyah bir şapka… ve siyah giysiler giymişti.”

“Peki öteki?”

“Öteki İngiliz’di; yüzü iriydi, tıraşlıydı ve kareli bir takım elbise giymişti. Şapkası yoktu.”

Tarifin Chapman’ı anlattığı açıktı.

Kadın sözlerine şunu ekledi:

“Bir hâli vardı… pek tuhaf görünüyordu… sanki delirmiş gibiydi.”

M. Lenormand, Gourel’in sözüyle yetinmedi. İki kapıda duran kapı görevlilerini birer birer sorguladı:

“Bay Chapman’ı tanıyor musunuz?”

“Evet, efendim; bizimle hep konuşurdu.”

“Peki dışarı çıktığını görmediniz mi?”

“Hayır, efendim. Bu sabah dışarı çıkmadı.”

M. Lenormand polis komiserine döndü: “Yanınızda kaç adam var, Mösyö Komiser?”

“Dört.”

“Yeterli değil. Sekreterinize telefon edip elindeki bütün adamları göndermesini söyleyin. Bir de lütfen bütün çıkışların çok sıkı gözetimini bizzat örgütleyin. Mösyö Komiser, otel kuşatma altında… ”

“Ama bir dakika,” diye itiraz etti müdür. “Müşterilerim ne olacak?”

“Müşterileriniz hiç umurumda değil, efendim! Görevim her şeyden önce gelir; görevim de ne pahasına olursa olsun tutuklamak…”

Sorgu hâkimi araya girmeye cesaret ederek, “Yani sizce…” dedi.

“Bence değil, mösyö… İki cinayeti de işleyenin hâlâ otelde olduğundan eminim.”

“Ama o zaman Chapman…”

“Şu anda Chapman’ın hâlâ hayatta olduğunu garanti edemem. Her hâlükârda, dakikalar, hatta saniyeler meselesi… Gourel, iki adam alıp dördüncü kattaki bütün odaları arayın… Müdür Bey, onlara bir görevlinizi de verin… Öteki katları, takviye gelir gelmez ben arayacağım. Haydi Gourel, gidin; gözünüzü dört açın… Büyük av peşindesiniz!”

Gourel ve adamları aceleyle uzaklaştı. M. Lenormand ise müdür odasının yakınındaki holde kaldı. Bu kez, her zamanki gibi oturmayı aklından bile geçirmedi. Ana girişten Rue Orvieto’daki kapıya kadar yürüyüp başladığı yere geri döndü. Arada bir talimat veriyordu:

“Müdür Bey, mutfakları gözetim altında tutun. O yoldan kaçmaya çalışabilirler… Müdür Bey, telefon başındaki genç hanıma oteldekilerden hiçbirini dışarıdaki abonelerle görüştürmemesini söyleyin. Dışarıdan biri ararsa, aradığı kişiye bağlayabilir ama o kişinin adını not etmesi gerek… Müdür Bey, adı L ya da M harfiyle başlayan bütün ziyaretçilerinizin bir listesini hazırlatın.”

Holün ortasında sessizce kümelenmiş, nefes nefese kalmış izleyicilerin boğazını gerginlik düğümlemişti. En ufak seste korkuyla ürperiyor, katilin cehennemî görüntüsünün etkisinden kurtulamıyorlardı. Nerede saklanıyordu? Ortaya çıkacak mıydı? Ya içlerinden biriyse: şu kişi, belki… ya da bu kişi?…

Bütün gözler, kamburunu çıkarmış titrek bacakları üzerinde dolaşan; gözlüklü, kır saçlı, zeytin yeşili fraklı ve bordo boyunbağlı beyefendiye çevrilmişti.

Çavuş Gourel’le arama yapan garsonlardan biri ara sıra koşarak yanlarına geliyordu.

“Bir haber var mı?” diye sordu M. Lenormand.

“Hayır efendim, hiçbir şey bulamadık.”

Müdür, kapılarla ilgili emirlerini gevşetmesi için ona iki kez ricada bulundu. Durum dayanılmaz hâle geliyordu. Müdürlük, dışarıda işi olan ya da Paris’ten ayrılmak üzere düzenleme yapmış, yüksek sesle itiraz eden ziyaretçilerle dolmuştu.

“Hiç umurumda değil!” dedi M. Lenormand yine.

“Ama hepsini tanıyorum.”

“Sizi kutlarım.”

“Yetkilerinizi aşıyorsunuz.”

“Biliyorum.”

“Yasa aleyhinize karar verecek.”

“Bundan eminim.”

“Sorgu hâkiminin kendisi bile…”

“M. Formerie’nin işe karışmaması daha iyi olur. Kendi işiyle ilgilensin; şu anda yaptığı gibi hizmetkârları sorgulasın. Üstelik bu mesele sorgu hâkimini değil, polisi ilgilendiriyor. Benim işim.”

Tam o sırada bir polis ekibi otele daldı. Başkomiser onları birkaç gruba ayırıp üçüncü kata gönderdi. Ardından polis komiserine seslendi:

“Sevgili komiserim, kapıları gözetleme işini size bırakıyorum. Lütfen gevşeklik göstermeyin. Olabilecek her şeyin sorumluluğunu üstleniyorum.”

Sonra asansöre yöneldi ve kendisini ikinci kata çıkarttırdı.

İş hem güç hem de uzun sürecek gibiydi; altmış yatak odasının kapılarını açmaları, bütün banyoları, girintileri, dolapları, her köşeyi bucak bucak incelemeleri gerekiyordu.

Üstelik sonuçsuz kaldı. Bir saat sonra, tam on ikide, M. Lenormand ikinci katı henüz bitirmişti; öteki ekipler üst katları hâlâ arıyordu ve hiçbir şey bulunmamıştı.

M. Lenormand tereddüt etti: Katil tavan arasına mı çekilmişti?

Tam aşağı inmeye karar vermişti ki Bayan Kesselbach’ın nedimesiyle birlikte geldiğini haber verdiler. Yaşlı ve güvenilir uşak Edwards, Bay Kesselbach’ın ölümünü ona bildirme görevini üstlenmişti.

M. Lenormand onu salonlardan birinde buldu. Beklenmedik haberin şokuyla yıkılmıştı; gözleri kuruydu ama keder yüz hatlarını burmuş, bedeni ateşli bir nöbet geçiriyormuş gibi baştan aşağı titriyordu. Uzunca boylu, esmer bir kadındı; simsiyah, olağanüstü güzel gözleri, karanlıkta pırıldayan pullar gibi küçük altın beneklerle doluydu. Kocası onunla Hollanda’da tanışmıştı; Dolores, kökeni İspanya’ya dayanan eski Amontis ailesinde dünyaya gelmişti. Onu ilk görüşte sevmişti. Dört yıl boyunca aralarındaki uyum, karşılıklı sevgi ve bağlılıkla kurulmuş ve hiç bozulmamıştı.

M. Lenormand kendini tanıttı. Kadın karşılık vermeden ona baktı; sersemlemiş hâliyle söylediklerini anlamıyor gibiydi, bu yüzden Lenormand sustu. Sonra birden bol bol ağlamaya başladı ve kocasının yanına götürülmesini istedi.

Holde M. Lenormand’ı arayan Gourel’le karşılaştı. Gourel elinde bir şapka tutarak ona doğru koştu:

“Bunu buldum şef… Kime ait olduğu belli, değil mi?”

Yumuşak, siyah keçeden bir şapkaydı; tarif edilene benziyordu. İçinde astar da etiket de yoktu.

“Nerede buldun?”

“Hizmetlilerin merdiveninin ikinci kat sahanlığında.”

“Öteki katlarda bir şey var mı?”

“Hiçbir şey. Her yeri aradık. Birinci kat kaldı yalnızca. Şapka, adamın bu kata kadar indiğini gösteriyor. Neredeyse bulduk şef!”

“Ben de öyle düşünüyorum.”

Merdivenin dibinde M. Lenormand durdu:

“Komiserin yanına dön ve emirlerimi ilet: dört merdivenin her birinin dibine, tabancaları ellerinde, ikişer adam dikecek. Gerekirse ateş edecekler. İyi dinle Gourel: Chapman kurtarılamaz ve adam kaçarsa istifa ederim. İki saati aşkın süredir boşuna uğraşıyorum.”

Merdivenlerden yukarı çıktı. Birinci katta, bir otel görevlisi eşliğinde yatak odasından çıkan iki polisle karşılaştı.

Koridor bomboştu. Otel personeli oraya adım atmaya cesaret edemiyordu. Otelde sürekli kalan ziyaretçilerin bazıları kendilerini odalarına kilitlemişti; polis kapıların açılması için uzun süre vurup kim olduklarını açıklamak zorunda kalıyordu.

İleride M. Lenormand, hizmetçi kilerini arayan başka bir polis grubunu gördü. Uzun koridorun sonunda da köşeye yaklaşan birkaç adam vardı; yani Rue de Judée’ye bakan odaların bulunduğu koridor bölümüne.

Derken bu adamların bağırışlarını duydu; adamlar koşarak gözden kayboldu.

Peşlerinden hızla gitti.

Polisler koridorun ortasında durmuştu. Ayaklarının dibinde, yollarını kapatmış, yüzü halıya dönük bir ceset yatıyordu.

M. Lenormand eğilip cansız başı ellerinin arasına aldı:

“Chapman,” diye mırıldandı. “Ölmüş.”

Cesedi inceledi. Boynuna beyaz, örgü ipek bir atkı bağlanmıştı. Atkıyı çözdü. Kırmızı lekeler belirdi; ensesine bastırılmış kalın bir pamuk parçasını atkının tuttuğunu gördü. Pamuk kan içindeydi.

Yine aynı küçük yara: temiz, apaçık ve acımasız.

M. Formerie’ye ve komiserine hemen haber verildi; ikisi de aceleyle yukarı çıktı.

“Dışarı çıkan oldu mu?” diye sordu başkomiser. “Bir aksilik yaşandı mı?”

“Hayır,” dedi komiser. “Her merdivenin dibinde iki adam nöbet tutuyor.”

“Belki yeniden yukarı çıkmıştır?” dedi M. Formerie.

“Hayır!… Hayır!…”

“Ama biri mutlaka onunla karşılaşmıştır…”

“Hayır… Bu olay epey önce olmuş. Elleri soğuk… Cinayet, öteki cinayetten hemen sonra işlenmiş olmalı… İki adam hizmetli merdiveninden buraya gelir gelmez.”

“Ama cesedi gören olurdu! Bir düşünün, son iki saatte elli kişi bu noktadan geçmiş olmalı…”

“Ceset burada değildi.”

“Öyleyse neredeydi?”

“Nereden bileyim?” diye çıkıştı başkomiser. “Benim yaptığımı yapın, kendiniz arayın! Konuşarak bir şey bulamazsınız.”

Titreyen eliyle bastonunun topuzuna öfkeyle vurdu; gözlerini cesede dikmiş, sessizce ve düşünceli duruyordu. Sonunda konuştu:

“Komiserim, lütfen kurbanı boş bir odaya taşıtın. Doktoru da çağırın. Müdür Bey, bu koridordaki bütün odaların kapılarını benim için açar mısınız?”

Sol tarafta, boş bir daire oluşturan üç yatak odası ve iki oturma odası vardı; M. Lenormand bunları inceledi. Sağda dört yatak odası bulunuyordu. İkisinde sırasıyla M. Reverdat ile İtalyan Baron Giacomini kalıyordu; ikisi de o sırada dışarıdaydı. Üçüncü odada yaşlı, bekâr bir İngiliz kadın hâlâ yataktaydı. Dördüncü odada ise koridordaki gürültüden hiç rahatsız olmamış bir İngiliz, sakin sakin kitap okuyup sigara içiyordu. Adı Binbaşı Parbury’ydi.

Ne kadar arayıp sorgulasalar da sonuç alamadılar. Yaşlı bekâr kadın, polisin bağırışlarından önce hiçbir şey duymamıştı: boğuşma sesi, acı çığlığı ya da tartışma gürültüsü işitmemişti. Binbaşı Parbury de öyle.

Üstelik şüpheli hiçbir ipucu, kan izi ya da talihsiz Chapman’ın bu odalardan birinde bulunduğunu düşündürecek hiçbir şey de yoktu.

“Tuhaf,” diye mırıldandı sorgu hâkimi, “her şey çok tuhaf…” Sonra içtenlikle itiraf etti: “Kendimi gittikçe daha fazla çıkmazda hissediyorum… Beni aşan bir dizi olay var. Siz ne düşünüyorsunuz, M. Lenormand?”

M. Lenormand, kronik asabiyetini belli eden sivri cevaplarından birini patlatmak üzereydi ki Gourel soluğu kesilmiş hâlde çıkageldi.

“Şef,” diye soludu, “bunu bulmuşlar… aşağıda… müdürlükte… bir sandalyenin üstünde…”

Siyah şayak kumaşa sarılmış, orta boy bir paketti.

“Açtılar mı?” diye sordu başkomiser.

“Evet, ama paketin içindekini görünce, olduğu gibi yeniden sardılar… Gördüğünüz gibi, çok sıkı bağlanmış…”

“Çöz.”

Gourel sargıyı çıkardı; içinden siyah diyagonal kumaştan bir ceketle pantolon çıktı. Kumaştaki kırışıklıklardan, aceleyle katlandıkları anlaşılıyordu. Ortasında kanla kaplı bir havlu vardı. Havlu suya batırılmıştı; kuşkusuz, silinen ellerin izlerini yok etmek için. Bez parçanın içinde, kabzası altın kakmalı çelik bir hançer duruyordu. O da kana bulanmıştı. Koca otelde üç yüz kişi dolaşıp dururken, görünmez bir el birkaç saat içinde üç adamı bıçaklamıştı; hançerde üçünün kanı vardı.

Uşak Edwards, hançerin Bay Kesselbach’a ait olduğunu hemen teşhis etti. Lüpen’in saldırısından önceki gün onu masanın üzerinde görmüştü.

“Müdür Bey,” dedi başkomiser, “kısıtlama sona erdi. Gourel, gidip kapıların serbest bırakılması emrini ver.”

“Yani Lüpen’in kaçmayı başardığını mı düşünüyorsunuz?” diye sordu M. Formerie.

“Hayır. Ortaya çıkardığımız üç cinayetin faili, otelin odalarından birinde ya da daha doğrusu holdaki ziyaretçilerin veya kabul salonlarındakilerin arasında. Bana kalırsa otelde kalıyordu.”

“İmkânsız! Üstelik nerede kıyafet değiştirecekti? Şimdi üzerinde ne var?”

“Bilmiyorum ama bir olguyu dile getiriyorum.”

“Peki, gitmesine izin mi veriyorsunuz? Ellerini cebine sokup sessizce çıkıp gidecek işte!”

“Bagajını almadan böylece çekip giden ve geri dönmeyen kişi suçlu olacaktır. Müdür Bey, lütfen benimle müdürlüğe gelin. Ziyaretçi defterinizi dikkatle incelemek istiyorum.”

M. Lenormand müdürlükte Bay Kesselbach’a hitaben yazılmış birkaç mektup buldu. Bunları sorgu hâkimine verdi. Paris posta hizmetiyle az önce gelmiş bir paket de vardı. Paketin kâğıdı kısmen yırtılmıştı; M. Lenormand içinde Rudolf Kesselbach adı kazınmış küçük bir abanoz kutu olduğunu gördü. Merak edip paketi açtı. Kutuda, belli ki kapağın iç tarafına sabitlenmiş bir aynanın parçaları vardı. Bir de Arsen Lüpen’in kartı.

Ama başkomiserin gözüne bir ayrıntı çarptı. Kutunun dış yüzünde, tabanında, dördüncü kattaki sigara tabakasının bulunduğu odada ele geçirdiği etikete benzeyen, kenarı mavi küçük bir etiket vardı. Üzerinde aynı numara yazılıydı: 813.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…