813 kitap kapağı

4. bölüm / 17

Bölüm IV — Prens Sernıne İş Başında

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 17Şu an: Bölüm IV — Prens Sernıne İş Başında

BÖLÜM IV

PRENS SERNINE İŞ BAŞINDA
Boulevard Haussmann ile Rue de Courcelles’in köşesinde, zemin katta bir daire. Prens Sernine burada yaşıyordu: Paris’teki Rus kolonisi içinde en parlak isimlerden biri olan Prens Sernine’in adı gazetelerin “Gelenler ve Gidenler” sütununda sık sık geçiyordu.

Sabah saat on bir. Prens çalışma odasına girdi. Otuz sekiz ya da kırk yaşlarında bir adamdı; kestane rengi saçlarının şakaklarında birkaç gümüş tel vardı. Yüzü canlı ve sağlıklıydı. Gür bir bıyığı, yanaklarının diri teninde neredeyse fark edilmeyecek kadar kısa kesilmiş favorileri vardı.

Dar kesimli frakıyla ve ön açıklığından görünen beyaz dimi yeleğiyle şık giyinmişti.

“Haydi!” diye mırıldandı. “Galiba bugün beni zorlu bir iş günü bekliyor.”

Kapıyı açtı; birkaç kişinin beklediği büyük odaya seslendi:

“Varnier orada mı? İçeri gel, Varnier.”

Çağrılınca içeri, küçük bir esnafa benzeyen, tıknaz, sağlam yapılı, bacakları üzerinde sağlam duran bir adam girdi. Prens kapıyı arkasından kapattı.

“Ee Varnier, işler ne durumda?”

“Bu akşam için her şey hazır, patron.”

“Güzel. Kısaca anlat.”

“Şöyle: Kocası öldürüldükten sonra Bayan Kesselbach, göndermemizi istediğiniz tanıtım broşürlerine bakarak Garches’daki Hanımefendiler Yurdu adlı kurumu ikametgâhı olarak seçti. Bahçenin sonunda bulunan dört küçük evin en sonuncusunda kalıyor. Yönetim, diğer konuklardan iyice ayrı yaşamak isteyen hanımlara bu evleri kiralıyor. Kaldığı evin adı İmparatoriçe Köşkü.”

“Hizmetçileri kim?”

“Suçtan birkaç saat sonra onunla gelen refakatçisi Gertrude ve Monte Carlo’dan çağırdığı, hizmetçiliğini yapan Gertrude’ün kız kardeşi Suzanne. İki kardeş de ona çok bağlı.”

“Uşak Edwards ne oldu?”

“Onu yanında tutmadı. Kendi ülkesine döndü.”

“Ziyaretçi kabul ediyor mu?”

“Hayır. Vaktini kanepede yatarak geçiriyor. Çok güçsüz ve hasta görünüyor. Sık sık ağlıyor. Dün sorgu hâkimi iki saat boyunca yanındaydı.”

“Pekâlâ. Şimdi de genç kızdan söz et.”

“Matmazel Geneviève Ernemont karşı tarafta, kır yoluna çıkan bir ara sokakta oturuyor... Sokağın sağındaki üçüncü evde. Geri kalmış çocuklar için ücretsiz bir okul işletiyor. Büyükannesi Madam Ernemont da onunla yaşıyor.”

“Bana yazdığına göre Geneviève Ernemont ile Bayan Kesselbach tanışmışlar, öyle mi?”

“Evet. Genç kız, okuluna bağış istemek için Bayan Kesselbach’a gitmiş. Birbirlerinden hoşlanmış olmalılar; çünkü son dört gündür, Hanımefendiler Yurdu’nun bahçesinin de içinde bulunduğu Villeneuve Parkı’nda birlikte yürüyüş yapıyorlar.”

“Saat kaçta çıkıyorlar?”

“Beşle altı arasında. Genç hanım tam saat altıda okuluna dönüyor.”

“Yani işi ayarladın mı?”

“Bugün saat altı için. Her şey hazır.”

“Orada kimse olmayacak mı?”

“O saatte parkta hiç kimse olmaz.”

“Pekâlâ. Orada olacağım. Gidebilirsin.”

Onu salona açılan kapıdan gönderdi. Ardından bekleme odasına dönüp seslendi:

“Doudeville kardeşler!”

Biraz fazla şık giyinmiş, keskin bakışlı ve hoş görünümlü iki genç adam içeri girdi.

“Günaydın Jean. Günaydın Jacques. Emniyet Müdürlüğü’nde haberler nasıl?”

“Önemli bir şey yok, patron.”

“Bay Lenormand size hâlâ güveniyor mu?”

“Evet. Gourel’den sonra en gözde müfettişleri biziz. Bunun kanıtı, Chapman öldürüldüğünde birinci kattaki koridorda kalanları gözetlememiz için bizi Palace Oteli’ne yerleştirmiş olması. Gourel her sabah geliyor; ona da size verdiğimiz raporun aynısını veriyoruz.”

“Harika. Emniyet Müdürlüğü’nde olup biten ve söylenen her şeyden haberim olması şart. Lenormand sizi kendi adamları sanmaya devam ettiği sürece durumun hâkimi benim. Otelde herhangi bir iz buldunuz mu?”

İki kardeşin büyüğü Jean Doudeville cevap verdi:

“Yatak odalarından birinde kalan İngiliz kadın gitti.”

“Bu ilgimi çekmiyor. Onunla ilgili her şeyi biliyorum. Peki ya komşusu Binbaşı Parbury?”

Biraz mahcup göründüler. Sonunda içlerinden biri cevap verdi:

“Binbaşı Parbury bu sabah eşyalarını on iki elli trenine yetiştirilmek üzere Gare du Nord’a göndertti, kendisi de bir otomobille yola çıktı. Tren kalkarken oradaydık. Binbaşı gelmedi.”

“Eşyalarına ne oldu?”

“İstasyondan aldırdı.”

“Kime aldırdı?”

“Bize söylenene göre bir hamala.”

“Öyleyse izini kaybettiniz?”

“Evet.”

“Nihayet!” diye sevinçle haykırdı prens.

Ötekiler şaşkınlıkla ona baktı.

“Elbette,” dedi prens, “bu bir ipucu!”

“Öyle mi düşünüyorsunuz?”

“Açıkça öyle. Chapman cinayeti ancak o koridordaki odalardan birinde işlenmiş olabilir. Bay Kesselbach’ın katili sekreteri oraya, bir suç ortağının yanına götürdü; onu orada öldürdü, orada kılık değiştirdi. Katil oradan kaçtıktan sonra suç ortağı cesedi koridora çıkardı. Peki hangi suç ortağı? Binbaşı Parbury’nin ortadan kayboluş biçimi, işin içinde bir şeyler bildiğini gösteriyor. Çabuk, bu iyi haberi Bay Lenormand’a ya da Gourel’e telefonla bildirin. Emniyet Müdürlüğü bunu bir an önce öğrenmeli. Oradakilerle ben el ele yürüyorum.”

Prens Sernine’in hizmetindeki polis müfettişleri olarak çifte rollerine ilişkin birkaç talimat daha verdi ve onları gönderdi.

Bekleme odasında iki ziyaretçi kalmıştı. İçlerinden birini çağırdı:

“Bin özür dilerim Doktor,” dedi. “Artık tamamen emrinizdeyim. Pierre Leduc ne durumda?”

“Öldü.”

“Demek öyle!” dedi Sernine. “Bu sabahki notunuzdan sonra bekliyordum. Ama yine de zavallıcık fazla dayanmadı...”

“Bir deri bir kemik kalmıştı. Bayıldı; her şey orada bitti.”

“Hiç konuşmadı mı?”

“Hayır.”

“İkimizin Belleville’deki o kötü yerde masanın altında bulduğumuz günden beri, bakımevinizde hiç kimsenin onun polisin aradığı Pierre Leduc, Bay Kesselbach’ın ne pahasına olursa olsun bulmaya çalıştığı o gizemli Pierre Leduc olduğundan kuşkulanmadığına emin misiniz?”

“Kimse kuşkulanmadı. Kendine ait bir odası vardı. Ayrıca serçe parmağındaki yara görünmesin diye sol elini sardım. Yanağındaki yara izini de sakalı örtüyor.”

“Bakımını kendiniz mi üstlendiniz?”

“Evet, ben. Talimatınız üzerine, aklı başında görünür görünmez onu sorgulama fırsatını da değerlendirdim. Ama ondan hiçbir zaman anlaşılmaz birkaç kekelemeden fazlasını alamadım.”

Prens düşünceli düşünceli mırıldandı:

“Öldü! Demek Pierre Leduc öldü? Kesselbach davasının bütünü belli ki ona bağlıydı; şimdi de ortadan kayboldu... Kendisi, geçmişi hakkında hiçbir şey açıklamadan, tek kelime etmeden... Hâlâ karanlıkta olduğum bu maceraya atılmalı mıyım? Tehlikeli. Sonum kötü olabilir...”

Bir an düşündü, sonra haykırdı:

“Ne önemi var? Yine de devam edeceğim. Pierre Leduc öldü diye oyundan çekilmem gerekmiyor. Tam tersine! Bu fırsat kaçırılmayacak kadar cazip! Pierre Leduc öldü! Yaşasın Pierre Leduc! Doktor, gidin, evinize dönün. Akşam yemeğinden önce sizi ararım.”

Doktor çıktı.

“Ee Philippe,” dedi Sernine son ziyaretçisine. Bu, küçük, saçları kırlaşmış bir adamdı; ancak çok düşük sınıf bir otelin garsonu gibi giyinmişti.

“Hatırlarsınız patron,” diye söze başladı Philippe, “geçen hafta beni bir genci gözetlemem için Versailles’daki Hôtel des Deux-Empereurs’ye ayakkabı boyacısı olarak göndermiştiniz.”

“Evet, biliyorum... Gérard Baupré. Durumu nasıl?”

“Parası tükenmek üzere.”

“Hâlâ karamsar düşüncelere mi kapılıyor?”

“Evet. Kendini öldürmek istiyor.”

“Ciddi mi?”

“Hem de nasıl. Kâğıtlarının arasında kurşun kalemle yazılmış şu kısa notu buldum.”

“Demek öyle!” dedi Sernine notu okurken. “İntihar edeceğini haber veriyor... Üstelik bu akşam!”

“Evet patron. İpi satın aldı, tavana da kancayı vidaladı. Bunun üzerine talimatınız doğrultusunda onunla konuştum. Sıkıntısını anlattı, ben de size başvurmasını önerdim: ‘Prens Sernine zengindir,’ dedim, ‘cömerttir; belki size yardım eder.’”

“Bütün bunlar çok iyi. Peki geliyor mu?”

“Burada.”

“Nereden biliyorsun?”

“Peşinden geldim. Paris trenine bindi; şu anda bulvar boyunca bir aşağı bir yukarı yürüyor. Her an kararını verebilir.”

Tam o sırada hizmetçi bir kartvizit getirdi. Prens kartvizite göz atıp adama dedi ki:

“Bay Gérard Baupré’yü içeri alın.”

Sonra Philippe’e döndü:

“Sen şu giyinme odasına geç; dinle ve sakın kıpırdama.”

Prens yalnız kalınca mırıldandı:

“Neden tereddüt edeyim ki? Kader onu yoluma çıkardı...”

Birkaç dakika sonra uzun boylu, genç bir adam içeri girdi. Sarışın ve ince yapılıydı; yüzü çökmüş, gözleri ateşliydi. Eşikte, elini sadaka istemek için uzatmak istediği hâlde buna cesaret edemeyen bir dilenci gibi mahcup ve kararsız duruyordu.

Konuşmaları kısa sürdü:

“Bay Gérard Baupré siz misiniz?”

“Evet... evet... adım bu.”

“Sizinle tanışma şerefine erişemedim...”

“Şöyle efendim... Biri bana söyledi...”

“Kim?”

“Bir otel görevlisi... Daha önce sizin yanınızda çalıştığını söyledi...”

“Lütfen asıl konuya gelin...”

“Ee?..”

Prensin benimsediği mağrur tavır karşısında şaşırıp korkan genç adam durakladı. Prens haykırdı:

“Ama efendim, mutlaka bir...”

“Şey efendim, o adam çok zengin... ve çok cömert olduğunuzu söyledi... Ben de belki... diye düşündüm.”

Yalvarıp kendini aşağılayacağı o sözcüğü söylemeye dili varmadığından cümlesini yarıda kesti.

Sernine yanına gitti.

“Bay Gérard Baupré, Bahar Gülümseyişi adlı bir şiir kitabı yayımlamıştınız, değil mi?”

“Evet, evet,” diye haykırdı genç adamın yüzü aydınlanarak. “Okudunuz mu?”

“Evet... Şiirleriniz çok güzel, çok güzel... Yalnız, bunlardan kazanacağınız parayla geçinebileceğinizi düşünüyor musunuz?”

“Elbette... er ya da geç...”

“Er ya da geç mi? Sanırım geç, erken değil! Bu arada, geçinmek için gereken parayı istemeye geldiniz, öyle mi?”

“Yiyecek alacak kadar para istemeye geldim efendim.”

Sernine elini genç adamın omzuna koydu ve soğukça şöyle dedi:

“Şairlerin yiyeceğe ihtiyacı yoktur, bayım. Kafiyelerle ve düşlerle yaşarlar. Siz de onlar gibi yapın. Ekmek dilenmekten iyidir.”

Genç adam bu hakaret karşısında ürperdi. Tek kelime etmeden kapıya yöneldi.

Sernine onu durdurdu:

“Bir şey daha, bayım. Hiçbir olanağınız yok mu?”

“Hiç yok.”

“Hiçbir şey ummuyorsunuz yani?”

“Bir umudum kaldı: Akrabalarımdan birine mektup yazıp bana biraz para göndermesi için yalvardım. Bugün yanıtını alacağım. Son şansım bu.”

“Peki yanıt gelmezse, bu akşam... diye kararınızı vermişsinizdir herhalde.”

“Evet efendim.”

Bunu son derece açık ve yalın bir biçimde söyledi.

Sernine kahkahaya boğuldu:

“Aman Tanrım, ne tuhaf bir gençsiniz! Üstelik safça bir inançla dolusunuz! Gelecek yıl yine uğrayın, olur mu? Bütün bunları konuşuruz... Ne kadar tuhaf, ne kadar ilginç... ve her şeyden önemlisi ne kadar komik! Ha, ha, ha, ha!”

Kahkahadan sarsılarak, yapmacık reveranslar ve jestlerle ona kapıyı gösterdi.

Otel görevlisini içeri alırken, “Philippe,” dedi, “duydun mu?”

“Evet patron.”

“Gérard Baupré bu öğleden sonra yardım sözü veren bir telgraf bekliyor...”

“Evet, son umudu bu.”

“O telgraf ona ulaşmamalı. Gelirse al ve yırtıp at.”

“Peki patron.”

“Otelde yalnız mısın?”

“Evet, işyerinde yatılı kalmayan aşçıyla birlikte. Patron yok.”

“Güzel. Demek söz bizde. Bu akşam saat on bire kadar. Haydi git.”

Prens Sernine odasına gidip hizmetçisini çağırmak için zili çaldı:

“Şapkamı, eldivenlerimi ve bastonumu getir. Araba hazır mı?”

“Evet efendim.”

Giyinip dışarı çıktı ve geniş, konforlu bir limuzine bindi. Araba onu öğle yemeğine davetli olduğu Bois de Boulogne’daki Marki ve Markiz de Gastyne’nin evine götürdü.

Saat iki buçukta ev sahiplerine veda etti, Avenue Kléber’de durup iki arkadaşını ve bir doktoru aldı; üçe beş kala Parc des Princes’e vardı.

Saat üçte İtalyan Binbaşı Spinelli’yle kılıç düellosu yaptı; ilk karşılaşmada rakibinin kulağını kesti. Dörde çeyrek kala Rue Cambon Kulübü’nde bankacı rolünü üstlendi ve saat beşi yirmi geçe kırk yedi bin frank kazanmış olarak ayrıldı.

Bütün bunları acele etmeden, mağrur bir kayıtsızlıkla yaptı; sanki hayatını fırtınalı eylem ve olaylardan oluşan bir girdaba sürükleyen ateşli hareketlilik, en huzurlu günlerinin olağan akışıymış gibi.

Şoförü Octave’a, “Garches’a git,” dedi.

Saat altıya on kala Parc de Villeneuve’ün eski duvarlarının önünde arabadan indi.

Bugün parçalanmış ve güzelliği bozulmuş olsa da Villeneuve arazisi, İmparatoriçe Eugénie’nin orada kaldığı günlerden kalma ihtişamın izlerini hâlâ taşıyordu. Yaşlı ağaçları, gölü ve Saint-Cloud ormanlarının yapraklı ufkuyla manzara, hüzünlü bir zarafete sahipti.

Arazinin önemli bir bölümü Pasteur Enstitüsü’ne ayrılmıştı. Halkın kullanımına bırakılan alanın bütünüyle ayırdığı daha küçük bir bölüm ise duvarlarla çevrili, yine de oldukça geniş bir mülktü. Burada Hanımefendiler Yurdu ile çevresinde dört ayrı bahçe evi bulunuyordu.

Uzakta evin ve dört bahçe evinin çatılarını görünce prens kendi kendine, “Bayan Kesselbach işte orada yaşıyor,” dedi.

Parkı geçip göle doğru yürüdü.

Birden ağaç kümelerinin arkasında durdu. Gölün üzerinden geçen köprünün korkuluğuna yaslanmış iki kadın görmüştü:

“Varnier ve adamları yakında bir yerdedir mutlaka. Ama Allah aşkına, ne güzel gizlenmişler! Hiçbir yerde göremiyorum...”

İki kadın şimdi uzun, yaşlı ağaçların altında çimenlikte geziniyordu. Huzurlu esintide sallanan dalların arasından gökyüzünün mavisi görünüyordu; bahar ve taze bitki kokusu havaya yayılmıştı.

Durgun suya doğru inen çimenli yamaçlarda papatyalar, menekşeler, nergisler, müge çiçekleri; nisan ve mayıs aylarının bütün küçük çiçekleri kümelenmiş, yer yer türlü renkten takımyıldızlar oluşturmuştu. Güneş ufka doğru alçalıyordu.

Derken bir çalılıktan üç adam fırlayıp iki kadına doğru koştu.

Kadınların önünü kestiler. Birkaç söz söylediler. Kadınların yüzünden korktukları belliydi. Adamların biri ikisinin boyca kısa olanına yaklaşıp elindeki altın keseyi kapmaya çalıştı. Kadınlar çığlık attı; üç adam da üzerlerine atıldı.

“Şimdi ya da hiç!” dedi prens.

İleri atıldı. On saniye içinde suyun kıyısına neredeyse varmıştı. Onu görünce üç adam kaçtı.

“Kaçın bakalım serseriler,” diye kıkırdadı. “Var gücünüzle kaçın! İşte kurtarıcınız geliyor!”

Peşlerinden koşmaya başladı. Ama kadınlardan biri yalvararak seslendi:

“Ah efendim, ne olur... Arkadaşım fenalaştı.”

Boyca kısa olan kadın çimenlere yığılıp bayılmıştı.

Geri döndü ve kaygıyla sordu:

“Yaralanmadı ya? O alçaklar...”

“Hayır... hayır... yalnızca korktu... heyecandan... Üstelik anlayacağınız üzere... hanımefendi Bayan Kesselbach...”

“Ah!” dedi.

Bir şişe koklama tuzu çıkardı; genç kadın hemen arkadaşının burnuna tuttu. Prens ekledi:

“Tıpa görevi gören ametisti kaldırın... İçinde tabletler olan küçük bir kutu göreceksiniz. Madam’a bir tane verin... yalnızca bir tane... çok güçlüdürler...”

Genç kadının arkadaşına yardım edişini izledi. Sarışındı, son derece sade giyinmişti; yüzü yumuşak ve ciddiydi. Gülümsemediği zamanlarda bile gülüşü yüzünü aydınlatıyordu.

“Geneviève bu,” diye düşündü. Duygulanarak, “Geneviève... Geneviève...” diye tekrarladı.

Bu sırada Bayan Kesselbach yavaş yavaş kendine geldi. Önce şaşkın görünüyordu; ne olduğunu anlayamamış gibiydi. Sonra belleği yerine gelince, kurtarıcısına başını eğerek teşekkür etti.

Prens derin bir reverans yapıp şöyle dedi:

“Kendimi tanıtmama izin verin... Ben Prens Sernine...”

Kadın güçlükle duyulan bir sesle şöyle dedi:

“Size minnettarlığımı nasıl ifade edeceğimi bilemiyorum.”

“Hiç ifade etmeyerek, madam. Teşekkürü, beni bu tarafa yönlendiren talihe bırakın. Koluma girmenize izin verir misiniz?”

Birkaç dakika sonra Bayan Kesselbach Hanımefendiler Yurdu’nun kapısında zili çaldı ve prense şöyle dedi:

“Sizden bir iyilik daha isteyeceğim, bayım. Bu saldırıdan söz etmeyin.”

“Oysa madam, neler olduğunu öğrenmenin tek yolu...”

“Öğrenmeye çalışmak soruşturma başlatmak demek; bu da hakkımda daha çok gürültü patırtı, sorgulamalar, yorgunluk demek. Zaten bitkinim.”

Prens üstelemedi. Ona reverans yapıp sordu:

“Nasıl olduğunuzu sormak için sizi ziyaret etmeme izin verir misiniz?”

“Elbette...”

Geneviève’i öptü ve içeri girdi.

Bu sırada hava kararmaya başlamıştı. Sernine, Geneviève’in tek başına dönmesine izin vermedi. Ama patikaya henüz girmişlerdi ki gölgelerin önünde beliren bir siluet hızla onlara doğru geldi.

“Büyükanne!” diye haykırdı Geneviève.

Kendisini öpücüklere boğan yaşlı kadının kollarına atıldı:

“Ah canım benim, canım benim, ne oldu? Ne kadar geç kaldın!... Oysa her zaman da böylesine dakiksin!”

Geneviève prensi tanıttı:

“Prens Sernine... Büyükannem Madam Ernemont...”

Sonra olanları anlattı. Madam Ernemont yineledi:

“Ah canım benim, kim bilir ne kadar korktun!... İyiliğinizi asla unutmayacağım bayım, emin olun... Ama sen, zavallı canım, kim bilir ne kadar korktun!”

“Hadi büyükanne, buradayım ya, sakin ol...”

“Evet ama korku sana zarar vermiş olabilir... Sonuçlarını kim bilebilir ki... Ah, korkunç!”

Bir çitin yanından geçtiler; çitin ötesinde ağaç dikili bir avlu, birkaç çalı, bir oyun alanı ve beyaz bir ev güçlükle seçiliyordu. Evin arkasında, kapalı bir geçit oluşturacak biçimde sıralanmış mürver ağaçlarının gölgesinde küçük bir kapı vardı.

Yaşlı kadın Prens Sernine’i içeri davet edip küçük bir oturma odasına götürdü. Geneviève, akşam yemeği vakti gelen öğrencilerine bakmak için bir an izin istedi. Prens ile Madam Ernemont baş başa kaldı.

Yaşlı kadının beyaz saçlarının altındaki yüzü solgun ve kederliydi; saçları iki uzun, dağınık bukleyle son buluyordu. Fazla kiloluydu, ağır yürüyordu. Görünüşü ve kıyafeti bir hanımefendininkiydi; buna rağmen biraz görgüsüz bir yanı vardı; ama gözleri son derece şefkatliydi.

Prens Sernine kadına yaklaştı, başını iki eli arasına alıp iki yanağından öptü:

“Ee, ihtiyar, nasılsın?”

Kadın şaşkınlıktan donakaldı; gözleri faltaşı gibi açılmış, ağzı aralık kalmıştı. Prens gülerek onu yeniden öptü.

Kadın kekeler gibi konuştu:

“Siz! Sizsiniz! Aman Tanrım!… Aman Tanrım!… İnanılır gibi değil!… Aman Tanrım!…”

“Sevgili ihtiyar Victoire’ım!”

“Bana öyle deme,” diye haykırdı kadın, ürpererek. “Victoire öldü… Eski hizmetçin artık yok.[3] Ben bütünüyle Geneviève’e aitim.” Sesini alçaltarak ekledi: “Aman Tanrım!… Adınızı gazetelerde gördüm: Demek o kötü hayatınıza yeniden döndüğünüz doğru?”

[3] Edgar Jepson ve Maurice Leblanc’ın yazdığı Arsène Lupin’e ve Maurice Leblanc’ın yazdığı, Alexander Teixeira de Mattos’un çevirdiği İçi Boş İğne’ye bakınız.

“Gördüğünüz gibi.”

“Oysa bana bunun bittiğine, temelli gideceğinize, dürüst bir adam olmak istediğinize yemin etmiştiniz.”

“Deneyip durdum. Dört yıldır uğraşıyorum… Bu dört yıl boyunca adımı dillere düşürdüğümü söyleyemezsiniz!”

“Eee?”

“Eee, sıkıldım.”

İçini çekip sordu:

“Hep aynı… Hiç değişmemişsiniz… Ah, belli ki hiç değişmeyeceksiniz… Demek Kesselbach meselesine karıştınız?”

“Elbette! Yoksa Bayan Kesselbach’a saat altıda saldırı düzenlenmesini, beş dakika sonra da onu kendi adamlarımın elinden kurtarma fırsatı bulmayı neden ayarlayayım? Beni kurtarıcısı olarak gördüğünden beni kabul etmek zorunda. Artık kalenin tam göbeğindeyim; dul kadını korurken çevremi de gözetleyebilirim. Anlıyor musunuz, benim sürdürdüğüm hayat, öyle aylak aylak oturup nezaket meseleleriyle, dışarıdaki ufak tefek işlerle vakit harcamama izin vermiyor. Doğrudan sonuca gitmem gerekiyor; hem de sertçe, acımasızca, gösterişli biçimde…”

Kadın dehşetle ona baktı ve nefes nefese kaldı:

“Anlıyorum… Anlıyorum… Demek saldırı bütünüyle yalanmış… Ama o zaman… Geneviève…”

“İki işi bir taşla hallediyorum! İki kişiyi kurtarmak, bir kişiyi kurtarmak kadar kolaydı. O kızın dostluğunu kazanmak için ne kadar zaman harcayacağımı, belki de boşuna ne kadar çaba göstereceğimi düşünün! Ben onun için kimdim? Şimdi ne olacaktım? Tanımadığı biri… bir yabancı. Oysa artık kurtarıcısıyım. Bir saate kalmaz… dostu olacağım.”

Kadın titremeye başladı:

“Yani… yani Geneviève’i siz kurtarmadınız… Demek bizi de işlerinize karıştıracaksınız…” Birden öfkeye kapılıp omuzlarından yakaladı: “Hayır, buna izin vermem, anlıyor musunuz? Bir gün çocuğu bana getirmiş, ‘Al, onu sana emanet ediyorum… Annesiyle babası öldü… Onu korumana al,’ demiştiniz. İşte şimdi korumam altında ve onu sizden de bütün entrikalarınızdan da korumasını bilirim!”

Madam Ernemont dimdik duruyor, kararlı tavrıyla her şeye hazırlıklı görünüyordu.

Sernine, kendisini tutan elleri birer birer, ağır ağır ve sakince çözdü; sonra o da yaşlı kadını omuzlarından tuttu, bir koltuğa oturttu, eğildi ve son derece sakin bir sesle şöyle dedi:

“Saçmalık!”

Kadın ağlamaya başladı, ellerini kavuşturup ona yalvardı:

“Yalvarırım, bizi rahat bırakın. Ne kadar mutluyduk! Bizi unuttuğunuzu sanıyordum; bir gün daha geçtiğinde göklere şükrediyordum. Evet… Sizi hâlâ seviyorum. Ama Geneviève… Görüyorsunuz, o çocuk için yapmayacağım hiçbir şey yok. Kalbimde sizin yerinizi aldı.”

“Anlaşılıyor,” dedi gülerek. “Beni seve seve cehenneme yollarsınız. Hadi, bu saçmalık yeter! Vakit kaybedemem. Geneviève’le konuşmam gerek.”

“Onunla mı konuşacaksınız?”

“Ee, bu suç mu?”

“Ona ne söyleyeceksiniz?”

“Bir sır… çok ciddi bir sır… bir de çok dokunaklı…”

Yaşlı kadın korkuya kapıldı:

“Belki onu üzecek bir sır mı? Ah, onun söz konusu olduğu her şeyden korkuyorum, her şeyden!…”

“Geliyor,” dedi.

“Hayır, daha gelmedi.”

“Evet, evet, sesini duyuyorum… Gözlerinizi silin, kendinize gelin.”

“Dinleyin,” dedi kadın telaşla, “dinleyin. Ona ne söyleyeceğinizi, tanımadığınız bu çocuğa hangi sırrı açıklayacağınızı bilmiyorum. Ama onu tanıyan biri olarak şunu söylüyorum: Geneviève yürekli, canlı ruhlu ama çok hassas biridir. Sözcüklerinizi dikkatle seçin… Varlığından bile kuşkulanamayacağınız duygularını incitebilirsiniz…”

“Aman Tanrım! Nedenmiş?”

“Çünkü o sizden başka bir soydan, başka bir dünyadan… Ahlak bakımından başka bir dünyadan demek istiyorum… Artık anlayamayacağınız şeyler var. Sizinle onun aranızdaki engel aşılamaz… Geneviève’in vicdanı tertemiz, dosdoğru… Siz ise…”

“Ben ise?”

“Siz dürüst bir adam değilsiniz!”

Geneviève içeri girdi; ışıl ışıl, sevimliydi:

“Kızların hepsi yattı; on dakikam boş. Ama büyükanne, ne oldu? Çok üzgün görünüyorsun… Hâlâ o mesele mi…?”

“Hayır, matmazel,” dedi Sernine, “sanırım büyükannenizi rahatlatmayı başardım. Yalnızca sizden, çocukluğunuzdan söz ediyorduk; anlaşılan büyükanneniz bu konuya duygulanmadan değinemiyor.”

“Çocukluğumdan mı?” dedi Geneviève, kızararak. “Ah büyükanne!”

“Onu azarlamayın, matmazel. Konu oraya tesadüfen geldi. Bir zamanlar büyüdüğünüz küçük köyden sık sık geçerdim.”

“Aspremont’tan mı?”

“Evet, Nice yakınlarındaki Aspremont’tan. Yepyeni, bembeyaz bir evde otururdunuz…”

“Evet,” dedi, “her yanı bembeyaz, pencerelerinin çevresinde mavi boya vardı… Aspremont’tan ayrıldığımda daha yedi yaşındaydım ama o dönemin en küçük ayrıntılarını bile hatırlıyorum. Evin bembeyaz cephesinde parlayan güneşi de bahçenin dibindeki okaliptüs ağacının gölgesini de unutmadım.”

“Bahçenin dibinde, matmazel, bir zeytinlik vardı; o zeytin ağaçlarından birinin altında da annenizin sıcak günlerde çalıştığı bir masa dururdu…”

“Doğru, doğru,” dedi heyecanla. “Yanında oynardım…”

“Annenizi orada birkaç kez gördüm,” dedi. “Sizi görür görmez onun yüzünü tanıdım… ama onunki daha aydınlık, daha mutluydu.”

“Evet, zavallı annem mutlu değildi. Babam ben doğduğum gün öldü; onu hiçbir şey teselli edemedi. Çok ağlardı. O zamanlar gözyaşlarını silmek için kullandığım küçük bir mendilim hâlâ duruyor.”

“Üzerinde pembe desenler olan küçük bir mendil.”

“Ne!” diye haykırdı, şaşkınlıkla. “Biliyorsunuz…”

“Bir gün onu teselli ettiğiniz sırada oradaydım… Öyle güzel teselli etmiştiniz ki o sahne belleğime kazınmış.”

Kadın ona dikkatle baktı ve neredeyse kendi kendine mırıldandı:

“Evet, evet… Sanki… Gözlerinizin ifadesi… Bir de sesinizin tınısı…”

Gözlerini bir an kapatıp, elinden kaçıp giden bir anıyı boşuna yakalamaya çalışır gibi düşündü. Sonra devam etti:

“Demek onu tanıyordunuz?”

“Aspremont yakınlarında oturan birkaç dostum vardı; onunla onların evinde karşılaşırdım. Onu son gördüğümde bana daha da kederli… daha solgun görünmüştü… Bir daha geldiğimdeyse…”

“Her şey bitmişti, değil mi?” dedi Geneviève. “Evet, çok çabuk gitti… birkaç hafta içinde… Ben de başında bekleyen komşularla yalnız kaldım… Bir sabah onu alıp götürdüler… O günün akşamı, ben uyurken biri geldi, beni kucağına alıp battaniyelere sardı…”

“Bir erkek mi?” diye sordu prens.

“Evet, bir erkek. Benimle alçak sesle, çok yumuşak konuştu… sesi içimi rahatlatıyordu… Beni yol boyunca taşırken, sonra da gece boyunca arabada, kollarında sallayıp bana hikâyeler anlattı… Aynı sesle… Aynı sesle…”

Sözü giderek kesildi; zaman zaman yüzünden geçen o uçucu izlenimi yakalamaya çalışır gibi, öncekinden daha dikkatle ve daha belirgin bir çabayla ona yeniden baktı. Prens sordu:

“Peki sonra? Sizi nereye götürdü?”

“Net hatırlayamıyorum… Sanki birkaç gün uyumuşum gibi… Vendée’deki Montégut kasabasından önce hiçbir şey hatırlamıyorum. Çocukluğumun ikinci yarısını, beni büyüten ve yetiştiren, sevgilerini ve özverilerini asla unutmayacağım iyi yürekli bir çift olan Baba ve Anne Izereau’yla orada geçirdim.”

“Onlar da mı öldü?”

“Evet,” dedi, “yörede çıkan tifo salgınında… ama bunu sonradan öğrendim… Hastalanır hastalanmaz beni ilk seferki gibi, yine geceleyin ve aynı koşullarda, battaniyelere sararak biri alıp götürdü… Yalnız bu kez büyümüştüm; direndim, bağırmaya çalıştım… ağzımı ipek bir mendille kapatmak zorunda kaldı.”

“O zaman kaç yaşındaydınız?”

“On dört… dört yıl önceydi.”

“O halde adamın nasıl göründüğünü görebilmiş olmalısınız?”

“Hayır, bu kez yüzünü daha iyi gizledi ve benimle tek kelime konuşmadı… Yine de hep aynı kişi olduğunu düşündüm… çünkü aynı özeni, aynı dikkatli ve ihtimamlı hareketleri hatırlıyorum…”

“Ya sonra?”

“Sonra yine her şeyi unuttum, uyudum… Bu kez hastaymışım; ateşim varmış… Aydınlık, neşeli bir odada uyandım. Ak saçlı bir kadın üzerime eğilmiş, gülümsüyordu. Büyükannemdi… Oda da şimdi yukarıda yattığım odaydı.”

Geneviève’in yüzü yine mutlu, tatlı ve ışıl ışıl bir ifadeye büründü; gülümseyerek sözlerini tamamladı:

“Büyükannem işte böyle oldu. Birkaç sıkıntıdan sonra, Aspremontlu küçük kız huzurlu bir hayatın güzelliklerini tanıdı; yaramaz ya da tembel, ama hepsi de kendisini seven küçük kızlara dilbilgisi ve aritmetik öğretiyor…”

Neşeyle, hem düşünceli hem de canlı bir ses tonuyla konuşuyordu; aklı başında, dengeli biri olduğu belliydi. Sernine onu giderek artan bir şaşkınlıkla dinliyor, heyecanını gizlemeye çalışmıyordu:

“O adamdan bir daha hiç haber aldınız mı?” diye sordu.

“Hiç.”

“Onu yeniden görmek ister miydiniz?”

“Ah, çok isterdim.”

“Öyleyse, matmazel…”

Geneviève irkildi:

“Bir şey biliyorsunuz… belki de gerçeği…”

“Hayır… Hayır… Yalnızca…”

Ayağa kalkıp odada aşağı yukarı yürüdü. Ara sıra gözleri Geneviève’e kayıyor; sanki onun sorduğu soruya daha açık bir yanıt vermek üzereymiş gibi görünüyordu. Konuşacak mıydı?

Madam Ernemont, kızın gelecekteki huzurunun bağlı olabileceği sırrın açıklanmasını kaygıyla bekliyordu.

Geneviève’in yanına oturdu, tereddüt eder gibi oldu ve sonunda şöyle dedi:

“Hayır… Hayır… Az önce… aklıma bir şey geldi… Bir anı…”

“Bir anı mı?… Peki…”

“Yanılmışım. Anlattıklarınızda beni yanıltan bazı ayrıntılar vardı.”

“Emin misiniz?”

Bir an tereddüt etti, sonra kesin bir dille söyledi:

“Kesinlikle eminim.”

“Ah,” dedi, büyük hayal kırıklığına uğrayarak. “Neredeyse anlamıştım… İki kez gördüğüm o adamı… sizin tanıdığınızı… yani…”

Cümlesini tamamlamadı; ama sormaya cesaret edemediği soruya bir yanıt bekledi.

Sessiz kaldı. Sonra üstelemeden Madam Ernemont’a eğildi:

“İyi geceler büyükanne. Çocuklarım şimdiye yatmış olmalı; ama ben onları öpmeden hiçbiri uyuyamazdı.”

Prense elini uzattı:

“Bir kez daha teşekkür ederim…”

“Gidiyor musunuz?” diye sordu aceleyle.

“Evet, izin verirseniz; büyükannem size kapıya kadar eşlik eder.”

Derin bir selam verdi ve elini öptü. Kapıyı açarken dönüp gülümsedi. Sonra gözden kayboldu. Prens, ayak seslerinin uzaklaşıp sönmesini dinledi; yüzü heyecandan bembeyaz kesilmiş, kıpırdamadan duruyordu.

“Ee,” dedi yaşlı kadın, “demek konuşmadınız?”

“Hayır…”

“O sır…”

“Sonra… Bugün… Ne tuhaf, konuşamadım.”

“Bu kadar mı zordu? Sizi onu iki kez götüren yabancı olarak kendisi tanımadı mı?… Bir söz yeterdi…”

“Sonra, sonra,” diye tekrarladı, kendine güvenini yeniden toplayarak. “Anlayabilirsiniz… Çocuk beni neredeyse hiç tanımıyor… Önce onun sevgisini, aşkını kazanmalıyım… Ona hak ettiği hayatı, masallarda okunan türden harika bir hayatı verdikten sonra konuşacağım.”

Yaşlı kadın başını iki yana salladı:

“Büyük bir hata yaptığınızdan korkuyorum. Geneviève harika bir hayat istemiyor. İstekleri mütevazı.”

“Bütün kadınlar gibi onun da istekleri var; zenginliğin, lüksün ve gücün verdiği sevinçleri de hiçbir kadın küçümsemez.”

“Evet, Geneviève küçümsüyor. Çok daha iyi yapardınız…”

“Göreceğiz. Şimdilik bırakın kendi bildiğim gibi davranayım. İçiniz rahat olsun. Dediğiniz gibi, onu hiçbir planıma karıştırmaya hiç niyetim yok. Beni neredeyse hiç görmeyecek… Yalnız, biliyorsunuz, yollarımızın kesişmesi gerekiyordu… O da oldu… Hoşça kalın.”

Okuldan çıktı ve otomobilinin beklediği yere yürüdü. Son derece mutluydu:

“Ne hoş… Ne kadar yumuşak huylu, ne kadar ağırbaşlı! Annesinin gözleri, insanı yumuşatan gözler… Aman Tanrım, ne kadar zaman geçti! Ne hoş bir anı! Biraz hüzünlü, ama öyle güzel ki!” Sonra yüksek sesle, “Elbette onun mutluluğuyla ilgileneceğim! Hem de hemen! Bu akşam! Evet, bu akşam ona bir sevgili bulacak! Genç bir kızın mutluluğu için aşk şart değil midir?” dedi.

Otomobilini ana yolda buldu:

“Eve,” dedi Octave’a.

Sernine eve varınca Neuilly’yi aradı ve doktor dediği arkadaşına talimatlarını telefonla iletti. Sonra giyindi, Rue Cambon Kulübü’nde yemek yedi, operada bir saat geçirdi ve yeniden otomobiline bindi:

“Neuilly’ye git Octave. Doktoru alacağız. Saat kaç?”

“On buçuk.”

“Lanet olsun! Çabuk ol!”

On dakika sonra otomobil, Boulevard Inkerman’ın sonunda, kendi arazisi içinde duran bir villanın önünde durdu. Kornayı duyunca doktor aşağı indi. Prens sordu:

“Herif hazır mı?”

“Paketlendi, asıldı, mühürlendi.”

“Durumu iyi mi?”

“Mükemmel. Telefonda anlattığınız gibi giderse polis şaşkına dönecek.”

“Zaten işleri o. Hadi, onu arabaya yükleyelim.”

İnsan biçiminde, uzun bir çuvala benzeyen ve epey ağır görünen bir şeyi otomobile taşıdılar. Prens şöyle dedi:

“Versailles’a git Octave; Rue de la Vilaine’e. Hôtel des Deux-Empereurs’un önünde dur.”

“Ama orası berbat bir otel,” dedi doktor. “İyi bilirim; tam bir virane.”

“Bunu bana söylemene gerek yok! En azından benim için zor bir iş olacak… Ama Tanrı aşkına, şu anı bir servete değişmem! Hayatın tekdüze olduğunu kim söylemeye cüret edebilir?”

Hôtel des Deux-Empereurs’a vardılar. Çamurlu bir geçit; aşağı inen iki basamak; sonra titrek bir lambayla aydınlanan bir koridor.

Sernine küçük kapıya yumruğuyla vurdu.

Bir garson çıktı; Gérard Baupré konusunda Sernine’in o sabah talimat verdiği Philippe’ti.

“Hâlâ burada mı?” diye sordu prens.

“Evet.”

“İp?”

“Düğümü atıldı.”

“Umutla beklediği telgrafı almadı mı?”

“Telgrafı ben alıkoydum; işte burada.”

Sernine mavi kâğıdı alıp okudu:

“Hay aksi!” dedi. “Tam zamanında. Yarın için ona bin frank vaat ediyorlar. Haydi, talih benden yana. Saat on ikiye çeyrek var… On beş dakika sonra zavallı şeytan sonsuzluğa atlayacak. Yolu göster Philippe. Sen burada kal doktor.”

Garson mumu aldı. Üçüncü kata çıktılar; parmak uçlarında yürüyerek, tavan arası odalarının sıralandığı, alçak ve kötü kokulu bir koridordan geçtiler. Koridor, küf kokan bir halı parçasıyla kaplı ahşap merdivende son buluyordu.

“Kimse beni duyamıyor mu?” diye sordu Sernine.

“Hayır. İki oda birbirinden tamamen ayrı. Ama karıştırmamaya dikkat edin: o soldaki odada.”

“Pekâlâ. Şimdi aşağı in. Saat on ikide doktor, Octave ve sen herifi buraya, şu an durduğumuz yere taşıyıp ben seslenene kadar bekleyeceksiniz.”

Ahşap merdivenin on basamağını prens son derece dikkatli çıktı. Yukarıda, önünde iki kapı olan bir sahanlık vardı. Sağdaki kapıyı, menteşelerden en ufak bir gıcırtı çıkarmadan açması tam beş dakikasını aldı.

Odanın karanlığında bir ışık parlıyordu. Sandalyelerden birine çarpmamak için el yordamıyla ilerleyip ışığa yöneldi. Işık, bitişik odadan geliyor ve yırtık bir perdeyle örtülü camlı kapıdan sızıyordu.

Prens, eski püskü kumaşı kenara çekti. Camlar buzluysa da bazı yerleri çizilmişti; bir gözünü dayayınca öteki odada olup biten her şeyi görmek mümkündü.

Sernine karşısında, masaya oturmuş bir adam gördü. Şair Gérard Baupré’ydi. Mum ışığında yazı yazıyordu.

Başının üzerinde, tavana çakılı bir kancaya bağlanmış bir ip sarkıyordu. İpin ucunda bir ilmik vardı.

Sokaktaki bir saat hafifçe vurdu.

“On ikiye beş var,” diye düşündü Sernine. “Beş dakika daha.”

Genç adam hâlâ yazıyordu. Bir süre sonra kalemini bıraktı, üstünü yazıyla doldurduğu on ya da on iki kâğıdı toparladı ve okumaya koyuldu.

Okudukları hoşuna gitmemiş olmalıydı; yüzünden bir hoşnutsuzluk ifadesi geçti. El yazmasını yırtıp parçaladı ve mum alevinde yaktı.

Sonra, eli ateşler içindeymiş gibi birkaç sözcüğü temiz bir kâğıda yazdı, öfkeyle imzaladı ve sandalyesinden kalktı.

Ama başının on parmak üstündeki ipi görünce büyük bir korkuyla irkilip yeniden oturdu.

Sernine onun solgun yüz hatlarını, sımsıkı yumruklarını dayadığı zayıf yanaklarını açıkça gördü. Yüzünden ağır ağır tek bir gözyaşı süzüldü; kederli, yapayalnız bir gözyaşı. Gözleri boşluğa bakıyordu; tarif edilemez bir hüzünle ürkütücü gözleri, sanki dehşet verici bilinmezi şimdiden görüyordu.

Üstelik yüzü ne kadar gençti! Yanakları hâlâ ne kadar pürüzsüzdü; ne bir leke ne bir kırışıklık! Mavi gözleri, doğu göğü gibi maviydi!…

Gece yarısı… Nice umutsuz insanın yaşamının son saniyesini bağladığı gece yarısının on iki trajik vuruşu!

On ikinci vuruşta yeniden ayağa kalktı ve bu kez cesaretle, titremeden uğursuz ipe baktı. Hatta bir gülümseme kondurmaya çalıştı; zavallı bir gülümseme, ölümün çoktan pençesine aldığı bir mahkûmun acıklı yüz buruşturması.

Sandalyeye hızla çıktı ve ipi bir eliyle kavradı.

Bir an öylece, kıpırtısız durdu; tereddüt ettiğinden ya da cesareti olmadığından değil. Bu, insanın ölümcül eylemden önce kendine tanıdığı o bir dakikalık son mühlet, en yüce andı.

Kötü talihin sürükleyip getirdiği sefil odaya, duvarlardaki iğrenç kâğıda, berbat yatağa baktı.

Masanın üzerinde tek bir kitap yoktu; hepsi satılmıştı. Tek bir fotoğraf, tek bir mektup da yoktu; babası, annesi, yakını yoktu. Hayata tutunmasını sağlayacak ne vardı?

Ani bir hareketle başını ilmeğe geçirdi ve ilmik boynunu kavrayana kadar ipi çekti.

Sonra sandalyeyi iki ayağıyla tekmeleyip kendini boşluğa bıraktı.

On saniye, on beş saniye geçti; yirmi korkunç, sonsuz saniye…

Beden iki üç kez sarsıldı. Ayakları içgüdüyle basacak bir yer aradı. Sonra hiçbir şey kımıldamadı…

Birkaç saniye daha geçti… Küçük camlı kapı açıldı.

Sernine içeri girdi.

Hiç acele etmeden, gencin imzaladığı kâğıdı aldı ve okudu:

“Yaşamaktan yoruldum; hastayım, beş parasızım, umudum kalmadı. Canıma kıyıyorum. Ölümümden hiç kimse sorumlu tutulmasın.”

“Gérard Baupré.”

“30 Nisan.”

Kâğıdı herkesin görebileceği şekilde masaya geri koydu, sandalyeyi alıp gencin ayaklarının altına yerleştirdi. Kendisi masanın üzerine çıktı; bedeni kendine yaklaştırarak kaldırdı, ilmeği gevşetti ve başını içinden geçirdi.

Beden kollarına yığıldı. Onu masanın üzerinden kaydırdı, yere atlayıp yatağa yatırdı.

Sonra aynı soğukkanlılıkla koridora açılan kapıyı araladı:

“Üçünüz de orada mısınız?” diye fısıldadı.

Yakınındaki ahşap merdivenin dibinden biri cevap verdi:

“Buradayız. Paketimizi yukarı çıkaralım mı?”

“Evet, gelin!”

Mumu alıp onlara ışık tuttu.

Üç adam, “herifin” bağlandığı çuvalı taşıyarak merdivenleri ağır ağır çıktı.

“Şuraya koyun,” dedi masayı göstererek.

Bir çakıyla çuvalın çevresindeki ipleri kesti. Beyaz bir çarşaf ortaya çıktı; onu geri çekti. Çarşafa sarılı bir ceset vardı: Pierre Leduc’ün cesedi.

“Zavallı Pierre Leduc!” dedi Sernine. “Ne kadar genç yaşta ölmekle neleri yitirdiğini asla bilemeyeceksin! Sana çok yükselmen için yardım ederdim dostum. Neyse, artık hizmetlerinden yararlanamayacağız… Haydi Philippe, masaya çık; sen de Octave sandalyeye. Başını kaldırıp ilmeği geçir.”

İki dakika sonra Pierre Leduc’ün bedeni ipin ucunda sallanıyordu.

“Harika, bu iş çok kolay oldu! Artık hepiniz gidebilirsiniz. Doktor, yarın sabah buraya uğra; Gérard Baupré adında birinin intihar ettiğini duyacaksın. Gérard Baupré, anladın mı? İşte veda mektubu. Bölge doktorunu ve polis komiserini çağıracaksın; ikisinin de ölünün parmağındaki kesiği ya da yanağındaki yara izini fark etmemesini sağlayacaksın…”

“Kolay.”

“Raporun oracıkta, senin dikte ettiklerinle yazılmasını da sağlayacaksın.”

“Kolay.”

“Son olarak, cesedin Morg’a gönderilmesini önle ve hemen gömülmesine izin verilmesini sağla.”

“O kadar kolay değil.”

“Bir dene. Ötekini muayene ettin mi?”

Yatakta cansız yatan genci işaret etti.

“Evet,” dedi doktor. “Solunumu normale dönüyor. Ama büyük bir riske girdik… Şah damarı…”

“Risk almadan kazanç olmaz… Ne zaman kendine gelir?”

“Birkaç dakika içinde.”

“Pekâlâ. Bu arada, doktor, henüz gitme. Aşağıda beni bekle. Yapman gereken başka işler var.”

Prens yalnız kalınca bir sigara yaktı ve usulca içti; küçük mavi duman halkaları tavana doğru yükseldi.

Bir iç çekiş onu düşüncelerinden kopardı. Yatağa gitti. Genç adam kıpırdanmaya başlamıştı; göğsü, kâbus gören bir uyuyanınki gibi şiddetle inip kalkıyordu. Orada bir ağrı hissediyormuşçasına ellerini boğazına götürdü; bu hareketle birden doğrulup oturdu, dehşet içinde soluk soluğa kaldı…

Sonra karşısında Sernine’i gördü:

“Siz?” diye fısıldadı, anlam veremeyerek. “Siz?…”

Bir hayalet görmüş gibi, şaşkın şaşkın ona baktı.

Yine boğazına dokundu, boynunu yokladı… Birden boğuk bir çığlık attı; gözleri çılgınca bir dehşetle büyüdü, saçları diken diken oldu, bedeni baştan ayağa titredi! Prens kenara çekilmişti; adamın ipte asılı cesedini gördü.

Kendini duvara doğru attı. O adam, asılı duran adam, kendisiydi! Ölmüştü ve kendi ölü bedenine bakıyordu! Bu, ölümün ardından görülen korkunç bir düş müydü? Artık yaşamayanların, zihinleri son bir yaşam kıvılcımıyla hâlâ titrerken gördüğü bir sanrı mıydı?…

Kollarını havada savurdu. Bir an, iğrenç görüntüye karşı kendini savunuyor gibiydi. Sonra bitkin düşüp ikinci kez bayıldı.

“Harika,” dedi prens sırıtarak. “Hassas, kolay etkilenen bir yaradılış… Şimdilik beyni allak bullak… Haydi, tam sırası… Ama işi yirmi dakika içinde bitiremezsem… elimden kaçacak…”

İki çatı odası arasındaki kapıyı itti, yatağın yanına döndü; genci kaldırıp öteki odadaki yatağa taşıdı. Sonra şakaklarını soğuk suyla ıslattı, ona koklama tuzu koklattı.

Bu kez baygınlığı uzun sürmedi.

Gérard gözlerini ürkekçe açıp tavana kaldırdı. Görüntü kaybolmuştu. Ama mobilyaların düzeni, masayla şöminenin yeri ve başka bazı ayrıntılar onu şaşırtıyordu… Sonra yaptığını hatırladı; boğazındaki ağrıyı duyumsadı…

Prense şöyle dedi:

“Bir düş gördüm, öyle değil mi?”

“Hayır.”

“Nasıl yani, hayır?” Birden hatırlayıp, “Evet, doğru, şimdi anımsadım… Kendimi öldürmek istemiştim… Hatta…” Kaygıyla öne eğildi. “Peki ya sonrası, o görüntü…”

“Hangi görüntü?”

“Adam… ip… düş müydü?…”

“Hayır,” dedi Sernine. “O da gerçekti.”

“Ne diyorsunuz? Ne diyorsunuz?… Hayır, hayır!… Yalvarırım size!… Uyuyorsam uyandırın beni… yoksa bırakın öleyim!… Ama ben öldüm, değil mi? Bu da bir cesedin kâbusu!… Ah, aklımı yitiriyorum sanki!… Yalvarırım…”

Sernine elini usulca gencin başına koydu ve ona doğru eğildi:

“Beni dinle… dikkatle dinle ve söylediklerimi anla. Hayattasın. Bedenin de zihnin de olduğu gibi; yaşıyor. Ama Gérard Baupré öldü. Beni anlıyor musun? Gérard Baupré adıyla tanınan o toplum üyesi artık yok. Onu ortadan kaldırdın. Yarın nüfus memuru, taşıdığın adın karşısındaki deftere ölüm tarihini yazıp ‘Öldü’ kaydını düşecek.”

“Yalan!” diye kekeledi dehşete kapılmış genç. “Yalan! Gérard Baupré olarak burada olduğuma göre!”

“Sen Gérard Baupré değilsin,” diye ilan etti Sernine. Açık kapıyı göstererek ekledi: “Gérard Baupré yan odada. Onu görmek ister misin? Onu astığın çivide sallanıyor. Masanın üzerinde, ölümünü imzanla onayladığın bir mektup var. Her şey usulüne uygun, her şey kesin. Bu geri döndürülemez, acımasız gerçeği değiştiremezsin: Gérard Baupré artık yok!”

Genç adam çaresizlik içinde dinledi. Gerçekler artık o kadar trajik görünmediğinden sakinleşip anlamaya başladı:

“Peki sonra…” diye mırıldandı.

“Sonra… konuşalım.”

“Evet, evet… konuşalım…”

“Bir sigara?” diye sordu prens. “İster misin? Ah, görüyorum ki hayata yeniden alışıyorsun! Ne güzel; birbirimizi anlayacağız, hem de çabucak.”

Gencin sigarasını ve kendi sigarasını yaktı; ardından sert bir sesle birkaç kelimeyle kendini açıkladı:

“Sen, merhum Gérard Baupré, hayattan bıkmış, hasta, parasız ve umutsuzdun… İyi, zengin ve güçlü olmak ister misin?”

“Sizi anlamıyorum.”

“Çok basit. Bir rastlantı seni yoluma çıkardı. Gençsin, yakışıklısın, şairsin; zekisin ve—umutsuzluk içindeki davranışın bunu gösteriyor—ince bir ahlak duygun var. Bu nitelikler tek bir kişide ender bulunur. Değerlerini biliyorum… ve onları kendi hesabıma kullanacağım.”

“Onlar satılık değil.”

“Aptal! Kim alıp satmaktan söz ediyor? Vicdanın sende kalsın. Seni ondan kurtarmama değmeyecek kadar değerli bir mücevher.”

“Öyleyse benden ne istiyorsunuz?”

“Hayatını!” Genç adamın boğazındaki morlukları işaret ederek devam etti: “Nasıl kullanacağını bilemediğin hayatını! Berbat ettiğin, harcadığın, mahvettiğin; benimse yeniden kurmayı tasarladığım hayatını… Öyle bir güzellik, yücelik ve asalet ülküsüne göre kuracağım ki gizli düşüncemin daldığı uçurumu görsen başın döner, delikanlı…” Gérard’ın başını iki eli arasına almıştı; heyecanla sürdürdü: “Özgürsün! Zincir yok! Artık adının yükünü taşımıyorsun! Toplumun seni omzuna damga basar gibi işaretlediği o numaradan kurtuldun. Özgürsün! Herkesin bir etiket taşıdığı bu köleler dünyasında, Gyges’in yüzüğü sende gibi tanınmadan, görünmeden dolaşabilir… ya da kendi etiketini, en sevdiğini seçebilirsin! Bir sanatçı için… istersen kendin için bile temsil ettiğin o muhteşem hazineyi anlıyor musun? Tertemiz, yepyeni bir hayat! Hayatın, dilediğince biçim verme hakkına sahip olduğun bir balmumu; hayalinin kaprislerine, aklının öğütlerine göre şekillendirebilirsin.”

Genç adam bıkkınlığını belli eden bir hareket yaptı:

“Ah, o hazineyle ne yapmamı istiyorsunuz? Şimdiye kadar onunla ne yaptım? Hiçbir şey!”

“Onu bana ver.”

“Onunla ne yapabilirsiniz?”

“Her şeyi. Sen sanatçı değilsen ben sanatçıyım; hem de coşkulu, tükenmez, yılmaz, taşkın bir sanatçı. Sende Prometheus’un ateşi yoksa bende var! Senin başarısız olduğun yerde ben başaracağım. Hayatını bana ver.”

“Laf, vaat!” diye bağırdı, yüzü canlanmaya başlayan genç adam. “Boş hayaller! Ne kadar değersiz olduğumu biliyorum! Korkaklığımı, yılgınlığımı, boşa çıkan çabalarımı, bütün sefilliğimi biliyorum. Hayata yeniden başlamak için bende olmayan bir irade gerek…”

“Benim iradem var.”

“Dostlar…”

“Onların olacak.”

“İmkânlar…”

“Sana imkân sağlayacağım… hem de ne imkânlar! Sanki sihirli bir sandığa elini daldırır gibi, dilediğini alacaksın.”

“Ama siz kimsiniz?” diye çılgınca bağırdı genç adam.

“Başkalarına göre Prens Sernine… Sana gelince… ne önemi var? Bir prensten, bir kraldan, bir imparatordan da öteyim…”

“Kimsiniz?… Kimsiniz?” diye kekeledi Baupré.

“Efendi… isteyen ve yapabilen… harekete geçen kişi… İrademin de gücümün de sınırı yok. Yaşayan en zengin insandan daha zenginim; çünkü serveti benim. En kudretliden daha güçlüyüm; çünkü kudretleri hizmetimde!”

Ötekinin başını yeniden ellerinin arasına aldı ve gözlerinin derinliklerine bakarak şöyle dedi:

“Sen de zengin ol… güçlü ol… Sana mutluluk… yaşama sevinci… şair zihnine huzur… bir de şöhret ve zafer sunuyorum… Kabul ediyor musun?”

“Evet… evet…” diye fısıldadı, gözleri kamaşmış ve iradesi ezilmiş Gérard. “Ne yapmam gerekiyor?”

“Hiçbir şey.”

“Ama…”

“Hiçbir şey diyorum. Planlarımın bütün yapısı sana dayanıyor ama senin bir etkin yok. Üstlenmen gereken etkin bir rol bulunmuyor. Şimdilik yalnızca sessiz bir oyuncusun; hatta o bile değil, tahtada ilerlettiğim bir piyonsun.”

“Ne yapacağım?”

“Hiçbir şey. Şiir yaz. Dilediğin gibi yaşa. Paran olacak. Hayatın tadını çıkaracaksın. Seni düşünmek için başımı bile yormayacağım. Tekrar ediyorum, girişimimde hiçbir rolün yok.”

“Peki ben kim olacağım?”

Sernine kolunu uzatıp yan odayı gösterdi:

“O adamın yerini alacaksın. O adam sensin!”

Gérard öfke ve tiksintiyle ürperdi:

“Hayır, o öldü!… Hem… bu bir suç!… Hayır, bana göre düşünülmüş, yeni bir hayat istiyorum… bilinmeyen bir ad…”

“O adam olacaksın, diyorum!” diye bağırdı Sernine; enerjisi ve otoritesi karşı konulmazdı. “O adam olacaksın, başka hiç kimse! Çünkü yazgısı görkemli, adı şanlı ve sana atalarından kalma üç kez kutsal bir asalet ve gurur mirası bırakıyor.”

“Bu bir suç!” diye inledi Baupré, sesi titreyerek.

“O adam olacaksın!” dedi Sernine, eşi görülmemiş bir kararlılıkla. “O adam olacaksın! Yoksa yeniden Baupré olursun; Baupré’nin yaşamı da ölümü de benim elimde. Seç.”

Tabancasını çekti, horozunu kaldırdı ve genç adama doğrulttu:

“Seç,” diye yineledi.

Yüzündeki ifade amansızdı. Gérard korkup yatağına çöktü ve hıçkıra hıçkıra ağladı:

“Yaşamak istiyorum!”

“Bunu kesinlikle, geri dönülmez biçimde mi istiyorsun?”

“Evet, bin kez evet! Giriştiğim o korkunç şeyden sonra ölüm beni dehşete düşürüyor… Her şey… ölümden başka her şey!… Acı… açlık… hastalık… her türlü işkence, her türlü utanç… gerekirse suç bile… ama ölüm olmasın!”

Ateşler içinde ve büyük bir ıstırapla titriyordu; sanki o büyük düşman hâlâ çevresinde dolanıyor, pençesinden kaçamayacağını hissediyordu. Prens çabalarını artırdı; onu bir av gibi hâkimiyeti altında tutarak coşkulu bir sesle konuştu:

“Senden imkânsız ya da yanlış hiçbir şey istemeyeceğim… Bir sorun çıkarsa sorumlusu benim… Hayır, suç yok… olsa olsa biraz acı… Biraz kanın akacak. Ama ölme korkusuyla kıyaslayınca bu ne ki?”

“Acı umurumda değil.”

“Öyleyse hemen şimdi!” diye bağırdı Sernine. “Hemen şimdi! On saniye acı, hepsi bu… On saniye ve ötekinin hayatı senin olur…”

Onu belinden kavrayıp zorla bir sandalyeye oturtmuştu; şimdi gencin sol elini, beş parmağı açık biçimde masaya bastırıyordu. Cebinden hızla bir bıçak çıkardı, ağzını serçe parmağın birinci ve ikinci boğumları arasına dayadı ve emretti:

“Vur! Kendi darbeni indir. Yumruğunla bir kez vur, hepsi bu!”

Gérard’ın sağ elini tutmuş, onu çekiç gibi ötekinin üzerine indirmeye çalışıyordu.

Gérard dehşetle kıvranıp çırpındı. Anlamıştı:

“Asla!” diye kekeledi. “Asla!”

“Vur! Bir darbe, iş biter! Bir darbe vur, o adam gibi olursun: kimse seni tanıyamaz.”

“Bana onun adını söyle…”

“Önce vur!”

“Asla! Ah, ne işkence!… Yalvarırım… birazdan…”

“Haydi… Israr ediyorum… Yapmalısın…”

“Hayır… hayır… yapamam…”

“Vur be aptal! Bu sana servet, şöhret, aşk kazandıracak…”

Gérard ani bir hareketle yumruğunu kaldırdı.

“Aşk,” dedi, “evet… onun için, evet…”

“Sevecek ve sevileceksin,” dedi Sernine. “Nişanlın seni bekliyor. Onu ben seçtim. Safların en safı, güzellerin en güzeli. Ama onu kazanmalısın. Vur!”

Gencin kolu, o ölümcül darbeyi indirmek üzere gerildi; ama kendini koruma içgüdüsü ona baskın geldi. Bedeni insanüstü bir çabayla kasıldı. Birden Sernine’in elinden kurtulup kaçtı.

Deli gibi yan odaya daldı. O iğrenç manzarayı görünce dehşet içinde haykırdı; sonra geri dönüp masanın yanında Sernine’in önünde dizlerinin üstüne kapandı.

“Vur!” dedi prens; gencin parmaklarını yeniden açıp bıçağın ağzını yerleştirdi.

Sonrası mekanik biçimde olup bitti. Genç adam, gözleri donuk, yüzü kireç gibi, kendiliğinden hareket edercesine yumruğunu kaldırıp vurdu:

“Ah!” diye inledi, acıyla.

Serçe parmağından küçük bir et parçası koptu. Kan aktı. Gérard üçüncü kez bayıldı.

Sernine bir iki saniye ona baktı, sonra yumuşakça konuştu:

“Zavallı yavrucak!… Hadi, yaptığının karşılığını vereyim; hem de yüz katıyla. Ben her zaman cömertçe öderim.”

Aşağı indi ve doktoru aşağıda beklerken buldu:

“İş tamam. Sen yukarı çık, sağ yanağına Pierre Leduc’ünkine benzer küçük bir kesik at. İki yara izi tıpatıp aynı olmalı. Bir saat sonra gelip seni alacağım.”

“Nereye gidiyorsunuz?”

“Biraz hava almaya. İçim pek rahat değil.”

Dışarıda derin bir nefes aldı ve bir sigara daha yaktı:

“İyi iş çıkardım,” diye mırıldandı. “Biraz fazla yoğun, biraz yorucu ama verimli; gerçekten verimli. Dolores Kesselbach’ın dostuyum. Geneviève’in dostuyum. Yeni bir Pierre Leduc yarattım; pekâlâ kabul görecek, üstelik bütünüyle emrime amade biri. Son olarak Geneviève’e öyle her köşe başında bulunmayacak türden bir koca buldum. Artık görevim bitti. Çabalarımın meyvesini toplamak kaldı. Çalışma sırası sizde, Mösyö Lenormand. Bense hazırım.” Verdiği sözlerle gözlerini kamaştırdığı, zavallı ve sakat genç adamı düşünerek ekledi: “Yalnız… bir ‘yalnız’ var: Yerini bu iyi genç adama cömertçe verdiğim Pierre Leduc’un kim olduğu hakkında en ufak bir fikrim yok. Bu da can sıkıcı… Çünkü işin aslı, Pierre Leduc’un bir kasabın oğlu olmadığını kanıtlayan hiçbir şey yok!”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…