Bölümler 17Şu an: Bölüm V — Lenormand Görev Başında
- 1 Bölüm I — Palace Oteli'ndeki Facia4.494 kelime
- 2 Iı. Bölüm — Mavi Kenarlı Etiket3.914 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — M. Lenormand Harekete Geçiyor3.309 kelime
- 4 Bölüm IV — Prens Sernıne İş Başında6.579 kelime
- 5 Bölüm V — Lenormand Görev Başında3.829 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 Vı. Bölüm — Mösyö Lenormand Yeniliyor4.201 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Parbury-rıbeıra-altenheım4.888 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Zeytin Yeşili Frak4.342 kelime
- 9 Ix. Bölüm5.822 kelime
- 10 X. Bölüm — Lüpen’in Büyük Planı2.715 kelime
- 11 Xı. Bölüm — Şarlman3.012 kelime
- 12 Xıı. Bölüm — İmparatorun Mektupları5.442 kelime
- 13 Xııı. Bölüm — Yedi Alçak4.587 kelime
- 14 Bölüm XIV — Siyahlı Adam4.385 kelime
- 15 Bölüm XV — Avrupa Haritası5.039 kelime
- 16 Xvı. Bölüm — Arsen Lüpen’in Üç Cinayeti5.426 kelime
- 17 Sonsöz — İntihar2.716 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM V
LENORMAND GÖREV BAŞINDA
31 Mayıs sabahı bütün gazeteler, Lüpen’in Mösyö Lenormand’a gönderdiği mektupta haberci Jérôme’un o gün kaçacağını duyurduğunu okurlarına hatırlattı. Gazetelerden biri de o sırada durumu çok isabetli bir dille özetledi:
“Palace Oteli’ndeki korkunç katliam 17 Nisan’da yaşandı. O zamandan beri ne keşfedildi? Hiçbir şey.
“Üç ipucu vardı: sigara tabakası, L ve M baş harfleri ve otelin yazıhanesinde bırakılan giysi paketi. Bu ipuçlarından ne sonuç çıkarıldı? Hiç.
“Polisin, birinci katta kalan ve kuşkulu bir biçimde ortadan kaybolan ziyaretçilerden birinden şüphelendiği anlaşılıyor. Onu buldular mı? Kimliğini saptadılar mı? Hayır.
“Öyleyse facia, başından beri olduğu gibi gizemini koruyor; karanlık hâlâ aşılmaz.
“Tabloyu tamamlamak için, polis müdürüyle astı Mösyö Lenormand arasında anlaşmazlık çıktığı; başbakanın kendisini eskisi kadar güçlü biçimde desteklemediğini gören Lenormand’ın birkaç gün önce fiilen istifasını sunduğu söyleniyor. Edindiğimiz bilgilere göre Kesselbach soruşturması artık, Mösyö Lenormand’ın şahsi düşmanı olan hafiye teşkilatı başkan yardımcısı Mösyö Weber’in elinde.
“Kısacası, Lüpen’in yöntem, enerji ve kararlılığı temsil ettiği bir sırada ortalık kargaşa ve karmaşaya boğulmuş durumda.
“Bu olgulardan hangi sonuca varıyoruz? Kısaca şu: Lüpen, önceden bildirdiği üzere suç ortağını bugün, 31 Mayıs’ta kaçıracak.”
Bütün öteki gazetelerin de yinelediği bu sonuca halkın geneli de varmıştı. Tehdidin yüksek makamlarda önemsenmediğini sanmamak gerekir; çünkü polis müdürü ve hasta olduğu söylenen Mösyö Lenormand’ın yokluğunda hafiye teşkilatı başkan yardımcısı Mösyö Weber, hem Adalet Sarayı’nda hem de tutuklunun kapalı bulunduğu Santé Cezaevi’nde en sıkı önlemleri almıştı.
Sırf utanç yüzünden, Mösyö Formerie’nin her gün yaptığı sorgulamaları o gün askıya almaya cesaret edemediler; ama cezaevinden Palais Bulvarı’na kadar güzergâh boyunca sokaklar polis kuvvetleriyle adeta seferberlik düzeninde tutuldu.
Herkesi şaşkınlığa uğratarak 31 Mayıs geçti ve tehdit edilen kaçış gerçekleşmedi.
Yalnızca planı uygulamaya yönelik bir girişim oldu: Tutuklu nakil aracının geçtiği yol tramvay vagonları, omnibüsler ve yük arabalarıyla kapatıldı; ardından aracın tekerleklerinden biri açıklanamaz biçimde kırıldı. Fakat girişim bundan öteye gitmedi.
Demek ki Lüpen başarısız olmuştu. Halk neredeyse hayal kırıklığına uğradı; polis ise zaferini yüksek sesle ilan etti.
Ertesi gün, cumartesi, Saray’da ve gazete bürolarında inanılmaz bir söylenti yayıldı: Haberci Jérôme ortadan kaybolmuştu.
Bu mümkün müydü? Özel baskılar haberi doğrulasa da insanlar inanmayı reddetti. Ama saat altıda Dépêche du Soir’da yayımlanan bir not haberi resmîleştirdi:
“Arsène Lüpen’in imzaladığı şu iletiyi aldık. Lüpen’in kısa süre önce basına gönderdiği genelge uyarınca iliştirilen özel mühür, belgenin gerçekliğini doğruluyor:
“‘Dépêche du Soir’ın Yazı İşleri Müdürüne.
“Sayın Müdür,
“‘Dün sözümü tutamadığım için halktan özür dilemenizi rica ederim. Son anda 31 Mayıs’ın cumaya rastladığını hatırladım! Dostumu cuma günü serbest bırakabilir miydim? Bu sorumluluğu üstlenmeyi doğru bulmadım.
“‘Bu kez küçük olayın nasıl düzenlendiğini, alışılmış açık sözlülüğümle açıklamadığım için de özür dilemeliyim. Yöntemim öylesine ustaca ve basit ki açıklarsam her suçlunun aklına esmesinden korkuyorum. Konuşmakta özgür olduğum gün insanlar ne kadar şaşıracak! “Hepsi bu mu?” diye soracaklar. Hepsi bu; ama bunu akıl etmek gerekiyordu.
“‘İzin verin, Sayın Müdür,
“‘En derin saygılarımla,
“‘Arsène Lüpen.’”
Bir saat sonra Mösyö Lenormand telefonla arandı; başbakan Valenglay’in kendisini İçişleri Bakanlığı’nda görmek istediği bildirildi.
“Ne kadar iyi görünüyorsunuz, sevgili Lenormand! Ben de hasta olduğunuzu, odanızdan çıkmaya cesaret edemediğinizi sanıyordum!”
“Hasta değilim, Sayın Başkan.”
“Demek çadırınıza çekilip küsmüşsünüz!… Ama zaten hep huysuz biriydiniz.”
“Huysuz olduğumu kabul ederim, Sayın Başkan, ama küstüğümü değil.”
“Ama evde oturuyorsunuz! Lüpen de dostlarını kaçırmak için bundan yararlanıyor…”
“Onu nasıl durdurabilirdim?”
“Nasıl mı? Lüpen’in numarası apaçık ortadaydı. Her zamanki yöntemiyle kaçış tarihini önceden duyurdu; herkes buna inandı; göstermelik bir girişim düzenlendi; kaçış olmadı; ertesi gün, kimse bunu düşünmezken—fısss!—kuş uçup gitti.”
“Sayın Başkan,” dedi hafiye teşkilatı şefi ağırbaşlılıkla, “Lüpen öyle imkânlara sahip ki karar verdiği şeyi önlememiz mümkün değil. Kaçış matematiksel kesinlikteydi. Ben kenara çekilip… alayla karşı karşıya kalmayı başkalarına bırakmayı tercih ettim.”
Valenglay kıkırdadı:
“Doğrusu, Mösyö Polis Müdürü ile Mösyö Weber’in şu anda pek keyifli olamayacakları kesin… Ama sözün kısası, Mösyö Lenormand, bana açıklayabilir misiniz…”
“Bildiğimiz tek şey, kaçışın Adalet Sarayı’ndan gerçekleştiği, Sayın Başkan. Tutuklu cezaevi aracıyla getirildi ve Mösyö Formerie’nin odasına götürüldü. Mösyö Formerie’nin odasından çıktı ama Adalet Sarayı’ndan çıkmadı. Buna rağmen başına ne geldiğini kimse bilmiyor.”
“İnsanı şaşkına çeviriyor.”
“Gerçekten şaşkına çeviriyor.”
“Başka hiçbir şey keşfedilmedi mi?”
“Evet. Sorgu hâkimlerinin odalarına çıkan iç koridoru, eşi görülmemiş bir tutuklu, gardiyan, avukat ve kapıcı kalabalığı tıkamıştı; bu kişilerin hepsine aynı saatte hazır bulunmalarını bildiren sahte celpler gönderildiği anlaşıldı. Öte yandan, onları çağırdığı söylenen sorgu hâkimlerinden hiçbiri o gün odasında oturmuyordu; çünkü savcılıktan gönderilmiş sahte bildirimlerle Paris’in her yanına… hatta banliyölere yollanmışlardı.”
“Hepsi bu mu?”
“Hayır. İki belediye muhafızıyla bir tutuklunun avlulardan geçtiği görülmüş. Dışarıda onları bekleyen bir fayton varmış; üçü de binmiş.
“Peki varsayımınız, Lenormand; kanaatiniz…”
“Varsayımım şu, Sayın Başkan: İki belediye muhafızı, koridordaki kargaşadan yararlanıp üç gardiyanın yerini alan suç ortaklarıydı. Kanaatimse bu kaçışın ancak böylesine özel koşullar ve olguların böylesine tuhaf bir bileşimiyle başarıya ulaşabildiği; bu yüzden, suç ortaklığına ilişkin en düşük ihtimalli senaryoları bile kesin kabul etmemiz gerektiğidir. Üstelik Lüpen’in Saray’da bütün hesaplarımızı altüst eden bağlantıları var. Bakanlığınızda adamları var. Emniyet Müdürlüğü’nde adamları var. Çevremde adamları var. Kendi emrimdeki teşkilattan bin kat daha zeki, cesur, çok yönlü ve kıvrak bir hafiye örgütü bu; korkunç bir teşkilat.”
“Buna katlanıyor musunuz, Lenormand?”
“Hayır, katlanmıyorum.”
“Öyleyse soruşturmanın başından beri neden bu kadar ağırdan aldınız? Lüpen’e karşı ne yaptınız?”
“Mücadele için hazırlık yaptım.”
“Öyle mi, harika! Siz hazırlanırken o harekete geçmiş.”
“Ben de.”
“Peki bir şey biliyor musunuz?”
“Epey çok şey biliyorum.”
“Ne? Anlatın!”
Mösyö Lenormand bastonuna dayanarak geniş odada düşünceli adımlarla biraz dolaştı. Sonra Valenglay’nin karşısına oturdu, zeytin yeşili ceketinin yakalarını parmak uçlarıyla düzeltti, gözlüğünü burnuna yerleştirdi ve açıkça konuştu:
“Sayın Başkan, elimde üç koz var. Birincisi, Arsène Lüpen’in şu anda hangi adla saklandığını, Haussmann Bulvarı’nda yaşarken yardımcılarını her gün kabul edip çetesini yeniden kurup yönettiği adı biliyorum.”
“Öyleyse Tanrı aşkına neden tutuklamıyorsunuz?”
“Bu bilgileri ancak daha sonra edindim. Prens—ona Prens Falan diyelim—ortadan kayboldu. Başka işleri için yurt dışında.”
“Ya geri dönmezse…”
“İşgal ettiği mevki ve Kesselbach soruşturmasına kendini nasıl kaptırdığı, aynı adla geri dönmesini gerektiriyor.”
“Yine de…”
“Sayın Başkan, ikinci kozuma geliyorum. Sonunda Pierre Leduc’u buldum.”
“Olacak şey değil!”
“Daha doğrusu, onu Lüpen buldu; ortadan kaybolmadan önce Paris yakınlarında küçük bir villaya yerleştirdi.”
“Hay Allah! Ama bunu nasıl öğrendiniz…”
“Çok kolay! Lüpen, Pierre Leduc’u gözetleyip korumaları için iki suç ortağını yanına yerleştirmiş. O suç ortaklarıysa en büyük gizlilik içinde çalıştırdığım iki dedektifim; iki kardeş. İlk fırsatta onu bana teslim edecekler!”
“Aferin size! Demek…”
“Demek ki ünlü Kesselbach sırrını çözmeye çalışan herkesin çabalarının odağında, tabiri caizse, Pierre Leduc var. Er ya da geç, Pierre Leduc sayesinde önce üçlü cinayetin failini yakalayacağım; çünkü bu alçak, devasa bir planı uygularken Mösyö Kesselbach’ın yerine geçmişti ve Mösyö Kesselbach’ın o planı gerçekleştirebilmek için Pierre Leduc’u bulması gerekiyordu. İkinci olarak da Arsène Lüpen’i yakalayacağım; çünkü Arsène Lüpen de aynı amacın peşinde.”
“Harika! Pierre Leduc, düşmana attığınız yem.”
“Balık yemi yutuyor, Sayın Başkan. Az önce, subaylarımın koruması altındaki Pierre Leduc’un yaşadığı küçük villanın çevresinde kuşkulu birinin dolandığı haberini aldım. Dört saat içinde orada olacağım.”
“Üçüncü kozunuz ne, Lenormand?”
“Sayın Başkan, dün Mösyö Rudolf Kesselbach’a hitaben bir mektup geldi; mektuba el koydum…”
“El koydunuz, öyle mi? İlerleme kaydediyorsunuz!”
“Evet, mektuba el koydum, açtım ve kendime sakladım. İşte burada. İki ay önce yazılmış. Cape Town damgası taşıyor ve şu sözleri içeriyor: ‘Sevgili Rudolf, 1 Haziran’da Paris’te olacağım; sen bana yardım ettiğinde ne kadar perişan durumdaysam yine öyleyim. Ama sana anlattığım Pierre Leduc meselesinden çok umutluyum. Ne tuhaf bir hikâye! Sözünü ettiğim adamı buldun mu? Durum nedir? Öğrenmek için sabırsızlanıyorum.’ Mektubun altında ‘Steinweg’ imzası var. 1 Haziran,” diye sürdürdü Mösyö Lenormand, “bugün. Müfettişlerimden birine bu Steinweg’i bulmasını söyledim. Başaracağından kuşkum yok.”
“Benim de, hiç kuşkum yok,” diye haykırdı Valenglay yerinden kalkarken. “Sizden bin kez özür dilerim, sevgili Lenormand. Alçakgönüllülükle itiraf ediyorum: Sizi tamamen gözden çıkarmak üzereydim! Yarın polis müdürüyle Mösyö Weber’i kabul edecektim.”
“Bunu biliyordum, Sayın Başkan.”
“İmkânsız!”
“Bunun için kendimi bu kadar zahmete sokar mıydım? Artık harekât planımı görüyorsunuz. Bir yandan katili er ya da geç yakalayacağım tuzaklar kuruyorum. Pierre Leduc ya da Steinweg onu ellerime teslim edecek. Öte yandan Arsen Lüpen’in peşindeyim. Adamlarından ikisi benim hesabıma çalışıyor; oysa onları en sadık yardımcıları sanıyor. Üstelik benim için çalışıyor, çünkü o da benim gibi üçlü cinayetin failinin peşinde. Ne var ki beni atlattığını sanıyor; oysa onu atlatan benim. Böylece başarıya ulaşacağım, ama tek bir koşulla…”
“Nedir o?”
“Bana serbest hareket etme olanağı tanınması ve sabırsızlanmaya başlayan halkı ya da aleyhimde entrika çeviren üstlerimi dert etmeden, anın gerektirdiği gibi davranmama izin verilmesi.”
“Kabul.”
“Öyleyse Sayın Başkan, birkaç gün içinde ya zafer kazanmış olacağım… ya da ölmüş.”
Saint-Cloud’da. Yüksekçe bir tepenin en üst noktalarından birinde, pek uğranmayan bir yolda küçük bir villa.
Gece saat on birdi. Mösyö Lenormand arabasını Saint-Cloud’da bırakıp yolda temkinli adımlarla ilerledi. Bir gölge belirdi.
“Sen misin, Gourel?”
“Evet, şef.”
“Doudeville kardeşlere geleceğimi söyledin mi?”
“Evet, odanız hazır; yatıp uyuyabilirsiniz… Tabii bu gece Pierre Leduc’u kaçırmaya kalkışmazlarsa. Doudeville’lerin gördüğü adamın davranışları düşünülünce buna şaşırmam.”
Bahçeyi geçtiler, sessizce eve girip birinci kata çıktılar. Jean ve Jacques Doudeville kardeşler oradaydı.
“Prens Sernine’den haber var mı?” diye sordu Lenormand.
“Yok, şef.”
“Pierre Leduc ne yapıyor?”
“Bütün gün ya zemin kattaki odasında sırtüstü yatıyor ya da bahçede. Bizi görmeye hiç çıkmıyor.”
“İyileşiyor mu?”
“Epey. Dinlenmek görünüşünü çok değiştirdi.”
“Lüpen’e bütünüyle bağlı mı?”
“Daha doğrusu Prens Sernine’e; ikisinin aynı kişi olduğundan şüphelenmiyor. En azından öyle sanıyorum. Onun ne düşündüğünü bilmek zor. Hiç konuşmuyor. Ah, tuhaf biridir! Onu neşelendirmeyi, konuşturmayı, hatta güldürmeyi başarabilen tek bir kişi var. Garches’tan genç bir kız; Prens Sernine onu Pierre’le tanıştırmış. Adı Geneviève Ernemont. Buraya üç kez geldi… bugün de buradaydı.” Şakacı bir tavırla ekledi: “Galiba aralarında biraz flört dönüyor… Prens Sernine’le Bayan Kesselbach’ınki gibi… Anlaşılan kıza kur yapıyor! Şu şeytan Lüpen!”
Mösyö Lenormand cevap vermedi. Ama önem vermiyormuş gibi göründüğü bütün bu ayrıntıları, gerektiğinde bunlardan mantıklı sonuçlar çıkarmak üzere belleğinin bir köşesine kaydettiği açıktı. Bir puro yaktı, içmeden ağzında çiğnedi, yeniden yaktı ve yere attı.
İki üç soru daha sordu, sonra üstündekileri çıkarmadan yatağına uzandı:
“En ufak bir şey olursa beni uyandırın… Yoksa gece boyunca uyuyacağım… Hepiniz görev yerlerinize gidin.”
Ötekiler odadan çıktı.
Bir saat geçti, ardından iki saat.
Birden Mösyö Lenormand birinin kendisine dokunduğunu hissetti; Gourel ona seslendi:
“Kalkın, şef; kapıyı açmışlar.”
Bir kişi mi, iki mi?”
“Yalnız birini gördüm… Tam o sırada ay çıktı… Çitin dibine çömeldi.”
“Doudeville kardeşler nerede?”
“Onları arkadan dışarı gönderdim. Vakti gelince kaçış yolunu kesecekler.”
Gourel, Mösyö Lenormand’ın elinden tutup onu aşağıya, ardından da karanlık küçük bir odaya götürdü:
“Kımıldamayın, şef; Pierre Leduc’un giyinme odasındayız. Yatağının bulunduğu bölmenin kapısını açıyorum… Korkmayın… Her akşam aldığı veronalı aldı… Onu hiçbir şey uyandıramaz. Buradan gelin… İyi bir saklanma yeri, değil mi?… Şunlar yatağının perdeleri… Buradan pencereyi ve pencereyle yatak arasındaki odanın bütün bölümünü görebilirsiniz.”
Pencere kanadı açıktı; içeri belirsiz bir ışık süzülüyordu. Ay bulutların örtüsünü araladığında bu ışık zaman zaman iyice belirginleşiyordu. İki adam gözlerini boş pencere çerçevesinden ayırmıyordu; bekledikleri olayın o yönden geleceğinden emindiler.
Hafif, gıcırtılı bir ses…
“Bahçe ızgarasına tırmanıyor,” diye fısıldadı Gourel.
“Yüksek mi?”
“Bir metre seksen santim kadar.”
Gıcırtı daha belirginleşti.
“Git, Gourel,” diye mırıldandı Mösyö Lenormand. “Doudeville’leri bul, duvarın dibine geri getir ve buradan aşağı inmeye kalkışanın yolunu kes.”
Gourel gitti. Aynı anda pencere hizasında bir baş belirdi. Ardından bir bacak balkona atıldı. Mösyö Lenormand, orta boydan kısa, ince yapılı, koyu renkler giyinmiş ve başı açık bir adam seçebildi.
Adam dönüp balkondan eğildi ve kendisini tehdit eden bir tehlike olmadığından emin olmak istercesine birkaç saniye boşluğa baktı. Sonra eğilip yere boylu boyunca uzandı. Kımıldamıyor gibiydi. Fakat az sonra Mösyö Lenormand, çevresindeki karanlıktan daha da koyu görünen gölgesinin ilerleyip yaklaştığını fark etti.
Yatağa ulaştı.
Mösyö Lenormand adamın soluğunu duyabildiğini sanıyordu; aynı anda, karanlığı ateşten oklar gibi delen ve sanki o karanlığın içini görebilen keskin, ışıl ışıl gözlerini seçer gibi oldu.
Pierre Leduc derin bir iç çekip öbür yanına döndü.
Yeniden sessizlik…
Adam, belli belirsiz hareketlerle yatağın yanından süzülmüştü. Şimdi koyu silueti, yere kadar sarkan çarşafların beyazlığı önünde beliriyordu.
Mösyö Lenormand kolunu uzatsa ona dokunabilirdi. Bu kez, uyuyan adamın soluğuyla dönüşümlü gelen nefes alışını açıkça ayırt etti; bir de kalp atışını duyduğunu sandı.
Birden bir ışık parladı… Adam el fenerinin düğmesine basmıştı. Pierre Leduc’un yüzü ışığa boğulurken adam gölgede kaldı; Mösyö Lenormand yüzünü göremedi.
Gördüğü tek şey, aydınlıkta parlayan bir şeydi; ürperdi. Bu bir bıçak ağzıydı. Hançerden çok ince, sivri uçlu bir stileyi andıran bıçağın, Bay Kesselbach’ın sekreteri Chapman’ın cesedinin yanında bulduğu silahla aynı olduğuna kanaat getirdi.
Adama atılmamak için bütün iradesini kullanarak kendini tuttu. Önce adamın ne yapmaya geldiğini öğrenmek istiyordu.
El havaya kalkmıştı. Vuracak mıydı? Mösyö Lenormand darbeyi durdurmak için aradaki mesafeyi hesapladı… Hayır, öldürücü bir hareket değildi bu; tedbir amaçlıydı. El ancak Pierre Leduc kımıldar ya da seslenmeye kalkarsa inecekti. Adam eğilip sanki bir şeyi inceliyormuş gibi uyuyan kişinin üzerine doğru uzandı.
“Sağ yanağı,” diye düşündü Mösyö Lenormand. “Sağ yanağındaki yara izi… Gerçekten Pierre Leduc olduğundan emin olmak istiyor.”
Adam biraz yana dönmüştü; yalnız omuzları görünüyordu. Ama giysileri, paltosu o kadar yakındı ki Mösyö Lenormand’ın saklandığı perdeleri sıyırıyordu.
“Bir kez kımıldasa,” diye düşündü başhafiye, “bir an korkuya kapılsa, onu kıskıvrak yakalarım.”
Ama incelemesine kendini kaptıran adam kımıldamıyordu. Sonunda hançeri el fenerini tuttuğu eline aldı ve çarşafı önce çok az, sonra biraz daha, ardından iyice kaldırdı; uyuyan adamın sol kolu açığa çıktı, eli göründü. Fenerin ışığı elin üzerine vurdu. Parmaklar açıktı. Serçe parmağı ikinci boğumundan kesilmişti.
Pierre Leduc yeniden kımıldadı. Işık hemen söndürüldü; adam bir an yatağın yanında dimdik, hareketsiz kaldı. Vurmaya karar verecek miydi? Mösyö Lenormand, kolayca önleyebileceği ama son saniyeye kadar engellemek istemediği suçun ıstırabını yaşadı.
Uzun, çok uzun bir sessizlik oldu. Birden bir kolun kalktığını gördü, daha doğrusu gördüğünü sandı. İçgüdüyle harekete geçip elini uyuyan adamın üzerine uzattı. Bu sırada adama çarptı.
Boğuk bir çığlık. Adam boşluğa yumruk savurdu, gelişigüzel kendini savunup pencereye doğru kaçtı. Ama Mösyö Lenormand üzerine atılmış, kollarını omuzlarına dolamıştı.
Adamın hemen gevşediğini hissetti; ondan daha zayıf olduğu için Lenormand’ın ellerinde çaresizdi. Boğuşmaktan kaçınmaya, kollarının arasından sıyrılmaya çalışıyordu. Lenormand bütün gücünü kullanarak adamı göğsüne bastırdı, iki büklüm etti ve sırtüstü yere yatırdı.
“Ah, yakaladım onu, yakaladım!” diye zafer kazanmışçasına mırıldandı.
O korkunç suçluyu, ağza alınmaz canavarı karşı konulmaz pençesinde tutmak ona tarifsiz bir sevinç veriyordu. Adamın canlı bedeninin titrediğini hissediyordu; öfke ve umutsuzluk içindeki ikisinin yaşamı birbirine karışmış, solukları birleşmişti:
“Kimsin sen?” diye sordu. “Kimsin?… Konuşmak zorundasın…”
Düşmanının bedenini daha da sıkı kavradı; çünkü bedenin kollarının arasında küçüldüğünü, yok olduğunu sanıyordu. Daha sıkı… daha da sıkı kavradı…
Birden tepeden tırnağa ürperdi. Boğazında minicik bir batma hissetmişti; hâlâ da hissediyordu… Öfkeden kavrayışını daha da sıkılaştırdı; acı arttı! Adamın bir kolunu kıvırmayı başarıp elini göğsüne kaydırdığını ve hançeri dik tutmuş olduğunu fark etti. Kolunu oynatamıyordu, doğru; ama Mösyö Lenormand onu ne kadar sıkı kavrarsa hançerin ucu da açıkta kalan ete o kadar derin giriyordu.
Ucundan kaçmak için başını biraz geriye attı; uç hareketini izledi ve yara genişledi.
Sonra kımıldamadı; üç cinayeti ve derisini delen o küçücük çelik iğnenin simgelediği bütün dehşet verici, korkunç ve kehanet gibi şeyleri hatırladı. İğne şimdi de amansızca ilerliyordu…
Birden adamı bıraktı ve geriye sıçradı. Hemen yeniden saldırıya geçmeye çalıştı, ama artık çok geçti. Adam bacaklarını pencere pervazına attı ve atladı.
“Dikkat et, Gourel!” diye bağırdı; Gourel’in orada olduğunu, kaçanı yakalamaya hazır beklediğini biliyordu.
Pencereden dışarı eğildi. Çakıl taşlarının ezilme sesi… İki ağacın arasında bir gölge, kapının çarpması… Başka hiçbir ses yoktu… Kimse müdahale etmedi…
Pierre Leduc’u aklına bile getirmeden seslendi:
“Gourel!… Doudeville!”
Yanıt yoktu. Gece kırsalının derin sessizliği…
İstemese de üçlü cinayeti, çelik hançeri düşünmeye devam etti. Ama hayır, olanaksızdı; adamın yolu açık bulmuşken vuracak zamanı olmamış, buna gerek bile kalmamıştı.
Mösyö Lenormand da pencereden atladı, el fenerini yakıp yerde yatan Gourel’i tanıdı:
“Lanet olsun!” diye küfretti. “Onu öldürdülerse bunun bedelini ağır ödeyecekler.”
Ama Gourel ölmemişti, yalnızca sersemlemişti. Birkaç dakika sonra kendine gelip homurdandı:
“Yalnızca yumruk attı, şef… Tam göğsüme inen bir yumruk. Ama ne adammış!”
“Demek iki kişilerdi?”
“Evet; biri küçük yapılıydı, yukarı çıktı. Öteki de ben gözetlerken hazırlıksız yakaladı.”
“Doudeville’ler nerede?”
“Görmedim.”
Kardeşlerden Jacques kapının yakınında, çenesine aldığı yumruktan kanlar içinde bulundu; öteki biraz daha ilerideydi, göğsüne aldığı darbenin ardından soluğu kesilmişti.
“Ne oldu? Neler yaşandı?” diye sordu Mösyö Lenormand.
Jacques, kardeşiyle birlikte bir adama çarptıklarını, adamın onlar savunmaya fırsat bulamadan ikisini de etkisiz hâle getirdiğini söyledi.
“Yalnız mıydı?”
“Hayır; yanımızdan geçerken yanında kendisinden kısa bir arkadaşı vardı.”
“Sana vuran adamı tanıdın mı?”
“Omuzlarının genişliğine bakılırsa Palace Oteli’ndeki İngiliz olabilir diye düşündüm; otelden ayrılıp izini kaybettiğimiz adam.”
“Binbaşı mı?”
“Evet, Binbaşı Parbury.”
Bir süre düşündükten sonra Mösyö Lenormand şöyle dedi:
“Hiç kuşku yok. Kesselbach olayında iki kişilerdi: cinayetleri işleyen hançerli adam ve suç ortağı binbaşı.”
“Prens Sernine de böyle düşünüyor,” diye mırıldandı Jacques Doudeville.
“Bu gece de yine onlar,” diye sürdürdü başhafiye. “Aynı ikili.” Ardından ekledi: “Daha iyi. İki suçluyu yakalama olasılığı, birini yakalama olasılığından yüz kat fazla.”
Mösyö Lenormand adamlarıyla ilgilendi, onları yatırdı; saldırganların bir şey düşürüp düşürmediğini ya da iz bırakıp bırakmadığını araştırdı. Hiçbir şey bulamadı ve yeniden kendi yatağına döndü.
Sabah, Gourel ile Doudeville kardeşler yaralarından hiç etkilenmemiş görünüyordu. Lenormand, iki kardeşe çevreyi didik didik aramalarını söyledi; kendisi de işleri hızlandırıp emirlerini vermek için Gourel’le birlikte Paris’e yola çıktı.
Bürosunda öğle yemeğini yedi. Saat ikide sevindirici bir haber aldı. En iyi dedektiflerinden Dieuzy, Marsilya’dan gelen trenden inen Alman Steinweg’i, Rudolf Kesselbach’ın mektuplaştığı kişiyi yakalamıştı.
“Dieuzy orada mı?”
“Evet, şef,” dedi Gourel. “Alman’la birlikte burada.”
“İkisini de içeri getirin.”
Tam o sırada telefon çaldı. Arayan, Garches postanesinden konuşan Jean Doudeville’di. Konuşma uzun sürmedi:
“Sen misin, Jean? Bir haber var mı?”
“Evet, şef. Binbaşı Parbury…”
“Eee?”
“Onu bulduk. İspanyol olmuş, tenini de koyulaştırmış. Az önce gördük. Garches’taki ücretsiz okula giriyordu. Onu o genç hanım karşıladı… Hani Prens Sernine’i tanıyan kız, Geneviève Ernemont.”
“Lanet olsun!”
Mösyö Lenormand ahizeyi bıraktı, şapkasını kaptı, koridora fırladı; Dieuzy ile Alman’a rastlayınca saat altıda bürosunda olmalarını söyledi. Merdivenlerden koşarak indi; peşine takılan Gourel ve yolda yanlarına katılan iki müfettişle bir taksiye atladı:
“Garches’a olabildiğince çabuk… Sana on frank!”
Parc de Villeneuve’ün biraz önünde, okula giden yolun sapağında arabayı durdurdu. Jean Doudeville onu bekliyordu ve hemen seslendi:
“On dakika önce yolun öteki ucundan sıvıştı.”
“Yalnız mı?”
“Hayır, kızla birlikte.”
Mösyö Lenormand Doudeville’i yakasından tuttu:
“Alçak! Gitmesine izin verdin! Oysa yapman gereken… yapman gereken…”
“Kardeşim peşinde.”
“Bunun bize ne faydası olacak! Kardeşini de bıçaklar. İkiniz de onun dengi değilsiniz!”
Taksinin direksiyonuna kendisi geçti; tekerlek izlerini ve yolun iki yanındaki çalıları umursamadan kararlılıkla dar yola daldı. Çok geçmeden bir köy yoluna çıktılar. Bu yol onları beş yolun birleştiği bir kavşağa götürdü. Mösyö Lenormand hiç duraksamadan soldaki Saint-Cucufa yolunu seçti. Gölün kıyısına inen yokuşun başında, öteki Doudeville kardeşle karşılaştılar; kardeş bağırdı:
“Bir faytonun içindeler… Yarım mil ilerideler.”
Başhafiye durmadı. Arabayı yokuş aşağı uçurdu, virajları hızla döndü, gölün çevresini dolaştı ve birden zafer sevinciyle haykırdı. Tam karşılarında yükselen küçük tepenin üstünde bir faytonun körüğünü görmüştü.
Ne yazık ki yanlış yola sapmıştı ve arabayı geri almak zorunda kaldı. Yolların ayrıldığı yere vardığında fayton hâlâ oradaydı, durmuş bekliyordu. Tam arabayı döndürürken bir kızın faytondan atladığını gördü. Basamakta bir adam belirdi. Kız kolunu uzattı. İki el silah sesi duyuldu.
Kuşkusuz iyi nişan alamamıştı; çünkü körüğün öteki yanından bir baş uzandı. Motorlu taksiyi gören adam, atını kırbaçla şiddetle kamçıladı; at dörtnala kalktı. Bir sonraki anda yolun kıvrımı faytonu gözden sakladı.
Mösyö Lenormand birkaç saniyede arabayı döndürüp yokuşu dosdoğru çıktı, durmadan kızın yanından geçti ve cesurca geri döndü. Kendini, sık ağaçların arasından aşağı inen, dik ve çakıllı bir orman yolunda buldu. Bu yolda ancak çok yavaş ve son derece dikkatli ilerlenebilirdi. Ama umurunda mıydı! Yirmi adım önünde, iki tekerlekli bir tür cabriolet olan fayton taşların üzerinde sarsılarak ilerliyordu. Onu çeken at, daha doğrusu geride tutan at, yalnızca dikkatle ilerlemeyi, yolunu yoklayıp risk almamayı biliyordu. Korkacak bir şey yoktu; kaçış imkânsızdı.
İki araç yokuş aşağı sarsıla sarsıla ilerledi. Bir ara öylesine yaklaştılar ki Mösyö Lenormand adamlarıyla birlikte inip koşmayı düşündü. Ama böylesine dik bir yokuşta frene basmanın tehlikesini fark etti ve avını gözünün önünde, elinin altında tutan biri gibi düşmanı yakından izleyerek yoluna devam etti…
“Yakaladık şef, yakaladık!” diye mırıldandı müfettişler; beklenmedik kovalamacanın heyecanına kapılmışlardı.
Aşağıda yol düzleşip Seine’e, Bougival yönüne uzanıyordu. Düzlüğe varınca at acele etmeden, yolun ortasından tırısa kalktı.
Taksiyi şiddetli bir hamle sarstı. Araba tekerlekleri üzerinde gitmek yerine, sıçrayan bir ceylan gibi atılarak ilerliyor gibiydi. Yol kenarındaki yamaçtan kayıp önüne çıkan her şeyi ezmeye hazır hâlde faytona yetişti, onunla yan yana geldi ve önüne geçti…
Mösyö Lenormand’ın küfrü… Öfkeli haykırışlar… Fayton boştu!
Fayton boştu. At, dizginler sırtında, çevredeki bir hanın ahırına dönüyor olmalıydı; günlüğüne kiralandığı yere doğru sakince ilerliyordu…
Başhafiye içindeki öfkeyi bastırıp yalnızca şunu söyledi:
“Binbaşı, inişin başında faytonu gözden kaybettiğimiz o birkaç saniyede atlamış olmalı.”
“Ormanı taramamız yeter, şef; kesin…”
“Eli boş dönersiniz. Herif şimdiye çoktan uzaklaşmıştır. Bir günde iki kez yakalanacak adamlardan değil. Ah, kahretsin, kahretsin!”
Macerasından görünüşe göre hiç etkilenmemiş olan genç kızın yanına döndüler. Kız, Jacques Doudeville’le birlikteydi. Mösyö Lenormand kendini tanıttı, onu evine bırakmayı teklif etti ve hemen İngiliz binbaşı Parbury hakkında sorular sordu.
Kız şaşkınlığını dile getirdi:
“O ne İngiliz ne de binbaşı; adı da Parbury değil.”
“Öyleyse adı ne?”
“Juan Ribeira. Fransız okullarının işleyişini incelemesi için hükümeti tarafından gönderilmiş bir İspanyol.”
“Nasıl isterseniz. Adı ve milliyeti önemli değil. Aradığımız kişi o. Onu uzun zamandır tanıyor musunuz?”
“Aşağı yukarı iki haftadır. Garches’ta kurduğum bir okulun varlığını duymuş; öğrencilerimin ilerlemesini zaman zaman gözlemleyebilmesi koşuluyla bana yıllık ödenek vermeyi önerecek kadar okulda yürüttüğüm denemeyle ilgilendi. Reddetmeye hakkım yoktu…”
“Elbette yoktu; ama tanıdıklarınıza danışmalıydınız. Prens Sernine dostunuz değil mi? Akıl danışılacak bir adamdır.”
“Ona çok güvenirim; ama şu anda yurt dışında.”
“Adresini bilmiyor muydunuz?”
“Hayır. Hem ona ne diyebilirdim ki? O beyefendi çok iyi davrandı. Ancak bugün… Ama bilmiyorum, eğer…”
“Rica ederim matmazel, açıkça konuşun. Bana da güvenebilirsiniz.”
“Şey, Mösyö Ribeira az önce geldi. Bougival’da kısa süreliğine bulunan bir Fransız hanımın onu gönderdiğini söyledi. Bu hanımın küçük bir kızı varmış; eğitimini bana emanet etmek istiyormuş ve gecikmeden kendisini görmeye gitmemi rica ediyormuş. Her şey son derece doğal görünüyordu. Üstelik bugün tatildi ve Mösyö Ribeira yolun sonunda kendisini bekleyen bir fayton kiralamıştı; ben de onunla gitmeyi kabul etmekte sakınca görmedim.”
“Peki, sonuçta amacı neymiş?”
Kız kızardı ve şöyle dedi:
“Beni kaçırmakmış, hepsi bu. Yarım saat sonra itiraf etti…”
“Onun hakkında hiçbir şey bilmiyor musunuz?”
“Hayır.”
“Paris’te mi yaşıyor?”
“Öyle sanıyorum.”
“Size hiç mektup yazdı mı? Elinde onun el yazısıyla yazılmış birkaç satır, geride bıraktığı ve bize ipucu olabilecek herhangi bir şey var mı?”
“Hiçbir ipucu yok… Ah, durun bir dakika… Ama bunun önemli olduğunu sanmıyorum…”
“Söyleyin, lütfen…”
“İki gün önce beyefendi daktilomu kullanmak için izin istedi; belli ki alışık olmadığından güçlükle bir mektup yazdı. Adresini tesadüfen gördüm.”
“Adres neydi?”
“Journal gazetesine yazıyordu; zarfa yirmi kadar pul koydu.”
“Evet… Herhâlde kişisel ilanlar köşesine,” dedi Mösyö Lenormand.
“Bugünkü sayı yanımda, şef,” dedi Gourel.
Mösyö Lenormand gazeteyi açıp sekizinci sayfaya baktı. Biraz sonra irkildi. Alışılmış kısaltmayla basılmış şu cümleyi okumuştu:[4]
“Bay Steinweg’i tanıyanlara. İlan veren, Paris’te olup olmadığını ve adresini öğrenmek istiyor. Bu köşeden yanıtlayın.”
[4] Fransız gazetelerindeki kişisel ilanlarda ücret sözcük başına değil, satır başına alınır; bu nedenle hemen her sözcük iki, üç ya da dört harfe kadar kısaltılır.—Çevirmenin Notu.
“Steinweg!” diye haykırdı Gourel. “Ama Dieuzy’nin size getirdiği adam tam da o!”
“Evet, evet,” dedi Mösyö Lenormand kendi kendine. “Bay Kesselbach’a yazdığı mektubu ele geçirdiğim adam; Kesselbach’ı Pierre Leduc’un izine düşüren kişi… Demek onlar da Pierre Leduc ve geçmişi hakkında bilgi edinmek istiyor?… Onlar da karanlıkta el yordamıyla mı ilerliyor?…”
Ellerini ovuşturdu: Steinweg artık emrindeydi. Bir saatten kısa sürede Steinweg konuşmuş olacaktı. Bir saatten kısa sürede, Kesselbach soruşturmasını şimdiye dek eline aldığı en bunaltıcı ve en çözümsüz hâle getiren o karanlık perde paramparça olacaktı.
Bölüm etkileşimi
