Bölümler 17Şu an: Bölüm XIV — Siyahlı Adam
- 1 Bölüm I — Palace Oteli'ndeki Facia4.494 kelime
- 2 Iı. Bölüm — Mavi Kenarlı Etiket3.914 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — M. Lenormand Harekete Geçiyor3.309 kelime
- 4 Bölüm IV — Prens Sernıne İş Başında6.579 kelime
- 5 Bölüm V — Lenormand Görev Başında3.829 kelime
- 6 Vı. Bölüm — Mösyö Lenormand Yeniliyor4.201 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Parbury-rıbeıra-altenheım4.888 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Zeytin Yeşili Frak4.342 kelime
- 9 Ix. Bölüm5.822 kelime
- 10 X. Bölüm — Lüpen’in Büyük Planı2.715 kelime
- 11 Xı. Bölüm — Şarlman3.012 kelime
- 12 Xıı. Bölüm — İmparatorun Mektupları5.442 kelime
- 13 Xııı. Bölüm — Yedi Alçak4.587 kelime
- 14 Bölüm XIV — Siyahlı Adam4.385 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 Bölüm XV — Avrupa Haritası5.039 kelime
- 16 Xvı. Bölüm — Arsen Lüpen’in Üç Cinayeti5.426 kelime
- 17 Sonsöz — İntihar2.716 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
BÖLÜM XIV
SİYAHLI ADAM
O anda Arsen Lüpen, nasıl olduğunu anlamaya vakit bulamadığı, ama olağanüstü ustalığını ve becerisini sezdiği bir yöntemle tuzağa düşürüldüğünü anladı; bundan emindi. Her şey hesaplanmış, her şey önceden düzenlenmişti: adamlarının uzaklaştırılması, hizmetkârların ortadan kaybolması ya da ihaneti, kendisinin Bayan Kesselbach’ın evinde bulunması.
Belli ki her şey, düşmanın istediği gibi sonuçlanmıştı; bunda neredeyse mucizevi denecek kadar elverişli koşulların da payı vardı. Çünkü sonuçta, sahte mesaj dostlarını uzaklaştırmadan önce de gelebilirdi. Ama o zaman kendi çetesiyle Altenheim’ın çetesi arasında bir çatışma çıkardı. Malreich’in davranışlarını, Altenheim’ın öldürülmesini, Veldenz’deki deli kızın zehirlenmesini hatırlayan Lüpen, tuzağın yalnız kendisine mi kurulduğunu, yoksa Malreich’in, artık başına dert olan suç ortaklarının da öldürüleceği genel bir çatışma olasılığını hesaba katıp katmadığını düşündü.
Bu, daha çok, zihninden gelip geçen kısa bir sezgiydi. Şimdi harekete geçme zamanıydı. Saldırının ilk ve başlıca nedeni büyük olasılıkla Dolores’i kaçırmaktı; onu korumalıydı.
Sokağa bakan kanatlı pencereyi biraz aralayıp tabancasını doğrulttu. Mahalleliyi ayağa kaldırıp telaşa düşürecek bir el ateş etse, alçaklar kaçışırdı.
“Yok,” diye mırıldandı. “Hayır! Kavgadan kaçtığım söylenemez. Fırsat fazla iyi... Hem kim kaçacaklarını söylüyor? Komşuları umursamayacak kadar kalabalıklar.”
Dolores’in odasına döndü. Aşağıdan bir ses geliyordu. Dinleyince sesin merdivenlerden geldiğini anladı ve kapıyı kilitledi.
Dolores ağlıyor, kanepenin üzerinde çırpınıyordu.
Ona yalvardı:
“Gücün yeter mi? Birinci kattayız. Sana yardım edip aşağı indirebilirim. Çarşafları pencereden sarkıtabiliriz...”
“Hayır, hayır, beni bırakma... Korkuyorum... Gücüm yok... Beni öldürecekler... Ah, koru beni!”
Onu kollarına alıp bitişik odaya taşıdı. Üzerine eğilerek:
“Kımıldama ve sakin ol. Hayatta olduğum sürece o adamlardan hiçbiri sana dokunamayacak, yemin ederim.”
İlk odanın kapısını yokladılar. Lüpen’e var gücüyle sarılan Dolores haykırdı:
“Ah, geldiler! Geldiler!... Seni öldürecekler... Tek başınasın!...”
Lüpen heyecanla karşılık verdi:
“Hayır, yalnız değilim... Sen buradasın... Yanımdasın...”
Kendisini ondan kurtarmaya çalıştı. Dolores iki eliyle başını tuttu, gözlerinin içine baktı ve fısıldadı:
“Nereye gidiyorsun? Ne yapacaksın? Hayır... ölmemelisin... Buna izin vermem... Yaşamalısın... Yaşamalısın.”
Kekeleyerek, Lüpen’in duyamadığı sözler söyledi; belli ki duymasın diye dudaklarının arasında boğuyordu onları. Bütün gücü tükenince, bitkin hâlde geriye yığılıp bayıldı.
Lüpen üzerine eğilip bir an ona baktı. Usulca, hafifçe saçlarına bir öpücük kondurdu.
Sonra ilk odaya döndü, iki oda arasındaki kapıyı dikkatle kapattı ve elektrik ışığını yaktı.
“Bir saniye, beyler!” diye seslendi. “Paramparça olmak için pek acele ediyorsunuz! Lüpen’in burada olduğunu bilmiyor musunuz? Sizi oynatırım!”
Konuşurken, Bayan Kesselbach’ın yattığı kanepeyi saklayacak biçimde bir paravan açtı; üzerine elbiseler ve örtüler serdi. Dışarıdaki adamların darbeleriyle kapı açılmak üzereydi.
“Geldim! Geliyorum! Hazır mısınız? Haydi beyler, teker teker!”
Anahtarı hızla çevirdi ve sürgüyü çekti.
Açık kapıdan bağırışlar, tehditler, kudurmuş hayvanların kükremesi gibi bir gürültü yükseldi.
Yine de hiçbiri öne çıkmaya cesaret edemedi. Lüpen’e saldırmadan önce korku ve endişeyle duraksadılar...
Lüpen’in umduğu da buydu.
Odanın ortasında, ışığın tam altında durmuş, kolunu uzatmıştı. Parmaklarının arasında tuttuğu bir tomar banknotu tek tek sayarak yedi eşit desteye ayırdı. Sakin bir sesle şöyle dedi:
“Lüpen’i öbür dünyaya gönderirseniz kişi başı üç bin frank ödül mü vaat edildi? Öyle değil mi? Alın, paranın iki katı!”
Desteleri alçakların erişebileceği biçimde masanın üzerine bıraktı.
Simsar kükredi:
“Yalan! Zaman kazanmaya çalışıyor. Vurun onu!”
Kolunu kaldırdı. Arkadaşları onu tuttu.
Lüpen sözünü sürdürdü:
“Elbette, bu, harekât planınızı değiştirmenizi gerektirmiyor. Önce Bayan Kesselbach’ı kaçırmaya, sonra da mücevherlerine el koymaya geldiniz. Bu övgüye değer niyetlerinize karışmak bana düşmez!”
“Söyle bakalım, ne demeye çalışıyorsun?” diye hırladı Simsar; istemese de onu dinliyordu.
“Aha, ilgini çekmeye başladım, öyle mi Simsar?... Gir içeri, dostum... Hepiniz girin... Şu merdivenlerin başında cereyan var... Sizin gibi yakışıklı delikanlılar soğuk alma riskine girmemeli... Ne, korkuyor muyuz? Ama ben tek başımayım!... Haydi, kendinize gelin kuzularım!”
Şaşkın ve kuşkulu hâlde odaya girdiler.
“Kapıyı kapat Simsar... Daha rahat ederiz. Sağ ol dostum. Bu arada, banknotlar ortadan kaybolmuş. Demek anlaştık. Dürüst insanların anlaşması ne kolay!”
“Peki... Sonra?”
“Sonra mı? Madem ortağız...”
“Ortak mı?”
“Paramı kabul etmedin mi? Birlikte çalışıyoruz dostum; önce genç kadını, sonra da mücevherleri birlikte alıp götüreceğiz.”
Simsar sırıttı:
“O iş için sana ihtiyacım yok.”
“Var, dostum.”
“Neden?”
“Çünkü mücevherlerin nerede saklı olduğunu sen bilmiyorsun, ben biliyorum.”
“Öğreniriz.”
“Yarın. Bu gece değil.”
“Pekâlâ, dinleyelim. Ne istiyorsun?”
“Mücevherlerden payımı.”
“Yerlerini bildiğine göre neden hepsini almadın?”
“Tek başıma alamam. Bir yolu var ama nasıl yapılacağını bilmiyorum. Sen buradasın, ben de senden yararlanıyorum.”
Simsar tereddüt etti:
“Mücevherlerden pay... Mücevherlerden pay... Büyük olasılıkla birkaç cam ve pirinç parçası...”
“Budala! Bir milyondan fazla eder.”
Adamlar, sözlerin üzerlerinde bıraktığı etkiyle titredi.
“Pekâlâ,” dedi Simsar. “Ya Kesselbach kaçarsa? Yan odada, değil mi?”
“Hayır, burada.”
Lüpen bir an paravanın kanatlarından birini geri çekip kanepeye serdiği elbise ve yatak örtüsü yığınını gösterdi:
“Burada, baygın hâlde. Ama paylaşımı yapana kadar onu teslim etmeyeceğim.”
“Yine de...”
“Alırsın ya da bırakırsın. Tek başıma kalmam umurumda değil. Ne yapabileceğimi biliyorsun. Karar sizin...”
Adamlar aralarında konuştu; sonra Simsar şöyle dedi:
“Sözünü ettiğin saklanma yeri nerede?”
“Şöminenin altında. Ama sırrını bilmiyorsan önce şömine çıkıntısının tamamını, aynasıyla mermeriyle birlikte tek parça hâlinde kaldırman gerekiyormuş. Kolay iş değil.”
“Pöh, biz de ne becerikli takımız! Hele bir gör. Beş dakikaya kalmaz...”
Emirlerini verdi; adamları da hayranlık uyandıran bir gayret ve disiplinle hemen işe koyuldu. İkisi sandalyelerin üzerine çıkıp aynayı kaldırmaya çalıştı. Öteki dördü şöminenin kendisine saldırdı. Simsar dizlerinin üzerine çökmüş, gözlerini ocaktan ayırmadan komut veriyordu:
“Haydi aslanlar! Hep birlikte, lütfen! Dikkat! Bir, iki... İşte, oynuyor!”
Ellerini ceplerine sokmuş, arkalarında duran Lüpen onları şefkatle izliyor, aynı zamanda bir sanatçı ve usta olarak bu çarpıcı otorite, güç ve başkaları üzerindeki inanılmaz hâkimiyet kanıtıyla gururdan mest oluyordu. Bu alçaklar böylesine akıl almaz bir hikâyeye nasıl inanmış, gerçeklik duygularını yitirip mücadeledeki bütün avantajı onun eline bırakmışlardı?
Ceplerinden iki iri, ağır ve korkutucu tabanca çıkardı. Sakin sakin önce yere sereceği ilk iki adamı, ardından düşecek öteki ikisini seçti ve bir atış poligonundaki hedeflere nişan alır gibi nişan aldı.
Ardından iki el ateş etti, sonra iki el daha...
Acı dolu çığlıklar yükseldi... Dört adam, birbiri ardına, panayırda devrilen kuklalar gibi yere kapaklandı.
“Yediden dördü gitti, geriye üç kaldı,” dedi Lüpen. “Devam edeyim mi?”
Kolları uzanmış, Simsar'la iki adamına doğrultulmuş hâlde kaldı.
“Alçak herif!” diye hırladı Simsar, silahını ararken.
“Eller yukarı!” diye bağırdı Lüpen. “Yoksa ateş ederim! Güzel... Şimdi siz ikiniz, onun oyuncaklarını alın... Yoksa...”
İki alçak korkudan tir tir titreyerek liderlerini yakaladı ve boyun eğmeye zorladı.
“Bağlayın onu! Bağlayın, hay aksi! Size ne zararı var? Ben gidince hepiniz serbestsiniz... Haydi, bitirdiniz mi? Önce bilekler... Kemerlerinizle... Sonra ayak bilekleri... Çabuk olun!”
Yenilmiş ve etkisiz hâle getirilmiş Simsar artık direnmedi. Adamları onu bağlarken Lüpen eğilip tabancasının kabzasıyla ikisinin başına korkunç birer darbe indirdi. Adamlar bir yığın hâlinde yere yığıldı.
“İyi iş çıkardık,” dedi soluklanarak. “Keşke elli kişi daha olsaydı. Tam havama girmiştim... Hem de yüzümde bir gülümsemeyle, ne kolay oldu... Ne dersin Simsar?”
Alçak yerde yatmış, küfrediyordu. Lüpen şöyle dedi:
“Keyfini bozma, ihtiyar! Dul ve yetimin koruyucusu Lüpen'e yardım ederek iyi bir işe katkıda bulunduğunu düşün, teselli ol. Bayan Kesselbach yiğitliğin için sana bizzat teşekkür edecek.”
İkinci odanın kapısına gidip açtı:
“Bu da ne?” dedi. Eşikte durup şaşkınlık ve hayretle kalakalmıştı.
Oda boştu.
Pencereye gitti. Balkona dayanmış, teleskopik çelikten bir merdiven gördü ve mırıldandı:
“Kaçırılmış... Kaçırılmış... Louis de Malreich... Ah, alçak herif!”
Bir dakika düşündü; zihnindeki kargaşayı yatıştırmaya çalıştı. Sonunda, Bayan Kesselbach görünüşe göre acil bir tehlike altında olmadığına göre telaşlanmaya gerek olmadığına karar verdi.
Ama birden öfkeye kapılıp yedi alçağın üzerine atıldı; kıpırdayan yaralılara birkaç tekme attı, banknotlarını yoklayıp cebine geri koydu. Sonra bulabildiği ne varsa—kör iplerini, perde halkalarını, battaniyeleri ve şeritler hâlinde yırttığı çarşafları—kullanarak adamların ağızlarını tıkadı, ellerini bağladı. Son olarak, kanepe önündeki halının üzerine yan yana, iyice sıkıştırılmış ve paket gibi bağlanmış yedi insan bohçası dizdi:
“Kızarmış ekmek üstünde mumyalar!” diye kıkırdadı. “Böyle şeyleri sevenlere nefis bir yemek! Ahmak sürüsü, ne diyorsunuz buna? Morgdaki cesetler gibi yatıyorsunuz... Lüpen'e, dulların ve yetimlerin koruyucusu Lüpen'e saldırmanın cezası bu! Titriyor musunuz? Hiç gerek yok, kuzularım! Lüpen şimdiye kadar bir sineği bile incitmedi! Ama Lüpen dürüst bir adamdır, haşarattan hoşlanmaz; Lüpen görevini bilir. Söyleyin bakalım, sizin gibi bir sürü haydut ortalıkta dolaşırken yaşamak mümkün mü? Başkalarının canına saygı yok; mala, yasalara, topluma saygı yok; vicdan yok, hiçbir şey yok! Bu gidişle hâlimiz ne olacak? Tanrım, hâlimiz ne olacak?”
Onları içeri kilitleme zahmetine bile girmeden odadan çıktı, sokağa indi ve taksisinin yanına varana kadar yürüdü. Şoföre başka bir taksi bulmasını söyledi; iki taksiyle Bayan Kesselbach'ın evine döndü.
Önceden ödediği iyi bir bahşiş, uzun açıklamaları gereksiz kıldı. İki adamın yardımıyla yedi tutsağı aşağı indirdi ve gelişigüzel, birbirlerinin dizleri üzerine yığarak taksilere tıktı. Yaralılar çığlık atıp inliyordu. Kapıları kapatırken bağırdı:
“Ellerinize dikkat edin!”
Öndeki taksinin şoförünün yanına oturdu.
“Nereye?” diye sordu adam.
“Quai des Orfèvres 36, hafiye teşkilatına.”
Motorlar gürledi, şoförler vitesi taktı; tuhaf kafile Trocadéro'nun yokuşlarından hızla aşağı indi.
Sokaklarda birkaç sebze arabasının yanından geçtiler. Uzun sırıklar taşıyan adamlar sokak lambalarını söndürüyordu.
Gökyüzünde yıldızlar vardı. Serin bir esinti havayı dolduruyordu.
Lüpen yüksek sesle şarkı söyledi:
Concorde Meydanı, Louvre... Uzakta Notre-Dame'ın karanlık heybeti...
Arkasını dönüp kapıyı araladı:
“Keyfiniz yerinde mi, arkadaşlar? Benimki de, sağ olun. Araba gezintisi için harika bir gece; hava da nefis!”
Şimdi bozuk taş döşeli rıhtımlarda sarsıla sarsıla ilerliyorlardı. Çok geçmeden Adalet Sarayı'na ve hafiye teşkilatının kapısına vardılar.
“Burada bekleyin,” dedi Lüpen iki şoföre, “yedi yolcunuza da göz kulak olun.”
Dış avluyu geçti, sağdaki koridordan merkez büro odalarına indi. Nöbetçi gece müfettişlerini buldu.
“Beyler, size bir ganimet getirdim,” dedi içeri girerken. “Hem de güzelinden. M. Weber burada mı? Ben Auteuil'nin yeni polis komiseriyim.”
“M. Weber dairesinde. Çağırtmamı ister misiniz?”
“Bir saniye. Acelem var. Ona birkaç satır bırakacağım.”
Bir masaya oturup yazdı:
“Sevgili Weber,”
“Altenheim çetesini oluşturan yedi alçağı, Gourel'ü (ve daha birçok kişiyi) öldüren, ayrıca M. Lenormand adıyla beni de öldüren adamları sana getiriyorum.”
“Geriye yalnız liderleri kaldı. Onu şimdi tutuklayacağım. Bana katıl. Neuilly'de, Rue Delaizement'de oturuyor; Leon Massier adını kullanıyor.”
“Selamlarımla,”
“Dostun,”
“Arsen Lüpen,”
“Hafiye teşkilatı başı.”
Mektubu kapatıp mühürledi:
“Bunu M. Weber'e verin. Acil. Şimdi de şu ganimeti teslim alacak yedi adam istiyorum. Rıhtımda bıraktım.”
Taksilere döndüğünde başmüfettişlerden biriyle karşılaştı:
“Ah, sizsiniz M. Lebœuf!” dedi. “Güzel bir av yakaladım... Altenheim çetesinin tamamı... Taksilerde duruyorlar.”
“Onları nerede buldunuz?”
“Bayan Kesselbach'ı kaçırıp evini soymakla meşgullerdi. Ama zamanı gelince hepsini anlatırım.”
Başmüfettiş onu bir kenara çekti ve şaşkınlıkla şöyle dedi:
“Affedersiniz, monsieur, ama Auteuil polis komiserini görmeye çağrılmıştım. Sizi de... Kiminle konuşma onuruna erişiyorum?”
“Size birinci sınıf yedi haydudu cömertçe armağan eden biriyle.”
“Yine de kim olduğunuzu öğrenmek isterim...”
“Adımı mı?”
“Evet.”
“Arsen Lüpen.”
Başmüfettişin ayağına çelme takıp onu çevikçe düşürdü, Rue de Rivoli'ye koştu, geçmekte olan bir taksiye atladı ve Porte des Ternes'e gitti.
Route de la Révolte yakındaydı. 3 numaraya gitti.
Arsen Lüpen ne kadar soğukkanlı ve kendine hâkim olsa da heyecanını bastıramıyordu. Dolores Kesselbach'ı bulabilecek miydi? Louis de Malreich onu ya kendi evine ya da Simsar'ın barakasına mı götürmüştü?
Lüpen, barakanın anahtarını Simsar'dan almıştı. Bu yüzden zili çalıp avlulardan geçtikten sonra kapıyı açıp eşya deposuna girmesi kolay oldu.
Fenerini yaktı ve etrafı gözden geçirdi. Biraz sağda, suç ortaklarının son toplantısını yaptığını gördüğü boşluk vardı. Simsar'ın sözünü ettiği kanepede siyah bir şekil gördü: Dolores battaniyelere sarılmış, ağzı tıkanmış hâlde yatıyordu.
Onu ayağa kaldırdı.
“Ah, sensin, sensin!” diye kekeledi. “Sana dokunmamışlar!”
Ayağa kalkıp dükkânın arka tarafını gösterdi:
“Şuradan... O taraftan çıktı... Duydum... Eminim... Gitmelisin... Lütfen!”
“Önce seni buradan çıkarmalıyım,” dedi.
“Hayır, beni boş ver... Onun peşine düş... Yalvarırım... Vur ona!”
Bu kez korku, onu yıldırmak yerine sanki alışılmadık bir güç veriyordu; korkunç düşmanını onun eline teslim etmek için duyduğu büyük arzuyla şöyle yineledi:
“Önce onun peşine düş... Böyle yaşamaya devam edemem... Beni ondan kurtarmalısın... Böyle yaşayamam...”
Bağlarını çözdü, onu dikkatle kanepeye yatırdı ve şöyle dedi:
“Haklısın... Hem burada korkacak bir şey yok... Beni bekle, geri geleceğim.”
Gitmek üzereyken elini tuttu:
“Ya sen?”
“Ne olmuş bana?”
“Ya o adam...”
Sanki Lüpen için, onu maruz bıraktığı büyük ve son çarpışma yüzünden kaygılanıyor, son anda onu alıkoymak istiyor gibiydi.
Şöyle dedi:
“Teşekkür ederim, korkma. Neden korkayım ki? O yalnız.”
Onu bırakıp barakanın arka tarafına geçti. Beklediği gibi, duvara dayalı bir merdiven buldu; merdiven, alçakların toplantısını izlediği küçük pencerenin hizasına kadar çıkıyordu. Malreich'in Rue Delaizement'deki evine dönerken kullandığı yol buydu.
Birkaç saat önce yaptığı gibi aynı yolu izledi; öteki araba garajının tavan arasına tırmanıp bahçeye indi. Kendini Malreich'in oturduğu villanın arka tarafında buldu.
Garip ama Malreich'in orada olduğundan bir an bile kuşku duymadı. Kaçınılmaz olarak karşılaşacaklardı; birbirlerine karşı verdikleri amansız savaş sona yaklaşıyordu. Birkaç dakika sonra, şu ya da bu şekilde, her şey bitecekti.
Bir kapının kolunu kavrayınca kolun döndüğünü ve kapıyı itince açıldığını görünce şaşırdı. Villa kilitli bile değildi.
Mutfağı ve bir holü geçti, merdivenlerden çıktı; adımlarının sesini bastırmaya çalışmadan, bilerek yürüdü.
Sahanlıkta durdu. Alnından ter boşanıyor, şakakları kanının hızla akışıyla zonkluyordu. Yine de sakin kaldı; kendine hâkimdi ve aklından geçen en küçük düşüncenin bile farkındaydı. İki tabancasını bir basamağa bıraktı:
“Silah yok,” diye geçirdi içinden. “Yalnız ellerim; iki elimin gücü... Bu yeter de artar... Böylesi daha iyi...”
Karşısında üç kapı vardı. Ortadakini seçti, kolu çevirdi; önünde hiçbir engel yoktu. İçeri girdi. Oda karanlıktı ama gecenin ışığı ardına kadar açık pencereden içeri süzülüyor; karanlığın içinde yatağın çarşaflarını ve beyaz perdelerini seçebiliyordu.
Yatağın yanında biri duruyordu.
Fenerinin ışığını o şeklin üzerine sertçe tuttu.
Malreich!
Malreich'in solgun yüzü, donuk gözleri, ceset gibi çıkık elmacık kemikleri, incecik boynu...
Bütün bunlar, beş adım ötede, karşısında kımıldamadan duruyordu; o donuk yüzün, o ölü yüzünün en ufak bir korku, hatta bir parça kaygı ifade edip etmediğini bile söyleyemezdi.
Lüpen bir adım attı... Bir adım daha... Üçüncü adımı da...
Adam kımıldamadı.
Görüyor muydu? Anlıyor muydu? Adamın gözleri boşluğa bakıyor, sanki gerçek bir görüntüye değil de bir hayale kapılmış gibi görünüyordu.
Bir adım daha...
“Kendini savunacak,” diye düşündü Lüpen. “Kendini savunmak zorunda.”
Lüpen kollarını uzattı.
Adam hiç kıpırdamadı. Geri çekilmedi; göz kapakları bile kırpışmadı.
Temas gerçekleşti.
Korkup şaşkına dönen Lüpen'in aklı başından gitti. Adamı yatağa doğru itti, boylu boyunca yatırdı, çarşaflara sardı, battaniyelere bağladı ve bir av gibi dizinin altında tuttu... Oysa adam en ufak bir direnç göstermemişti.
“Ah!” diye haykırdı Lüpen; sevinçten kendinden geçmiş, nefretini kusuyordu. “Sonunda seni ezdim, iğrenç canavar! Sonunda efendi benim!”
Dışarıdan, Rue Delaizement'den bir ses duydu; adamlar kapıyı çalıyordu. Pencereye koşup bağırdı:
“Weber, sen misin? Bu kadar çabuk mu? Aferin! Örnek bir hizmetkârsın! Kapıyı kırıp içeri gel, dostum; seni görmek ne güzel!”
Birkaç dakika içinde tutsağının üstünü aradı, cüzdanını aldı, yazı masasının ve yazı dolabının çekmecelerindeki kâğıtları çıkarıp masaya saçtı ve gözden geçirdi.
Sevinçle haykırdı: Mektup tomarları oradaydı; İmparator'a geri vereceğine söz verdiği o ünlü mektup tomarları.
Kâğıtları yerlerine koyup pencereye gitti:
“Her şey bitti, Weber! Girebilirsin! Bay Kesselbach'ın katilini yatağında, bağlanmış hâlde bulacaksın... Hoşça kal, Weber!”
Lüpen merdivenlerden aşağı koşup araba garajına gitti ve Dolores Kesselbach'ın yanına döndü; Weber ise villaya zorla giriyordu.
Altenheim'ın yedi suç ortağını tek başına tutuklamıştı!
Çetenin gizemli liderini, o rezil canavar Louis de Malreich'i adalete teslim etmişti!
Genç bir adam, geniş ahşap bir balkondaki masada oturmuş yazı yazıyordu.
Ara sıra başını kaldırıp tepelerin ufkuna dalgınca bakıyordu. Sonbahar ağaçları yapraklarını dökmüş, kalan son yapraklar villaların kırmızı çatılarına ve bahçelerin çimenlerine savruluyordu. Sonra yeniden yazmaya koyuluyordu.
Bir süre sonra kâğıdını alıp yüksek sesle okudu:
Günlerimiz sürüklenip gidiyor,
Sanki bir akıntı alıp götürüyor,
Bizi bir kıyıya doğru itiyor;
Oraya ancak ölünce varılıyor.[10]
[10]Günlerimiz sürüklenip gidiyor,
Hızlı bir akıntı bizi alıp götürüyor,
Bir kıyıya doğru itiyor bizi,
Ölmeden varamayız oraya.
“Fena değil,” dedi arkasından bir ses. “Bunu Mme Amable Tastu da yazabilirdi, Bayan Felicia Hemans da. Ne var ki hepimiz Byron ya da Lamartine olamayız!”
“Siz!... Siz!...” diye kekeledi genç adam, dehşet içinde.
“Evet, benim, şair; sevgili dostu Pierre Leduc'u görmeye gelen Arsen Lüpen'in ta kendisi.”
Pierre Leduc, ateşi varmış gibi sarsılmaya başladı. Alçak sesle sordu:
“Vakit geldi mi?”
“Evet, sevgili Pierre Leduc; aylardır Geneviève Ernemont ile Bayan Kesselbach'ın ayakları dibinde sürdürdüğün aylak şair hayatına son vermenin, daha doğrusu ara vermenin ve oyunumda sana biçtiğim rolü üstlenmenin vakti geldi... Ah, ne oyun ama! Sanatın bütün kurallarına göre baştan sona ustalıkla kurulmuş; tiz notaları, güldürücü sahneleri ve diş gıcırdatmaları bol! Beşinci perdeye geldik; büyük final kapıda. Oyunun kahramanı da sensin, Pierre Leduc. Şöhret dediğin böyle olur!”
Genç adam yerinden kalktı:
“Ya reddedersem?”
“Budala!”
“Evet, ya reddedersem? Sonuçta iradene boyun eğmeye beni zorlayan ne? Tanımadığım, ama daha şimdiden nefret ettiğim ve üstlenmekten utanç duyduğum bir rolü kabul etmeye beni ne zorluyor?”
“Budala!” diye yineledi Lüpen.
Pierre Leduc'u zorla sandalyesine oturttu, yanına ilişti ve son derece yumuşak bir sesle şöyle dedi:
“Sevgili delikanlı, senin Pierre Leduc değil, Gérard Baupré olduğunu unutuyorsun. Pierre Leduc'un güzel adını taşıman, sen Gérard Baupré'nin Pierre Leduc'u öldürüp kimliğini çalmış olmandan kaynaklanıyor.”
Genç adam öfkeyle yerinden fırladı:
“Delirmişsin! Bütün planı senin kurduğunu ikimiz de biliyoruz...”
“Evet, elbette biliyorum; ama yasa bilmiyor. Gerçek Pierre Leduc'un şiddet sonucu öldüğünü ve senin onun yerini aldığını kanıtlarla ortaya koyarsam yasa ne der?”
Genç adam dehşete kapılmış, kekeleyerek sordu:
“Kimse sana inanmaz... Bunu neden yapmış olayım? Ne amaçla?”
“Budala! Amaç o kadar açık ki Weber bile anlayabilirdi. Tanımadığın bir rolü kabul etmeyeceğini söylerken yalan söylüyorsun. Rolünü gayet iyi biliyorsun. Pierre Leduc ölmemiş olsaydı oynayacağı rol bu.”
“Ama Pierre Leduc benim için de, herkes için de yalnızca bir addı. O kimdi? Ben kimim?”
“Bunun senin için ne önemi var?”
“Bilmek istiyorum. Ne yaptığımı bilmek istiyorum!”
“Peki, bilirsen sonuna kadar gidecek misin?”
“Evet, sözünü ettiğin amaç uğruna değerse.”
“Değmeseydi, bütün bunlar için uğraşır mıydım sence?”
“Ben kimim? Yazgım ne olursa olsun, ona layık olduğumu kanıtlayacağımdan emin olabilirsin. Ama bilmek istiyorum. Ben kimim?”
Arsen Lüpen şapkasını çıkarıp eğilerek selam verdi ve şöyle dedi: “Zweibrücken-Veldenz Büyük Dükü, Berncastel Prensi, Treves Elektörü ve daha nice yerin hâkimi Hermann IV.”
Üç gün sonra Arsen Lüpen, Bayan Kesselbach'ı otomobille sınır yönüne götürdü. Yolculuk boyunca sessiz kaldılar. Lüpen, Altenheim'ın suç ortaklarına karşı onu savunmaya hazırlanırken Rue des Vignes'deki evde Dolores'in korku dolu hâlini ve söylediği sözleri duyguyla hatırlıyordu. Dolores de bunları hatırlamış olmalıydı; çünkü onun yanında mahcup ve açıkça huzursuz duruyordu.
Akşam, sarmaşıklarla ve çiçeklerle kaplı, çatısında kocaman bir arduvaz külahı bulunan ve ulu ağaçlarla dolu geniş bir bahçede duran küçük bir şatoya vardılar.
Bayan Kesselbach burada Geneviève'i hazır buldu. Geneviève, yakınlardaki kasabayı ziyaret etmiş ve köylüler arasından hizmetkârlar tutmuştu.
“Burası sizin ikametgâhınız olacak, madam,” dedi Lüpen. “Bruggen Şatosu'ndasınız. Olayların nasıl sonuçlanacağını beklerken burada güvende olacaksınız. Pierre Leduc'a yazdım; yarından itibaren konuğunuz olacak.”
Hemen yeniden yola çıktı, Veldenz'e gidip ele geçirdiği ünlü mektupları Kont von Waldemar'a teslim etti:
“Koşullarımı biliyorsunuz, sevgili Waldemar,” dedi Lüpen. “İlk ve en önemli iş, Zweibrücken-Veldenz Hanedanı'nı yeniden kurmak ve Büyük Dük Hermann IV'ü Büyük Dükalık tahtına geri çıkarmak.”
“Bugün Naiplik Konseyi'yle görüşmelere başlayacağım. Aldığım bilgilere göre bu zor olmayacak. Ama bu Büyük Dük Hermann...”
“Majesteleri şu anda Bruggen Şatosu'nda, Pierre Leduc adıyla kalıyor. Kimliğini kanıtlamak için gereken bütün belgeleri sağlayacağım.”
Aynı akşam Lüpen, Malreich ile yedi alçağın yargılanma sürecini hızlandırmak üzere Paris'e döndü.
Davanın öyküsünü baştan anlatmak yorucu olur; en küçük ayrıntısına kadar herkesin belleğinde. En uzak köylerdeki, hava koşullarının yıprattığı emekçiler arasında bile hâlâ konuşulup tartışılan sansasyonel olaylardan biriydi.
Ama hatırlatmak istediğim, soruşturmanın yürütülmesinde ve ön incelemeye ilişkin olaylarda Lüpen'in oynadığı büyük roldür. Aslında soruşturmayı o yönetti. Daha en başından yetkililerin yerini aldı; polis aramalarını emretti, alınacak önlemleri yönetti, tutuklulara sorulacak soruları belirledi ve her şeyin sorumluluğunu üstlendi.
Sabah sabah gazetelerde, ustalıklı mantığıyla karşı konulmaz görünen ve her seferinde farklı bir unvanla imzalanan o mektupları okuyunca hepimizin nasıl şaşırdığını hatırlıyoruz:
“ARSEN LÜPEN, Sorgu Hâkimi.”
“ARSEN LÜPEN, Savcı.”
“ARSEN LÜPEN, Adalet Bakanı.”
“ARSEN LÜPEN, Polis.”
Genellikle şakacı, neşeli ve sözün kısası, mizacı gereği mesleğinin gereklerine karşı belli bir hoşgörü göstermeye yatkın olan Lüpen, bu işe şaşırtıcı bir enerjiyle, tutkuyla, hatta şiddetle atılmıştı.
Hayır, bu kez onu harekete geçiren nefretti.
O kan dökücü alçaktan, o iğrenç canavardan, Louis de Malreich'ten nefret ediyordu. Ondan hep korkmuştu; yenilmiş, hapiste olsa bile, bir sürüngen görünce duyulan ürpertiyi ve tiksintiyi hâlâ içinde uyandırıyordu.
Üstelik Malreich, Dolores'e zulmetmeye cüret etmemiş miydi?
“Oynadı ve kaybetti,” dedi Lüpen. “Bedelini canıyla ödeyecek.”
Korkunç düşmanı için istediği buydu: darağacı, giyotinin bıçağının kayıp can aldığı o kasvetli, donuk sabah. . . .
Sorgu hâkiminin aylar boyunca odasının dört duvarı arasında sorguladığı mahkûm tuhaf biriydi; kemikli, iskelet yüzlü, cansız gözlü bu adam da tuhaf bir görünüşe sahipti!
Aklı başında değilmiş gibi görünüyordu. Düşünceleri burada değil, başka yerdeydi. Sorulara cevap vermeyi de hiç umursamıyordu!
“Adım Leon Massier.”
Kendini yalnızca bu tek cümleyi söylemekle sınırladı.
Lüpen de karşılık verdi.
“Yalan söylüyorsun. Périgueux doğumlu Leon Massier, on yaşında babasız kalmış, yedi yıl önce ölmüş. Kimlik belgelerini aldın. Ama ölüm belgesini unuttun. İşte burada.”
Lüpen belgenin bir kopyasını savcıya gönderdi.
Mahkûm bir kez daha, “Ben Leon Massier’im,” diye ilan etti.
“Yalan söylüyorsun,” diye karşılık verdi Lüpen. “Sen Louis de Malreich’sin; on sekizinci yüzyılda Almanya’ya yerleşmiş küçük bir Fransız soylusunun hayatta kalan son torunusun. Parbury, Ribeira ve Altenheim adlarını sırayla kullanan bir erkek kardeşin vardı; kardeşini öldürdün. Isilda de Malreich adında bir kız kardeşin vardı; onu da öldürdün.”
“Ben Leon Massier’im.”
“Yalan söylüyorsun. Sen Malreich’sin. İşte doğum belgen. İşte erkek kardeşinle kız kardeşinin belgeleri.”
Lüpen üç belgeyi de gönderdi.
Kimliği bir yana, aleyhine sunulan kanıtların birikimi karşısında ezilmiş olsa gerek, Malreich kendini savunmadı. Ne diyebilirdi ki? Kendi el yazısıyla yazılmış kırk not vardı ellerinde; yazıların karşılaştırılması bunu doğrulamıştı. Suç ortakları çetesine kendi eliyle yazdığı bu kırk notu, geri aldıktan sonra yırtmayı unutmuştu. Notların tümü Kesselbach davasıyla, Bay Lenormand ile Gourel’in yakalanmasıyla, yaşlı Steinweg’in izlenmesiyle, Garches’taki yeraltı geçitlerinin yapılmasıyla ve benzeri işlerle ilgili talimatlardı. Bunları nasıl inkâr edebilirdi?
Hukuk görevlilerini şaşırtan tuhaf bir şey vardı. Yedi alçak, önderleriyle yüzleştirildiklerinde onu tanımadıklarını, çünkü onu hiç görmediklerini söylediler. Talimatlarını ya telefonla alıyor ya da karanlıkta, Malreich’in tek kelime etmeden ellerine tutuşturduğu o küçük notlardan öğreniyorlardı.
Öte yandan, Rue Delaizement’taki villa ile Simsar’ın kulübesi arasındaki bağlantının varlığı suç ortaklığını kanıtlamaya yetmez miydi? Malreich oradan görüp işitiyordu. Önder, adamlarını oradan gözetliyordu.
Çelişkiler mi? Görünüşte uzlaştırılamaz olgular mı? Lüpen hepsini açıklığa kavuşturdu. Duruşma sabahı yayımlanan ünlü bir yazısında davayı en başından ele aldı, ardındaki gerçeği ortaya çıkardı, düğümünü çözdü; herkesin tanımadığı Malreich’in, sahte Binbaşı Parbury olan kardeşinin odasında yaşadığını, Palace Oteli’nin koridorlarından görünmeden geçip Bay Kesselbach’ı, kat görevlisi Beudot’yu ve özel sekreter Chapman’ı öldürdüğünü gösterdi.
Duruşma belleklere kazındı. Hem korkunç hem kasvetliydi: Seyircilerin üzerine çöken ıstıraplı hava ve zihinlerine takılıp kalan suç ve kan anıları yüzünden korkunç; mahkûmun bozmadan koruduğu derin sessizlik yüzünden kasvetli, ağır, karanlık ve boğucuydu.
Ne bir itiraz, ne bir kımıldanış, ne bir söz. Ne gören ne işiten balmumu bir yüz. Duygusuz dinginliğin korkunç bir görüntüsü! Mahkeme salonundakiler ürperdi. Perişan hayalleri, bir insandan çok doğaüstü bir varlığı, Binbir Gece Masalları’ndan çıkmış bir cinni ya da Hindu tanrılarından birini canlandırıyordu; hiddeti, zulmü, kan dökücülüğü ve kötülüğü simgeleyen tanrılardan birini.
Diğer alçaklara gelince, halk onlara dönüp bakmıyor, o muazzam önderin gölgesinde kalmış önemsiz figüranlar gibi görüyordu.
En sansasyonel tanıklığı Bayan Kesselbach verdi. Herkesin ve Lüpen’in kendisinin şaşkınlığına rağmen, hâkimden gelen çağrıların hiçbirine cevap vermemiş ve bilinmeyen bir yere çekilmiş olan Dolores, kocasının katiline karşı mahkûm edici tanıklıkta bulunmak üzere, kederli bir dul olarak ortaya çıktı.
Birkaç saniye ona baktı, sonra yalnızca şunu söyledi:
“Rue des Vignes’teki evime giren, beni kaçırıp Simsar’ın kulübesine kapatan adam bu. Onu tanıyorum.”
“Yemin ederek mi söylüyorsunuz?”
“Tanrı’nın ve insanların huzurunda yemin ederim.”
İki gün sonra Louis de Malreich, diğer adıyla Leon Massier, ölüm cezasına çarptırıldı. Öylesine baskın bir kişiliği vardı ki suç ortaklarının kişiliklerini gölgede bırakmış, böylece cezalarında hafifletici nedenlerden yararlanmalarını sağlamıştı.
Başkan yargıç, “Louis de Malreich, söyleyecek bir şeyiniz yok mu?” diye sordu.
Cevap vermedi.
Lüpen’in gözünde yalnızca bir soru cevapsız kalmıştı: Malreich bütün bu suçları neden işlemişti? Ne istiyordu? Amacı neydi?
Lüpen bunu çok geçmeden anlayacaktı; dehşet içinde soluğu kesilmiş, umutsuzluktan ölümcül biçimde sarsılmış hâlde korkunç gerçeği öğreneceği gün de uzak değildi.
Şimdilik, düşüncesi durmadan aklının bir köşesinde dolaşsa da Malreich davasıyla ilgilenmeyi bıraktı. Kendi deyişiyle yeni bir kimliğe bürünmeye karar vermişti. Öte yandan, Bayan Kesselbach ile Geneviève’in akıbeti konusunda içi rahattı; uzaktan onların huzurlu yaşamını gözetiyordu. Son olarak, Veldenz’e gönderdiği Jean Doudeville’den Berlin Sarayı ile Zweibrücken-Veldenz Naibi arasında yürütülen görüşmelerle ilgili haberleri alıyordu. Geçmişi kapatıp geleceğe hazırlanmakla bütün vaktini geçiriyordu.
Bayan Kesselbach’ın gözleri önünde sürdürmek istediği farklı yaşamı düşünmek, içinde yeni tutkular ve beklenmedik duygular uyandırıyordu; Dolores’in görüntüsü de, nasılını ya da nedenini tam olarak anlayamasa bile, bu duyguların bir parçasıydı.
Birkaç hafta içinde, er ya da geç kendisini suçlu duruma düşürebilecek bütün kanıtlardan, mahvına yol açabilecek tüm izlerden kurtuldu. Eski arkadaşlarının her birine, ömürlerinin geri kalanında geçim sıkıntısı çekmeyecekleri kadar para verdi ve Güney Amerika’ya gideceğini söyleyerek onlarla vedalaştı.
Bir sabah, gece boyunca dikkatle düşünüp durumu derinlemesine inceledikten sonra haykırdı:
“İş tamam. Artık korkacak bir şey yok. Eski Lüpen öldü. Genç Lüpen’e yol açın.”
Uşağı ona Almanya’dan bir telgraf getirdi. Beklediği haberi içeriyordu. Berlin Sarayı’nın etkisi altında kalan Naiplik Konseyi konuyu elektörlere havale etmişti; onlar da Naiplik Konseyi’nin etkisi altında kalarak Veldenz’in eski hanedanına sarsılmaz bağlılıklarını ilan etmişlerdi. Kont von Waldemar, soylular, ordu ve hukuk çevrelerinden seçilen üç delegeyle birlikte Bruggen Şatosu’na gönderilmişti. Görevleri, Büyük Dük Hermann IV’ün kimliğini titizlikle doğrulamak ve Majesteleriyle birlikte, atalarının prensliğine görkemli dönüşü için gereken bütün düzenlemeleri yapmaktı. Dönüşün ertesi ay içinde gerçekleşmesi planlanıyordu.
“Bu kez başardım,” diye geçirdi Lüpen içinden. “Bay Kesselbach’ın büyük tasarısı gerçekleşiyor. Geriye yalnız Waldemar’a Pierre Leduc’u yutturmak kaldı; çocuk oyuncağı. Geneviève ile Pierre’in evlilik ilanı yarın yayımlanacak. Waldemar’a, Büyük Dük’ün nişanlısı diye tanıtılacak olan da Geneviève.”
Sevinçten içi içine sığmayarak otomobiliyle Bruggen Şatosu’na doğru yola çıktı.
Arabada şarkı söyledi, ıslık çaldı, şoförüyle sohbet etti:
“Octave, kimi götürme şerefine eriştiğini biliyor musun? Dünyanın efendisini! . . . Evet, dostum, şaşırdın değil mi? Öyle, ama gerçek bu. Dünyanın efendisi benim.”
Ellerini ovuşturup kendi kendine konuşmayı sürdürdü:
“Yine de uzun bir işti. Mücadele başlayalı bir yıl oldu. Doğru, kazanmak ya da kaybetmek uğruna giriştiğim en çetin mücadeleydi. . . . Jüpiter aşkına, devlerin savaşıydı! Bu kez başardım!” diye tekrarladı. “Düşmanlar sulara gömüldü. Hedefle aramda artık engel yok. Arsa boş: Üzerine inşa edelim! Malzeme de işçiler de hazır: Haydi inşa edelim, Lüpen! Saray da sana yaraşır olsun!”
Gelişinin olabildiğince az dikkat çekmesi için arabayı şatoya birkaç yüz metre kala durdurdu ve Octave’a şöyle dedi:
“Saat dört olana kadar, yirmi dakika burada bekle, sonra arabayı içeri sür. Çantalarımı parkın sonundaki küçük köşke götür. Geceyi orada geçireceğim.”
Yolun ilk virajında, ıhlamur ağaçlarının karanlık sırasının sonunda duran şato göründü. Uzaktan Geneviève’in terasta yürüdüğünü gördü.
Yüreği usulca kıpırdadı:
“Geneviève, Geneviève,” dedi sevgiyle. “Geneviève . . . ölmek üzere olan annesine verdiğim söz de yerine geliyor. . . . Geneviève bir büyük düşes olacak! . . . Ben de gölgelerde mutluluğunu gözetecek, Arsen Lüpen’in büyük tasarılarının peşinden gideceğim!”
Kahkahaya boğuldu, yolun solundaki ağaç kümesinin arkasına sıçrayıp sık çalılıkların arasından süzüldü. Böylece, salondaki ya da başlıca yatak odalarındaki pencerelerden görünme ihtimali olmadan şatoya ulaştı.
Dolores’in kendisini görmesinden önce onu görmek istiyordu. Geneviève’in adını söylediği gibi onun adını da birkaç kez tekrarladı; ama bu kez, kendisini bile şaşırtan bir duyguyla:
“Dolores. . . . Dolores. . . .”
Koridorlardan sessizce geçip yemek odasına ulaştı. Bu odadan, camlı bir bölmenin ardından salonun yarısını görebiliyordu.
Biraz daha yaklaştı.
Dolores bir kanepede uzanmıştı; Pierre Leduc ise önünde diz çökmüş, kendinden geçmiş gözlerle ona bakıyordu. . . .
Bölüm etkileşimi
