Bölümler 17Şu an: X. Bölüm — Lüpen’in Büyük Planı
- 1 Bölüm I — Palace Oteli'ndeki Facia4.494 kelime
- 2 Iı. Bölüm — Mavi Kenarlı Etiket3.914 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — M. Lenormand Harekete Geçiyor3.309 kelime
- 4 Bölüm IV — Prens Sernıne İş Başında6.579 kelime
- 5 Bölüm V — Lenormand Görev Başında3.829 kelime
- 6 Vı. Bölüm — Mösyö Lenormand Yeniliyor4.201 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Parbury-rıbeıra-altenheım4.888 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Zeytin Yeşili Frak4.342 kelime
- 9 Ix. Bölüm5.822 kelime
- 10 X. Bölüm — Lüpen’in Büyük Planı2.715 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 Xı. Bölüm — Şarlman3.012 kelime
- 12 Xıı. Bölüm — İmparatorun Mektupları5.442 kelime
- 13 Xııı. Bölüm — Yedi Alçak4.587 kelime
- 14 Bölüm XIV — Siyahlı Adam4.385 kelime
- 15 Bölüm XV — Avrupa Haritası5.039 kelime
- 16 Xvı. Bölüm — Arsen Lüpen’in Üç Cinayeti5.426 kelime
- 17 Sonsöz — İntihar2.716 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
X. BÖLÜM
LÜPEN’İN BÜYÜK PLANI
Beklentilerinin aksine, M. Formerie’ye saldırmasının ardından Lüpen hiçbir sıkıntı yaşamadı.
Sorgu hâkimi iki gün sonra bizzat Santé’ye geldi ve biraz mahcup, yapmacık bir nezaketle, konuyu daha fazla takip etmeye niyeti olmadığını söyledi.
“Benim de yok,” diye karşılık verdi Lüpen.
“Ne demek istiyorsunuz?”
“Şunu demek istiyorum: Bu meseleyle ilgili basına hiçbir şey göndermeyeceğim, sizi gülünç duruma düşürebilecek hiçbir şey yapmayacağım, Sorgu Hâkimi. Skandalı kamuoyuna duyurmayacağıma söz veriyorum. İstediğiniz bu, değil mi?”
M. Formerie kızardı ve yanıt vermeden devam etti:
“Ancak bundan böyle sorgularınız burada yapılacak.”
“Yasa Lüpen için zahmete girmekte haklı!” dedi o beyefendi.
Doudeville’lerle neredeyse her gün yaptığı görüşmeleri kesintiye uğratan bu karar Lüpen’i rahatsız etmedi. İlk günden önlemini almış, Doudeville’lere gereken bütün talimatları vermişti. Hazırlıklar artık neredeyse tamamlandığına göre, yaşlı Steinweg’in anlattıklarından hemen yararlanmayı ve şimdiye dek aklına gelen en olağanüstü, en dahiyane planlardan biriyle özgürlüğünü kazanmayı umuyordu.
Haberleşme yöntemi basitti; hemen aklına gelmişti. Her sabah ona numaralı paketler içinde kâğıt veriliyordu. Lüpen bu kâğıtları zarf hâline getiriyor, her akşam katlanıp yapıştırılmış zarflar alınıp götürülüyordu. Paketinin hep aynı numarayı taşıdığını fark edince, bu tür işi seçmiş mahkûmlere numaralı paketlerin her zaman aynı sırayla dağıtıldığı sonucuna vardı. Deneyimi, haklı olduğunu gösterdi.
Doudeville’lerin, zarfları tedarik edip göndermekle görevli özel şirketin çalışanlarından birine rüşvet vermesi yeterliydi. Bunu kolayca başardılar. Bundan sonra Lüpen, başarısından emin olarak, kendisiyle arkadaşları arasında kararlaştırılan işaretin paketin en üstündeki kâğıtta belirmesini sakince bekleyecekti.
Altıncı gün sevinçle haykırdı:
“Nihayet!” dedi.
Saklandığı bir yerden küçük bir şişe çıkardı, mantarını açtı, içindeki sıvıyla işaret parmağının ucunu ıslattı ve parmağını paketteki üçüncü kâğıdın üzerinde gezdirdi.
Bir anda çizgiler belirdi; ardından harfler, sonra sözcükler ve cümleler.
Şunları okudu:
“Her şey yolunda. Steinweg serbest. Taşrada saklanıyor. Geneviève Ernemont sağlıklı. Hasta olan Bayan Kesselbach’ı görmek için sık sık Hôtel Bristol’e gidiyor. Pierre Leduc da her seferinde orada onunla buluşuyor. Aynı yolla yanıt ver. Tehlike yok.”
Böylece dışarıyla haberleşme kurulmuştu. Lüpen’in çabaları bir kez daha başarıya ulaşmıştı. Artık tek yapması gereken planını uygulamak ve hapishanesinin huzurlu yalnızlığında hazırladığı basın kampanyasını başlatmaktı.
Üç gün sonra Grand Journal’da şu birkaç satır yayımlandı:
“İyi haber alan kişilere göre, büyük şansölyenin içinde yer aldığı olayların yalnızca resmî tarihini anlatan Prens Bismarck’ın Anıları’ndan ayrı olarak, büyük ilgi uyandıracak bir dizi gizli mektup da var.
“Bu mektuplar kısa süre önce bulundu. Güvenilir kaynaklardan edindiğimiz bilgiye göre, neredeyse hemen yayımlanacaklar.”
Okurlarım, bu gizemli cümlelerin uygar dünyada nasıl yankı uyandırdığını, insanları nasıl yorumlara sürüklediğini, ne tür varsayımlar ortaya atıldığını ve özellikle Alman basınında nasıl bir tartışmaya yol açtığını hatırlayacaktır. Bu satırları kim yazdırmıştı? Söz konusu mektuplar neydi? Şansölyeye kim yazmıştı, yoksa mektupları ondan kim almıştı? Ölümünden sonra alınan bir intikam mıydı? Yoksa Bismarck’ın mektuplaştığı kişilerden birinin yaptığı bir düşüncesizlik miydi?
İkinci bir not, bazı konularda kamuoyunun fikrini belirledi; ama aynı zamanda heyecanı tuhaf bir düzeye çıkardı. Notta şöyle deniyordu:
“Grand Journal’ın Yayın Yönetmenine,
“Santé Sarayı,
“İkinci Bölüm, 14. Hücre.
“Sayın Efendim,
“Geçen salı günkü sayınızda, evvelsi akşam Santé’de dış politika üzerine verdiğim bir konferans sırasında ağzımdan çıkan birkaç söze dayanarak bir paragraf yayımladınız. Muhabirinizin paragrafı temel noktaların tümünde doğru olsa da küçük bir düzeltme gerektiriyor. Mektuplar gerçekten var ve ilgili hükümetin on yıldır kesintisiz biçimde onları aradığı düşünülürse olağanüstü önemlerini inkâr etmek mümkün değil. Ancak nerede saklandıklarını kimse bilmiyor; içeriklerinden tek bir sözcük bile bilen yok.
“Meşru meraklarını gidermeden önce halkı bir süre bekletirsem kimsenin bana gücenmeyeceğine inanıyorum. Gerçeğin peşine düşmek için gerekli bütün bilgilere sahip olmadığım bir yana, şu anki işlerim bu konuya dilediğim kadar zaman ayırmama izin vermiyor.
“Şimdilik söyleyebileceğim tek şey, ölmek üzere olan devlet adamının mektupları en sadık dostlarından birine emanet ettiği ve bu dostun bağlılığının ağır sonuçlarına katlanmak zorunda kaldığıdır. Sürekli gözetim, ev aramaları; ona hiçbir şey esirgenmedi.
“Bu heyecan verici gizemin dibine inebilecek konumda olan gizli polisimin en iyi iki ajanına, izi en başından sürmeleri için emir verdim.
“Saygılarımla, Sayın Efendim,
“En derin saygılarımla,
“Arsen Lüpen.”
Demek soruşturmayı yürüten Arsen Lüpen’di! İlk notta duyurulan komediyi ya da trajediyi hapishane hücresinden sahneye koyan oydu. Ne talih! Herkes sevinç içindeydi. Lüpen gibi bir sanatçıyla gösterinin hem renkli hem de şaşırtıcı olacağı kesindi.
Üç gün sonra Grand Journal’da Arsen Lüpen’den şu mektup yayımlandı:
“Sözünü ettiğim sadık dostun adını öğrendim. Bu kişi, Zweibrücken-Veldenz Büyük Dükalığı’nın hüküm süren (tahtından indirilmiş olsa da) hükümdarı Büyük Dük Hermann III’tü. Prens Bismarck’ın sırdaşıydı ve onunla tam bir dostluk içindeydi.
“Kont von W——, on iki adamın başında evinde enine boyuna arama yaptı. Arama hiçbir sonuç vermedi; yine de büyük dükün evrakları elinde bulundurduğu kanıtlandı.
“Onları nereye saklamıştı? Şu anda dünyada hiç kimsenin çözemeyeceği bir sorundu bu.
“Çözmek için yirmi dört saat süre istiyorum.
“Arsen Lüpen.”
Yirmi dört saat sonra da söz verdiği not yayımlandı:
“Ünlü mektuplar, Zweibrücken Büyük Dükalığı’nın başkenti Veldenz’deki feodal şatoda saklı. Şato, on dokuzuncu yüzyılda kısmen yıkılmış.
“Tam olarak nereye saklandılar? Mektuplar tam olarak neler söylüyor? Şimdi çözmeye çalıştığım iki bilmece bunlar; dört gün sonra çözümü yayımlayacağım.
“Arsen Lüpen.”
Belirtilen gün insanlar Grand Journal’ın nüshalarını kapıştı. Herkesin büyük hayal kırıklığına uğramasına rağmen, söz verilen bilgi yayımlanmadı. Ertesi gün ve ondan sonraki gün de sessizlik sürdü.
Ne olmuştu?
Emniyet Müdürlüğü’nde birinin ağzından kaçırmasıyla gerçek ortaya çıktı. Anlaşılan Santé’nin müdürüne, Lüpen’in yaptığı zarf paketleri aracılığıyla suç ortaklarıyla haberleştiği bildirilmişti. Hiçbir şey bulunamamıştı ama yine de o çekilmez mahkûmun tüm işlerini yasaklamanın en doğrusu olduğu düşünülmüştü.
Çekilmez mahkûm buna şöyle karşılık verdi:
“Artık yapacak işim olmadığına göre duruşmamla ilgilenebilirim. Avukatım Maître Quimbel’e haber verin lütfen.”
Doğruydu. O güne dek Maître Quimbel’le görüşmeyi reddeden Lüpen, şimdi onu görmeyi ve savunmasını hazırlamayı kabul etmişti.
Ertesi gün Maître Quimbel neşeli bir sesle Lüpen’in avukatlar odasına getirilmesini istedi. Yaşlı bir adamdı; gözlerini kocaman gösteren, çok kalın camlı gözlükler takıyordu. Şapkasını masaya koydu, evrak çantasını açtı ve hemen, önceden dikkatle hazırladığı bir dizi soruyu sormaya başladı.
Lüpen soruları son derece hazırcevap biçimde yanıtladı, hatta bir yığın ayrıntıyı kendiliğinden anlattı. Maître Quimbel de o konuştukça birbirine iğnelenmiş kâğıt şeritlerine not aldı.
“Yani diyorsunuz ki,” diye sürdürdü avukat, başı kâğıtlarının üzerine eğik halde, “o sırada…”
“O sırada şunu söylüyorum…” diye yanıtladı Lüpen.
Doğal, neredeyse fark edilmeyen bir dizi hareketle yavaş yavaş dirseklerini masaya dayadı. Kollarını azar azar indirdi, elini Maître Quimbel’in şapkasının altına kaydırdı, parmağını deri banda soktu ve şapka biraz büyük geldiğinde şapkacının deriyle astarın arasına yerleştirdiği, boyuna katlanmış kâğıt şeritlerden birini çıkardı.
Kâğıdı açtı. Doudeville’den, önceden kararlaştırılmış bir şifreyle yazılmış bir mesajdı:
“Maître Quimbel’in yanında ev hizmetçisi olarak işe girdim. Korkmadan aynı yolla yanıt verebilirsin.
“Zarf oyununu ele veren, katil L. M.’ydi. Bu hamleyi önceden görmüş olman iyi olmuş!”
Ardından Lüpen’in açıklamalarının yol açtığı bütün olayları ve yorumları ayrıntılarıyla bildiren bir rapor geldi.
Lüpen cebinden, talimatlarını içeren benzer bir kâğıt şeridi çıkardı; sessizce ötekinin yerine koyup elini geri çekti. Oyun tamamlanmıştı.
Lüpen’in Grand Journal’la yazışması hiç vakit kaybetmeden yeniden başladı.
“Sözümü tutamadığım için halktan özür dilerim. Santé Sarayı’ndaki posta düzeni içler acısı.
“Bununla birlikte, sona yaklaştık. Gerçeği tartışmasız biçimde kanıtlayan belgelerin tümü elimde. Şimdilik yayımlamayacağım. Yine de şunu söyleyeyim: Mektupların arasında, o sırada kendisini şansölyenin öğrencisi ve hayranı ilan eden, birkaç yıl sonra da o sıkıcı hocasından kurtulup tek başına ülkeyi yönetmeye yazgılı birinin şansölyeye yazdığı mektuplar da var.
“Yeterince açık konuştuğumu umuyorum.”
Ertesi gün de şu not yayımlandı:
“Mektuplar, merhum İmparator’un hastalığı sırasında yazılmış. Önemlerini kanıtlamak için başka bir şey söylememe gerek yok.”
Dört günlük sessizliğin ardından, bugün bile unutulmayan bir heyecana yol açan son not geldi:
“Soruşturmam bitti. Artık her şeyi biliyorum.
“Uzun uzun düşünerek saklanma yerinin sırrını çözdüm.
“Arkadaşlarım Veldenz’e gidiyor ve karşılarına çıkacak tüm engellere rağmen, gösterdiğim bir yoldan şatoya girecekler.
“Gazeteler, içeriğini şimdiden bildiğim mektupların fotoğraflarını yayımlayacak; ama ben metnin tamamını basmayı tercih ediyorum.
“Kesin ve kaçınılmaz olan bu yayım, tam iki hafta sonra, gelecek 22 Ağustos’ta gerçekleşecek.
“O zamana kadar susacak… bekleyeceğim.”
Grand Journal’a gönderilen yazılar gerçekten de bir süre kesildi; ama Lüpen arkadaşlarıyla, kendi aralarında dedikleri gibi, “şapka aracılığıyla” yazışmayı hiç bırakmadı. İşte bu kadar basitti! Tehlike yoktu. Maître Quimbel’in şapkasının Lüpen’e posta kutusu görevi gördüğünden kim şüphelenebilirdi ki?
Ünlü avukat, her gelişinde, yani iki üç günde bir, müvekkilinin mektuplarını sadakatle getiriyordu: Paris’ten, taşradan, Almanya’dan mektuplar… Doudeville bunların hepsini kısa biçime ve şifreli dile indirip sıkıştırıyordu. Bir saat sonra da Maître Quimbel, Lüpen’in talimatlarını yanında götürerek ağırbaşlı adımlarla oradan ayrılıyordu.
Bir gün Santé’nin müdürüne “L. M.” imzalı bir telefon mesajı geldi. Mesajda, Maître Quimbel’in büyük olasılıkla farkında olmadan Lüpen’e postacılık yaptığı söyleniyor ve saygıdeğer adamın ziyaretlerinin gözetlenmesi tavsiye ediliyordu. Müdür bunu Maître Quimbel’e anlattı; o da yanına genç meslektaşını almaya karar verdi.
Böylece Lüpen, bütün çabalarına, verimli hayal gücüne ve her yenilginin ardından tazelediği olağanüstü becerikliliğine rağmen, bir kez daha amansız düşmanının şeytani dehası yüzünden dış dünyayla bağlantısı kesilmiş halde buldu kendini. Hem de en kritik anda; hücresinden, kendisini korkunç biçimde ezip geçen birleşik güçlere karşı son kozunu oynadığı o ciddi dakikada.
13 Ağustos’ta, iki avukata dönük otururken dikkati, Maître Quimbel’in bazı kâğıtlarına sarılmış bir gazeteye takıldı.
Kocaman harflerle basılmış bir başlık gördü
“813”
Alt başlıklarsa şöyleydi:
“YENİ BİR CİNAYET
“ALMANYA’DA HEYECAN
“‘APOON’UN SIRRI ÇÖZÜLDÜ MÜ?”
Lüpen kederden bembeyaz kesildi. Altında şu satırları okudu:
“Baskıya girmek üzereyken sansasyon yaratacak iki telgraf aldık.
“Augsburg yakınlarında yaşlı bir adamın cesedi bulundu; boğazı bıçakla kesilmiş. Polis kurbanın kimliğini belirlemeyi başardı: Kesselbach davasında adı geçen Steinweg.
“Öte yandan, bir muhabir ünlü İngiliz hafiye Holmlock Shears’ın aceleyle Köln’e çağrıldığını bildiriyor. Orada İmparator’la buluşacak; ardından ikisi birlikte Veldenz Şatosu’na gidecek.
“Holmlock Shears’ın ‘APOON’un sırrını çözmeyi üstlendiği söyleniyor.
“Başarılı olursa, Arsen Lüpen’in son bir aydır böylesine tuhaf bir biçimde yürüttüğü anlaşılmaz kampanya acınası bir başarısızlıkla sonuçlanacak.”
Shears’la Lüpen arasında yapılacağı duyurulan düello, belki de halkın merakını hiç olmadığı kadar uyandırmıştı. Koşullar gereği görünmez, denebilirse adsız bir düelloydu bu; her şey karanlıkta olup bitecek, insanlar yalnızca sonuçlara bakarak hüküm verebilecekti. Yine de macerayı çevreleyen skandal ve bir kez daha karşı karşıya gelen, uzlaşmaz iki düşmanın ortaya koyduğu iddia yüzünden etkileyici bir düelloydu.
Üstelik söz konusu olan küçük kişisel çıkarlar, önemsiz hırsızlıklar ya da basit bireysel tutkular değil; üç büyük Batı ülkesinin siyasetini ilgilendiren ve dünya barışını bozabilecek, gerçekten dünya çapında önemli bir meseleydi.
İnsanlar kaygıyla bekliyordu; ama tam olarak neyi beklediklerini kimse bilmiyordu. Sonuçta hafiye düellodan zaferle çıkıp mektupları bulsa bunu kim öğrenecekti? Zaferini kanıtlamak için elinde ne olacaktı?
Genel olarak bütün umutlar Lüpen’e bağlanmıştı; çünkü o, yaptıklarına halkı tanık etmeyi alışkanlık edinmişti. Ne yapacaktı? Üzerine çöken korkunç tehlikeyi nasıl savuşturabilirdi? Tehlikenin farkında mıydı?
İnsanların kendilerine sordukları sorular bunlardı.
Hücresinin dört duvarı arasında, 14 numaralı mahkûm da aşağı yukarı aynı soruları kendine soruyordu; ama onu boş bir merak değil, gerçek bir huzursuzluk, dinmeyen bir kaygı yöneltiyordu. Eli kolu bağlı, iradesi ve zihni güçsüz kalmıştı; kendini bütünüyle, geri dönülmez biçimde yalnız hissediyordu. Yetenekli, becerikli, korkusuz, kahraman olması hiçbir işe yaramıyordu. Mücadele onsuz sürüyordu. Onun rolü bitmişti. Özgürlüğünü sağlayacak büyük makinenin bütün parçalarını birleştirmiş, yaylarını kurmuştu; makine, bir bakıma kendiliğinden çalışıp özgürlüğünü üretecekti. Ama şimdi yaptığı işi geliştirmek ya da denetlemek için tek bir hareket bile yapması mümkün değildi.
Belirlenen tarihte makine çalışmaya başlayacaktı. O zamana kadar, onun karşı koyma ya da engelleri kaldırma imkânı olmadan, binlerce terslik çıkabilir, binlerce engel belirebilirdi.
Lüpen hayatının en mutsuz saatlerini o günlerde geçirdi. Kendinden kuşku duyuyordu. Yaşamının bir hapishanenin dehşetinde sonsuza dek gömülüp kalacağını düşündü. Hesaplarında yanılmış olabilir miydi? Onu özgürlüğüne kavuşturacak olayın belirlenen tarihte gerçekleşeceğine inanmak çocukça değil miydi?
“Delilik!” diye haykırdı. “Akıl yürütmem yanlış… Böyle bir koşullar dizisinin bir araya gelmesini nasıl bekleyebilirim? Her şeyi mahvedecek küçücük bir ayrıntı çıkacak… Kaçınılmaz kum tanesi…”
Steinweg’in ölümü ve yaşlı adamın kendisine teslim edeceği belgelerin ortadan kaybolması onu pek kaygılandırmıyordu. Gerekirse belgeler olmadan da idare edebilirdi; Steinweg’in anlattığı birkaç sözden yola çıkarak, tahmin gücü ve doğuştan gelen zekâsıyla İmparator’un mektuplarının içeriğini yeniden kurabilir, zafere götürecek savaş planını hazırlayabilirdi. Ama şimdi savaş alanının tam ortasındaki Holmlock Shears’ı düşünüyordu: Mektupları arıyor, bulacak ve böylece sabırla kurduğu yapıyı yıkacaktı.
Bir de “öteki”ni düşünüyordu: acımasız düşmanı. Hapishanenin çevresinde pusuya yatmış, belki de içine gizlenmişti; Lüpen’in zihninin karanlıklarında henüz filizlenmeden en gizli planlarını bile seziyordu.
17 Ağustos!… 18 Ağustos!… 19’u!… İki gün daha… Daha doğrusu iki yüzyıl! Ah, bitmek bilmeyen dakikalar!…
Normalde böylesine sakin, kendine bütünüyle hâkim ve kendi eğlencesini yaratmakta böylesine becerikli olan Lüpen, bir an ateşli ve coşkulu, bir an çökkün; düşmana karşı güçsüz, her şeyden ve herkesten kuşkulanır halde, karamsardı.
20 Ağustos!…
Bir şeyler yapmak istiyor ama yapamıyordu. Ne yaparsa yapsın, felaket saatini öne alması imkânsızdı. Bu felaket gerçekleşecek ya da gerçekleşmeyecekti; ama Lüpen, son günün son saati son dakikasına kadar tükenmeden bunu kesin olarak bilemeyecekti. Ancak o zaman, planının kesinlikle başarısız olduğunu anlayacaktı.
“Kaçınılmaz başarısızlık,” diye tekrarlayıp duruyordu kendi kendine. “Başarı, fazlasıyla ince koşullara bağlı ve ancak fazlasıyla psikolojik yöntemlerle elde edilebilir… Silahlarımın değerini ve gücünü yanlış değerlendirdiğim kesin… Yine de…”
Umut yeniden doğdu. Şansını tarttı. Birden, şansı gerçek ve güçlü görünmeye başladı. Olay, öngördüğü gibi ve beklediği nedenlerle gerçekleşecekti. Kaçınılmazdı…
Evet, kaçınılmazdı. Tabii Shears saklanma yerini keşfetmezse…
Shears’ı yeniden düşündü; o anda engin bir umutsuzluk duygusu yine üzerine çöktü.
Son gün…
Kötü rüyalarla geçen bir gecenin ardından geç uyandı.
O gün ne sorgu hâkimini ne de avukatını gördü.
Öğleden sonra ağır ve kasvetli biçimde sürüklendi; ardından hücrelerin karanlık akşamı çöktü… Ateşler içindeydi. Kalbi göğsünde çan tokmağı gibi çarpıyordu.
Dakikalar da geri gelmemecesine akıp geçti…
Saat dokuzda, hiçbir şey. Saat onda, yine hiçbir şey.
Sinirleri yay kirişi gibi gerilmiş halde hapishanenin belirsiz seslerini dinliyor, aşılmaz duvarların ötesinden dışarıdaki hayattan sızabilecek her şeyi yakalamaya çalışıyordu.
Ah, zamanın akışını durdurabilmeyi ve kadere biraz daha mühlet verebilmeyi ne çok isterdi!
Ama neye yarardı? Her şey bitmemiş miydi?…
“Ah,” diye haykırdı, “delireceğim! Bütün bunlar bir an önce bitse… daha iyi olurdu. Baştan, başka türlü başlayabilirim. Başka bir şey deneyeceğim… ama böyle devam edemem, edemem…”
Başını ellerinin arasına aldı, bütün gücüyle sıktı; içine kapanıp bütün zihnini tek bir konuya verdi. Sanki bağımsızlığını ve servetini bağladığı o korkunç, akıllara durgunluk veren, kabul edilemez olayı kışkırtmak, sanki kendisi yaratmak istiyordu:
“Olmalı,” diye mırıldandı, “olmalı; hem de benim istediğim için değil, mantık bunu gerektirdiği için olmalı. Ve olacak… olacak…”
Yumruklarıyla kafasına vurdu; dudaklarından sayıklama sözleri döküldü…
Anahtarı kilitte gıcırdadı. Kendinden geçmiş halde koridordaki ayak seslerini duymamıştı; şimdi birden hücresine bir ışık huzmesi sızdı ve kapı açıldı.
İçeri üç adam girdi.
Lüpen hiç şaşırmadı.
Eşi görülmemiş mucize gerçekleşiyordu; bu, ona hemen doğal ve olağan, hakikat ve adaletle bütünüyle uyumlu göründü.
Ama gurur dalgası bütün benliğini kapladı. O anda kendi gücünün ve zekâsının farkına gerçekten varmıştı…
“Işığı yakayım mı?” diye sordu üç adamdan biri; Lüpen onun hapishane müdürü olduğunu anladı.
“Hayır,” diye karşılık verdi yanındakilerin en uzunu, yabancı aksanıyla. “Bu fener yeter.”
“Gideyim mi?”
“Göreviniz neyi gerektiriyorsa onu yapın, efendim,” dedi aynı adam.
“Polis müdüründen aldığım talimat, bütün isteklerinizi eksiksiz yerine getirmem.”
“Öyleyse, efendim, dışarı çıkmanız daha uygun olur.”
Bay Borély çıktı; kapıyı yarı açık bıraktı ve seslenildiğinde duyabileceği mesafede dışarıda bekledi.
Ziyaretçi, henüz konuşmamış olan adamla birkaç söz etti; Lüpen gölgede yüz hatlarını seçmek için boşuna uğraştı. Yalnızca geniş otomobil pelerinleri giymiş, kulak kapakları indirilmiş kasketler takan iki karaltı gördü.
“Arsen Lüpen siz misiniz?” diye sordu adam, fenerin ışığını dosdoğru yüzüne tutarak.
Gülümsedi:
“Evet, şu anda Santé Hapishanesi’nin ikinci koğuşundaki 14 numaralı hücrede tutuklu bulunan, Arsen Lüpen adıyla tanınan kişiyim.”
“Grand Journal’da,” diye sürdürdü ziyaretçi, “az çok hayal ürünü bir dizi not yayımlayan siz miydiniz? Bu notlarda sözde bir mektup koleksiyonundan söz ediliyor…”
Lüpen sözünü kesti.
“Affedersiniz efendim, ama bu konuşmayı sürdürmeden önce —açıkçası amacını pek anlayamadığım bu konuşmayı— kiminle konuşma şerefine eriştiğimi söylemenizi rica ederim.”
“Hiç gerek yok,” diye karşılık verdi yabancı.
“Kesinlikle gerekli,” dedi Lüpen.
“Neden?”
“Nezaket gereği, efendim. Siz benim adımı biliyorsunuz, ben sizinkini bilmiyorum; bu, görgü kurallarını hiçe saymak demektir, buna göz yumamam.”
Yabancı sabrını yitirdi:
“Hapishane müdürünün bizi buraya getirmiş olması bile…”
“Bay Borély’nin görgü kurallarını bilmediğini gösteriyor,” dedi Lüpen. “Bay Borély bizi birbirimize tanıştırmalıydı. Burada eşitiz, efendim: Üst ve asttan, bir mahkûmla onu görmeye tenezzül eden bir ziyaretçiden söz etmiyoruz. Burada iki adam var; bu iki adamdan birinin başında da çıkarması gereken bir şapka duruyor.”
“Şimdi bakın…”
“Dersi nasıl isterseniz öyle alın, efendim,” dedi Lüpen.
Yabancı yanına yaklaşıp konuşmaya çalıştı.
“Önce şapka,” dedi Lüpen, “şapka…”
“Beni dinleyeceksiniz!”
“Hayır.”
“Evet.”
“Hayır.”
İşler aptalca bir biçimde giderek sertleşiyordu. İkinci yabancı, yani sessiz kalan adam, elini arkadaşının omzuna koyup Almanca şöyle dedi:
“Onu bana bırak.”
“Ama anlaşmıştık…”
“Sus… ve git!”
“Seni yalnız mı bırakayım?”
“Evet.”
“Ya kapı?”
“Kapat ve git.”
“Ama bu adam… kim olduğunu biliyorsun. Arsen Lüpen…”
“Git!”
Öteki, alçak sesle söylene söylene çıktı.
“Kapıyı çek!” diye seslendi ikinci ziyaretçi. “Daha sert… Bütün gücünle!… İşte böyle…”
Sonra dönüp feneri aldı ve yavaşça kaldırdı:
“Kim olduğumu söyleyeyim mi?” diye sordu.
“Hayır,” diye karşılık verdi Lüpen.
“Neden?”
“Çünkü biliyorum.”
“Ah!”
“Beklediğim ziyaretçi sizsiniz.”
“Ben mi?”
“Evet, Majesteleri.”
Bölüm etkileşimi
