Bölümler 17Şu an: Xııı. Bölüm — Yedi Alçak
- 1 Bölüm I — Palace Oteli'ndeki Facia4.494 kelime
- 2 Iı. Bölüm — Mavi Kenarlı Etiket3.914 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — M. Lenormand Harekete Geçiyor3.309 kelime
- 4 Bölüm IV — Prens Sernıne İş Başında6.579 kelime
- 5 Bölüm V — Lenormand Görev Başında3.829 kelime
- 6 Vı. Bölüm — Mösyö Lenormand Yeniliyor4.201 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Parbury-rıbeıra-altenheım4.888 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Zeytin Yeşili Frak4.342 kelime
- 9 Ix. Bölüm5.822 kelime
- 10 X. Bölüm — Lüpen’in Büyük Planı2.715 kelime
- 11 Xı. Bölüm — Şarlman3.012 kelime
- 12 Xıı. Bölüm — İmparatorun Mektupları5.442 kelime
- 13 Xııı. Bölüm — Yedi Alçak4.587 kelime · Okuduğun bölüm
- 14 Bölüm XIV — Siyahlı Adam4.385 kelime
- 15 Bölüm XV — Avrupa Haritası5.039 kelime
- 16 Xvı. Bölüm — Arsen Lüpen’in Üç Cinayeti5.426 kelime
- 17 Sonsöz — İntihar2.716 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XIII. BÖLÜM
YEDİ ALÇAK
“Bu beyefendiyi kabul edecek misiniz, hanımefendi?”
Dolores Kesselbach uşağın uzattığı kartı alıp okudu:
“André Beauny... Hayır,” dedi, “onu tanımıyorum.”
“Beyefendi sizi görmeyi çok istiyor, hanımefendi. Onu beklediğinizi söylüyor.”
“Ah... Belki... Evet, getirin.”
Hayatını altüst eden ve amansız düşmanlığıyla peşini bırakmayan olayların ardından Dolores, Hôtel Bristol’de bir süre kaldıktan sonra Passy’de, Rue des Vignes üzerinde sakin bir eve yerleşmişti. Evin arkasında, çevresi başka yemyeşil bahçelerle kuşatılmış güzel bir bahçe vardı. Her zamankinden şiddetli nöbetler onu sabahtan akşama dek yatak odasının kapalı panjurlarının ardında tutmadığı günlerde, hizmetkârlarına kendisini ağaçların altına taşımalarını söylerdi. Boylu boyunca uzanır, melankoliye kapılmış hâlde, acı kaderine karşı koyacak gücü bulamazdı.
Çakıllı yolda ayak sesleri duyuldu. Uşak geri döndü; peşinde, şık görünümlü, sade giyimli genç bir adam vardı. Bazı ressamların benimsediği, modası biraz geçmiş bir tarzdaydı: devrik yaka ve mavi üzerine beyaz benekli, dökümlü bir kravat.
Uşak dışarı çıktı.
“Adınız André Beauny, öyle mi?” diye sordu Dolores.
“Evet, hanımefendi.”
“Sizinle tanışma şerefine erişmedim...”
“Affedersiniz, hanımefendi. Geneviève’in büyükannesi Mme. Ernemont’un dostu olduğumu bildiğiniz için Garches’ta ona mektup yazmış, benimle konuşmak istediğinizi söylemişsiniz. Ben de geldim.”
Dolores heyecanla yerinde doğruldu:
“Ah, siz...”
“Evet.”
Kekeleyerek:
“Gerçekten mi?... Siz misiniz?... Sizi tanıyamadım.”
“Prens Paul Sernine’i tanıyamadınız mı?”
“Hayır... Her şey değişmiş... Alnınız... gözleriniz... Bir de ... değil...”
“Santé’deki mahkûmu tasvir ettiği gibi değilim, öyle mi?” dedi gülümseyerek. “Ama gerçekten benim.”
Uzun bir sessizlik oldu; ikisi de mahcup ve huzursuz bir hâlde öylece kaldı.
Sonunda sordu:
“Sebebini öğrenebilir miyim...?”
“Geneviève size söylemedi mi?...”
“Onu görmedim... ama büyükannesi hizmetlerime ihtiyaç duyduğunuzu düşünmüş gibi...”
“Öyle... Öyle...”
“Peki nasıl yardımcı olabilirim?... Çok memnun oldum...”
Bir an tereddüt etti, sonra fısıldadı:
“Korkuyorum.”
“Korkuyor musunuz?” diye haykırdı.
“Evet,” dedi alçak sesle. “Korkuyorum; her şeyden, bugünden ve yarından... ertesi günden de... Hayattan korkuyorum. Çok acı çektim... Daha fazlasına dayanamam.”
Gözleri büyük bir şefkatle ona baktı. Bu kadına karşı içinde hep var olan belirsiz çekim, şimdi korumasını istediği için daha belirgin bir hâl aldı. Kendini bütünüyle ona adamak, karşılığında hiçbir şey beklememek için güçlü bir istek duydu.
Sözlerini sürdürdü:
“Artık yapayalnızım; rastgele bulduğum hizmetkârlarımdan başka kimsem yok ve korkuyorum... Çevremde insanların dolaştığını hissediyorum.”
“Ama ne amaçla?”
“Bilmiyorum. Ama düşman çevremde dolanıyor, gitgide yaklaşıyor.”
“Onu gördünüz mü? Bir şey fark ettiniz mi?”
“Evet. Geçenlerde iki adam sokakta birkaç kez geçip evin önünde durdu.”
“Onları tarif edebilir misiniz?”
“Birini ötekinden daha iyi gördüm. Uzun boylu, güçlü yapılı, sakal bıyık bırakmamıştı; kısa kesilmiş küçük siyah kumaş bir ceket giyiyordu.”
“Bir kafenin garsonu olabilir mi?”
“Evet, başgarson. Hizmetkârlarımdan birine onu izlettim. Rue de la Pompe’dan aşağı inip sıradan görünümlü bir eve girdi. Zemin katında bir şarap dükkânı var; sokağın solundaki ilk ev. Sonra, bir iki gece önce yatak odamın penceresinden bahçede bir gölge gördüm.”
“Hepsi bu mu?”
“Evet.”
Bir süre düşündü, sonra öneride bulundu:
“Adamlarımdan ikisinin aşağı katta, zemin kattaki odalardan birinde yatmasına izin verir misiniz?”
“Adamlarınızdan ikisinin mi?...”
“Ah, korkmanıza gerek yok! Düzgün adamlardır; yaşlı Charolais ile oğlu.[9] Ne olduklarını hiç belli etmezler... Onların yanındayken tamamen güvende olacaksınız... Bana gelince...”
[9] Edgar Jepson ve Maurice Leblanc’ın Arsène Lupin adlı eserine bakınız.
Tereddüt etti. Kadının kendisinden yeniden gelmesini istemesini bekliyordu. Kadın sessiz kalınca şöyle dedi:
“Benim burada görünmem daha iyi olmaz... Evet, böylesi daha iyi... Sizin iyiliğiniz için. Adamlarım gelişmeleri bana bildirir...”
Daha çok şey söylemek, kalıp yanına oturmak ve onu teselli etmek isterdi. Ama konuşacaklarının hepsini söylediklerini, kendisinin ekleyeceği tek bir sözün bile hakaret olacağını hissediyordu.
Sonra önünde derin bir reverans yaptı ve gitti.
Duygusunu bastırmak ve bir an önce dışarı çıkmak için bahçeden hızla geçti. Uşak giriş kapısında onu bekliyordu. Sokağa çıkarken birisi zile bastı: genç bir kadın.
Birden irkildi:
“Geneviève!”
Geneviève şaşkın gözlerle ona baktı ve görünüşünün aşırı gençliği karşısında afallamış olsa da onu hemen tanıdı. Öyle sarsılmıştı ki sendeledi ve destek almak için kapıya tutunmak zorunda kaldı. Adam şapkasını çıkarmış, elini uzatmaya cesaret edemeden ona bakıyordu. Acaba o elini uzatacak mıydı? O artık Prens Sernine değildi; Arsen Lüpen’di. Geneviève onun Arsen Lüpen olduğunu ve hapisten henüz çıktığını biliyordu.
Dışarıda yağmur yağıyordu. Şemsiyesini uşağa verip şöyle dedi:
“Lütfen açıp kuruması için bir yere koyun.”
Sonra hiç duraksamadan içeri girdi.
“Zavallı ihtiyar dostum!” diye geçirdi Lüpen içinden, yürürken. “Senin gibi hassas, sinirleri gergin birinin başına birbiri ardına ne darbeler geliyor! Kalbine dikkat et, yoksa... Ah, şimdi ne olacak? Gözlerim dolmaya başladı bile! Bu kötüye işaret. Bay Lüpen, yaşlanıyorsun!”
Chaussee de la Muette’den Rue des Vignes yönüne geçen genç bir adamın omzuna hafifçe dokundu. Genç adam durup ona baktı ve şöyle dedi:
“Affedersiniz, mösyö, ama sizinle tanışma şerefine eriştiğimi sanmıyorum...”
“Bir daha düşün, sevgili Bay Leduc. Yoksa hafızan tamamen mi silindi? Versailles’ı hatırlamıyor musun? Hôtel des Trois-Empereurs’daki küçük odayı?”
Genç adam bir adım geriledi:
“Siz!”
“Evet, benim! Prens Sernine, ya da gerçek adımı bildiğine göre Lüpen! Lüpen’in bu dünyadan göçtüğünü mü sandın?... Ah, anlıyorum, hapiste olduğunu düşündün... Umudun mu vardı?... Hadi oradan, çocuk!” Omzuna hafifçe vurdu. “Haydi haydi, delikanlı, korkma: şiirlerini yazacağın birkaç huzurlu günün daha var. Henüz zamanı gelmedi. Dizelerini yaz... şair!”
Sonra Leduc’un kolunu sertçe kavradı, gözlerinin içine bakarak şöyle dedi:
“Ama zamanı yaklaşıyor... şair! Bana ruhunla bedeninle bağlı olduğunu unutma. Rolünü oynamaya hazırlan. Zor ama görkemli bir rol olacak. Yaşadığım sürece, bu rolü oynayacak kişinin sen olduğuna inanıyorum!”
Kahkahayı bastı, olduğu yerde döndü ve şaşkına dönmüş genç Leduc’u orada bırakıp gitti.
Biraz ileride, Rue de la Pompe’ın köşesinde, Bayan Kesselbach’ın sözünü ettiği şarap dükkânı vardı. İçeri girip dükkânın sahibiyle uzun uzun konuştu.
Ardından bir taksiye binip André Beauny adıyla kaldığı Grand Hotel’e gitti. Doudeville kardeşler onu bekliyordu.
Lüpen bu tür sevgi gösterilerine alışkın olsa da arkadaşlarının ona duyduğu hayranlık ve bağlılık ifadelerinden yine de hoşlandı:
“Ama patron, anlatın... Ne oldu? Sizinle her tür mucizeye alıştık; ama bunun da bir sınırı var... Demek özgürsünüz? Paris’in göbeğindesiniz ve neredeyse hiç kılık değiştirmemişsiniz...!”
“Bir puro alın,” dedi Lüpen.
“Sağ olun, almayayım.”
“Yanılıyorsun, Doudeville. Bunlar içmeye değer. Kendine dostum demekte beis görmeyen büyük bir puro meraklısından aldım.”
“Acaba kim olduğunu sorabilir miyiz...?”
“Kayzer! Haydi, ikiniz de öyle şaşkın şaşkın bakmayın! Bana olup biteni anlatın; gazeteleri görmedim. Kaçışım halkta nasıl bir etki yarattı?”
“Muazzam, patron!”
“Polis ne açıklama yaptı?”
“Garches’ta, Altenheim cinayetini yeniden canlandırma girişimi sırasında kaçmışsınız. Ne yazık ki gazeteciler bunun olanaksız olduğunu kanıtladı.”
“Sonra?”
“Sonra ortalık birbirine girdi. Herkes meraklandı, gülüp eğlendi.”
“Weber?”
“Weber fena hâlde oyuna getirildi.”
“Bunların dışında, hafiye teşkilatında haber yok mu? Katil hakkında bir şey bulabildiler mi? Altenheim’ın kimliğini belirlememize yardım edecek bir ipucu var mı?”
“Yok.”
“Ne aptallarmış! Bu insanları çalıştırmak için yılda milyonlar ödediğimizi düşünün. Böyle devam ederse vergilerimi ödemeyi reddedeceğim. Oturun ve bir kalem alın. Bu akşam Grand Journal’a teslim etmeniz gereken bir mektup yazdıracağım. Dünya benden haber almayı yeterince uzun zamandır bekliyor. Sabırsızlıktan nefesi kesilmiş olmalı. Yazın.”
Şöyle yazdırdı:
“Grand Journal’ın Yayın Yönetmenine:
“Sayın Efendim,
“Okurlarınızı haklı sabırsızlıklarını boşa çıkardığım için bağışlamanızı rica etmeliyim.
“Hapisten kaçtım ama nasıl kaçtığımı açıklayamam. Aynı şekilde, kaçışımdan bu yana ünlü sırrı keşfettim; ne sırrın ne olduğunu ne de onu nasıl keşfettiğimi açıklayabilirim.
“Bütün bunlar, er ya da geç, daimi biyografi yazarımın notlarımdan yayımlayacağı oldukça özgün bir öykünün konusu olacak. Torunlarımızın ilgiyle okuyacağı Fransa tarihinden bir sayfa oluşturacak.
“Şimdilik ilgilenmem gereken daha önemli işlerim var. Bir zamanlar yürüttüğüm görevin kimlerin eline düştüğünü görmekten tiksindiğim ve Kesselbach-Altenheim davasının hâlâ sürüncemede kalmasından bıktığım için Bay Weber’i görevden alıyor, M. Lenormand adı altında büyük bir başarıyla ve herkesin memnuniyetini kazanarak yürüttüğüm şerefli göreve yeniden dönüyorum.
“Sayın Efendim,
“İtaatkâr hizmetkârınız.
“Arsen Lüpen,
“Hafiye teşkilatı başı.”
Akşam saat sekizde Arsen Lüpen ile Jean Doudeville, şık bir restoran olan Caillard’s’a girdi. Lüpen gece kıyafetleri içindeydi ama oldukça bol pantolon ve gevşekçe bağlanmış bir kravatla sanatçı gibi giyinmişti. Doudeville ise bir yargıcın ciddi havası ve görünüşüyle frak giymişti.
Restoranın büyük salonundan iki sütunla ayrılan, içeri çekilmiş bölümüne oturdular.
Kusursuz giyimli, burnu havada bir başgarson, siparişlerini almak için elinde not defteriyle yanlarına geldi. Lüpen, usta bir gurmenin ince zevkiyle yemeği seçti:
“Elbette,” dedi, “hapishane yemeği hiç de fena değildi; ama yine de özenle seçilmiş bir yemek yemek güzel.”
İştahla ve sessizce yedi; yalnızca düşüncelerinin akışını belli eden kısa cümleleri ara sıra dile getirmekle yetindi:
“Elbette başaracağım... ama zor olacak... Ne rakip ama!... Beni şaşırtan, altı aylık mücadeleden sonra bile ne istediğini hâlâ bilmemem!... Baş suç ortağı öldü, savaşın sonuna yaklaştık; yine de oyununu hâlâ anlayamıyorum. Bu alçak neyin peşinde?... Benim planım apaçık: Büyük Dükalığı ele geçirmek, kendi seçtiğim bir Büyük Dük’ü tahta çıkarmak, Geneviève’i onunla evlendirmek... ve hüküm sürmek. İşte buna açık, dürüst ve adil bir plan derim. Peki ya o alçak, karanlıktaki hayalet; neyin peşinde?”
Seslendi:
“Garson!”
Başgarson yanına geldi:
“Buyurun efendim?”
“Puro.”
Başgarson ağır adımlarla uzaklaştı, dönüp çeşitli kutuları açtı.
“Hangisini önerirsiniz?”
“Şu Upmann’lar çok iyidir efendim.”
Lüpen Doudeville’e bir Upmann verdi, kendine de bir tane alıp kesti. Başgarson bir kibrit çakıp ona tuttu. Lüpen birden bileğini kavradı:
“Tek kelime etme... Seni tanıyorum... Gerçek adın Dominique Lecas!”
İri yarı ve güçlü adam kurtulmaya çalıştı. Lüpen bileğini burkunca acıyla boğuk bir çığlık attı.
“Adın Dominique... Rue de la Pompe’da, dördüncü katta oturuyorsun; Baron Altenheim’ın hizmetinde kazandığın küçük servetle emekli oldun. Dinle beni, seni aptal, yoksa kemiklerini kırarım! Baron’un evinde kâhyalık ederken kazandığın servetle...”
Öteki kımıldamadan duruyordu; korkudan yüzü bembeyaz olmuştu. Küçük oda boştu. Yanındaki restoranda üç beyefendi sigara içiyor, iki çift de likörlerini yudumlayıp sohbet ediyordu.
“Görüyorsun, ortalık sakin... Konuşabiliriz.”
“Siz kimsiniz? Kimsiniz?”
“Beni hatırlamıyor musun? Şu Villa Dupont’daki ünlü öğle yemeğini düşün! Pastaları bana sen, sen getirmiştin, ihtiyar uşak... Hem de ne pastalardı!”
“Prens... Prens...” diye kekeledi öteki.
“Evet, evet, Prens Arsen, bizzat Prens Lüpen... Hah, yeniden nefes alıyorsun! Lüpen’den korkmana gerek olmadığını söylüyorsun kendi kendine, öyle mi? Yanılıyorsun ihtiyar, korkacak çok şeyin var.” Cebinden bir kart çıkarıp ona gösterdi. “Bak, artık polise bağlıyım. Elimizden ne gelir; hırsız kralların, suç imparatorlarının sonu hep böyle olur.”
“Eee?” dedi başgarson, hâlâ büyük bir korku içindeydi.
“Şuradaki müşteri seni çağırıyor; yanına git, istediğini götür, sonra bana dön. Sakın bir numara yapayım deme, kaçmaya kalkışma. Dışarıda gözünü üzerinden ayırmama emri verdiğim on adamım var. Haydi!”
Başgarson söyleneni yaptı. Beş dakika sonra geri geldi ve masanın önünde, sırtı restorana dönük durdu. Sanki müşterileriyle puroların kalitesini konuşuyormuş gibi şöyle dedi:
“Eee? Ne oldu?”
Lüpen masaya peş peşe birkaç yüz franklık banknot dizdi:
“Sorularıma vereceğin her kesin yanıt için bir banknot.”
“Pekâlâ!”
“Şimdi söyle bakalım. Baron Altenheim’ın yanında siz kaç kişiydiniz?”
“Kendimi saymazsak yedi.”
“Daha fazla yok muydu?”
“Hayır. Bir keresinde, Garches’taki Villa des Glycines’den yeraltı geçidini yapmak için İtalya’dan birkaç işçi getirtmiştik.”
“İki yeraltı geçidi mi vardı?”
“Evet. Biri Hortense Köşkü’ne gidiyordu; öteki ilkinden ayrılıp Bayan Kesselbach’ın evinin altından geçiyordu.”
“Amaç neydi?”
“Bayan Kesselbach’ı kaçırmak.”
“İki hizmetçi Suzanne ile Gertrude da suç ortağı mıydı?”
“Evet.”
“Neredeler?”
“Yurt dışında.”
“Peki Altenheim çetesindeki yedi dostun?”
“Onlardan ayrıldım. Hâlâ işlerini sürdürüyorlar.”
“Onları nerede bulabilirim?”
Dominique tereddüt etti. Lüpen bin franklık iki banknotu açıp şöyle dedi:
“Vicdanın takdire değer, Dominique. Yapacak bir şey yok; adam gibi yutkunup cevap vereceksin.”
Dominique yanıtladı:
“Neuilly’de, Route de la Révolte üzerindeki 3 numarada bulursunuz. İçlerinden birinin lakabı Simsar.”
“Harika. Şimdi Altenheim’ın adını, gerçek adını söyle. Biliyor musun?”
“Evet, Ribeira.”
“Dominique, Dominique, başını belaya sokuyorsun. Ribeira yalnızca takma addı. Sana gerçek adını sordum.”
“Parbury.”
“Bu da başka bir takma ad.”
Başgarson tereddüt etti. Lüpen üç tane yüz franklık banknot açtı.
“Boş ver, umurumda mı!” dedi adam. “Nasıl olsa öldü, değil mi? Öldü gitti.”
“Adı,” dedi Lüpen.
“Adı mı? Şövalye de Malreich.”
Lüpen sandalyesinde sıçradı:
“Ne? Ne dedin? Şövalye... bir daha söyle... Şövalye...?”
“Raoul de Malreich.”
Uzun bir sessizlik oldu. Lüpen gözlerini önüne dikmiş, Veldenz’de zehir içerek ölen deli kızı düşünüyordu. Isilda da Malreich adını taşıyordu. On sekizinci yüzyılda Veldenz sarayına gelen Fransız küçük soylu da aynı adı taşıyordu.
Sorularına devam etti:
“Bu Malreich hangi ülkedendi?”
“Fransız kökenliydi ama Almanya’da doğmuştu... Bir keresinde bazı belgeler görmüştüm... Adını böyle öğrendim... Ah, bunu fark etseydi, sanırım boynumu kırardı!”
Lüpen düşünüp şöyle dedi:
“Hepinizi o mu yönetiyordu?”
“Evet.”
“Ama bir suç ortağı, bir ortağı vardı, değil mi?”
“Ah, sus... sus...!”
Başgarsonun yüzünde birden tarifsiz bir korku belirdi. Lüpen, adamın katili düşündüğünde kendisinin hissettiği türden dehşet ve tiksintiyi yüzünde gördü.
“Kim o? Onu gördün mü?”
“Ah, ondan söz etmeyelim... Onun hakkında konuşulmaz.”
“Kim o, sana soruyorum.”
“Efendi o... baş o... Kimse onu tanımaz.”
“Ama sen onu gördün. Cevap ver. Gördün mü?”
“Bazen, karanlıkta... geceleri. Gün ışığında hiç görmedim. Emirleri küçük kâğıt parçalarıyla... ya da telefonla gelir.”
“Adı ne?”
“Bilmiyorum. Ondan hiç söz etmezdik. Uğursuzluk getirirdi.”
“Siyah giyiniyor, değil mi?”
“Evet, siyah giyiniyor. Kısa boylu ve ince yapılı... sarı saçlı...”
“Bir de öldürüyor, değil mi?”
“Evet, öldürüyor... Başkası bir lokma ekmek çalabilecekken o öldürüyor.”
Sesi titredi. Yalvardı:
“Bırakalım artık... Ondan söz edilmez... Söylüyorum sana... uğursuzluk getirir.”
Lüpen, istemese de adamın çektiği acıdan etkilenip sustu. Uzun süre düşünüp oturduktan sonra ayağa kalktı ve başgarsona şöyle dedi:
“Al, paran burada; ama huzur içinde yaşamak istiyorsan konuşmamızdan kimseye tek kelime etmesen iyi edersin.”
Doudeville’le restorandan çıktı ve duyduklarına dalmış hâlde, konuşmadan Porte Saint-Denis’ye doğru yürüdü. Sonunda arkadaşının kolunu yakalayıp şöyle dedi:
“Beni dikkatle dinle, Doudeville. Gare du Nord’a git. Lüksemburg ekspresine yetişecek vaktin var. Büyük Dükalık Zweibrücken-Veldenz’in başkenti Veldenz’e git. Belediye binasında Şövalye de Malreich’in doğum belgesini ve ailesi hakkında başka bilgileri kolayca edinirsin. Öbür gün dönmüş olursun; cumartesiye denk geliyor.”
“Hafiye teşkilatına haber vereyim mi?”
“Onu ben hallederim. Hasta olduğunu telefonla bildiririm. Bir şey daha: Cumartesi saat on ikide Route de la Révolte üzerindeki küçük bir kafede, Restaurant Buffalo’da benimle buluş. İşçi kılığında gel.”
Ertesi gün, kısa bir işçi ceketiyle kasket giymiş Lüpen Neuilly’ye gitti ve Route de la Révolte üzerindeki 3 numarada araştırmalarına başladı. Bir dış avluya açılan kapıdan girdi. Burada, işçi konutlarından oluşan kocaman bir yapı bloğu; bir dizi geçit ve atölye; zanaatkârlar, kadınlar ve veletlerle kaynayan bir kalabalık buldu. Birkaç dakika içinde kapıcının gönlünü kazandı ve onunla bir saat boyunca türlü konularda sohbet etti. Bu sırada, birbiri ardına geçen üç adam gördü; tavırları dikkatini çekmişti:
“Bunlar av hayvanı, hem de kokusu üstünde olanlardan!” diye düşündü. “Birbirlerini kokularından izliyorlar! Dışarıdan pek saygın görünüyorlar ama etraflarının düşmanlarla çevrili olduğunu, her çalının, her ot yaprağının bir pusuyu gizleyebileceğini bilen avlanmış bir geyiğin gözleri var onlarda.”
O öğleden sonra ve cumartesi sabahı araştırmalarını sürdürdü; Altenheim’ın yedi suç ortağının hepsinin orada yaşadığına emin oldu. Dördü açıkça ikinci el giysi satıcılığı yapıyordu. Öteki ikisi gazete satıyor, üçüncüsü ise kendini simsar olarak tanıtıyor ve bu lakapla anılıyordu.
Birbirlerini tanıyormuş gibi görünmeden, birer birer girip çıkıyorlardı. Ama akşam Lüpen, son avlunun en arka tarafındaki bir tür araba garajında buluştuklarını keşfetti. Simsar mallarını orada yığıyordu: hurda demir, kırık mutfak ocakları, paslı soba boruları... ve kuşkusuz çalıntı malların büyük bölümü.
“Bak,” dedi, “işler yolunda gidiyor. Almanya’daki kuzenimden bir ay istemiştim; sanırım işimi görmek için iki hafta yetecek. En hoşuma giden yanı da Seine Nehri’ne tepetaklak düşmeme neden olan alçaklarla işe başlayacak olmam. Zavallı yaşlı Gourel’im, sonunda intikamını alacağım. Hem de çoktan zamanı gelmişti!”
Cumartesi günü saat on ikide, öğle yemeği için duvar ustalarıyla fayton sürücülerinin uğradığı, tavanı alçak, küçük bir yer olan Restaurant Buffalo’ya gitti. Biri gelip yanına oturdu:
“İş tamam, patron.”
“Aa, sen misin Doudeville? Güzel! Meraktan çatlıyorum. Ayrıntıları öğrendin mi? Doğum belgesini? Çabuk, anlat.”
“Şöyle: Altenheim’ın annesiyle babası yabancı bir ülkede ölmüş.”
“Onları boş ver.”
“Üç çocuk bırakmışlar.”
“Üç mü?”
“Evet. En büyükleri şimdi otuz yaşında olurdu. Adı Raoul de Malreich’miş.”
“Bizim aradığımız kişi, Altenheim. Devam et.”
“Çocukların en küçüğü Isilda adında bir kızmış. Kayıtta, taze mürekkeple ‘Öldü’ yazıyor.”
“Isilda... Isilda,” diye tekrarladı Lüpen. “Aynen tahmin ettiğim gibi: Isilda, Altenheim’ın kız kardeşiymiş... Yüzünde tanıdık gelen bir ifade görmüştüm... Demek aralarındaki bağ buymuş... Peki öteki, üçüncü çocuk, daha doğrusu ikinci çocuk?”
“Bir oğlan. Şimdi yirmi altı yaşında olurdu.”
“Adı?”
“Louis de Malreich.”
Lüpen irkilerek doğruldu:
“İşte bu! Louis de Malreich... L. M. harfleri... O korkunç, dehşet verici imza!... Katilin adı Louis de Malreich. Altenheim’ın ve Isilda’nın kardeşiydi; açıklayabileceklerinden korktuğu için ikisini de öldürdü.”
Lüpen, gizemli varlığın düşüncesine kapılmışçasına uzun süre sessiz ve kederli oturdu.
Doudeville itiraz etti:
“Kız kardeşi Isilda’dan neden korksun? Bana deli olduğunu söylediler.”
“Deliydi, evet; ama çocukluğundan bazı ayrıntıları hatırlayabilirdi. Birlikte büyüdüğü kardeşini tanımış olmalı... Bu anı da canına mal oldu.” Ardından ekledi: “Deli! Ama o insanların hepsi deliydi... Anneleri deliydi... Babaları alkolikti... Altenheim tam bir canavardı... Zavallı, masum Isilda... Ötekine, katile gelince; o bir canavar, aklını yitirmiş bir deli...”
“Deli mi? Sizce öyle mi, patron?”
“Evet, deli! Deha parıltıları, şeytani kurnazlığı ve sezgisi var; ama kafası darmadağın bir budala, bir deli; tıpkı Malreich ailesinin geri kalanı gibi. Yalnız deliler öldürür; hele onun gibi deliler. Çünkü, sonuçta...”
Sözünü kesti; yüzü öyle büyük bir değişime uğradı ki Doudeville bunu fark etti:
“Ne oldu, patron?”
“Şuraya bak.”
Bir adam içeri girdi ve yumuşak, siyah keçe şapkasını bir askıya astı. Küçük bir masaya oturdu, garsonun getirdiği yemek listesini inceledi, siparişini verdi ve gövdesi dimdik, iki kolu masa örtüsünün üzerinde çaprazlanmış hâlde kıpırdamadan bekledi.
Lüpen onu tam karşıdan gördü.
Yüzü zayıf ve sertti; pürüzsüzdü, derinliklerinde çelik grisi gözlerin göründüğü iki çukurluğu vardı. Derisi, kemikten kemiğe gerilmiş bir parşömen kâğıdı gibiydi; öylesine sert ve kalındı ki içinden tek bir kıl bile çıkamazdı.
Yüzü kasvetli ve donuktu. Ona canlılık veren hiçbir ifade yoktu. Fildişi gibi alnının ardında hiçbir düşünce barınmıyor gibiydi; kirpiksiz göz kapakları hiç kımıldamıyordu. Gözleri, heykel gözleri gibi donuk bakıyordu.
Lüpen garsonlardan birine işaret etti:
“Şu beyefendi kim?”
“Ötedeki, öğle yemeğini yiyen mi?”
“Evet.”
“Müşterimizdir. Haftada iki üç kez gelir.”
“Adını söyleyebilir misin?”
“Elbette... Leon Massier.”
“Aa!” diye haykırdı Lüpen, heyecandan sesi titreyerek. “L. M.... Aynı iki harf... Louis de Malreich olabilir mi?”
Onu merakla izledi. Adamın görünüşü, Lüpen’in tahminlerine, onun hakkında bildiklerine ve iğrenç yaşam biçimine gerçekten uyuyordu. Ama Lüpen’i şaşırtan, adamın üzerindeki ölüm havasıydı: yaşam ve ateş beklediği, lanetlilerin en büyüğünün azabını, kargaşasını ve yüzünü çarpıtan şiddeti göreceğini sandığı yerde, düpedüz bir kayıtsızlık görüyordu.
Garsona sordu:
“Ne iş yapıyor?”
“Doğrusu bilmiyorum. Tuhaf bir herif... Hep tek başına... Kimseyle konuşmuyor... Burada sesini duyan bile yok. Yemek listesinden istediği yemeği parmağıyla gösteriyor... Yirmi dakikada bitiriyor, sonra parasını verip gidiyor...”
“Sonra yine geliyor mu?”
“Üç dört günde bir. Düzenli değil.”
“O, başkası olamaz,” diye geçirdi içinden Lüpen. “Malreich. İşte orada... Nefes alıyor... Benden dört adım ötede. İşte öldüren eller. İşte kan kokusundan haz alan beyin. Canavar, vampir!...”
Ama gerçekten mümkün müydü? Lüpen, Malreich’i öylesine hayalî bir varlık gibi görmeye başlamıştı ki onu karşısında canlı, gelip giderken, hareket ederken görmek aklını karıştırıyordu. Bu adamın herkes gibi ekmek ve et yemesini, herkes gibi bira içmesini anlayamıyordu. Oysa gözünde Malreich, kurbanlarının kanını emip canlı etle beslenen iğrenç bir canavardı.
“Gidelim Doudeville.”
“Neyiniz var, patron? Bembeyaz olmuşsunuz!”
“Hava almam gerek. Dışarı çıkalım.”
Dışarıda derin bir soluk aldı, alnındaki teri sildi ve mırıldandı:
“Daha iyi. Boğuluyordum.” Kendini toparlayıp ekledi: “Şimdi dikkatli oynamalı, izini gözden kaçırmamalıyız.”
“Ayrılsak daha iyi olmaz mı, patron? Adam bizi birlikte gördü. Tek başımızayken daha az dikkatini çekeriz.”
“Bizi gördü mü?” dedi Lüpen düşünceli bir hâlde. “Hiçbir şey görmüyor, hiçbir şey duymuyor, hiçbir şeye bakmıyor gibi. Ne akıl almaz bir tip!”
Gerçekten de Leon Massier on dakika sonra göründü ve izlenip izlenmediğine bakmaya bile gerek duymadan uzaklaştı. Bir sigara yakmış, ellerinden birini arkasında tutarak, güneşin ve temiz havanın tadını çıkaran aylak biri gibi geziniyor; hareketlerinin izlenebileceğinden hiç kuşkulanmıyordu.
Geçiş noktalarından geçti, surların çevresinden dolaştı, Porte Champerret’den çıktı ve Route de la Révolte boyunca geri yürüdü.
3 numaradaki binalara girecek miydi? Lüpen onun bunu yapmasını dört gözle bekliyordu; böylece Altenheim çetesiyle suç ortaklığı kesinleşecekti. Ama adam dönüp Rue Delaizement’a saptı ve Velodrome Buffalo’yu geçene kadar o sokakta yürüdü.
Solda, bisiklet pistinin karşısında, halka açık tenis kortuyla Rue Delaizement’ı sıralayan kulübeler arasında, etrafı cılız bir bahçeyle çevrili küçük, müstakil bir villa duruyordu. Leon Massier durdu, anahtarlarını çıkardı; önce bahçe kapısını, sonra evin kapısını açtı ve içeri girdi.
Lüpen temkinle yaklaştı. Route de la Révolte üzerindeki yapı bloğunun bahçe duvarına kadar uzandığını hemen fark etti. Biraz daha yaklaşınca duvarın çok yüksek olduğunu, bahçenin dibinde de ona bitişik bir araba garajı bulunduğunu gördü. Binaların konumu, garajının 3 numaranın iç avlusundaki, Simsar’ın depo olarak kullandığı garaja sırt sırta bitişik olduğuna onu ikna etti.
Demek Leon Massier, Altenheim çetesinin yedi üyesinin buluştuğu yerin bitişiğindeki evde oturuyordu. Öyleyse Leon Massier, gerçekte çeteye hükmeden en üst düzey liderdi; iki garaj arasında da adamlarıyla haberleşmesini sağlayan bir geçit olduğu açıktı.
“Haklıymışım,” dedi Lüpen. “Leon Massier ile Louis de Malreich aynı kişi. İşler sandığımdan çok daha basitmiş.”
Doudeville, “Bundan kuşku yok,” dedi. “Birkaç güne kalmaz her şey çözülür.”
“Yani boğazımdan bıçaklanmış olurum.”
“Ne diyorsunuz patron? Aklınıza da nereden geldi!”
“Kim bilir? O canavarın bana uğursuzluk getireceğini hep sezmişimdir.”
Bundan böyle yapılacak iş, Malreich’in yaşamını, hiçbir hareketini gözden kaçırmadan izlemekti. Doudeville’in sorguya çektiği mahalle sakinlerine inanılacak olursa bu yaşam pek tuhaftı. “Villadaki adam” dedikleri kişi orada birkaç aydır yaşıyordu. Kimseyi görmüyor, kimseyi kabul etmiyordu. Hizmetçi tuttuğu da bilinmiyordu. Pencereleri geceleri bile sonuna kadar açık bırakılıyordu ama içerisi hep karanlıktı; bir lambanın ya da mumun ışığı hiç yanmıyordu.
Üstelik Leon Massier çoğu zaman gün batarken dışarı çıkıyor, gece iyice ilerleyene kadar dönmüyordu... Gün doğumunda ona rastlayanların dediğine göre, ancak şafak vakti geliyordu.
Bir sonraki buluşmalarında Lüpen arkadaşına, “Ne yaptığını bilen var mı?” diye sordu.
“Hayır, son derece düzensiz bir hayat sürüyor. Bazen günlerce ortadan kayboluyor... Daha doğrusu evden çıkmıyor. Sözün kısası, kimse hiçbir şey bilmiyor.”
“Öğreniriz. Hem de yakında.”
Yanılıyordu. Bir hafta boyunca durmadan çabalayıp araştırmasına rağmen o tuhaf adam hakkında öncekinden fazla bir şey öğrenemedi. Sürekli yaşanan şu olağanüstüydü: Lüpen, sokaklarda kısa adımlarla ağır ağır yürüyen adamı izlerken, adam arkasına hiç bakmadan ve durmadan, birdenbire gözden kayboluyordu. Doğru, bazen iki girişi olan evlerden geçiyordu. Ama başka zamanlarda kalabalığın ortasında bir hayalet gibi silinip gidiyordu. Lüpen de geride kalmış, taş kesilmiş, şaşkına dönmüş, öfke ve çaresizlik içinde kalıyordu.
Hemen Rue Delaizement’a koşup villanın önünde nöbete dikildi. Dakikalar, yarım saatler geçti. Gecenin bir bölümü geride kaldı. Sonra gizemli adam birden göründü. Acaba ne yapmıştı?
Bir akşam saat sekizde Rue Delaizement’da Lüpen’in yanına gelen Doudeville, “Patron, size acil bir mesaj var,” dedi.
Lüpen zarfı açtı. Bayan Kesselbach yardımına koşması için yalvarıyordu. Geceleyin iki adam pencerelerinin altında beklemiş, biri şöyle demişti:
“Ne şans, bu kez gözlerini bütünüyle boyadık! Öyleyse anlaştık; bu gece işe girişiyoruz.”
Bunun üzerine Bayan Kesselbach aşağı indi ve kilerdeki panjurun kapanmadığını, en azından dışarıdan açılabildiğini fark etti.
“Nihayet,” dedi Lüpen, “düşman savaşı başlatmak için kendi ayağıyla geliyor. İyi oldu! Malreich’in pencerelerinin altında volta atmaktan bıktım.”
“Şu anda orada mı?”
“Hayır, Paris’te yine oyunlarından birini oynadı; ben de tam ona kendi oyunlarımdan birini oynayacaktım. Ama önce beni dinle Doudeville. Adamlarımızdan on kişiyi topla, Rue des Vignes’e getir. Bak, Marco’yla ulak Jérôme’u da getir. Palace Hotel’deki işten beri izinliydiler; bu kez gelsinler. Baba Charolais’yle oğlu şimdiye kadar nöbet yerinde olmalı. Onlarla düzenlemeleri yap; on bir buçukta Rue des Vignes ile Rue Raynouard’ın köşesinde yanıma gel. Oradan evi gözleriz.”
Doudeville gitti. Lüpen bir saat daha bekledi; sessiz Rue Delaizement bomboş kalınca ve Leon Massier’in dönmediğini görünce kararını verdi ve villaya yaklaştı.
Ortalıkta kimse yoktu... Koşup bahçe parmaklıklarını taşıyan taş çıkıntının üzerine sıçradı. Birkaç dakika sonra içeri girmişti.
Planı, evin kapısını zorlayıp odaları aramak ve Malreich’in Veldenz’den çaldığı İmparator mektuplarını bulmaktı. Ama garajı aramayı daha acil buldu.
Garajın açık olduğunu görünce, ardından elektrikli fenerinin ışığında bomboş olduğunu ve arka duvarında kapı bulunmadığını fark edince çok şaşırdı. Uzun süre her yeri aradı ama sonuç alamadı. Dışarıda ise garaja dayalı bir merdiven gördü; belli ki arduvaz çatının altında yapılmış bir tür çatı arasına çıkıyordu.
Çatı arası eski sandıklarla, saman balyalarıyla ve bahçıvanların kullandığı çerçevelerle tıkanmıştı; daha doğrusu tıkalı gibi görünüyordu, çünkü Lüpen kısa süre sonra onu duvara götüren bir geçit keşfetti. Burada bir salatalık serasına çarptı ve onu oynatmaya çalıştı. Başaramayınca çerçeveyi yakından inceledi; önce duvara sabitlenmiş olduğunu, sonra da camlarından birinin eksik olduğunu gördü. Kolunu içeri uzattı ve boşluğa değdi. Fenerinin parlak ışığını açıklıktan geçirdi; hurda demirlerle çeşit çeşit eşyanın doldurduğu, villanın garajından daha büyük bir baraka gördü.
“İşte bu,” diye geçirdi içinden Lüpen. “Bu pencere Simsar’ın deposunda, en tepeye yapılmış. Louis de Malreich buradan suç ortaklarını görülmeden ve duyulmadan görüp dinliyor, gözetliyor. Şimdi liderlerini neden tanımadıklarını anlıyorum.”
Aradığını bulunca ışığını söndürdü ve tam ayrılacakken karşısında, aşağıda bir kapı açıldı. Biri içeri girip bir lamba yaktı. Gelenin Simsar olduğunu tanıdı. Sonuçta o adam oradayken işe koyulamayacağından, kaldığı yerde beklemeye karar verdi.
Simsar cebinden iki tabanca çıkardı. Tetiklerini denedi, mermileri değiştirdi; bunları yaparken bir müzikal komedi ezgisi ıslıkla çalıyordu.
Böylece bir saat geçti. Lüpen gitmeye karar veremeden huzursuzlanmaya başlamıştı.
Dakikalar, yarım saat, bir saat daha geçti...
Sonunda adam yüksek sesle seslendi:
“Gelin.”
Alçaklardan biri sessizce barakaya süzüldü; ardından, birer birer, üçüncüsü ve dördüncüsü geldi...
“Hepimiz buradayız,” dedi Simsar. “Dieudonne ile Tombul aşağıda bizi bekleyecek. Hadi, kaybedecek vaktimiz yok... Silahlı mısınız?”
“Dişimize kadar.”
“Güzel. Bizi epey terletecek bir iş.”
“Nereden biliyorsun, Simsar?”
“Şefi gördüm... Gördüm derken, hayır... Benimle konuştu...”
“Evet,” dedi adamlardan biri, “her zamanki gibi, karanlıkta, bir sokak başında. Ah, Altenheim’ın yöntemleri bundan iyiydi. En azından insan ne yaptığını bilirdi.”
“Bilmiyor musun?” diye karşılık verdi Simsar. “Kesselbach kadınının evine zorla giriyoruz.”
“Peki ya iki gözcü? Lüpen’in oraya diktiği iki herif?”
“O onların sorunu; biz yedi kişiyiz. Bize mümkün olduğunca az sorun çıkarsalar iyi olur.”
“Ya Kesselbach?”
“Önce ağzını tıkayın, sonra bağlayıp buraya getirin. Şu eski kanepeye... Sonra da emir bekleyin.”
“İşin parası iyi mi?”
“Önce Kesselbach’ın mücevherleri.”
“Evet, iş yolunda giderse... Ama ben garanti olan kısmı soruyorum.”
“Önceden kişi başı üç yüz franklık banknotlar, iş bitince de iki katı.”
“Para sende mi?”
“Evet.”
“Pekâlâ. Ne dersen de, ödeme konusunda o herifin üstüne yok.” Sonra, Lüpen’in güçlükle duyabileceği kadar alçak bir sesle ekledi: “Söylesene Simsar, bıçağı kullanmak zorunda kalırsak ödül var mı?”
“Her zamanki gibi, iki bin.”
“Lüpen için mi?”
“Üç bin.”
“Ah, bir yakalayabilsek!”
Birer birer eşya odasından çıktılar. Lüpen, Simsar’ın ayrılırken söylediklerini duydu:
“Saldırı planı şöyle: Üç gruba ayrılıyoruz. Bir düdük sesiyle herkes ileri atılacak...”
Lüpen saklandığı yerden aceleyle çıktı, merdivenden indi, eve girmeden etrafından dolaştı ve parmaklıkları aşarak geri tırmandı.
“Simsar haklı; iş kızışacak... Ah, peşinde oldukları benim canım! Lüpen için ödül ha! Alçaklar!”
Gişeden geçip bir taksiye atladı.
“Rue Raynouard.”
Taksiyi Rue des Vignes’den iki yüz yarda uzakta durdurdu ve iki sokağın kesiştiği köşeye yürüdü. Doudeville’in orada olmadığını görünce çok şaşırdı.
“Tuhaf,” dedi Lüpen. “Saat on ikiyi geçti... Bu iş bana kuşkulu görünüyor.”
On dakika, yirmi dakika bekledi. Saat on iki buçukta hâlâ kimse gelmemişti. Daha fazla gecikmek tehlikeliydi. Sonuçta, Doudeville ve adamlarının gelmesi engellenmiş olsa bile, hizmetkârların yardımını da hesaba katmadan, Charolais, oğlu ve kendisi, yani Lüpen, saldırıyı püskürtmeye yeterdi.
Bunun üzerine ilerledi. Ama köşe duvarının gölgesinde saklanmaya çalışan iki adam gördü.
“Lanet olsun!” dedi. “Çetenin öncüleri, Dieudonne ile Tombul. Budala gibi geride kalmışım.”
Burada yine zaman kaybetti. Doğrudan yanlarına gidip onları etkisiz hâle mi getirmeliydi, sonra da kilitli olmadığını bildiği kiler penceresinden eve mi girmeliydi? En tedbirli yol buydu; üstelik Bayan Kesselbach’ı hemen alıp güvenli bir yere götürmesini de sağlayacaktı.
Evet, ama bu aynı zamanda planının boşa çıkması demekti; Louis de Malreich’in de aralarında bulunduğu bütün çeteyi tuzağa düşürmek için eline geçen bu görkemli fırsatı kaçıracaktı.
Birden evin öte yanlarından bir yerden düdük sesi geldi. Çetenin geri kalanı bu kadar çabuk mu gelmişti? Bahçeden bir saldırı mı başlayacaktı?
Ama önceden kararlaştırılmış işaretle iki adam pencereden tırmanıp gözden kayboldu.
Lüpen bir sıçrayışta balkona çıktı ve kilere atladı. Ayak seslerinden saldırganların bahçeye girdiğini anladı; ses o kadar belirgindi ki içi rahatladı: Charolais ile oğlu gürültüyü mutlaka duymuş olmalıydı.
Sonra yukarı çıktı. Bayan Kesselbach’ın yatak odası birinci sahanlıktaydı. Kapıyı çalmadan içeri girdi.
Odada gece lambası yanıyordu; Dolores’i kanepede, bayılmak üzere gördü. Yanına koşup onu kaldırdı ve cevap vermeye zorlayan buyurgan bir sesle sordu:
“Dinle... Charolais? Oğlu... Neredeler?”
Kekeleyerek cevap verdi:
“Ne demek istiyorsun?... Gittiler tabii!...”
“Ne, gittiler mi?”
“Bir saat önce... bana haber gönderdin... telefon mesajı...”
Yanında duran mavi kâğıt parçasını aldı ve okudu:
“İki gözcüyü hemen uzaklaştır... bütün adamlarımı da... Grand Hotel’de benimle buluşmalarını söyle. Korkma.”
“Lanet olsun! Buna inandın mı?... Peki ya hizmetkârların?”
“Gittiler.”
Pencereye gitti. Dışarıda bahçenin öte ucundan üç adam geliyordu.
Sokağa bakan bitişik odanın penceresinden kaldırımda iki kişi daha gördü.
Dieudonne’yi, Tombul’u, hele şimdi görünmeden ve korku salarak çevrede dolaşması gereken Louis de Malreich’i düşündü.
“Lanet olsun!” diye mırıldandı. “Galiba bu kez beni atlattılar!”
Bölüm etkileşimi
