813 kitap kapağı

9. bölüm / 17

Ix. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 17Şu an: Ix. Bölüm

IX. BÖLÜM

“SANTÉ SARAYI”
Dünyanın dört bir yanında çılgınca bir kahkaha koptu.

Doğru, Arsen Lüpen’in yakalanması büyük yankı uyandırmıştı; halk, polisin uzun zamandır beklenen bu öcü almasını ve sonunda bunu bütünüyle başarmasını sağlayan başarısına hakkını teslim etti. Büyük maceracı yakalanmıştı. O olağanüstü, parlak, görünmez kahraman, her sıradan suçlu gibi hapishane hücresinin dört duvarı arasında titriyordu; er ya da geç, kaçınılmaz biçimde karşısına dikilen engelleri parçalayıp düşmanlarının eserini yok eden o korkunç güce, yani yasaya, bu kez kendisi yenik düşmüştü.

Bunlar durmadan söylendi, basıldı, tekrarlandı ve tartışıldı. Polis müdürüne komutanlık, M. Weber’e Şeref Lejyonu nişanının subaylık rütbesi verildi. En alttaki yardımcılarının becerisi ve cesareti göklere çıkarıldı. Alkışlar koptu, zafer şarkıları söylendi. Makaleler yazıldı, konuşmalar yapıldı.

Pekâlâ. Ancak bütün bu övgülerin görkemli korosunun, gürültülü memnuniyet gösterilerinin üstüne çıkan bir şey vardı: muazzam, kendiliğinden doğan, dinmek bilmeyen, coşkun bir kahkaha.

Arsen Lüpen dört yıl boyunca hafiye teşkilatının başında bulunmuştu!!!

Dört yıldır başhafiye olarak görev yapıyordu ve aslında, yasalara göre hâlâ başhafiyeydi; bu unvanın sağladığı bütün haklara sahipti, üstlerinin saygısını, hükümetin desteğini ve halkın hayranlığını görüyordu.

Dört yıl boyunca halkın huzuru ve mülkiyetin korunması Arsen Lüpen’e emanet edilmişti. Yasanın uygulanmasını sağlıyor, masumları koruyor ve suçluların peşine düşüyordu.

Ne hizmetler etmişti! Düzenin daha az bozulduğu, suçların daha kesin ve hızlı aydınlatıldığı başka bir zaman olmamıştı. Okur, Denizou vakasını, Crédit Lyonnais soygununu, Orléans ekspresine saldırıyı, Baron Dorf’un öldürülmesini bir düşünsün: en ünlü hafiyelerin en meşhur başarılarıyla boy ölçüşebilecek, beklenmedik ve ezici zaferlerin, görkemli hünerlerin art arda sıralandığı bir dizi.[6]

[6] Gizemli ve şaşırtıcı bir olay olan Baron Dorf’un öldürülmesi, bir gün Arsen Lüpen’in inanılmaz hafiye yetenekleri hakkında fikir verecek bir öyküye konu olacak.

Louvre’daki yangın ve kundakçıların yakalanması sırasında yaptığı bir konuşmada, Başbakan Valenglay, M. Lenormand’ın o olayda izlediği, biraz keyfî sayılabilecek yöntemi savunurken şöyle demişti:

“Keskin sezgileri, enerjisi, karar verme ve uygulama becerisi, beklenmedik yöntemleri ve tükenmez kaynaklarıyla M. Lenormand bize, hâlâ hayatta olsaydı ona karşı koyabilecek tek adamı hatırlatıyor: Arsen Lüpen’i kastediyorum. M. Lenormand, toplum hizmetinde çalışan bir Arsen Lüpen’dir.”

Ve işte M. Lenormand, Arsen Lüpen’den başkası değildi!

Rus prensi olması kimin umurundaydı? Lüpen böyle kişilik değişikliklerine çoktan alışmıştı. Ama başhafiye olması! Ne tatlı bir ironi! Bu olağanüstü hayatın gidişatında ne tuhaf bir mizah vardı!

M. Lenormand!... Arsen Lüpen!...

Halk artık, kısa süre önce kalabalığı şaşkına çeviren ve polisi çaresiz bırakan, mucize gibi görünen zekâ gösterilerinin açıklamasını anlayabiliyordu. Suç ortağının, Adalet Sarayı’nın tam ortasında, güpegündüz ve belirlenen günde nasıl ortadan kaybolduğunu kavramışlardı. Kendisi şöyle dememiş miydi:

“Yöntemim hem çok zekice hem çok basit... Konuşmakta özgür olduğum gün insanların ne kadar şaşıracağını göreceksiniz! ‘Hepsi bu mu?’ diyecekler. Evet, hepsi bu; ama akla getirmek gerekiyordu.”

Gerçekten de çocukça basitti: Hafiye teşkilatının başında olmanız yeterdi.

Evet, hafiye teşkilatının başında Lüpen vardı; onun emirlerine uyan her polis, istemeden ve farkında olmadan Arsen Lüpen’in suç ortağı olmuştu.

Ne komediydi! Ne muhteşem bir blöftü! Bu, kasvetli çağımızın anıtsal ve teselli veren farsıydı. Hapisteki, kesin biçimde yenilmiş Lüpen, istemese de büyük fatih olmuştu. Hücresinden Paris’e ışık saçıyordu. Her zamankinden daha çok halkın gözdesi, her zamankinden daha çok efendisiydi.

Arsen Lüpen ertesi sabah, hemen “Santé Sarayı” adını taktığı odasında uyandığında, Sernine ve Lenormand adlarıyla, hem prens hem de hafiye teşkilatı başı unvanlarıyla tutuklanmasının yaratacağı büyük sansasyonu açıkça görebiliyordu.

Ellerini ovuşturup düşüncelerini dile getirdi:

“İnsan yalnızlığında çağdaşlarının takdirinden daha iyi bir yoldaş bulamaz. Ey şöhret! Yaşayan herkesin güneşi!...”

Gün ışığında hücresi geceden de çok hoşuna gitti. Duvarın üst kısmına yerleştirilmiş pencereden, bir ağacın dallarının arasından gökyüzünün mavisi görünüyordu. Duvarlar beyazdı. Yere sabitlenmiş bir masa ve bir sandalyeden başka eşya yoktu. Ama her şey oldukça hoş ve temizdi.

“Güzel,” dedi, “burada biraz dinlenmek pek hoş olacak... Ama kişisel bakımımızı da yapalım... Her şeyim var mı?... Hayır... Öyleyse hizmetçiyi çağırmak için zili iki kez çalalım.”

Kapının yanındaki düzeneğin düğmesine bastı; koridordaki bir uyarı levhası harekete geçti.

Bir süre sonra dışarıda sürgüler ve demir parmaklıklar çekildi, kilitte bir anahtar döndü ve bir gardiyan göründü.

“Sıcak su lütfen,” dedi Lüpen.

Öteki ona şaşkınlıkla öfkenin karıştığı bir ifadeyle baktı.

“Ah,” dedi Lüpen, “bir de banyo havlusu! Tanrım, banyo havlusu yok!”

Adam homurdandı:

“Benimle alay ediyorsun, değil mi? Ayağını denk al!”

Adam çıkmak üzereyken Lüpen kolundan sertçe yakaladı:

“Hey! Mektubumu postaya verirsen sana yüz frank.”

Aramada saklamayı başardığı yüz franklık banknotu çıkarıp ona uzattı.

“Mektup nerede?” dedi gardiyan, parayı alırken.

“Yazmam için bana bir dakika ver.”

Masaya oturdu, bir kâğıda kurşun kalemle birkaç sözcük karaladı, kâğıdı zarfa koyup mektubun adresini yazdı:

“Monsieur S. B. 42’ye,

“Poste Restante,

“Paris.”

Gardiyan mektubu alıp gitti.

“Bu mektup,” dedi Lüpen kendi kendine, “ben kendim götürmüşüm gibi güvenle yerine ulaşacak. En geç bir saat içinde yanıtı alırım; o sırada durumuma iyice bakmaya da vaktim olur.”

Sandalyeye oturdu ve alçak sesle durumu şöyle özetledi:

“İşin özüne bakarsak, şu anda savaşmam gereken iki düşmanım var. Öncelikle beni elinde tutan toplum; onu gülüp geçebileceğim bir düşman sayarım. İkincisi, beni elinde tutmayan ama hiç de gülüp geçebileceğim biri olmayan, kim olduğunu bilmediğim bir kişi. Polise Sernine olduğumu söyleyen oydu. M. Lenormand olduğumu tahmin eden oydu. Yeraltı geçidinin kapısını kilitleyen oydu; beni hapse attıran da oydu.”

Arsen Lüpen bir an düşündü, sonra devam etti:

“Demek ki sonunda mücadele onunla benim aramda. Bu mücadeleyi sürdürebilmek, yani Kesselbach vakasını çözüp işin aslını öğrenmek için ben burada mahkûmum; oysa o özgür, kimliği bilinmiyor ve erişilemiyor. Bir zamanlar elimde olduğunu sandığım iki kozu, Pierre Leduc’ü ve ihtiyar Steinweg’i de elinde tutuyor... Kısacası, sonunda beni geri püskürttükten sonra hedefe yaklaştı.”

Yeniden bir süre düşüncelere daldı, ardından yine kendi kendine konuştu:

“Durum pek parlak değil. Bir yanda her şey, öbür yanda hiçbir şey. Karşımdaki adam benim kadar güçlü, belki daha da güçlü; çünkü beni bağlayan vicdan kaygıları onda yok. Üstelik ona saldıracak silahım da yok.”

Son cümleyi mekanik bir sesle birkaç kez tekrarladı. Sonra sustu, alnını ellerinin arasına alıp uzun süre düşüncelere daldı.

Kapının açıldığını görünce, “Buyurun Bay Müdür,” dedi.

“Beni mi bekliyordun?”

“Elbette, Bay Müdür; gelmenizi isteyen bir mektup yazdım ya! Gardiyanın mektubumu size vereceğinden emindim. Öylesine emindim ki zarfın üzerine baş harflerinizi, S. B.’yi, bir de yaşınızı, kırk ikiyi yazdım!”

Hapishane müdürünün adı gerçekten Stanislas Borély’ydi ve kırk iki yaşındaydı. Hoş görünümlü, yumuşak huylu bir adamdı; mahkûmlara olabildiğince anlayışlı davranırdı.

Lüpen’e şöyle dedi:

“Astımın dürüstlüğü hakkındaki görüşünüz pek doğruymuş. İşte paranız. Salıverildiğinizde size verilecek... Şimdi yeniden üst arama odasına gideceksiniz.”

Lüpen, Bay Borély’yle bu iş için ayrılmış küçük odaya gitti, soyundu; giysileri haklı bir kuşkuyla incelenirken kendisi de son derece titiz bir aramadan geçirildi.

Sonra hücresine geri götürüldü. Bay Borély şöyle dedi:

“İçim rahatladı. Bu iş de tamam.”

“Hem de çok iyi tamamlandı, Bay Müdür. Adamlarınız bu işi öyle incelikle yapıyor ki, memnuniyetimin küçük bir göstergesini sunarak kendilerine teşekkür etmek isterim.”

Bay Borély’ye yüz franklık bir banknot uzattı. Borély sanki vurulmuş gibi sıçradı:

“A! ... Ama ... bu nereden çıktı?”

“Kafanızı yormanıza gerek yok, Bay Müdür. Benim gibi bir adam, böyle bir hayat sürerken her türlü olasılığa karşı hazırlıklıdır; ne kadar can yakıcı olursa olsun hiçbir aksilik, hapse düşmek bile, onu hazırlıksız yakalayamaz.”

Sol elinin orta parmağını sağ elinin başparmağıyla işaret parmağının arasına sıkıştırıp hızla çekerek çıkardı ve sakin bir tavırla Bay Borély’ye uzattı:

“Öyle sıçramayın, Bay Müdür. Bu benim parmağım değil; altın varakçı derisinden yapılmış, ustalıkla boyanmış, orta parmağıma tam oturan ve gerçek parmak izlenimi veren bir kılıf.” Gülerek ekledi: “Elbette üçüncü yüz franklık banknotu saklayacak biçimde... Zavallı bir adam ne yapsın? Yanında taşıyabileceği en iyi keseyi bulmalı... Gerektiğinde de kullanmalı...”

Bay Borély’nin şaşkın yüzünü görünce durdu:

“Lütfen küçük el çabukluğu numaralarımla gözlerinizi kamaştırmak istediğimi sanmayın, Bay Müdür. Yalnızca karşınızda ... oldukça ... özel nitelikte bir müşteri bulunduğunu göstermek ve ara sıra kurumunuzun olağan kural ve düzenlemelerini çiğnemeye kalkışırsam şaşırmamanızı söylemek istedim.”

Müdür kendini toparlamıştı. Açıkça konuştu:

“Kurallara uyacağınızı ve beni sert önlemlere başvurmak zorunda bırakmayacağınızı ummayı tercih ederim...”

“Uygulamak zorunda kalmaktan üzüntü duyacağınız önlemler, değil mi Bay Müdür? İşte bunu size yaşatmamak için, şimdiden kanıtlamak isterim ki bu önlemler istediğimi yapmama engel olamayacak: arkadaşlarımla yazışmama, bu duvarların dışında bana emanet edilmiş önemli çıkarları savunmama, esin verdiğim gazetelere yazmama, planlarımı gerçekleştirmek için çalışmama ve son olarak kaçışımı hazırlamama.”

“Kaçışınızı mı?”

Lüpen kahkahalarla gülmeye başladı:

“Ama düşünsenize Bay Müdür, hapiste olmamın tek bahanesi ... buradan çıkmak!”

Bu sözler Bay Borély’yi ikna etmiş görünmüyordu. O da gülmeye çalıştı:

“Önceden uyarılan önlem alır,” dedi.

“Ben de bunu istiyordum,” diye karşılık verdi Lüpen. “Bütün önlemlerinizi alın, Bay Müdür, hiçbir şeyi ihmal etmeyin ki sonradan kimse sizi kınayamasın. Öte yandan, kaçışım yüzünden katlanmanız gerekebilecek sıkıntılar ne olursa olsun, hiç değilse kariyerinizin zarar görmemesi için gerekeni yapacağım. Size söyleyeceklerim bu kadar, Bay Müdür. Gidebilirsiniz.”

Bay Borély, sıradışı mahkûmundan ötürü büyük bir tedirginlik içinde ve yaklaşan olaylardan çok kaygılı bir halde uzaklaşırken mahkûm yatağına uzandı ve mırıldandı:

“Ne cüret ama Lüpen, koca oğlan, ne cüret! İnsan, bu işten nasıl sıyrılacağına dair bir fikrin var sanır doğrusu!”

Santé Hapishanesi yıldız planına göre yapılmıştır. Ana bölümün ortasında, bütün koridorların birleştiği yuvarlak bir salon vardır. Salonun ortasındaki camlı kulübede nöbet tutan gözetmenler, hiçbir mahkûmun hücresinden çıkıp da hemen fark edilmeden ilerlemesine izin vermez.

Hapishaneyi gezen ziyaretçiyi en çok şaşırtan şey, her an karşısına hiçbir gardiyan eşlik etmeden dolaşan, sanki tamamen özgürmüş gibi görünen mahkûmların çıkmasıdır. Oysa bir yerden başka bir yere gitmek için —örneğin hücrelerinden, hâkimin sorgusu için Palais de Justice’e götürülmek üzere avluda bekleyen nakil aracına— her biri kendilerine bir gardiyan tarafından açılan bir kapıda son bulan düz hatlar boyunca ilerlerler. Gardiyanın tek görevi bu kapıyı açıp kapamak ve kapının baktığı iki düz hattı gözetlemektir. Böylece görünüşte istedikleri gibi gidip gelmekte serbest olan mahkûmlar, elden ele aktarılan paketler gibi kapıdan kapıya, gözden göze gönderilir.

Dışarıda belediye muhafızları paketi teslim alır ve “salata sepeti”nin bölmelerinden birine yerleştirir.[7]

[7] Fransız argosunda hapishane nakil aracı ya da “black Maria” için kullanılan ifade. —Çevirmenin Notu.

Olağan işleyiş budur.

Lüpen söz konusu olunca bu işleyiş tümüyle bir yana bırakıldı. Polis, koridorlarda yapılacak yürüyüşten korkuyordu. Hapishane nakil aracından korkuyordu. Her şeyden korkuyordu.

Bay Weber bizzat geldi; yanında en iyi adamlarından, özenle seçilmiş, tepeden tırnağa silahlı on iki polis vardı. Bu korkunç mahkûmu hücresinin kapısında aldı ve sürücüsü kendi adamlarından biri olan bir faytonla götürdü. Atlı belediye muhafızları da önünde, arkasında ve iki yanında ilerliyordu.

“Bravo!” diye seslendi Lüpen. “Bu iltifattan gerçekten duygulandım. Şeref kıtası! Tanrı aşkına Weber, hiyerarşi duygun ne kadar yerinde! Doğrudan amirinize gösterilmesi gereken saygıyı unutmamışsınız.” Omzuna vurarak ekledi: “Weber, istifamı sunacağım. Yerime sizi önereceğim.”

“Neredeyse oldu,” dedi Weber.

“Bu iyi haber! Kaçışım konusunda biraz kaygılanıyordum. Artık içim rahat. Weber hafiye teşkilatının başına geçtiğine göre...”

Bay Weber bu iğnelemeye karşılık vermedi. Hasmının karşısında içinde tuhaf, karmaşık bir duygu vardı: Lüpen’in ona saldığı korku, Prens Sernine’e duyduğu hürmet ve Bay Lenormand’a her zaman beslediği saygılı hayranlık birbirine karışmıştı. Bütün bunlara hınç, kıskançlık ve tatmin olmuş bir nefret de ekleniyordu.

Palais de Justice’e vardılar. “Fare kapanı”nın girişinde onları bir grup hafiye bekliyordu. Aralarında en iyi iki yardımcısı, Doudeville kardeşleri görünce Bay Weber sevindi.

“Bay Formerie geldi mi?” diye sordu.

“Evet şef, Sorgu Hâkimi odasında.”

Bay Weber merdivenlerden çıktı; Lüpen de iki yanında Doudeville kardeşlerle peşinden yürüdü.

“Geneviève?” diye fısıldadı mahkûm.

“Kurtuldu...”

“Nerede?”

“Büyükannesiyle.”

“Madam Kesselbach?”

“Paris’te, Bristol’da.”

“Suzanne?”

“Kayboldu.”

“Steinweg?”

“Salıverildi.”

“Sana ne anlattı?”

“Hiçbir şey. Sana söylemek dışında hiçbir şeyi açıklamıyor.”

“Neden?”

“Salıverilmesini sana borçlu olduğunu söyledik.”

“Gazeteler bu sabah iyi mi?”

“Harika.”

“Güzel. Bana yazmak istersen, işte talimatlarım.”

Birinci kattaki iç koridora ulaşmışlardı. Lüpen, kardeşlerden birinin avucuna küçük bir kâğıt topağı bıraktı.

Lüpen, başkomiser yardımcısıyla birlikte odasına girince Bay Formerie çok hoş bir laf etti:

“İşte buradasın! Er ya da geç seni ele geçireceğimizi biliyordum!”

“Ben de biliyordum, Sorgu Hâkimi,” dedi Lüpen. “Dürüst bir adama, yani bana, adalet dağıtmak kaderinize düştüğü için mutluyum.”

“Bana laf sokuyor,” diye düşündü Bay Formerie. Lüpen’inkiyle aynı alaycı ve ciddi tonda karşılık verdi: “Dürüst adamın, efendim, bugün üç yüz kırk dört ayrı hırsızlık, eve girerek hırsızlık, dolandırıcılık ve sahtecilik, şantaj, çalıntı mal kabulü ve benzeri suçlamalara ne diyeceği sorulacak. Üç yüz kırk dört!”

“Ne! Hepsi bu mu?” diye haykırdı Lüpen. “Doğrusu biraz utandım.”

“Üzülmeyin! Daha fazlasını bulacağım. Ama sırayla gidelim. Arsen Lüpen, bütün soruşturmalarımıza rağmen gerçek adınız konusunda kesin bir bilgiye sahip değiliz.”

“Ne tuhaf! Ben de bilmiyorum!”

“Hatta birkaç yıl önce Santé’de hapsedilen ve oradan ilk kez kaçan kişinin aynı Arsen Lüpen olduğunu bile ileri sürecek durumda değiliz.”

“‘İlk kez kaçan’ demeniz güzel; size yakıştı.”

Bay Formerie sözlerine devam etti: “Gerçekten de ölçüm dairesindeki Arsen Lüpen kartında, Arsen Lüpen’in tarifi sizin gerçek görünüşünüzden her bakımdan farklı.”

“Giderek daha da tuhaflaşıyor!”

“İşaretler farklı, ölçüler farklı, parmak izleri farklı... İki fotoğraf bile birbirine hiç benzemiyor. Bu yüzden, kimliğinizi kesin olarak açıklamanızı isteyeceğim.”

“Tam ben de sizden bunu isteyecektim. O kadar çok farklı adla yaşadım ki sonunda kendi adımı unuttum. Kim olduğumu bilmiyorum.”

“Öyleyse yanıt vermeyi reddettiğinizi mi kayda geçirmeliyim?”

“Yanıt veremediğimi.”

“Bu, üzerinde düşünülmüş bir plan mı? Bütün sorularıma aynı sessizlikle karşılık vermenizi mi beklemeliyim?”

“Hemen hemen.”

“Neden?”

Lüpen ciddi bir tavır takınıp şöyle dedi:

“Sorgu Hâkimi, hayatım tarihe aittir. Son on beş yılın kayıtlarını karıştırmanız yeter; merakınızı giderirsiniz. Benim payıma düşen bu kadar. Geri kalanı beni ilgilendirmez: Palace Oteli’ndeki katillerle sizin aranızdaki bir meseledir.”

“Arsen Lüpen, dürüst bir adam olarak bugün Bay Altenheim’ın cinayetini açıklamak zorundasınız.”

“A! Bu yeni! Fikir sizin mi, Sorgu Hâkimi?”

“Aynen öyle.”

“Çok zekice! Doğrusu Bay Formerie, epey ilerliyorsunuz!”

“Yakalandığınız koşullar hiçbir şüpheye yer bırakmıyor.”

“Hiç şüphe yok; yalnız şunu sormama izin verin: Altenheim nasıl bir yaradan öldü?”

“Bıçakla açılmış bir boğaz yarasından.”

“Peki bıçak nerede?”

“Bulunamadı.”

“Madem katil bendim, öldürdüğümü iddia ettiğiniz adamın hemen yanında yakalanmışken, bıçak nasıl bulunamamış olabilir?”

“Size göre onu kim öldürdü?”

“Bay Kesselbach’ı, Chapman’ı ve Beudot’yu öldüren aynı kişi. Yaranın niteliği tek başına yeterli kanıt.”

“Nasıl kaçtı?”

“Cinayetin işlendiği odada bulacağınız gizli kapaktan.”

Bay Formerie kurnazca bir tavır takındı:

“Peki siz bu işe yarar örneği neden izlememişsiniz?”

“İzlemeye çalıştım. Ama çıkış, açamadığım bir kapıyla kapatılmıştı. ‘Öteki’ o sırada odaya geri döndü ve açıklama yapacağı kesin olan suç ortağını, ağzından laf kaçmasın diye öldürdü. Aynı zamanda, daha önce hazırladığım giysi paketini de sonradan bulunduğu bir dolaba sakladı.”

“O giysiler ne içindi?”

“Kılık değiştirmek için. Glycines’e gittiğimde planım şuydu: Altenheim’ı polise teslim etmek, Prens Sernine kimliğimi ortadan kaldırmak ve şu kılıkla yeniden ortaya çıkmak...”

“Bay Lenormand kılığında, sanırım?”

“Aynen.”

“Hayır.”

“Ne?”

Bay Formerie bilmiş bir gülümsemeyle işaret parmağını soldan sağa, sağdan sola salladı:

“Hayır,” diye tekrarladı.

“‘Hayır’ derken ne demek istiyorsunuz?”

“Bay Lenormand hakkındaki şu hikâye...”

“Eee?”

“Bu halka yeter, dostum. Ama Lüpen’le Lenormand’ın aynı kişi olduğuna Bay Formerie’yi inandıramazsınız.” Kahkahayı bastı. “Hafiye teşkilatının başında Lüpen! Hayır, ne derseniz deyin, buna inanmam! Her şeyin bir sınırı var. Ben rahat mizaçlı bir adamımdır. Her şeye inanırım... ama yine de... Gelin, aramızda kalsın, bu yeni oyunun sebebi neydi? İtiraf edeyim, anlayamıyorum...”

Lüpen ona şaşkınlıkla baktı. Bay Formerie hakkında bildiği onca şeye rağmen böylesine bir kendini beğenmişliği ve körlüğü aklı almıyordu. O sırada dünyada Prens Sernine’in iki ayrı kişiliği olduğuna inanmayı reddeden tek bir kişi vardı: Bay Formerie!...

Lüpen, ağzı açık dinleyen başkomiser yardımcısına döndü:

“Sevgili Weber, terfiinizin düşündüğüm kadar kesin olmadığından korkuyorum. Çünkü görüyorsunuz ya, Bay Lenormand ben değilsem var demektir... Varsa da hiç kuşkum yok, Bay Formerie bütün keskin zekâsıyla sonunda onu bulacaktır... o zaman da...”

“Onu bulacağımızdan emin olabilirsiniz, Bay Lüpen,” diye seslendi Sorgu Hâkimi. “Bunu üstleniyorum; size söylüyorum, siz ikiniz karşı karşıya geldiğinizde çok eğleneceğiz.” Kıkırdayıp parmaklarıyla masaya vurdu. “Ne eğlenceli! Yanınızdayken insanın canı hiç sıkılmıyor, bunu hakkınızda söyleyebilirim! Demek siz Bay Lenormand’sınız ve suç ortağınız Marco’yu tutuklayan da sizsiniz!”

“Aynen öyle! Başbakanı memnun edip hükümeti kurtarmak benim görevim değil miydi? Bu, tarihî bir gerçektir.”

Bay Formerie kahkahadan iki yanını tuttu:

“Ah, gülmekten öleceğim, biliyorum! Tanrım, ne şaka ama! Bu yanıt dünyayı dolaşacak. Yani sizin teorinize göre Bay Kesselbach’ın öldürülmesinden sonra Palace Oteli’nde ilk soruşturmayı sizinle mi yaptım?...”

“Dük de Chamerace olduğum sırada çalınan taçla ilgili soruşturmayı da benimle yapmıştınız, değil mi?” diye alaycı bir sesle karşılık verdi Lüpen.[8]

[8] Bkz. Edgar Jepson ve Maurice Leblanc’ın Arsène Lupin adlı eseri.

Bay Formerie irkildi. Bu nahoş anı bütün neşesini dağıtmıştı. Birden ciddileşip sordu:

“Bu saçma teoriye hâlâ bağlı mısınız?”

“Bağlı kalmalıyım, çünkü gerçek bu. Hindiçin’e bir vapurla gidip Saygon’da asıl Bay Lenormand’ın ölümünün kanıtlarını bulmanız kolay. Benim yerime geçen o değerli adamın ölüm belgesini de size gösterebilirim.”

“Zırva!”

“Yemin ederim, Sorgu Hâkimi, benim için fark etmez. Bay Lenormand olduğuma inanmanız sizi rahatsız ediyorsa bu konuyu konuşmayalım. Kendimden söz etmeyiz; isterseniz hiçbir şey konuşmayız. Hem size ne yararı olabilir? Kesselbach davası öylesine içinden çıkılmaz bir hâlde ki ben bile nerede durduğumu bilmiyorum. Size yardım edebilecek tek bir adam var. Onu bulmayı başaramadım. Sizin de başarabileceğinizi sanmıyorum...”

“Adamın adı ne?”

“Yaşlı bir adam, Steinweg adında bir Alman... Ama Palais de Justice’in ortasında nasıl kaçırıldığını duymuşsunuzdur, Weber?”

Bay Formerie, başkomiser yardımcısına sorgulayan bir bakış attı. Bay Weber şöyle dedi:

“O kişiyi huzurunuza getirmeyi üstleniyorum, Sorgu Hâkimi.”

“Öyleyse iş tamam,” dedi Bay Formerie sandalyesinden kalkarken. “Gördüğünüz gibi Lüpen, bu yalnızca iki düellocuyu karşı karşıya getirmek için yapılan resmî bir sorguydu. Kılıçlarımızı tokuşturduğumuza göre, şimdi gereken tek şey düellomuzun tanığı, yani avukatınız.”

“Hayda! Şart mı?”

“Şart.”

“Böylesine akıl almaz bir duruşma için avukat mı tutayım?”

“Tutmalısınız.”

“Öyleyse Maître Quimbel’i seçeceğim.”

“Baro başkanı. İsabetli bir seçim; iyi savunulacaksınız.”

İlk oturum sona ermişti. Bay Weber tutukluyu götürdü.

Lüpen, iki Doudeville’in arasında, “fare kapanı”nın merdivenlerinden inerken kısa ve buyurgan cümlelerle konuştu:

“Steinweg’i gözleyin... Kimseyle konuşmasına izin vermeyin... Yarın orada olun... Size birkaç mektup vereceğim... Biri sizin için... Önemli.”

Aşağıda, taksiyi çevreleyen belediye muhafızlarına doğru yürüdü:

“Eve, çocuklar,” diye seslendi, “hem de çabuk! Saat tam ikide kendimle randevum var.”

Yolculuk sırasında hiçbir olay yaşanmadı. Hücresine dönünce Lüpen, Doudeville kardeşlere ayrıntılı talimatlarla dolu uzun bir mektup ve iki mektup daha yazdı.

Mektuplardan biri Geneviève içindi:

“Geneviève, artık kim olduğumu biliyorsun; küçük bir kızken seni iki kez kollarında taşıyan kişinin adını senden neden sakladığımı anlayacaksın.

“Geneviève, ben annenin dostuydum; uzak bir dostu. Çifte hayatımdan haberi yoktu ama bana güvenebileceğini düşünüyordu. Ölmeden önce sana göz kulak olmamı isteyen birkaç satır yazmasının nedeni de buydu.

“Saygını hak etmeyecek biri olsam da, Geneviève, bu emanete sadık kalmayı sürdüreceğim. Beni kalbinden bütünüyle çıkarma.

“Arsen Lüpen.”

Öteki mektup Dolores Kesselbach’a hitap ediyordu:

“Prens Sernine’i Bayan Kesselbach’la tanışmaya yönelten tek şey kişisel çıkarıydı. Ne var ki ona kendini adama arzusu, bu tanışıklığı sürdürmesine yol açtı.

“Prens Sernine artık yalnızca Arsen Lüpen olduğuna göre, Bayan Kesselbach’tan kendisini uzaktan koruma hakkını elinden almamasını diliyor; bu, bir daha hiç göremeyeceği birini koruyan bir adamın yapacağı gibi olacaktır.”

Masanın üzerinde birkaç zarf vardı. Birini, ardından ikincisini aldı. Üçüncüyü alırken, orada durmasına şaşırdığı beyaz bir kâğıt gördü; üzerinde belli ki bir gazeteden kesilmiş sözcükler yapıştırılmıştı. Okudu:

“Baronla mücadeleni kaybettin. Davayla ilgilenmekten vazgeç; kaçmana engel olmayacağım.

“L. M.”

Lüpen, adı bilinmeyen ve efsanevi bu varlığın onda her zaman uyandırdığı tiksinti ve dehşet duygusuna bir kez daha kapıldı; zehirli bir hayvana, bir sürüngene dokununca duyulan türden bir iğrenmeydi bu:

“Yine o,” dedi. “Burada bile!”

Onu korkutan bir başka şey de bu düşman gücün zaman zaman birden gözünün önüne gelmesiydi: Kendi gücü kadar büyük, ürkütücü olanaklara sahip bir güç; üstelik bu olanakların sınırlarını kendisi bile kavrayamıyordu.

Gardiyanından hemen şüphelendi. Ama sert yüzlü, keskin bakışlı bu adamı nasıl yoldan çıkarmış olabilirdi?

“Eh, bu daha iyi oldu!” diye haykırdı. “Şimdiye kadar hep ahmaklarla uğraştım... Kendimle savaşabilmek için hafiye teşkilatının başına geçmem gerekti... Bu kez karşıma dişli biri çıktı!... Bir el çabukluğuyla beni cebine atıveriyor, denebilir... Hücremden onun darbelerinden kaçmayı ve onu alt etmeyi, yaşlı Steinweg’le görüşüp itirafını söküp almayı, Kesselbach davasını yeniden yoluna koyup her şeyi paraya çevirmeyi, Bayan Kesselbach’ı savunmayı ve Geneviève’e servetle mutluluk kazandırmayı başarırsam... işte o zaman Lüpen hâlâ Lüpen demektir!...”

On bir gün geçti. On ikinci gün Lüpen erkenden uyandı ve şöyle dedi:

“Bakalım, hesaplarım doğruysa ve tanrılar benden yanaysa bugün bir haber gelecek. Formerie’yle dört kez görüştüm. Artık tam kıvamına gelmiş olmalı. Doudeville’ler de kendi paylarına düşeni yapmış olmalı... Eğlence başlıyor!”

Yumruklarını sağa sola savurdu, göğsüne çekti, sonra yeniden savurup tekrar göğsüne çekti.

Arka arkaya otuz kez yaptığı bu hareketin ardından gövdesini öne ve arkaya eğdi. Sonra bacaklarını sırayla kaldırdı, ardından kollarını sırayla salladı.

Bütün bu hareketler çeyrek saatini aldı; her sabah kaslarını zinde tutmak için İsveç jimnastiğine ayırdığı çeyrek saati.

Sonra masasına oturdu, numaralanmış desteler hâlinde duran birkaç beyaz kâğıt aldı. Birini katlayıp zarf yaptı; bu işi peş peşe birkaç kâğıtla sürdürdü. Mahkûmların istedikleri işi seçme hakkı vardı: zarf yapıştırmak, kâğıt yelpaze ya da metal kese yapmak ve benzeri işler... Lüpen’in seçtiği iş buydu ve kendini her gün yapmaya zorluyordu.

Böylece Lüpen ellerini otomatik bir hareketle meşgul edip mekanik eğilip kalkışlarla kaslarını esnek tutarken, düşüncelerini sürekli işleri üzerinde yoğunlaştırabiliyordu...

İşleri de doğrusu yeterince karmaşıktı!

Örneğin, ötekilerin hepsinden daha önemli olan ve bütün dehasını kullanmasını gerektiren bir mesele vardı: Yaşlı Steinweg’le nasıl uzun uzun, baş başa konuşacaktı? Bu iş acildi. Birkaç gün içinde Steinweg hapsin etkisinden kurtulacak, ziyaretçileri kabul etmeye başlayacak, ağzından bir şeyler kaçırabilecekti... Hele düşmanın, “ötekinin” kaçınılmaz müdahalesi de vardı. Steinweg’in sırrının, Pierre Leduc’ün sırrının, Lüpen’den başkasına açıklanmaması şarttı. Bir kez ortaya çıkarsa sırrın bütün değeri yok olurdu...

Sürgüler gıcırdadı, anahtar kilitte gürültüyle döndü.

“Ah, en mükemmel gardiyanım, siz misiniz! Son tuvalet vakti geldi mi? Büyük son kesişten önceki saç kesimi yani?”

“Hâkim sorgusu,” dedi adam kısa keserek.

Lüpen hapishanenin koridorlarından geçti. Belediye muhafızları onu karşıladı ve tutuklu nakil aracına bindirip kapıyı kilitledi.

Yirmi dakika sonra Adalet Sarayı’na vardı. Doudeville kardeşlerden biri merdivenlerin yakınında bekliyordu. Yukarı çıkarlarken Lüpen’e şöyle dedi:

“Bugün yüzleştirileceksiniz.”

“Her şey ayarlandı mı?”

“Evet.”

“Weber?”

“Başka yerde işi var.”

Lüpen, Bay Formerie’nin odasına girdi ve sandalyede oturan, hasta ve perişan görünen yaşlı Steinweg’i hemen tanıdı. Arkasında bir belediye muhafızı duruyordu.

Bay Formerie, tutukluyu dikkatle süzdü; sanki onu inceleyerek önemli sonuçlara varmayı umuyordu. Sonra sordu:

“Bu beyefendinin kim olduğunu biliyor musunuz?”

“Elbette, Steinweg!...”

“Evet, Bay Weber’le iki memurunun, Doudeville kardeşlerin etkin soruşturması sayesinde Bay Steinweg’i bulduk. Sizin söylediğinize göre Kesselbach davasının iç yüzünü, katilin adını ve daha başka şeyleri biliyor.”

“Sizi kutlarım, Sorgu Hâkimi. Sorgunuz pek güzel ilerleyecek.”

“Öyle sanıyorum. Yalnız bir pürüz var: Bay Steinweg, sizin huzurunuz dışında hiçbir şey açıklamayı reddediyor.”

“Hayret! Ne tuhaf! Arsen Lüpen ona bu kadar sevgi ve saygı mı aşılıyor?”

“Arsen Lüpen değil, hayatını kurtardığını söylediği Prens Sernine ve konuşmaya başladığını söylediği Bay Lenormand...”

“Hafiye teşkilatının başında olduğum sırada,” diye araya girdi Lüpen. “Demek kabul ediyorsunuz.”

“Bay Steinweg,” dedi hâkim, “Bay Lenormand’ı tanıyor musunuz?”

“Hayır, ama Arsen Lüpen’le onun aynı kişi olduğunu biliyorum.”

“Öyleyse konuşmayı kabul ediyor musunuz?”

“Evet... ama... yalnız değiliz.”

“Nasıl yani? Burada yalnızca kâtibim var... bir de muhafız...”

“Sorgu Hâkimi, açıklamak üzere olduğum sır öyle önemli ki, sizin bile üzülmenize yol açabilir...”

“Muhafız, lütfen dışarı çıkın,” dedi Bay Formerie. “Çağırırsam hemen dönün. Kâtibime itirazınız var mı, Steinweg?”

“Hayır, hayır... belki böylesi daha iyi... ama yine de...”

“Öyleyse anlatın. Ayrıca, açıklayacağınız hiçbir şey yazıya geçirilmeyecek. Bir şey daha: Tutuklunun bu görüşmede bulunması şart mı, son kez soruyorum.”

“Kesinlikle şart. Nedenini kendiniz göreceksiniz.”

Sandalyeyi hâkimin masasının yanına çekti. Lüpen kâtibin yakınında ayakta kaldı. Yaşlı adam yüksek sesle konuşmaya başladı:

“Şimdi açıklamam gerekmeyen bir dizi olayın beni iki kişinin karıştığı olağanüstü bir öyküyle tanıştırmasının üzerinden on yıl geçti.”

“İsimleri, lütfen.”

“İsimleri birazdan söyleyeceğim. Şimdilik bu kişilerden birinin Fransa’da seçkin bir konumda bulunduğunu, diğerininse İtalyan, daha doğrusu İspanyol olduğunu… Evet, İspanyol…”

Odanın bir ucundan ötekine atıldı; ardından yumruklarıyla iki korkunç darbe indirdi… Lüpen’in iki kolu yaydan fırlamış gibi iki yana uzandı; gülle kadar sert yumrukları, hâkimle kâtibin çenesine, kulaklarının hemen altına indi.

Hâkimle kâtip, tek bir inleme bile çıkarmadan, iki yığın hâlinde masalarının üzerine yığıldılar.

“İyi vuruştu!” dedi Lüpen. “Temiz bir iş çıkardım.”

Kapıya gidip sessizce kilitledi. Sonra geri dönerek sordu:

“Steinweg, kloroform yanında mı?”

Yaşlı adam korkudan titreyerek sordu: “Bayıldıklarından emin misiniz?”

“Sence! Ama yalnızca üç dört dakika sürer… Bu da yetmez.”

Alman cebinden bir şişe ile önceden hazırlanmış iki parça pamuk çıkardı.

Lüpen şişenin tıpasını açtı, iki parça pamuğa birkaç damla kloroform döktü ve hâkimle kâtibin burnuna tuttu.

“Harika! Önümüzde on dakikalık huzur ve sessizlik var. Bu yeter, ama yine de acele edelim; sakın gereksiz tek kelime etme, ihtiyar, duydun mu?” Kolundan tuttu. “Neler yapabileceğimi gördün. İstediğim için Adalet Sarayı’nın tam göbeğinde baş başayız.”

“Evet,” dedi yaşlı adam.

“Öyleyse sırrını bana anlatacak mısın?”

“Evet, Kesselbach’a anlattım; çünkü zengindi ve bu sırrı tanıdığım herkesten daha iyi değerlendirebilirdi. Ama mahkûm ve bütünüyle güçsüz olsan da seni yüz milyonları olan Kesselbach’tan yüz kat güçlü görüyorum.”

“Öyleyse anlat; sırayla gidelim. Katilin adı?”

“Bu imkânsız.”

“Nasıl yani, imkânsız? Bildiğini ve bana her şeyi anlatacağını sanıyordum!”

“Her şeyi, ama bunu değil.”

“Ama…”

“Sonra.”

“Delirdin mi! Neden?”

“Kanıtım yok. Sen özgür kaldığında birlikte peşine düşeriz. Hem, ne yararı var? Ayrıca, gerçekten, sana söyleyemem.”

“Ondan mı korkuyorsun?”

“Evet.”

“Pekâlâ,” dedi Lüpen. “Zaten en acil mesele bu değil. Geri kalanına gelince, anlatmaya karar verdin mi?”

“Hiçbir şeyi saklamadan.”

“Öyleyse cevap ver: Pierre Leduc kim?”

“Zweibrücken-Veldenz Büyük Dükü, Berncastel Prensi, Fistingen Kontu, Wiesbaden ve başka yerlerin Lordu Hermann IV.”

Lüpen, himayesine aldığı kişinin bir domuz kasabının oğlu olmadığını artık kesin olarak öğrenince sevinçten ürperdi!

“Hay aksi!” diye mırıldandı. “Demek adımıza bir dayanak bulduk!… Yanlış hatırlamıyorsam Zweibrücken-Veldenz Büyük Dükalığı Prusya’da, değil mi?”

“Evet, Moselle kıyısında. Veldenz Hanedanı, Zweibrücken Palatin Hanedanı’nın bir koludur. Büyük Dükalık, Lunéville Barışı’ndan sonra Fransızlar tarafından işgal edildi ve Mont-Tonnerre departmanının bir parçası oldu. 1814’te, Pierre Leduc’in büyük büyükbabası Hermann I’in lehine geri verildi. Oğlu Hermann II, çılgın bir gençlik geçirdi, servetini tüketti, ülkesinin maliyesini çarçur etti ve tebaasının gözünde öyle kötü bir duruma düştü ki, sonunda tebaası Veldenz’deki eski şatoyu kısmen ateşe verip hükümdarlarını topraklarından sürdü. Bunun üzerine büyük dükalık, tuhaf bir durumla, tahttan çekilmeyen ve hüküm süren büyük dük unvanını koruyan Hermann II adına üç naip tarafından yönetildi. Parasızlık çekerek Berlin’de yaşadı; daha sonra Fransa-Prusya Savaşı’nda dostu Bismarck’ın yanında savaştı. Paris kuşatmasında bir gülleyle öldürüldü ve can verirken oğlu Hermann’ın, yani Hermann III’ün sorumluluğunu Bismarck’a emanet etti.”

“Öyleyse Leduc’in babası,” dedi Lüpen.

“Evet. Şansölye, Hermann III’ten hoşlandı ve onu sık sık yurtdışındaki seçkin kişilere gizli elçi olarak gönderdi. Hamisi gözden düşünce Hermann III Berlin’den ayrıldı, seyahat etti ve Dresden’e dönüp oraya yerleşti. Bismarck öldüğünde Hermann III de oradaydı. Kendisi iki yıl sonra öldü. Bunlar Almanya’da herkesin bildiği, kamuya açık gerçekler; on dokuzuncu yüzyılda Zweibrücken-Veldenz’in büyük dükleri olan üç Hermann’ın öyküsü de bu.”

“Peki ya ilgilendiğimiz kişi, dördüncü Hermann?”

“Ondan birazdan söz ederiz. Şimdi bilinmeyen gerçeklere geçelim.”

“Yalnızca sizin bildiğiniz gerçeklere,” dedi Lüpen.

“Yalnızca benim ve birkaç kişinin daha bildiği gerçeklere.”

“Nasıl yani, birkaç kişi daha mı? Sır saklanmadı mı?”

“Saklandı, saklandı; bilen herkes sırrı iyi korudu. Korkma; inan bana, bunu açığa vurmamak onların çok işine geliyor.”

“Öyleyse sen nasıl öğrendin?”

“Son Hermann Büyük Dük’ün yaşlı bir uşağı ve özel sekreteri sayesinde. Güney Afrika’da kollarımda ölen bu hizmetkâr, önce efendisinin gizlice evlendiğini ve geride bir oğul bıraktığını bana açtı. Sonra da büyük sırrı anlattı.”

“Sonradan Kesselbach’a açıkladığın sırrı.”

“Evet.”

“Bir saniye… İzin verir misin?…”

Lüpen, M. Formerie’nin üzerine eğildi; her şeyin yolunda olduğunu ve kalbinin normal attığını gördükten sonra şöyle dedi:

“Devam et.”

Steinweg sözünü sürdürdü:

“Bismarck’ın öldüğü akşam, Büyük Dük Hermann III ile sadık uşağı, Güney Afrikalı dostum, kendilerini Viyana ekspresine yetiştirecek trene binip Münih’e gittiler. Viyana’dan İstanbul’a, ardından Kahire’ye, Napoli’ye, Tunus’a, İspanya’ya, Paris’e, Londra’ya, Petersburg’a ve Varşova’ya gittiler… Bu şehirlerin hiçbirinde durmadılar. Bir arabaya binip iki çantalarını tepesine koydurdular, sokaklardan hızla geçip başka bir istasyona ya da iskeleye koştular ve yine trene ya da vapura bindiler.”

“Kısacası, izleniyorlardı ve izlerini kaybettirmeye çalışıyorlardı,” diye tamamladı Arsen Lüpen.

“Bir akşam, işçi kasketleri ve keten ceketler giymiş, her biri bir değneğin ucuna bağlanmış birer bohçayı omzuna atmış hâlde Trier kentinden ayrıldılar. Eski Zweibrücken Şatosu’nun bulunduğu Veldenz’e kadar yirmi iki mil yolu yürüdüler; daha doğrusu, şatonun kalıntılarının bulunduğu yere.”

“Lütfen ayrıntıya girmeyin.”

“Bütün gün yakındaki bir ormanda saklandılar. Gece olunca eski surlara yaklaştılar. Hermann uşağına kendisini beklemesini söyledi, Kurt Geçidi denen bir gedikten sura tırmandı. Bir saat sonra geri döndü. Daha fazla dolaştıktan sonra, izleyen hafta Dresden’deki evine döndü. Sefer sona ermişti.”

“Seferin amacı neydi?”

“Büyük Dük uşağına bu konuda tek kelime etmedi. Ama bazı ayrıntılar ve sonrasında yaşanan olayların birbiriyle örtüşmesi, uşağın gerçeği en azından kısmen ortaya çıkarmasını sağladı.”

“Çabuk ol, Steinweg, artık vaktimiz daralıyor; öğrenmek için sabırsızlanıyorum.”

“Seferden iki hafta sonra, İmparator’un muhafız birliğinde görevli ve yakın dostlarından Kont von Waldemar, yanında altı adamla Büyük Dük’ü ziyarete geldi. Bütün gün orada kaldı; Büyük Dük’le çalışma odasında kapalı kapılar ardında görüştü. Aralarında tekrar tekrar tartışma ve sert çekişme sesleri yükseldi. Bahçeden pencerelerin altından geçmekte olan uşak, bir cümleyi bile işitti: ‘O belgeler size teslim edildi; İmparatorluk Hazretleri bundan emin. Kendi isteğinizle bana vermeyi reddederseniz…’ Cümlenin geri kalanını, tehdidin ne anlama geldiğini ve zaten bütün sahneyi sonrasında olanlardan çıkarmak kolaydı; Hermann’ın evi baştan aşağı arandı.”

“Ama bu yasaya aykırı.”

“Büyük Dük itiraz etseydi yasaya aykırı olurdu; ama arama sırasında Kont’a bizzat eşlik etti.”

“Peki ne arıyorlardı? Şansölyenin anılarını mı?”

“Ondan daha önemli bir şey. Varlıkları, yapılmış bazı düşüncesiz açıklamalar sayesinde öğrenilmiş ve Büyük Dük Hermann’ın korumasına verildikleri kesin olarak bilinen bir grup gizli belgeyi arıyorlardı.”

Lüpen heyecanla mırıldandı:

“Gizli belgeler… Üstelik herhâlde çok önemli, öyle mi?”

“Son derece önemli. Bu belgeler yayımlanırsa, yalnızca iç siyaset bakımından değil, Almanya’nın yabancı güçlerle ilişkileri bakımından da sonuçlarını önceden kestirmek imkânsız olur.”

“Ah!” dedi duygu içinde titreyen Lüpen. “Ah, bu mümkün olabilir mi? Kanıtınız ne?”

“Ne kanıtı mı? Büyük Dük’ün karısının tanıklığı ve kocasının ölümünden sonra uşağa anlattıkları.”

“Evet… evet…” diye kekeledi Lüpen. “Büyük Dük’ün kendi tanıklığı var elimizde.”

“Daha da iyisi var,” dedi Steinweg.

“Ne?”

“Bir belge; kendi el yazısıyla yazıp imzaladığı ve… içeren bir belge.”

“Neyi içeriyor?”

“Korumasına emanet edilen gizli evrakların bir listesini.”

“İki kelimeyle anlat bana…”

“İki kelimeyle mi? Olmaz. Belge çok uzun; baştan sona notlar ve bazen anlaşılması imkânsız açıklamalarla dolu. Gizli evraklardan oluşan iki pakete açıkça işaret eden yalnızca iki başlığı anmakla yetineyim: Bunlardan biri ‘Veliaht Prens’in Bismarck’a yazdığı mektupların asılları’. Tarihler, bu mektupların III. Friedrich’in üç aylık hükümdarlığı sırasında yazıldığını gösteriyor. Mektupların içeriğini gözünüzde canlandırmak için İmparator Friedrich’in hastalığını, oğluyla yaşadığı anlaşmazlıkları düşünmeniz yeter…”

“Evet, evet, biliyorum… Öteki başlık?”

“III. Friedrich ile İmparatoriçe Victoria’nın İngiltere Kraliçesi’ne yazdığı mektupların fotoğrafları.”

“Bunun gerçekten orada olduğunu mu söylüyorsun?” diye sordu Lüpen, boğuk bir sesle.

“Büyük Dük’ün notlarını dinle: ‘Büyük Britanya ve Fransa’yla yapılan antlaşmanın metni.’ Bir de şu pek belirsiz sözler: ‘Alsace-Lorraine… Sömürgeler… Deniz silahlarının sınırlandırılması…’”

“Böyle mi yazıyor?” diye patladı Lüpen. “Buna mı belirsiz diyorsun?… Bu sözler ışıl ışıl parlıyor!… Ah, mümkün olabilir mi?… Başka ne var, başka ne?”

Tam o sırada kapıdan bir ses geldi. Biri kapıyı çalıyordu.

“Giremezsiniz,” dedi Lüpen. “Meşgulüm… Devam et, Steinweg.”

“Ama…” dedi yaşlı adam, büyük bir telaşla.

Kapı şiddetle sarsıldı; Lüpen Weber’in sesini tanıdı. Bağırdı:

“Biraz sabret, Weber. Beş dakikaya işim biter.”

Yaşlı adamın kolunu kavrayıp buyurgan bir sesle dedi ki:

“Sakin ol ve öykünü anlatmayı sürdür. Yani sana göre Büyük Dük’le uşağının Veldenz Şatosu’na seferinin tek amacı o belgeleri saklamak mıydı?”

“Bundan kuşku duyulamaz.”

“Pekâlâ. Ama Büyük Dük onları sonradan başka yere götürmüş olabilir.”

“Hayır, Dresden’den ölümüne dek hiç ayrılmadı.”

“Peki Büyük Dük’ün düşmanları, belgeleri bulup yok etmekten çıkar sağlayacak kişiler, yerlerini öğrenmeye çalışmış olamaz mı?”

“Çalıştılar.”

“Nereden biliyorsun?”

“Bu açıklamalardan sonra öylece durmadığımı, ilk iş olarak Veldenz’e gidip çevre köylerde kendi soruşturmamı yaptığımı anlarsın. Kaleyi, Berlin’den naiplere sunulmak üzere yetki belgeleriyle gelen bir düzine adamın iki ayrı seferde bastığını öğrendim.”

“Ee?”

“Hiçbir şey bulamamışlar; çünkü o tarihten beri şatonun halka kapalı olduğu ortaya çıktı.”

“Peki, içeri girmelerini ne engelliyor?”

“Gece gündüz nöbet tutan elli askerden oluşan bir garnizon.”

“Büyük Dükalık askerleri mi?”

“Hayır, İmparator’un kendi muhafız birliğinden seçilmiş askerler.”

Koridordaki gürültü arttı:

“Kapıyı açın!” diye bağırdı bir ses. “Kapıyı açmanızı emrediyorum!”

“Açamam, ihtiyar Weber; kilit sıkıştı. Sözümü dinlersen kilidin çevresindeki kapıyı kesip çıkarman daha iyi olur.”

“Kapıyı açın!”

“Peki ya konuştuğumuz Avrupa’nın geleceği?”

Yaşlı adama döndü:

“Yani kaleye giremediniz?”

“Hayır.”

“Ama sözünü ettiğimiz evrakların orada saklandığına inanıyorsunuz?”

“Bakın, size yeterince kanıt sunmadım mı? İkna olmadınız mı?”

“Evet, evet,” diye mırıldandı Lüpen. “Orada saklılar… Bundan kuşku yok… Orada saklılar…”

Kaleyi gözünün önünde canlandırıyor, gizemli saklanma yerini hayalinde kuruyordu. Tükenmez bir hazinenin görüntüsü, zenginlik ve mücevher dolu sandıkların düşü bile, Kayzer’in muhafızlarının gözettiği birkaç kâğıt parçası fikri kadar onu heyecanlandıramazdı. Girişeceği ne olağanüstü bir işti bu! Yeteneklerine ne kadar da yakışırdı! Bilinmeyen bir iz üzerine düşünmeden atılarak, kavrayışını ve sezgisini bir kez daha kanıtlamıştı!

Dışarıda adamlar kilitle “uğraşıyordu”.

Lüpen yaşlı Steinweg’e sordu:

“Büyük Dük neden öldü?”

“Birkaç gün içinde canını alan bir akciğer zarı iltihabı nöbetinden. Sonuna dek bilincini ancak güçlükle toparlayabildi. Görünüşe göre en korkuncu, sayıklama nöbetleri arasında düşüncelerini toparlayıp anlaşılır sözler söylemek için şiddetle çabaladığının görülmesiydi. Ara sıra karısını çağırıyor, ona çaresizce bakıyor ve dudaklarını boşuna oynatıyordu.”

“Yani konuştu mu?” diye sözünü kesti Lüpen; kilitle “uğraşma” sesi onu kaygılandırmaya başlamıştı.

“Hayır, konuşmadı. Ama görece aydınlık bir anında, karısının verdiği kâğıda birkaç işaret koyacak gücü buldu.”

“Peki, o işaretler…”

“Çoğu okunaksızdı.”

“Çoğu mu? Peki ya diğerleri?” diye sordu Lüpen, hırsla. “Diğerleri?”

“Önce, birbirinden açıkça ayırt edilen üç rakam vardı: 8, 1 ve 3…”

“Evet, 813, biliyorum… Sonra?”

“Sonra bazı harfler vardı… Birkaç harf; kesin olarak seçilebilen tek şey, önce üç harften oluşan bir grup, hemen ardından da iki harflik bir başka gruptu.”

“‘APO ON’, öyle mi?”

“Demek biliyorsunuz!…”

Kilit gevşiyordu; vidaların neredeyse hepsi sökülmüştü. Sözü kesilmesinden birden kaygılanan Lüpen sordu:

“Öyleyse bu tamamlanmamış ‘APO ON’ sözcüğüyle 813 sayısı, Büyük Dük’ün karısına ve oğluna gizli evrakları bulabilmeleri için bıraktığı şifreler mi?”

“Evet.”

“Büyük Dük’ün karısına ne oldu?”

“Kocasından kısa süre sonra, denebilir ki kederinden öldü.”

“Çocuğa aile baktı mı?”

“Hangi aile? Büyük Dük’ün erkek ya da kız kardeşi yoktu. Üstelik evliliği yalnızca morganatikti ve gizlice yapılmıştı. Hayır, çocuğu Hermann’ın yaşlı uşağı alıp Pierre Leduc adıyla büyüttü. İyi huylu bir çocuk değildi; dikbaşlı, kaprisli ve baş belasıydı. Bir gün çekip gitti, bir daha da görülmedi.”

“Doğumunun sırrını biliyor muydu?”

“Evet; Hermann III’ün harfleri ve rakamları yazdığı kâğıdı ona gösterdiler.”

“Sonra bu sırrı sizden başka kimseye açıklamadılar mı?”

“Hepsi bu.”

“Peki yalnızca Bay Kesselbach’a mı güvendiniz?”

“Evet. Ama tedbir olsun diye, harflerin ve rakamların bulunduğu kâğıdı ve sözünü ettiğim listeyi ona gösterirken iki belgeyi de yanımda tuttum. Olaylar haklı olduğumu kanıtladı.”

Lüpen şimdi iki eliyle kapıya asılmıştı:

“Weber,” diye kükredi, “çok dikkatsiz davranıyorsunuz! Sizi şikâyet edeceğim!… Steinweg, belgeler yanınızda mı?”

“Evet.”

“Güvenli bir yerde mi?”

“Kesinlikle.”

“Paris’te mi?”

“Hayır.”

“Daha iyi. Hayatınızın tehlikede olduğunu ve peşinizde adamlar bulunduğunu unutmayın.”

“Biliyorum. Yanlış bir adım atarsam mahvolurum.”

“Aynen öyle. Öyleyse önleminizi alın, düşmanı izinizden şaşırtın, gidip evraklarınızı alın ve talimatımı bekleyin. Her şey kararlaştırıldı. En geç bir ay içinde Veldenz Şatosu’na birlikte gideceğiz.”

“Ya hapiste olursam?”

“Sizi çıkarırım.”

“Yapabilir misiniz?”

“Ben kendim çıktıktan sonraki gün. Hayır, yanlış söyledim: aynı akşam… Bir saat sonra.”

“Bunu yapacak imkânınız var mı?”

“Son on dakikadır elimde kusursuz bir yol var. Bana söyleyeceğiniz başka bir şey var mı?”

“Hayır.”

“Öyleyse kapıyı açıyorum.”

Kapıyı geri çekti ve M. Weber’e eğilerek selam verdi:

“Sevgili ihtiyar Weber, nasıl özür dileyeceğimi bilemiyorum…”

Cümlesini tamamlayamadı. Başkomiser yardımcısı ile üç polis birden içeri dalınca konuşmaya vakit bulamadı.

M. Weber öfke ve kızgınlıktan bembeyaz kesilmişti. İki adamın yere boylu boyunca uzanmış hâlini görünce şaşkınlığa kapıldı.

“Ölüler mi!” diye haykırdı.

“Hiç de değil, hiç de değil,” diye kıkırdadı Lüpen. “Sadece uyuyorlar! Formerie çok yorulmuştu… Ben de biraz dinlenmesine izin verdim.”

“Bu saçmalık yeter!” diye bağırdı M. Weber. Sonra polislere dönüp, “Onu Santé’ye geri götürün. Gözünüzü dört açın, lanet olsun! Bu ziyaretçiye gelince…”

Lüpen, Weber’in yaşlı Steinweg’le ilgili niyetlerini öğrenemedi. Belediye muhafızlarıyla polislerden oluşan bir kalabalık onu ite kaka tutuklu nakil aracına götürdü.

Merdivenlerde Doudeville fısıldadı:

“Weber’e bir uyarı notu gönderilmiş. Yüzleşmeye dikkat etmesini ve Steinweg’e karşı tetikte olmasını söylüyordu. Not ‘L. M.’ diye imzalanmıştı.”

Ama Lüpen bunların üzerinde pek durmadı. Katilin nefretini ya da yaşlı Steinweg’in başına gelecekleri ne yapsın? Rudolf Kesselbach’ın sırrı artık elindeydi!

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…