Bölümler 17Şu an: Bölüm XV — Avrupa Haritası
- 1 Bölüm I — Palace Oteli'ndeki Facia4.494 kelime
- 2 Iı. Bölüm — Mavi Kenarlı Etiket3.914 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — M. Lenormand Harekete Geçiyor3.309 kelime
- 4 Bölüm IV — Prens Sernıne İş Başında6.579 kelime
- 5 Bölüm V — Lenormand Görev Başında3.829 kelime
- 6 Vı. Bölüm — Mösyö Lenormand Yeniliyor4.201 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Parbury-rıbeıra-altenheım4.888 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Zeytin Yeşili Frak4.342 kelime
- 9 Ix. Bölüm5.822 kelime
- 10 X. Bölüm — Lüpen’in Büyük Planı2.715 kelime
- 11 Xı. Bölüm — Şarlman3.012 kelime
- 12 Xıı. Bölüm — İmparatorun Mektupları5.442 kelime
- 13 Xııı. Bölüm — Yedi Alçak4.587 kelime
- 14 Bölüm XIV — Siyahlı Adam4.385 kelime
- 15 Bölüm XV — Avrupa Haritası5.039 kelime · Okuduğun bölüm
- 16 Xvı. Bölüm — Arsen Lüpen’in Üç Cinayeti5.426 kelime
- 17 Sonsöz — İntihar2.716 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XV
AVRUPA HARİTASI
Pierre Leduc, Dolores’i seviyordu!
Lüpen varlığının derinliklerinde keskin, delip geçen bir acı hissetti; sanki yaşamın ta kaynağından yaralanmıştı. Öyle büyük bir acıydı ki Dolores’in zamanla, kendisi farkına varmadan, onun için neye dönüştüğünü ilk kez açıkça anladı.
Pierre Leduc, Dolores’i seviyordu! Ona, bir adamın sevdiği kadına baktığı gibi bakıyordu.
Lüpen’in içinde körü körüne, öfkeli bir öldürme dürtüsü yükseldi. Dolores’e yönelmiş o sevgi dolu bakış onu çileden çıkarıyordu. Dolores ile Pierre’i saran büyük sessizliği hissetti; duruşlarındaki sessiz ve dingin hâlde, canlı olan tek şey o sevgi dolu bakıştı. Gözlerin, bir varlığın başka bir varlığa duyabileceği bütün tutkuyu, arzuyu, coşkuyu ve özlemi anlattığı, sessiz, duyulara seslenen bir ilahiydi bu.
Bayan Kesselbach’ı da gördü. Dolores’in gözleri, uzun siyah kirpiklerinin altındaki ipeksi kapaklarının ardında görünmüyordu. Ama ona yönelmiş sevgi dolu bakışı nasıl da hissediyor gibiydi! Dokunulmaz bir okşayışın altında nasıl da ürperiyordu!
“Onu seviyor . . . onu seviyor,” diye düşündü Lüpen, kıskançlıktan yanarak.
Pierre kımıldayınca:
“Ah, alçak! Ona dokunmaya kalkarsa onu öldürürüm!”
Sonra aklının nasıl karıştığını fark edip kendini dizginlemeye çalışarak şöyle düşündü:
“Ne aptalım! Lüpen, kendini böyle kaptırmak da ne demek! . . . Baksana, onu sevmesi çok doğal. . . . Evet, elbette gelişine biraz olsun heyecanla, telaşla karşılık vermesini bekliyordun. . . . Seni budala seni, sen yalnızca bir hırsız, bir soyguncusun . . . oysa o bir prens ve üstelik genç. . . .”
Pierre daha fazla kımıldamamıştı. Ama dudakları oynadı ve Dolores uyanıyor gibiydi. Göz kapaklarını usulca, yavaşça kaldırdı; başını biraz çevirdi ve gözleri genç adamın gözleriyle buluştu. Bu bakış kendini sunup teslim ediyor, en tutkulu öpücükten bile daha yoğun bir anlam taşıyordu.
Sonrası gök gürültüsü gibi ansızın, beklenmedik biçimde gelişti. Lüpen üç sıçrayışta salona daldı, genç adama atılıp onu yere serdi. Öfkesinden kendini kaybetmiş hâlde, bir eli rakibinin göğsündeyken Bayan Kesselbach’a dönüp haykırdı:
“Ama bilmiyor musun? O sahtekâr sana söylemedi mi? . . . Hem sen onu seviyorsun, onu! Büyük Dük’e benziyor mu sence? Ah, ne şaka ama!”
Dolores şaşkınlık içinde ona bakarken, Lüpen deli gibi sırıttı ve kıkırdadı:
“O mu Büyük Dük! Zweibrücken-Veldenz Büyük Dükü Hermann IV.! Hüküm süren bir hükümdar! Treves elektörü! Gülmekten insan ölür! O ha! Adı Baupré, Gérard Baupré; ayaktakımının en aşağılıklarından biri . . . sokaktan topladığım bir dilenci! . . . Büyük Dük ha? Onu Büyük Dük yapan benim! Ha ha ha, ne şaka! . . . Küçük parmağını keserken görmeliydin . . . üç kez bayıldı . . . süt çocuğu! . . . Hanımlara gözlerini kaldırmaya . . . efendisine başkaldırmaya kalkıyorsun, öyle mi? Bekle bakalım, Zweibrücken-Veldenz Büyük Dükü, sana gösteririm!”
Onu bir bohça gibi kollarına aldı, bir an sağa sola savurdu ve açık pencereden dışarı fırlattı:
“Gül fidanlarına dikkat et Büyük Dük! Dikenleri var!”
Arkasını döndüğünde Dolores yanı başındaydı; daha önce onda hiç görmediği gözlerle ona bakıyordu. Bunlar nefret eden, öfkeden çılgına dönmüş bir kadının gözleriydi. Bu gerçekten de güçsüz, hasta Dolores olabilir miydi?
Kekeleyerek konuştu:
“Ne yapıyorsun? . . . Nasıl cüret edersin? . . . Ya o. . . . Öyleyse doğru mu? . . . Bana yalan mı söyledi? . . .”
“Sana yalan mı söyledi?” diye haykırdı Lüpen; bir kadın olarak uğradığı aşağılanmayı anlıyordu. “Sana yalan mı söyledi? O mu Büyük Dük! Olsa olsa bir kukla; ipini benim çektiğim bir kukla . . . istediğim gibi oynatmak üzere akordunu yaptığım bir alet! Ah, ne aptal, ne aptal!”
Yeniden öfkeye kapıldı; ayağını yere vurup yumruğunu açık pencereye salladı. Odada bir aşağı bir yukarı yürümeye koyuldu; gizli düşüncelerinde birikmiş bütün şiddet, sözlerinden dışarı taşıyordu:
“Aptal! Ondan ne beklediğimi anlamadı mı? Oynayacağı rolün büyüklüğünden şüphelenmedi mi? Öyleyse kafasına zorla sokmam gerekecek, anlaşılan! Başını kaldır sersem! Lüpen’in lütfuyla Büyük Dük olacaksın! Hem de hüküm süren bir hükümdar! Yıllık ödeneğin olacak! Haraca bağlayacağın tebaaların olacak! Şarlman’ın yeniden inşa edeceği bir sarayın olacak! Efendin de ben, Lüpen olacağım! Anlıyor musun, kafasız? Başını kaldır, canına yandığım! Daha yukarı! Göğe bak; Hohenzollernlerin adı bile duyulmadan önce, hayvan hırsızlığı yüzünden bir Zweibrückenlinin asıldığını hatırla. Sen de bir Zweibrückenlisin, yemin ederim; ben de buradayım, ben, ben Lüpen! Sana söylüyorum, Büyük Dük olacaksın! Kartondan bir Büyük Dük mü? Öyle olsun! Yine de Büyük Dük olacaksın; soluğumla canlanacak, coşkumla parlayacaksın. Kukla mı? Öyle olsun. Ama benim sözlerimi söyleyen, benim hareketlerimi yapan, arzularımı yerine getirip düşlerimi gerçekleştiren bir kukla . . . evet . . . düşlerimi.”
Tasavvurunun görkemiyle gözleri kamaşmış gibi, hareketsiz durdu. Sonra Dolores’in yanına gidip sesini alçalttı ve mistik bir coşkuyla şöyle dedi:
“Solumda Alsace-Lorraine. . . . Sağımda Baden, Württemberg, Bavyera. . . . Güney Almanya . . . birbirinden kopuk, hoşnutsuz; Prusyalı Şarlman’ın çizmesi altında ezilmiş ama her an boyunduruğu atmaya hazır bütün o devletler. . . . Benim gibi bir adamın orada neler yapabileceğini, hangi özlemleri tutuşturabileceğini, hangi nefretleri doğurabileceğini, nasıl bir öfkeli isyanı ateşleyebileceğini anlıyor musun?”
Daha da alçak sesle tekrarladı:
“Solumda Alsace-Lorraine var! . . . Tam olarak anlıyor musun? . . . Düş mü? Hiç de değil! Yarından sonraki günün, hatta yarının gerçeği bu! . . . Evet. . . . İstiyorum. . . . İstiyorum. . . . Ah, arzuladığım ve yapmaya niyetli olduğum her şey eşi benzeri görülmemiş şeyler! . . . Alsace sınırına yalnızca iki adım uzakta olduğumuzu düşün! Alman topraklarının tam kalbinde! Eski Ren’in yakınında! . . . Yeryüzünün görünüşünü değiştirmek için biraz entrika, biraz deha yeter. Deham var . . . hem de fazlasıyla. . . . Ve efendi ben olacağım! Yöneten ben olacağım. Öteki kukla unvanı ve onurları alabilir. . . . Güç bende olacak! . . . Arka planda kalacağım. Makam yok: Bakan da olmayacağım, mabeyinci bile. Hiçbir şey. Sarayda hizmetkârlardan biri, belki bahçıvan olacağım. . . . Evet, bahçıvan. . . . Ah, ne muazzam bir hayat! Çiçek yetiştirip Avrupa haritasını değiştirmek!”
Kadın, adamın gücünün etkisi altında, kendinden geçmiş ve sarsılmış hâlde ona aç gözlerle baktı. Gözleri, gizlemeye çalışmadığı bir hayranlığı dile getiriyordu.
Dolores’in omuzlarına ellerini koyup şöyle dedi:
“İşte benim düşüm. Ne kadar büyük olsa da gerçekler onu aşacak; sana yemin ederim. Kayzer, neler yapabileceğimi çoktan gördü. Bir gün karşısında, yüz yüze duracağım. Bütün kozlar elimde. Valenglay dediğimi yapacak. . . . İngiltere de. . . . Oyun oynandı ve kazanıldı. . . . İşte benim düşüm. . . . Bir düşüm daha var. . . .”
Birden durdu. Dolores gözlerini ondan ayırmadı; yüzünün her çizgisini derin bir duygu değiştirdi.
Kadının onun yanındaki şaşkınlığını yeniden, hem de apaçık fark edince içine büyük bir sevinç doldu. Artık onun gözünde . . . bir hırsız, bir haydut değildi; seven ve sevgisi dost bir ruhun derinliklerinde söze dökülmemiş duygular uyandıran bir erkekti.
Sonra artık konuşmadı; ama bilinen bütün sevgi ve hayranlık sözlerini sessizce ona sundu. Veldenz’den pek uzak olmayan bir yerde, kimsenin tanımadığı ve her şeye gücü yeten biri olarak yaşayabileceği hayatı düşündü. . . .
Uzun bir sessizlik onları birbirine bağladı. Sonra kadın ayağa kalkıp yumuşakça konuştu:
“Git, yalvarırım sana, git. . . . Pierre, Geneviève’le evlenecek; sana söz veriyorum. Ama gitmen . . . burada olmaman daha iyi. . . . Git. Pierre, Geneviève’le evlenecek.”
Bir süre bekledi. Belki daha kesin sözler duymak isterdi ama hiçbir şey istemeye cesaret edemedi. Kendinden geçmiş, sarhoş ve kaderini onun ellerine bırakıp buyruğuna girmekten mutlu hâlde oradan ayrıldı!
Kapıya giderken alçak bir sandalyeye rastladı; sandalyeyi kenara çekmesi gerekti. Ama ayağı bir şeye çarptı. Aşağı baktı. Abanozdan yapılmış, üzerinde altın bir monogram bulunan küçük bir cep aynasıydı.
Birden irkildi ve aynayı kaptı. Monogram, iç içe geçmiş iki harften oluşuyordu: “L” ve “M”.
“L” ve “M!”
“Louis de Malreich,” diye ürpererek kendi kendine söyledi.
Dolores’e döndü:
“Bu ayna nereden çıktı? Kimin? Şunu bilmem gerek . . .”
Kadın aynayı elinden alıp baktı:
“Bilmiyorum. . . . Daha önce hiç görmedim . . . belki bir hizmetçinindir. . . .”
“Herhâlde bir hizmetçinindir,” dedi, “ama çok tuhaf . . . işte böyle rastlantılardan biri. . . .”
Tam o sırada Geneviève öteki kapıdan içeri girdi. Bir paravanın arkasında saklanan Lüpen’i görmeden hemen şöyle dedi:
“Aaa, aynan burada, Dolores! . . . Demek bulmuşsun; ben de bunca zamandır senin yüzünden onu arayıp duruyordum! . . . Neredeymiş?” Genç kız, “Neyse, bulunduğuna çok sevindim! . . . Nasıl da üzülmüştün! . . . Hemen gidip aramayı bırakmalarını söyleyeyim. . . .” diyerek odadan çıktı.
Lüpen kıpırdamamıştı. Kafası karışmıştı; anlamaya çalıştı ama başaramadı. Dolores neden doğruyu söylememişti? Aynanın kime ait olduğunu neden hemen söylememişti?
Aklına bir düşünce geldi; gelişigüzel sordu:
“Louis de Malreich’i tanıyor musun?”
“Evet,” dedi; onu saran düşünceleri anlamaya çalışıyormuş gibi gözlerini ona dikmişti.
Şiddetli bir heyecanla ona doğru atıldı:
“Onu tanıyor musun? Kimdi? Kimdir? Kimdir? Neden bana söylemedin? Onu nereden tanıyorsun? Konuş . . . cevap ver. . . . Yalvarıyorum. . . .”
“Hayır,” dedi.
“Ama söylemelisin, söylemelisin. . . . Düşün! Louis de Malreich! Katil! Canavar! . . . Neden bana söylemedin?”
Bu kez o da ellerini Lüpen’in omuzlarına koydu ve kararlı bir sesle şöyle dedi:
“Dinle, bana bunu bir daha sormamalısın; çünkü asla söylemeyeceğim. . . . Bu, mezara götüreceğim bir sır. . . . Ne olursa olsun, hiç kimse, dünyadaki hiç kimse bunu öğrenmeyecek; yemin ederim!”
Birkaç dakika boyunca, zihni karmakarışık ve kaygılı bir hâlde onun karşısında durdu.
Lüpen ondan korkunç sırrı açıklamasını istediğinde Steinweg’in suskunluğunu ve yaşlı adamın dehşete kapılışını hatırladı. Dolores de biliyordu ve o da konuşmayı reddediyordu.
Tek kelime etmeden çıktı.
Açık hava ve genişlik duygusu ona iyi geldi. Parkın duvarındaki açıklıktan geçip dışarı çıktı, kırsalda uzun süre dolaştı. Yüksek sesle kendi kendine konuştu:
“Bunun anlamı ne? Neler oluyor? Aylardır, amansızca mücadele edip işler çevirerek planlarımı gerçekleştirmeme yardım edecek bütün kişilerin iplerini elimde tutuyorum; ama bu süre boyunca eğilip onların yüreklerinde, zihinlerinde neler olup bittiğine bakmayı bütünüyle unuttum. Pierre Leduc’u tanımıyorum, Geneviève’i tanımıyorum, Dolores’i tanımıyorum. . . . Oysa onları canlı insanlar yerine zıpzıp kuklalar gibi gördüm. Şimdiyse engellere takılıyorum.”
Ayağını yere vurup bağırdı:
“Üstelik var olmayan engellere! Geneviève’in, Pierre’in ruh hâli umurumda mı? . . . Bunu sonra, mutluluklarını güvenceye alınca Veldenz’de incelerim. Ama Dolores . . . Malreich’i tanıyordu ve hiçbir şey söylemedi! . . . Neden? Aralarında nasıl bir bağ vardı? Ondan korkuyor muydu? Hapisten kaçıp, onun yaptığı bir düşüncesizlik yüzünden intikam almak üzere karşısına çıkmasından mı korkuyor?”
Akşam olunca parkın öbür ucunda kendi kullanımına ayırdığı dağ evine gidip çok keyifsiz bir hâlde akşam yemeğini yedi. Kendisine servis yapan Octave’a çıkışıp durdu; Octave ya çok yavaş ya da çok hızlı davranıyordu:
“Bıktım artık, rahat bırak beni. . . . Bugün her şeyi yanlış yapıyorsun. . . . Şu kahveye bak. . . . İçilecek gibi değil.”
Yarısına kadar dolu fincanını geri itti ve iki saat boyunca parkta dolaşıp aynı düşünceleri durmadan evirip çevirdi. Sonunda zihninde bir ihtimal belirginleşti:
“Malreich hapisten kaçtı. Bayan Kesselbach’ı korkutup duruyor. Şimdiye kadar aynanın hikâyesini ondan öğrenmiştir bile. . . .”
Lüpen omuz silkti:
“Bir de bu gece gelip benimle alay edecek, öyle mi? Saçmalıyorum. En iyisi yatıp uyumak.”
Odasına gitti, soyunup yatağa girdi. Hemen uykuya daldı; kâbusların böldüğü ağır bir uykuydu bu. İki kez uyandı, mumunu yakmaya çalıştı; ikisinde de sanki bir darbe yemiş gibi yeniden kendinden geçti.
Yine de köy saatinin vuruşlarını duydu; daha doğrusu, duyduğunu sandı. Aklını başında tutuyor gibi hissettiği bir çeşit uyuşukluğa gömülmüştü.
Kâbuslar peşini bırakmıyordu; acı ve dehşet dolu düşler görüyordu. Penceresinin açıldığını apaçık duydu. Kapalı göz kapaklarının ardından, zifiri karanlıkta, yatağa doğru yaklaşan bir silueti apaçık gördü.
Siluet üzerine eğildi.
Göz kapaklarını kaldırıp bakmak için inanılmaz bir çaba gösterdi . . . ya da en azından bunu yaptığını sandı. Rüya mı görüyordu? Uyanık mıydı? Umutsuzca kendine bu soruyu sordu.
Bir ses daha. . . .
Yatağının yanındaki kibrit kutusunu aldı:
“Bir ışık yakalım bakalım,” dedi, içini büyük bir sevinç kaplamıştı.
Bir kibrit çaktı ve mumu yaktı.
Lüpen’in derisinden baştan ayağa ter boşandı; yüreği durmuş, dehşetle çarpmaz olmuştu. Adam oradaydı.
Bu mümkün olabilir miydi? Hayır, hayır . . . ama yine de görüyordu. . . . Ah, ne korkunç bir manzara! . . . Adam, canavar oradaydı. . . .
“Yapamayacak . . . yapamayacak,” diye çılgınca kekeledi Lüpen.
Adam, canavar oradaydı; siyahlar giymiş, yüzüne maske takmış, keçe şapkasını sarı saçlarının üzerine indirmişti.
“Ah, rüya görüyorum. . . . Rüya görüyorum!” diye gülerek bağırdı Lüpen. “Kâbus bu! . . .”
Bütün gücünü ve iradesini kullanarak görüntüyü kovmak için tek bir hareket yapmaya çalıştı.
Başaramadı.
Derken birden hatırladı: Kahve! Tadı . . . Veldenz’de içtiği kahvenin tadına benziyordu!
Bir çığlık attı, son bir kez çabaladı ve bitkin hâlde yatağa yığıldı. Ama hezeyan içindeyken adamın pijama ceketinin üst düğmesini açıp boynunu ortaya çıkardığını hissetti; adamın kolunu kaldırdığını, elinin Kesselbach’ı, Chapman’ı, Altenheim’ı ve daha nicelerini vuran küçük çelik hançerin kabzasını kavradığını gördü. . . .
Birkaç saat sonra Lüpen, bitkinlik içinde ve damağı yanmış hâlde uyandı.
Birkaç dakika boyunca düşüncelerini toparlayarak yattı; sonra birden hatırlayıp saldırıya uğruyormuş gibi içgüdüsel bir savunma hareketi yaptı:
“Ne aptalım!” diye bağırıp yataktan fırladı. “Kâbusmuş, sanrıymış. Biraz düşününce anlaşılır. Eğer o olsaydı, dün gece bana el kaldıran gerçekten etten kemikten bir adam olsaydı, boğazımı bir tavşanınki gibi keserdi. O hiç duraksamaz. Mantıklı düşünelim. Beni neden bağışlasın? Yakışıklı olduğum için mi? Hayır, hepsi bir düşmüş. . . .”
Islık çalarak giyindi, son derece sakin görünmeye çalıştı; ama zihni durmadan çalışıyor, gözleri etrafı tarıyordu. . . .
Yerde, pencere pervazında tek bir iz bile yoktu. Odası zemin kattaydı ve penceresi açık uyumuştu; saldırganının o yoldan girmiş olacağı belliydi.
Yine de hiçbir şey bulamadı; dışarıda duvarın dibinde de, dağ evinin çevresinden geçen patikanın çakıllarında da iz yoktu.
“Yine de . . . yine de . . .” diye dişlerinin arasından tekrarladı. . . .
Octave’ı çağırdı:
“Dün gece bana verdiğin kahveyi nerede yaptın?”
“Kalede, patron; öteki şeyler gibi. Burada ocak yok.”
“Sen de içtin mi?”
“Hayır.”
“Kahve ibriğinde kalanı döktün mü?”
“Evet, patron. Çok kötü olduğunu söylediniz. Birkaç yudumdan fazlasını içmediniz.”
“Peki. Arabayı hazırlat. Gidiyoruz.”
Lüpen kuşkuyla yaşamaya katlanacak biri değildi. Dolores’le meseleyi kesin biçimde konuşmak istiyordu. Ama önce ona karanlık görünen bazı noktaları açıklığa kavuşturmalı, Veldenz’den epey tuhaf bilgiler göndermiş olan Jean Doudeville’i görmeliydi.
Durmadan yol alıp Büyük Dükalığa gitti; saat ikide oraya vardı. Naiplik Konseyi delegelerinin Bruggen’e yapacağı yolculuğu ertelemesini istemek için Kont de Waldemar’la bir bahaneyle görüştü. Sonra Veldenz’de bir meyhanede Doudeville’i aradı.
Doudeville onu başka bir meyhaneye götürdü ve orada üstü başı eski püskü, ufak tefek bir beyefendiyle tanıştırdı: Doğum, ölüm ve evlilik dairesinde kâtip olarak çalışan Herr Stockli. Uzun uzun konuştular. Birlikte dışarı çıktılar ve üçü de belediye binasının dairelerinden gizlice geçtiler. Saat yedide Lüpen akşam yemeğini yiyip yeniden yola koyuldu. Saat onda Bruggen Şatosu’na vardı ve onu Bayan Kesselbach’ın odasına götürmesi için Geneviève’i istedi.
Matmazel Ernemont’a, büyükannesinden gelen bir telgraf üzerine Paris’e dönmesinin istendiği söylendi.
“Ah!” dedi. “Bayan Kesselbach’ı görebilir miyim?”
“Bayan Kesselbach yemekten sonra hemen yattı. Kesin uyuyordur.”
“Hayır, küçük salonunda ışık gördüm. Beni kabul eder.”
Bayan Kesselbach’ın cevap göndermesini bile beklemedi. Hizmetçinin hemen ardından küçük salona girdi, hizmetçiyi gönderdi ve Dolores’e şöyle dedi:
“Sizinle acil bir konuda konuşmam gerek, madam. . . . Bağışlayın . . . Davranışımın sizi rahatsız ediyor görünmesi gerektiğini kabul ediyorum. . . . Ama anlayacağınızdan eminim. . . .”
Çok heyecanlıydı; açıklamayı ertelemeye hiç niyeti yok gibiydi; hele odaya girmeden önce bir ses duyduğunu sanmışken.
Oysa Dolores yalnızdı ve uzanmıştı. Yorgun sesiyle şöyle dedi:
“Belki . . . yarın konuşsak. . . .”
Cevap vermedi; küçük salonda onu şaşırtan bir koku, tütün kokusu almıştı. Hemen, geldiği sırada orada bir adam bulunduğunu ve belki de hâlâ bir yerde saklandığını sezdi; bundan emindi. . . .
Pierre Leduc mu? Hayır, Pierre Leduc sigara içmezdi. Öyleyse kimdi?
Dolores mırıldandı:
“Lütfen çabuk olun.”
“Evet, evet; ama önce . . . bana söylemeniz mümkün mü . . .?”
Sözünü kesti. Ona sormanın ne anlamı vardı? Gerçekten saklanan bir adam varsa, Dolores’in bunu söylemesi beklenir miydi?
Sonunda kararını verdi. Garip bir varlığın yarattığı baskıyla içine çöken ürkek çekingenliği yenmeye çalışarak, yalnız Dolores’in duyabileceği kadar alçak sesle konuştu:
“Dinleyin, anlamadığım . . . ve kafamı çok karıştıran bir şey öğrendim. Bana cevap vereceksiniz, değil mi Dolores?”
Adını büyük bir yumuşaklıkla söyledi; sesindeki sevgi ve şefkat tınısıyla onu etkisi altına almaya çalışıyor gibiydi.
“Ne öğrendiniz?” diye sordu.
“Veldenz’in doğum kütüğünde, Almanya’ya yerleşmiş Malreich ailesinin son soyundan gelen üç kişinin adı kayıtlı. . . .”
“Evet, bütün bunları bana anlattınız. . . .”
“Hatırlıyorsunuz, ilk ad Raoul de Malreich; alçak, züppe serseri Altenheim adıyla daha iyi tanınırdı; şimdi öldü . . . öldürüldü.”
“Evet.”
“Sırada Louis de Malreich var; bu canavar, birkaç gün içinde başı kesilecek o korkunç katil.”
“Evet.”
“Son olarak da deli kızı Isilda. . . .”
“Evet.”
“Demek bütün bunlar kesin, öyle değil mi?”
“Evet.”
“Peki,” dedi Lüpen, ona öncekinden de fazla yaklaşarak. “Az önce yaptığım incelemede, üç vaftiz adından ikincisinin, daha doğrusu yazıldığı satırın bir bölümünün bir zamanlar silindiğini gördüm. Satırın üzeri yeni bir elle, çok daha taze mürekkeple yeniden yazılmış; ama alttaki yazı bütünüyle silinmemiş, dolayısıyla. . . .”
“Dolayısıyla . . .?” diye alçak sesle sordu Bayan Kesselbach.
“Dolayısıyla iyi bir mercekle ve özellikle elimdeki özel yöntemlerle silinmiş bazı heceleri yeniden ortaya çıkarabildim; eski yazıyı da yanılma ihtimali olmaksızın, kesinlikle yeniden oluşturabildim. Sonra yazıda Louis de Malreich değil, . . . yazdığını buldum.”
“Ah, yapmayın, yapmayın! . . .”
Uzun süren direniş çabasının gerginliği birden çözüldü; iki büklüm oldu, başını ellerinin arasına aldı, omuzları sarsıla sarsıla hıçkırarak ağladı.
Lüpen bu güçsüz, bitkin ve acınası haldeki zavallı kadına uzun uzun baktı. Durmak, ona yönelttiği işkence gibi soruları kesmek istiyordu. Ama bütün bunları onu kurtarmak için yapmıyor muydu? Onu kurtarmak için, ne kadar acı verici olursa olsun gerçeği öğrenmesi gerekmiyor muydu?
Yeniden söze başladı:
“Bu sahtekârlık neden yapıldı?”
“Kocamdı,” diye kekeledi. “Bunu yapan kocamdı. Servetiyle her şeyi yapabilirdi; kayıtta ikinci çocuğun vaftiz adını değiştirmesi için alt kademe bir kâtibe rüşvet verdi.”
“Vaftiz adını ve cinsiyetini,” dedi Lüpen.
“Evet,” dedi.
“Öyleyse,” diye sürdürdü, “yanılmıyorum: ilk adı, gerçek adı Dolores miydi?”
“Evet.”
“Ama kocanız bunu neden . . .?”
Gözyaşları yanaklarından süzülürken utançla fısıldadı.
“Anlamıyor musunuz?”
“Hayır.”
“Ama düşünün,” dedi titreyerek. “Ben deli kadın Isilda’nın, haydut Altenheim’ın kız kardeşiydim. Kocam—daha doğrusu nişanlım—böyle kalmamı istemedi. Beni seviyordu. Ben de onu seviyordum ve razı oldum. Dolores de Malreich’i kayıtlardan sildi; bana başka belgeler, başka bir kimlik, başka bir doğum belgesi satın aldı. Sonra Hollanda’da, evlenmeden önceki başka bir soyadını kullanarak Dolores Amonti adıyla evlendim.”
Lüpen bir an düşündü, sonra dalgınlıkla şöyle dedi:
“Evet . . . evet . . . anlıyorum. . . . Ama öyleyse Louis de Malreich diye biri yok; kocanızı, erkek ve kız kardeşinizi öldüren katil de bu adı taşımıyor. . . . Adı. . . .”
Birden doğrulup oturdu ve heyecanla şöyle dedi:
“Adı! Evet, adı bu . . . evet, yine de onun adı bu. . . . Louis de Malreich. . . . L. M. . . . Hatırlayın. . . . Ah, öğrenmeye çalışmayın . . . bu korkunç sır. . . . Hem ne fark eder? . . . Suçluyu yakaladılar. . . . Suçlu o. . . . Size söylüyorum, o. Onu yüz yüze suçladığımda kendini savundu mu? Bu adla ya da başka bir adla kendini savunabilir miydi? O yaptı . . . o yaptı . . . Cinayetleri o işledi. . . . Darbeleri o indirdi. . . . Hançer. . . . Çelik hançer. . . . Ah, bildiğim her şeyi bir anlatabilsem! . . . Louis de Malreich. . . . Bir anlatabilsem. . . .”
Histerik hıçkırıklarla yeniden kanepeye yığıldı; eli Lüpen’in eline sarıldı. Lüpen, anlaşılmaz sözler arasından kekelediğini duydu:
“Koruyun beni . . . koruyun. . . . Belki yalnız siz. . . . Ah, bırakıp gitmeyin. . . . Çok mutsuzum! . . . Ah, ne işkence . . . ne işkence! . . . Cehennem bu! . . .”
Lüpen boşta kalan eliyle onun saçlarını ve alnını sonsuz bir şefkatle okşadı. Dokunuşuyla gergin sinirleri yavaş yavaş gevşedi; sakinleşip yatıştı.
Sonra ona yeniden baktı ve o güzel, bembeyaz alnın ardında ne olduğunu, o esrarengiz ruhu hangi sırrın yiyip bitirdiğini uzun uzun düşündü. O da korkuyordu. Ama kimden? Kime karşı koruması için yalvarıyordu?
Yine siyahlara bürünmüş adamın, o karanlık ve anlaşılmaz düşman Louis de Malreich’in görüntüsüne kapıldı; nereden geldiğini, hatta saldırıların gerçekten gerçekleşip gerçekleşmediğini bile bilmeden savuşturmak zorunda olduğu saldırıların görüntüsüne.
Adam hapisteydi, gece gündüz gözetim altındaydı. Ne olmuş yani! Lüpen kendi deneyiminden, hapishanenin hükmünün geçmediği, zamanı gelince zincirlerini kırıp atan insanlar olduğunu bilmiyor muydu? Louis de Malreich de onlardan biriydi.
Evet, Santé Hapishanesi’nde, idam mahkûmunun hücresinde biri vardı. Ama bu, Malreich’in bir suç ortağı ya da kurbanlarından biri olabilirdi. . . . Malreich’in kendisi ise Bruggen Şatosu’nun çevresinde dolaşıyor, görünmez bir hayalet gibi karanlıktan yararlanıp içeri süzülüyor, parkın içindeki köşke giriyor ve geceleri, Lüpen uykuda ve savunmasızken hançerini ona doğrultuyordu.
Dolores’i dehşete düşüren, tehditleriyle aklını başından alan, korkunç bir sırla onu elinde tutup susmaya ve boyun eğmeye zorlayan Louis de Malreich’ti.
Lüpen düşmanın planını gözünde canlandırdı: Korkudan titreyen Dolores’i Pierre Leduc’un kollarına atmak, kendisini, Lüpen’i ortadan kaldırmak ve orada büyük dükün gücüyle Dolores’in milyonlarının başına geçmek.
Bu, gerçeklere uyan ve bütün sorunları çözen makul, hatta kesin bir varsayımdı.
“Hepsini mi?” diye düşündü Lüpen. “Evet. . . . Ama öyleyse dün gece köşkte neden beni öldürmedi? İstemesi yeterdi . . . ama istemedi. Tek bir hamle yapsa ölmüş olurdum. O hareketi yapmadı. Neden?”
Dolores gözlerini açtı, onu gördü ve solgun bir ifadeyle gülümsedi:
“Beni yalnız bırakın,” dedi.
Biraz tereddüt ederek ayağa kalktı. Gidip düşman perdenin arkasında mı, yoksa dolaptaki elbiselerin ardında mı saklanıyor diye bakmalı mıydı?
Yumuşakça tekrarladı:
“Gidin . . . çok uykum var. . . .”
Gitti.
Ama dışarıda, şatonun önünde karanlık bir küme oluşturan ağaçların ardında durdu. Dolores’in giyinme odasında bir ışık gördü. Sonra ışık yatak odasına geçti. Birkaç dakika sonra her yer karanlığa gömüldü.
Bekledi. Düşman oradaysa belki şatodan çıkardı. . . .
Bir saat geçti. . . . İki saat. . . . Çıt yok. . . .
“Yapacak bir şey yok,” diye düşündü Lüpen. “Ya şatonun bir köşesine girip saklandı . . . ya da buradan göremediğim bir kapıdan çıktı. Tabii bütün bunlar benim en gülünç varsayımım değilse. . . .”
Bir sigara yaktı ve köşke doğru yürüdü.
Köşke yaklaşırken biraz ilerisinde uzaklaşmakta olan bir gölge gördü.
Alarm vermekten korktuğu için kıpırdamadı.
Gölge bir patikayı geçti. Ay ışığında Malreich’in siyah siluetini tanır gibi oldu.
İleri atıldı.
Gölge kaçıp gözden kayboldu.
“Pekâlâ,” dedi, “yarına kalsın. Bu kez de. . . .”
Lüpen şoförü Octave’ın odasına gitti, onu uyandırdı ve şöyle dedi:
“Arabayı alıp Paris’e git. Sabah saat altıda orada olursun. Jacques Doudeville’i gör ve ona iki şey söyle: Birincisi, ölüm cezasına çarptırılan adamdan haber alıp bana bildirsin; ikincisi, postaneler açılır açılmaz şimdi sana yazdıracağım telgrafı bana göndersin. . . .”
Telgrafı bir kâğıt parçasına yazdı ve ekledi:
“Bunu yapar yapmaz geri dön; ama parkın duvarı boyunca, bu yoldan gel. Hemen git. Yokluğunu kimse fark etmemeli.”
Lüpen kendi odasına gitti, fenerinin düğmesine bastı ve ince eleyip sık dokuyarak etrafı incelemeye koyuldu. “Düşündüğüm gibi,” dedi az sonra. “Ben pencerenin altında nöbet tutarken bu gece biri buraya gelmiş. Geldiyse ne için geldiğini de biliyorum. . . . Kesinlikle haklıymışım: işler kızışıyor. . . . İlkinde canımı bağışladı. Bu kez küçük hançer darbesini yiyeceğim kesin.”
Tedbir olsun diye bir battaniye aldı, parkta kuytu bir yer seçti ve geceyi yıldızların altında geçirdi.
Octave sabah saat ona kadar dönmüştü:
“Her şey yolunda, patron. Telgraf gönderildi.”
“Güzel. Louis de Malreich hâlâ hapiste mi?”
“Evet. Doudeville dün gece Santé’de hücresinin önünden geçerken gardiyan dışarı çıkıyormuş. Biraz konuşmuşlar. Görünüşe göre Malreich hep aynı: mezar gibi sessiz. Bekliyormuş.”
“Neyi bekliyor?”
“Ölüm saatini elbette. Merkezde idamın öbür gün yapılacağını söylüyorlar.”
“Pekâlâ, pekâlâ,” dedi Lüpen. “Bir şey kesin: kaçmamış.”
Bütün gerçeğin yakında açığa çıkacağını öyle açıkça hissediyordu ki bilmecenin açıklamasını aramaktan, hatta onu anlamaya çalışmaktan vazgeçti. Düşmanın tuzağa düşmesi için kendi planını hazırlaması yeterliydi.
“Ya da tuzağa kendim düşerim,” diye düşündü gülerek.
Keyfi yerindeydi, tasasızdı; hiçbir mücadele ona bundan daha umut verici görünmemişti.
Şatodan bir uşak, Doudeville’e göndermesini söylediği ve postacının az önce getirdiği telgrafla geldi. Lüpen telgrafı açıp cebine koydu.
Öğle olmadan biraz önce caddelerden birinde Pierre Leduc’la karşılaştı ve gelişigüzel bir tavırla şöyle dedi:
“Seni arıyordum . . . durum ciddi. . . . Bana açıkça cevap vermelisin. Şatoda bulunduğun süre boyunca, gönderdiğim iki Alman hizmetkâr dışında hiç başka bir adam gördün mü?”
“Hayır.”
“İyice düşün. Sıradan bir ziyaretçiden söz etmiyorum. Saklanan bir adamı, varlığını fark etmiş ya da en azından bir ipucundan, hatta sezginden şüphelenmiş olabileceğin birini kastediyorum.”
“Hayır. . . . Siz . . .?”
“Evet. Biri burada saklanıyor . . . ortalıkta dolaşıyor. . . . Nerede? Kim? Amacı ne? Bilmiyorum . . . ama öğreneceğim. Şimdiden bir şüphem var. Sen de gözünü dört aç, etrafı kolla. Her şeyden önemlisi, Bayan Kesselbach’a tek kelime etme. . . . Onu telaşlandırmaya gerek yok. . . .”
Gitti.
Şaşkın ve huzursuz Pierre Leduc şatoya döndü. Yolda çimenliğin kenarında mavi bir kâğıt parçası gördü. Alıp baktı. Bu bir telgraftı; atılmış bir kâğıt gibi buruşturulmamış, özenle katlanmıştı: belli ki düşürülmüştü.
“Beauny” adına gönderilmişti; Lüpen Bruggen’de bu adla tanınıyordu. Şunlar yazılıydı:
“Bütün gerçeği biliyoruz. Mektupla açıklamak olanaksız. Bu gece trenle yola çıkacağım. Yarın sabah saat sekizde Bruggen istasyonunda benimle buluş.”
Pierre Leduc’un hareketlerini yakındaki bir koruluktan izleyen Lüpen, “Harika!” dedi. “Harika! Şu genç ahmak iki dakika içinde telgrafı Dolores’e gösterip bütün kuşkularımı anlatmış olacak. Bütün gün bunu konuşacaklar. ‘Öteki’ de duyacak, ‘öteki’ her şeyi öğrenecek; çünkü her şeyi biliyor, Dolores’in gölgesi gibi yanında yaşıyor ve Dolores onun elinde büyülenmiş bir av gibi. . . . Ve bu gece. . . .”
Kendi kendine mırıldanarak uzaklaştı:
“Bu gece . . . bu gece . . . dans edeceğiz. . . . Nasıl bir vals ama çocuklar! Küçük nikelli hançerin ezgisiyle kanlı bir vals! . . . Sonunda eğleneceğiz! . . .”
Köşke vardı, Octave’a seslendi, odasına gitti, kendini yatağa bıraktı ve şoföre şöyle dedi:
“Şu sandalyeye otur, Octave, sakın uyuma. Efendin biraz kestirecek. Sadık hizmetkâr, gözünü üzerinden ayırma.”
Güzelce uyudu.
“Austerlitz sabahındaki Napolyon gibi,” dedi uyandığında.
Akşam yemeği vaktiydi. İştahla yemek yedi; sonra sigarasını içerken silahlarını gözden geçirip iki tabancasının mermilerini yeniledi:
“Dostum Kayzer’in dediği gibi, barutunu kuru, kılıcını keskin tut. Octave!”
Octave göründü.
“Akşam yemeğini şatoda hizmetkârlarla birlikte ye. Bu gece otomobille Paris’e gideceğini söyle.”
“Sizinle mi, patron?”
“Hayır, yalnız. Akşam yemeği biter bitmez de yola çıkıyormuş gibi yap.”
“Ama Paris’e gitmeyeceğim. . . .”
“Hayır, parkın dışında, yol üzerinde yarım mil ileride, ben gelene kadar bekle. Uzun süre bekleyeceksin.”
Bir sigara daha içti, biraz yürüyüşe çıktı, şatonun önünden geçti, Dolores’in odalarında bir ışık gördü, sonra da köşke döndü.
Orada bir kitap aldı eline. Ünlü Adamların Hayatları’ydı.
“Biri eksik: hepsinin en ünlüsü. Ama gelecek bunu düzeltir; er ya da geç benim de bir Plutarkhos’um olacak.”
Sezar’ın hayatını okudu ve kenarına birkaç düşünce karaladı.
Saat on bir buçukta yatak odasına gitti.
Açık pencereden, belirsiz seslerle kıpır kıpır olan uçsuz bucaksız, serin geceye baktı. Anılar dudaklarına geldi; okuduğu ya da söylediği içten sözleri hatırladı. Sevdiğinin adını sessizliğe söylemeye bile çekinen toy bir delikanlının coşkusuyla Dolores’in adını tekrar tekrar fısıldadı.
Pencereyi yarı açık bıraktı, yolu tıkayan masayı yana itti ve tabancalarını yastığının altına koydu. Sonra, en ufak bir telaş belirtisi göstermeden, üzerindeki giysileri çıkarmadan yatağa girdi ve mumu söndürdü.
Ve korkusu başladı.
Hemen. Çevresindeki karanlığı hisseder hissetmez korkusu başladı!
“Lanet olsun!” diye haykırdı.
Yataktan fırladı, silahlarını aldı ve koridora fırlattı:
“Ellerim, yalnız ellerim! Ellerimin kavrayışına hiçbir şey yetişemez!”
Yeniden yatağa girdi. Karanlık ve sessizlik, yine. Ve yine korku. . . .
Köy saati on ikiyi vurdu. . . .
Lüpen, dışarıda, yattığı yerden yüz yard, elli yard ötede hançerinin sivri ucunu yoklayan o iğrenç canavarı düşündü:
“Gelsin, gelsin mi?” diye fısıldadı Lüpen, ürpererek. “O zaman hayaletler yok olur. . . .”
Köyde saat biri vurdu. . . .
Dakikalar geçti; sonu gelmeyen, ateş ve ıstırap dolu dakikalar. . . . Saç diplerinde ter damlaları belirdi, alnından aşağı süzüldü; bütün bedeninin kan ter içinde kaldığını hissetti. . . .
Saat iki. . . .
Ve şimdi, bir yerlerde, çok yakında, belli belirsiz bir ses kıpırdadı; yaprakların hışırtısına benzer bir ses. . . . Ama gece esintisinde yaprakların çıkardığı sesten farklıydı. . . .
Lüpen’in önceden kestirdiği gibi, içine hemen büyük bir dinginlik yayıldı. Serüvenci ruhunun her yanı sevinçle titredi. Çarpışma artık yakındı, sonunda!
Pencerenin altında bir ses daha sürtünerek çıktı; bu kez daha belirgindi, ama onu seçebilmek için yine de Lüpen’in eğitimli kulağı gerekiyordu.
Dakikalar, dehşet verici dakikalar. . . . Karanlık geçit vermiyordu. Ne yıldızların ne de ayın ışığı onu hafifletiyordu.
Ve birden, hiçbir ses duymadığı hâlde, adamın odada olduğunu anladı.
Adam yatağa doğru yürüdü. Bir hayalet gibi yürüyordu; odanın havasını bile kımıldatmadan, dokunduğu eşyaları sarsmadan.
Ama Lüpen, bütün içgüdüsü ve bütün sinir gücüyle düşmanın hareketlerini görüyor, düşüncelerinin sırasını bile kestiriyordu.
Kendisi kımıldamadı; duvara dayanmış, neredeyse dizlerinin üzerine çökmüş, sıçramaya hazır bekledi.
Karaltının vuracağı yeri bulmak için yatak örtüsüne dokunup yokladığını hissetti. Lüpen onun nefesini duydu. Kalbinin atışını bile duyduğunu sandı. Kendi kalbinin eskisinden daha yüksek atmadığını fark edip gururlandı. . . . Ötekinin kalbi ise. . . . Evet, şimdi duyabiliyordu; o düzensiz, çılgın kalbin göğüs boşluğuna çan tokmağı gibi vurmasını!
Ötekinin eli havaya kalktı. . . .
Bir saniye, iki saniye. . . .
Tereddüt mü ediyordu? Düşmanını bir kez daha bağışlayacak mıydı?
Ve Lüpen, büyük sessizliğin içinde şöyle dedi:
“Ama vur! Neden vurmuyorsun?”
Öfkeli bir haykırış. . . . Kol, bir yaydan boşanmışçasına indi.
Ardından bir inilti geldi.
Lüpen kolu havada, bileğinin hizasında yakalamıştı. . . . Yataktan fırlayıp heybetli ve karşı konulmaz bir güçle adamı boğazından kavradı ve yere savurdu.
Hepsi buydu. Boğuşma olmadı. Boğuşmaları mümkün bile değildi. Adam yerde yatıyordu; Lüpen’in elleri olan iki çelik perçinle yere çivilenmiş, kıpırdayamaz hâle gelmişti. Dünyada bu kavrayıştan kurtulabilecek kadar güçlü kimse yoktu.
Tek kelime edilmedi. Lüpen, alaycı mizahının genellikle zevkle sarf ettiği sözlerden hiçbirini söylemedi. Konuşacak hâli yoktu. An fazla ciddiydi.
Boş bir sevinç ya da zafer coşkusu duymuyordu. Aslında tek bir arzusu vardı: Oradakinin kim olduğunu öğrenmek. Ölüme mahkûm edilen Louis de Malreich mi, yoksa bir başkası mı? Hangisiydi?
Adamı boğma pahasına boğazını biraz daha sıktı. . . . Biraz daha. . . . Biraz daha. . . .
Düşmanın bütün gücünün, kendisinde kalan son kuvvetin de tükenmekte olduğunu hissetti. Kolun kasları gevşeyip cansızlaştı. El açıldı, hançer yere düştü.
Artık dilediği gibi hareket edebiliyordu; düşmanının hayatı parmaklarının korkunç kavrayışına bağlıydı. Bir eliyle cep fenerini aldı, düğmesine basmadan parmağını üzerine koydu ve adamın yüzüne yaklaştırdı.
Öğrenmek için düğmeye basması yeterliydi; öğrenirdi.
Bir saniyeliğine gücünün tadını çıkardı. Duyguların kabaran dalgası onu sarstı. Zaferinin görüntüsü gözlerini kamaştırdı. Bir kez daha görkemli ve kahramanca, efendiydi.
Işığı yaktı. Canavarın yüzü ortaya çıktı.
Lüpen dehşetle çığlık attı.
Dolores Kesselbach!
Bölüm etkileşimi
