Bölümler 17Şu an: Sonsöz — İntihar
- 1 Bölüm I — Palace Oteli'ndeki Facia4.494 kelime
- 2 Iı. Bölüm — Mavi Kenarlı Etiket3.914 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — M. Lenormand Harekete Geçiyor3.309 kelime
- 4 Bölüm IV — Prens Sernıne İş Başında6.579 kelime
- 5 Bölüm V — Lenormand Görev Başında3.829 kelime
- 6 Vı. Bölüm — Mösyö Lenormand Yeniliyor4.201 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Parbury-rıbeıra-altenheım4.888 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Zeytin Yeşili Frak4.342 kelime
- 9 Ix. Bölüm5.822 kelime
- 10 X. Bölüm — Lüpen’in Büyük Planı2.715 kelime
- 11 Xı. Bölüm — Şarlman3.012 kelime
- 12 Xıı. Bölüm — İmparatorun Mektupları5.442 kelime
- 13 Xııı. Bölüm — Yedi Alçak4.587 kelime
- 14 Bölüm XIV — Siyahlı Adam4.385 kelime
- 15 Bölüm XV — Avrupa Haritası5.039 kelime
- 16 Xvı. Bölüm — Arsen Lüpen’in Üç Cinayeti5.426 kelime
- 17 Sonsöz — İntihar2.716 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
SONSÖZ
İNTİHAR
“Atlara!” dedi İmparator.
Kendisine getirilen görkemli eşeği görünce sözünü düzeltti:
“Daha doğrusu, eşeklere! Waldemar, bu hayvan sakin midir; binmeye, arabaya koşmaya uygun mudur?”
“Kendime nasıl kefil oluyorsam ona da öyle kefilim, Majesteleri,” diye karşılık verdi Kont.
“Öyleyse içim rahat,” dedi İmparator gülerek. Yanındaki subaylara dönüp ekledi: “Beyler, atlara!”
Capri köyünün pazar yeri seyircilerle dolmuştu. Bir sıra İtalyan jandarması onları geride tutuyor, ortada ise İmparator’un bu harikalar adasını gezebilmesi için el konulan yöre eşekleri duruyordu.
Kafileye öncülük eden İmparator, “Waldemar,” dedi, “önce nereden başlayalım?”
“Tiberius’un Villası’ndan, Majesteleri.”
Bir kemerli geçitten geçip adanın doğu burnuna doğru yavaşça yükselen, kaba taşlarla döşeli bir yolu izlediler.
İmparator gülüp eğleniyor, devasa Kont von Waldemar’la şakalaşıyordu. Talihsiz eşeğin sırtında, ayakları iki yandan yere değen Kont, zavallı hayvanı ağırlığı altında eziyordu.
Üç çeyrek saat sonra önce Tiberius’un Sıçrayışı’na vardılar. Burası, zalim hükümdarın kurbanlarını denize attırdığı, bin fit yüksekliğinde devasa bir kayaydı. . . .
İmparator attan indi, korkuluğa yürüyüp uçuruma göz attı. Sonra yürüyerek Tiberius’un Villası’nın kalıntılarına gitti; yıkılmakta olan salon ve geçitlerin arasında dolaştı.
Bir an durdu.
Sorrento burnu ve Capri adasının tamamı göz alabildiğine uzanıyordu. Deniz, parlak mavisiyle koyun güzel kıvrımını çiziyor; ferah kokular ağaç kavununun kokusuna karışıyordu.
“Manzara, zirvedeki münzevinin küçük şapelinden daha da güzel görünür, Majesteleri,” dedi Waldemar.
“Gidelim.”
Ama münzevinin kendisi dik bir patikadan aşağı iniyordu. Yürüyüşü kararsız, sırtı kambur, yaşlı bir adamdı. Yolcuların izlenimlerini yazdığı defteri taşıyordu.
Defteri taş bir oturağın üzerine koydu.
“Ne yazayım?” diye sordu İmparator.
“Adınızı, Majesteleri, ziyaret tarihinizi . . . dilediğiniz başka bir şeyi de yazabilirsiniz.”
İmparator, münzevinin uzattığı kalemi aldı ve yazmak için eğildi.
“Dikkat edin, Majesteleri, dikkat edin!”
Telaşlı bağırışlar . . . şapel yönünden büyük bir gürültü . . . İmparator arkasına döndü. Kocaman bir kayanın kasırga gibi üzerine doğru yuvarlandığını gördü.
Tam o sırada münzevi onu belinden kavrayıp on yarda öteye savurdu.
Kaya, İmparator’un çeyrek saniye önce durduğu taş oturağa çarpıp onu paramparça etti. Münzevi olmasaydı İmparator ölmüştü.
Elini uzatıp sade bir biçimde dedi ki:
“Teşekkür ederim.”
Subaylar çevresine üşüştü.
“Bir şey yok, beyler. . . . Korktuk, o kadar . . . Gerçi itiraf etmeliyim, epey korktuk. . . . Yine de bu değerli adamın müdahalesi olmasaydı . . .”
Sonra münzevinin yanına gidip sordu:
“Adınız ne, dostum?”
Münzevi başını kukuletasının altında gizli tutmuştu. Kukuletayı bir parmak kadar geriye itti ve yalnızca İmparator’un duyabileceği kadar alçak sesle şöyle dedi:
“Majesteleri, elinizi sıktığı için çok mutlu olan bir adamın adı.”
İmparator irkildi ve geri çekildi. Ardından hemen kendini toparladı:
“Beyler,” dedi subaylara, “şapele çıkmanızı rica edeceğim. Başka kayalar da kopabilir; ada yetkililerini uyarmak akıllıca olur. Sonra yanıma gelirsiniz. Bu iyi adama teşekkür etmek istiyorum.”
Münzeviyle birlikte uzaklaştı. Yalnız kalınca sordu:
“Sen! Neden?”
“Sizinle konuşmam gerekiyordu, Majesteleri. Bir görüşme isteseydim . . . kabul eder miydiniz? Doğrudan harekete geçmeyi tercih ettim. Majesteleri deftere imza atarken kendimi tanıtacaktım; şu talihsiz kaza olunca . . .”
“Eee?” dedi İmparator.
“Waldemar’a size iletmesi için verdiğim mektuplar sahte, Majesteleri.”
İmparator, büyük bir öfkeyle elini salladı:
“Sahte mi? Emin misin?”
“Kesinlikle eminim, Majesteleri.”
“Peki ya o Malreich . . .”
“Suçlu Malreich değildi.”
“Öyleyse kimdi?”
“Yanıtımı gizli ve mahrem tutmanızı rica etmek zorundayım, Majesteleri. Gerçek suçlu Bayan Kesselbach’tı.”
“Kesselbach’ın öz karısı mı?”
“Evet, Majesteleri. Artık öldü. Elinizdeki kopyaları o yaptı ya da yaptırdı. Asıl mektupları kendisi sakladı.”
“Ama nerede?” diye haykırdı İmparator. “Önemli olan bu! Ne pahasına olursa olsun bulunmalılar! O mektuplara çok değer veriyorum. . . .”
“İşte buradalar, Majesteleri.”
İmparator bir an şaşkınlıktan donakaldı. Lüpen’e, mektuplara, sonra yeniden Lüpen’e baktı ve tomarın içini incelemeden cebine koydu.
Bu adam onu bir kez daha şaşkına çevirmişti. Böylesine korkunç bir silah elindeyken onu cömertçe, hiçbir koşul öne sürmeden teslim eden bu alçak nereden çıkmıştı? Mektupları elinde tutup dilediği gibi kullanması ne kadar kolay olurdu! Hayır; söz vermişti ve sözünü tutuyordu.
İmparator, bu adamın yaptığı akıl almaz şeylerin hepsini düşündü.
“Belgelerde öldüğün yazıyordu,” dedi.
“Evet, Majesteleri. Gerçekte öldüm. Ülkemin polisi, benden kurtulduğuna sevinerek yanmış, tanınmayacak hâle gelmiş cesedimin kalıntılarını gömdü.”
“Öyleyse özgür müsün?”
“Her zaman olduğum kadar.”
“Seni hiçbir şeye bağlayan bir şey de yok mu?”
“Hiçbir şey, Majesteleri.”
“Öyleyse . . .”
İmparator duraksadı, sonra açıkça konuştu:
“Öyleyse hizmetime gir. Sana özel polisimin komutasını veriyorum. Mutlak yetki sende olacak. Öteki polisler üzerinde bile tam yetkin bulunacak.”
“Hayır, Majesteleri.”
“Neden?”
“Ben Fransızım.”
Bir süre sessizlik oldu. İmparator yanıtı açıkça beğenmişti. Şöyle dedi:
“Yine de, hiçbir bağın olmadığını söylediğine göre . . .”
“Bir bağ var, Majesteleri; onu hiçbir şey koparamaz.” Gülerek ekledi: “Bir insan olarak öldüm, ama bir Fransız olarak yaşıyorum. Majesteleri’nin anlayacağından eminim.”
İmparator birkaç adım ileri geri yürüdü. Sonra şöyle dedi:
“Yine de borcumu ödemek isterim. Veldenz Büyük Dükalığı için yapılan görüşmelerin kesildiğini duydum. . . .”
“Evet, Majesteleri; Pierre Leduc sahtekârdı. Öldü.”
“Senin için ne yapabilirim? Mektupları bana geri verdin. . . . Hayatımı kurtardın. . . . Ne yapabilirim?”
“Hiçbir şey, Majesteleri.”
“Borcumun sende kalmasında ısrar mı ediyorsun?”
“Evet, Majesteleri.”
İmparator, karşısında kendini eşitiymiş gibi ortaya koyan o tuhaf adama son bir kez baktı. Sonra başını hafifçe eğdi ve tek kelime etmeden uzaklaştı.
“İşte şimdi yakaladım sizi, Majesteleri!” dedi Lüpen, gözleriyle onu izleyerek. Sonra filozofça ekledi: “Kuşkusuz bu, pek zavallı bir intikam... Alsace-Lorraine’i geri almayı yeğlerdim... Ama yine de...”
Sözünü yarıda kesti ve ayağını yere vurdu:
“Lanet olası Lüpen! Hiç değişmeyecek misin? Varlığının son anına kadar hep nefret uyandıran, alaycı biri mi kalacaksın? Ciddi ol, Allah aşkına! Şimdi, ya da hiçbir zaman, ciddi olmanın vakti geldi!”
Şapele çıkan patikaya tırmandı ve kayanın koptuğu yerde durdu. Kahkahaya boğuldu:
“İyi iş çıkarmıştım; Majestelerinin subayları da ne yapacaklarını bilememişti. Ama o kayayı benim gevşettiğimi, son anda kazmayla son darbeyi benim vurduğumu ve sözünü ettiğim kayanın, onunla... hayatını kurtarmaya kararlı olduğum bir imparatorun arasına açtığım patikadan aşağı yuvarlandığını nasıl tahmin edebilirlerdi ki?”
İçini çekti:
“Ah Lüpen, ne karmaşık bir zihnin var! Sırf bu Majestelerinin seninle el sıkışacağına ant içtiğin için onca zahmete katlandın! Çok işine yaradı doğrusu! Victor Hugo’nun söyleyebileceği gibi, ‘Bir imparatorun elinde beş parmak vardır, fazlası değil.’”
Şapele girdi ve özel bir anahtarla küçük bir sakristinin alçak kapısını açtı. Bir saman yığınının üzerinde, elleriyle ayakları bağlanmış, ağzı tıkaçlı bir adam yatıyordu.
“Peki dostum, münzevi,” dedi Lüpen, “çok uzun sürmedi, değil mi? En fazla yirmi dört saat... Ama senin için epey çalıştım! Düşünsene, imparatorun hayatını kurtardın! Evet, ihtiyar dostum. İmparatorun hayatını kurtaran adam sensin. Servetini yaptım, işte yaptığım bu. Öldükten sonra senin için bir katedral inşa edip heykelini dikecekler. Al, eşyalarını.”
Açlıktan bitkin düşen münzevi sendeleyerek ayağa kalktı. Lüpen hızla kendi giysilerini giydi ve şöyle dedi:
“Elveda, ey değerli ve muhterem adam. Bu küçük rahatsızlık için beni bağışla. Benim için dua et. Buna ihtiyacım olacak. Sonsuzluk kapısını ardına kadar açıyor bana. Elveda.”
Şapelin eşiğinde birkaç an durdu. Her şeyin korkunç sonu yaklaşırken, insanın her şeye rağmen tereddüt ettiği o ağır andı. Ama kararından dönmeyecekti. Daha fazla düşünmeden dışarı fırladı, yokuş aşağı koştu, Tiberius’un Sıçrayışı’ndaki düzlüğü geçti ve bir bacağını korkuluğun üzerinden aşırdı:
“Lüpen, rol kesmen için sana üç dakika veriyorum. ‘Ne faydası var?’ diyeceksin. ‘Burada kimse yok.’ Peki... ya sen? Son farsını kendin için oynayamaz mısın? Allah aşkına, gösteri buna değer... ‘Arsen Lüpen: Seksen Tabloda Kahramanlık Komedisi’... Perde ölüm sahnesiyle açılıyor... Başrolde bizzat Lüpen... ‘Bravo, Lüpen!’... Hanımlar, beyler, kalbimin atışını hissedin... Dakikada yetmiş atış... Dudaklarımda bir gülümseme... ‘Bravo, Lüpen! Ah, ne düzenbaz; ne arsız!’... Hadi, atla bakalım, efendim... Hazır mısın? Son maceran bu, ihtiyar dostum. Pişmanlık yok mu? Pişmanlık mı? Neye pişman olacakmışım, Allah aşkına? Hayatım muhteşemdi. Ah Dolores, Dolores, hayatıma girmeseydin keşke, iğrenç canavar seni!... Ya sen Malreich, neden konuşmadın?... Ya sen, Pierre Leduc... İşte buradayım!... Ölü üç dostum, yanınıza geliyorum... Ah Geneviève, sevgili Geneviève’im!... Hey, yeter artık, ihtiyar oyuncu!... Peki, peki! Geliyorum...”
Öteki bacağını da korkuluğun üzerinden geçirdi, aşağıdaki karanlık ve kıpırtısız denize baktı, sonra başını kaldırdı:
“Elveda, ölümsüz ve üç kez kutlu doğa! Moriturus te salutat! Elveda, yeryüzündeki bütün güzellikler! Elveda, varlıkların görkemi! Elveda, hayat!”
Boşluğa, göğe, güneşe öpücükler yolladı... Sonra kollarını kavuşturup kendini aşağı bıraktı.
Sidi-bel-Abbes. Yabancı Lejyon kışlası. Bir emir subayı, tavanı alçak küçük bir odada oturmuş, sigara içip gazetesini okuyordu.
Yanında, avluya bakan pencerenin dibinde, iki iri yarı astsubay boğuk Fransızcalarıyla, araya Almanca ifadeler karıştırarak gevezelik ediyordu.
Kapı açıldı. Biri içeri girdi. Orta boylu, ince yapılı, şık giyimli bir adamdı.
Emir subayı ayağa kalktı, davetsiz misafire öfkeyle baktı ve homurdandı:
“Söylesenize, emir eri ne yapıyor? ... Ya siz efendim, ne istiyorsunuz?”
“Hizmet.”
Bunu açıkça ve buyurgan bir tavırla söylemişti.
İki astsubay aptalca kahkahalara boğuldu. Adam onlara yan gözle baktı.
“Yani Lejyon’a yazılmak istiyorsunuz?” diye sordu emir subayı.
“Evet, ama bir şartla.”
“Şart mı, Allah aşkına! Ne şartı?”
“Burada çürümeye terk edilmeyeceğim. Fas’a giden bir bölük var. Ona katılacağım.”
Astsubaylardan biri bir kez daha kıkırdadı; şöyle dediği duyuldu:
“Faslıların işi zor. Beyefendi askere yazılıyor.”
“Sus!” diye haykırdı adam. “Benimle alay edilmesine katlanmam.”
Sesi sert ve buyurgandı.
Zalim yüzlü bir dev olan astsubay karşılık verdi:
“Hey, çaylak, benimle nasıl konuştuğuna dikkat et, yoksa...”
“Yoksa ne?”
“Hoşuna gitmeyecek bir şey gelir başına, hepsi bu!”
Adam yanına gitti, belinden kavrayıp pencerenin pervazından aşırdı ve avluya fırlattı.
Sonra ötekine dönüp şöyle dedi:
“Çık dışarı.”
Öteki çıktı.
Adam hemen emir subayının yanına döndü ve şöyle dedi:
“Teğmenim, lütfen binbaşıya, bir İspanyol soylusu ve yüreği Fransız olan Don Luis Perenna’nın Yabancı Lejyon’da hizmet etmek istediğini söyleyin. Gidin dostum.”
Şaşkına dönmüş emir subayı yerinden kıpırdamadı.
“Gidin dostum, hemen gidin. Kaybedecek vaktim yok.”
Emir subayı ayağa kalktı, hayret verici ziyaretçisine şaşkınlıkla baktı ve son derece uysal bir tavırla dışarı çıktı.
Lüpen bir sigara yaktı, emir subayının sandalyesine oturdu ve yüksek sesle şöyle dedi:
“Deniz benimle konuşmak istemediğine göre—daha doğrusu, son anda ben denizle konuşmayı reddettiğime göre—bakalım Faslıların kurşunları daha merhametli mi. Her hâlükârda, daha gösterişli bir son olur... Düşmanla yüz yüze, Lüpen; her şey Fransa için!...”
SON
yayınevi logosu
THE COUNTRY LIFE PRESS
GARDEN CITY, N. Y.
İlk baskıda farklı uzunluklarda çok sayıda üç nokta kullanılmıştı. İki noktalı üç noktaların tümü üç noktaya, beş noktalı olanlar dört noktaya çevrildi; bazı üç ve dört noktalı dizilerde ise bağlama göre boşluk eklendi, boşluk kaldırıldı ya da nokta sayısı değiştirildi.
Başlık sayfasında “Alexander Teixeira De Mottos” yazımı “Alexander Teixeira De Mattos” olarak değiştirildi.
I. Bölüm’de “aimed it at the man and pulled trigger” ifadesi “aimed it at the man and pulled the trigger” olarak, “In Kesselbach's handwriting, suppose?” ifadesi “In Kesselbach's handwriting, I suppose?” olarak değiştirildi. Ayrıca “you can send his letters on to him there” ifadesinden sonra ve “The chief is on his way” ifadesinden önce eksik tırnak işaretleri eklendi.
II. Bölüm’de “There is another point, Monsiuer le Juge d'Instruction” ifadesi “There is another point, Monsieur le Juge d'Instruction” olarak değiştirildi; “it's all very queer” ifadesinden önce eksik bir tırnak işareti eklendi; “Mr. Manager instruct your young lady” ifadesi “Mr. Manager, instruct your young lady” olarak ve “Did they open it!” ifadesi “Did they open it?” olarak değiştirildi.
IV. Bölüm’de “the house known as the Pavillon de l'Imperatrice” ifadesi “the house known as the Pavillon de l'Impératrice” olarak değiştirildi; “By a commissionaire, so we were told” cümlesinin ortasındaki tırnak işareti sona taşındı; “Yes, yes. . . . I seem to” ifadesinin başına tırnak işareti eklendi; “Would he speak?” ifadesinden sonra bir tırnak işareti kaldırıldı; “revolt and digust” ifadesi “revolt and disgust”, “For the third time, Gerard fainted” ifadesi “For the third time, Gérard fainted” ve “he said to his chaffeur” ifadesi “he said to his chauffeur” olarak değiştirildi.
V. Bölüm’de “In that case, Monsieur le Prèsident” ifadesi “In that case, Monsieur le Président” olarak değiştirildi.
VI. Bölüm’de “Not dead?” ifadesinden sonra yinelenen bir tırnak işareti kaldırıldı; “There were two of them” ifadesinden sonra eksik bir nokta eklendi; “No, The walls surround the estate” ifadesi “No. The walls surround the estate” olarak değiştirildi ve “in a stifled voice. . . .” ifadesinden sonra bir tırnak işareti kaldırıldı.
VII. Bölüm’de “And no one knows these details except yourselves?” ifadesinden sonra bir tırnak işareti eklendi; “he sneered” ifadesinden sonra virgül eklendi; “it's name, by the way, was Sebastopol” ifadesi “its name, by the way, was Sebastopol” olarak, “Austrain archdukes” ifadesi “Austrian archdukes” olarak ve “hurl Atlenheim into the pit” ifadesi “hurl Altenheim into the pit” olarak değiştirildi; “But why did they wait so long?” ifadesinden önce yinelenen bir tırnak işareti kaldırıldı; “a suitable husband for Geneviéve” ifadesi “a suitable husband for Geneviève” olarak değiştirildi.
VIII. Bölüm’de “as to freinds whom he has met by chance” ifadesi “as to friends whom he has met by chance” olarak; “to end be falling into the hands of his enemies” ifadesi “to end by falling into the hands of his enemies” olarak; “ten past at the very lastest” ifadesi “ten past at the very latest” olarak; “A cigarrette?” ifadesi “A cigarette?” olarak; “Today, I accept” ifadesi “To-day, I accept” olarak; “another outler at his disposal” ifadesi “another outlet at his disposal” olarak; “through which Altenheim had disappeared” ifadesi “though which Altenheim had disappeared” olarak değiştirildi. “the stone steps to the basement. . . .” ifadesinden sonra bir tırnak işareti kaldırıldı; “the parcel of clothes is not far aff” ifadesi “the parcel of clothes is not far off”, “He open it and found a hat” ifadesi “He opened it and found a hat” ve “Sernine's own acccomplice” ifadesi “Sernine's own accomplice” olarak değiştirildi.
IX. Bölüm’de “go on with you story” ifadesi “go on with your story” olarak ve “No,” ifadesi “No.” olarak değiştirildi; “No, soldiers drafted from the Emperor's own body-guard” ifadesinden önce eksik bir tırnak işareti eklendi; “on which Hermann III., had written” ifadesi “on which Hermann III. had written” olarak değiştirildi.
X. Bölüm’de “Maître Quimbel's hat” ifadesinden sonra virgül eklendi; “they will both proceed to Vendenz Castle” ifadesi “they will both proceed to Veldenz Castle” olarak ve “Was is not childish” ifadesi “Was it not childish” olarak değiştirildi.
XI. Bölüm’de “what did he care?” ifadesinden sonra bir tırnak işareti kaldırıldı; “No nothing at all” ifadesi “No, nothing at all” olarak; “down into the under-ground passage” ifadesi “down into the underground passage” olarak değiştirildi; “O gentle Teuton?” ifadesinden sonra tek tırnak (') çift tırnakla (") değiştirildi.
XII. Bölüm’de “They were all French” ifadesinden sonra bir tırnak işareti kaldırıldı; “What it is?” ifadesi “What is it?” olarak; “I know that the latters are not here” ifadesi “I know that the letters are not here” olarak; “the French servant who wrote his dairy” ifadesi “the French servant who wrote his diary” olarak; “It's qiute obvious” ifadesi “It's quite obvious” olarak; “Bacause I am the better man” ifadesi “Because I am the better man” olarak değiştirildi ve “Have you seen anything” ifadesinden sonra soru işareti eklendi.
XIII. Bölüm’de “How the newspapers represented the prisoner at the Sante” ifadesi “How the newspapers represented the prisoner at the Santé” olarak; “a little cafè on the Route de la Revolte” ifadesi “a little café on the Route de la Revolte” olarak; “on the Saturday morning, he pursued his inquries” ifadesi “on the Saturday morning, he pursued his inquiries” olarak; “Consequently. Leon Massier was, in point of fact” ifadesi “Consequently, Leon Massier was, in point of fact” olarak; “two hundred yards from the Rue des Vinges” ifadesi “two hundred yards from the Rue des Vignes” olarak; “Listen. . . . Charloais?” ifadesi “Listen. . . . Charolais?” olarak; “the public tenniscourt” ifadesi “the public tennis-court” olarak değiştirildi.
XIV. Bölüm’de “a a fine bag too” ifadesi “a fine bag too” olarak; “felt for his banknotes” ifadesi “felt for his bank-notes” olarak; “the necessary proofs of his indentity” ifadesi “the necessary proofs of his identity” olarak; “not Pierre Leduc, but Gerard Baupré” ifadesi “not Pierre Leduc, but Gérard Baupré” olarak değiştirildi.
XV. Bölüm’de “the tears streamed down her cheeks” ve “Which was it?” ifadelerinden sonra tırnak işaretleri kaldırıldı; “hysterical sobing” ifadesi “hysterical sobbing” olarak ve “They are saying at, headquarters, that” ifadesi “They are saying, at headquarters, that” olarak değiştirildi.
XVI. Bölüm’de “ARSENE'S LUPIN'S THREE MURDERS” ifadesi “ARSÈNE LUPIN'S THREE MURDERS” olarak; “by the dazzling gleam of those lighning-flashes” ifadesi “by the dazzling gleam of those lightning-flashes” olarak; “a diffierent aspect” ifadesi “a different aspect” olarak; “had hailed a taxicab” ifadesi “had hailed a taxi-cab” olarak; “look for her in that dirction” ifadesi “look for her in that direction” olarak; “slipped in into a bottle” ifadesi “slipped it into a bottle” olarak değiştirildi; “Geneviève, I promised your mother” ifadesinden önceki çift tırnak (") tek tırnakla (') değiştirildi.
Sonsöz’de “What am I write?” ifadesi “What am I to write?” olarak değiştirildi ve “as Victor Hugo might have said” ifadesinden sonra eksik bir tırnak işareti eklendi.
Bölüm etkileşimi
