813 kitap kapağı

1. bölüm / 17

Bölüm I — Palace Oteli'ndeki Facia

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 17Şu an: Bölüm I — Palace Oteli'ndeki Facia

813
BÖLÜM I

PALACE OTELİ'NDEKİ FACİA
Bay Kesselbach oturma odasının eşiğinde durakladı, sekreterinin kolunu tuttu ve endişeli bir sesle fısıldadı:

"Chapman, yine biri buraya girmiş."

"Olacak şey değil efendim," diye itiraz etti sekreter. "Hol kapısını az önce kendiniz açtınız; lokantada öğle yemeği yerken anahtar da cebinizden hiç çıkmadı."

"Chapman, yine biri buraya girmiş," diye tekrarladı Bay Kesselbach. Şöminenin üstündeki seyahat çantasını gösterdi. "Bak, kanıtlayabilirim. Çanta kapalıydı. Şimdi açık."

Chapman itiraz etti.

"Kapattığınızdan emin misiniz efendim? Hem çantada değersiz ufak tefek şeylerden, giysilerden başka bir şey yok..."

"İçinde başka bir şey yok, çünkü tedbir olsun diye aşağı inmeden önce cüzdanımı çıkardım... Ama ya onu da... Hayır Chapman, sana söylüyorum, biz öğle yemeğindeyken biri buraya girmiş."

Duvarda bir telefon vardı. Ahizeyi kaldırdı:

"Alo!... Ben Bay Kesselbach... 415 numaralı daire... Evet... Hanımefendi, beni lütfen Emniyet Müdürlüğüne, dedektiflik şubesine bağlar mısınız?... Numarayı biliyorum... Bir saniye... Ha, işte! 822.48... Hatta bekleyeceğim."

Biraz sonra konuşmasını sürdürdü:

"822.48 mi? Dedektiflik hizmetleri şefi Bay Lenormand'la görüşmek istiyorum. Adım Kesselbach... Alo!... Evet, başdedektif meselenin ne olduğunu biliyor. Kendisi aramama izin verdi... Ha, orada değil mi?... Kiminle görüşüyorum?... Dedektif çavuş Gourel mi?... Dün Bay Lenormand'ı ziyaret ettiğimde siz de oradaydınız, değil mi? Peki, dün Bay Lenormand'a anlattığım şey bugün yine başıma geldi... Kaldığım daireye biri girmiş. Hemen gelirseniz bazı ipuçları bulabilirsiniz... Bir iki saat içinde mi? Pekâlâ, teşekkürler... 415 numaralı daireyi sormanız yeterli... Tekrar teşekkür ederim."

Elmaslar Kralı ya da Ümit Burnu Lordu lakaplarıyla anılan Rudolf Kesselbach'ın servetinin yaklaşık yirmi milyon sterlin olduğu tahmin ediliyordu. Bir haftadır Palace Oteli'nin dördüncü katındaki 415 numaralı dairede kalıyordu. Üç odalı dairenin sağdaki iki büyük odası, oturma odasıyla baş yatak odası, caddeye bakıyordu; soldaki diğer odanın, sekreter Chapman'ın yattığı odanın pencereleri ise Rue de Judée'ye açılıyordu.

Bu yatak odasının bitişiğinde, Bayan Kesselbach için beş odalı bir daire ayrılmıştı. O sırada Monte Carlo'da bulunan Bayan Kesselbach, kocasından haber alır almaz yanına gelecekti.

Rudolf Kesselbach düşünceli bir hâlde birkaç dakika volta attı. Uzun boylu, al yanaklı ve hâlâ genç bir adamdı. Altın çerçeveli gözlüklerinin ardından soluk mavi görünen düşsel gözleri, ona kare biçimli alnının gücü ve güçlü çeneleriyle tuhaf bir karşıtlık oluşturan yumuşak, çekingen bir ifade veriyordu.

Pencereye gitti; kapalıydı. Hem, biri oradan nasıl girebilirdi ki? Dairenin çevresini dolanan özel balkon sağ tarafta sona eriyor, sol tarafta ise Rue de Judée'deki balkonlardan bir taş olukla ayrılıyordu.

Yatak odasına gitti; bitişikteki odalara geçiş yoktu. Sekreterinin yatak odasına gitti; Bayan Kesselbach için ayrılmış beş odaya açılan kapı kilitli ve sürgülüydü.

"Hiç anlayamıyorum Chapman. Burada defalarca tuhaf şeyler fark ettim... Sen de kabul etmelisin. Dün bastonumun yeri değiştirilmişti... Ondan önceki gün evraklarıma kesinlikle dokunulmuştu... Ama nasıl mümkün olabilir ki?..."

"Mümkün değil efendim!" diye haykırdı Chapman; dürüst, sakin yüzünde hiçbir endişe belirtisi yoktu. "Hepsi sizin kuruntunuz. Elinizde kanıt yok, yalnızca izlenimlerden ibaret... Üstelik bakın: Bu daireye giriş holünden başka bir yerden girilemez. Pekâlâ. Geldiğimiz gün özel bir anahtar yaptırdınız; tek yedek de uşağınız Edwards'ta. Ona güveniyor musunuz?"

"Elbette güveniyorum!... On yıldır yanımda!... Ama Edwards bizimle aynı saatte öğle yemeğine iniyor; bu yanlış. Bundan sonra biz dönene kadar aşağı inmemeli."

Chapman hafifçe omuz silkti. Şüphe yoktu; Ümit Burnu Lordu, anlaşılmaz korkularıyla biraz tuhaflaşmaya başlamıştı. Otelde ne gibi bir tehlikeyle karşılaşabilirdi ki? Hele yanında değerli eşya ya da yüklü miktarda para taşımıyorken?

Hol kapısının açıldığını duydular. Gelen Edwards'tı. Bay Kesselbach ona seslendi:

"Giyindin mi Edwards? Güzel!... Bugün ziyaretçi beklemiyorum, Edwards... Daha doğrusu, yalnızca bir ziyaretçim var: Bay Gourel. O zamana kadar holde kal ve kapıyı gözle. Bay Chapman'la yapmamız gereken ciddi bir iş var."

Ciddi iş birkaç dakika sürdü. Bu sırada Bay Kesselbach yazışmalarını gözden geçiriyor, üç dört mektup okuyor ve nasıl cevaplanmaları gerektiğine dair talimat veriyordu. Ama Chapman, kalemi elinde, beklerken birden Bay Kesselbach'ın yazışmalarından bambaşka bir şey düşündüğünü fark etti. Kesselbach parmaklarının arasında tuttuğu bir iğneyi dikkatle inceliyordu; siyah iğne, balık oltası gibi bükülmüştü:

"Chapman," dedi, "masada ne buldum, bak. Bu bükülmüş iğne belli ki bir şey ifade ediyor. Bir kanıt, elle tutulur bir delil. Artık odada kimsenin bulunmadığını iddia edemezsin. Sonuçta bu iğne buraya kendiliğinden gelmedi."

"Elbette gelmedi," diye karşılık verdi sekreter. "Ben getirdim."

"Ne demek istiyorsun?"

"Bu, kravatımı yakama tutturmak için kullandığım bir iğne. Dün gece siz okurken çıkardım ve düşünmeden eğip büktüm."

Bay Kesselbach büyük bir öfkeyle sandalyesinden kalktı, birkaç adım attı ve durdu.

"Benimle alay ediyorsun Chapman, hissediyorum... Haklısın da... Bunu inkâr etmeyeceğim, Ümit Burnu'na son yolculuğumdan beri biraz... tuhaflaştım. Çünkü... şey... hayatımdaki yeni etkeni bilmiyorsun... muazzam bir plan... devasa bir iş... Şimdilik onu yalnızca geleceğin sisleri arasında seçebiliyorum... ama yine de şekilleniyor... ve eşi benzeri görülmemiş bir şey olacak. Ah Chapman, aklının ucundan bile geçiremezsin... Parayı zerre kadar umursamıyorum: Param var, hem de fazlasıyla... Ama bu, bu çok daha büyük bir anlam taşıyor; güç, kudret, otorite demek. Gerçekleştiğinde beklentilerimi karşılarsa, yalnızca Ümit Burnu Lordu olmakla kalmayacak, başka diyarların da efendisi olacağım... Augsburg'lu hırdavatçının oğlu Rudolf Kesselbach, şimdiye dek kendisine tepeden bakan birçok kişiyle eşit düzeye gelecek... Hatta onların önüne geçecek Chapman; onların önüne geçecek, sözlerimi unutma... Ve eğer bir gün ben..."

Birden sustu, fazla konuştuğuna pişman olmuş gibi Chapman'a baktı; yine de heyecanına kapılıp sözünü şöyle tamamladı:

"Artık kaygımın nedenini anlıyorsun Chapman... Şu kafamın içinde çok değerli bir fikir var... Belki bu fikirden kuşkulanılıyor... ve beni gözetliyorlar... Bundan eminim..."

Bir zil çaldı.

"Telefon," dedi Chapman.

"Acaba," diye mırıldandı Kesselbach, "belki de..." Ahizeyi kaldırdı. "Alo!... Kim? Albay mı? Ah, güzel! Evet, benim... Haber var mı?... Güzel!... Öyleyse sizi bekliyorum... Adamlarınızdan biriyle mi geleceksiniz? Pekâlâ... Ne? Hayır, rahatsız edilmeyiz... Gerekli talimatı vereceğim... Durum o kadar ciddi mi?... Size söylüyorum, talimatım kesin olacak... Sekreterimle uşağım kapıda bekleyecek; hiç kimse içeri alınmayacak... Yolu biliyorsunuz, değil mi?... Öyleyse bir dakika bile kaybetmeyin."

Ahizeyi kapattı ve şöyle dedi:

"Chapman, iki bey geliyor. Edwards onları içeri alacak..."

"Ama Bay Gourel... dedektif çavuş...?"

"O daha sonra... bir saat içinde gelecek... Zaten karşılaşmalarında da sakınca yok. Öyleyse Edwards'ı hemen büroya gönder, onlara haber versin. Kimseyi kabul etmiyorum... yalnızca iki beyi, Albay'ı ve arkadaşını, bir de Bay Gourel'i. Onlara adlarını yazdırsın."

Chapman söyleneni yaptı. Odaya döndüğünde Bay Kesselbach'ı elinde bir zarfla, daha doğrusu siyah Fas derisinden yapılmış küçük bir cep kılıfıyla buldu; içi görünüşe göre boştu. Kesselbach ne yapacağını bilemiyormuş gibi tereddüt ediyordu. Cebine mi koymalıydı, yoksa başka bir yere mi bırakmalıydı? Sonunda şömine rafına gitti ve deri zarfı seyahat çantasına attı:

"Yazışmaları bitirelim Chapman. On dakikamız kaldı. Ah, Bayan Kesselbach'tan mektup! Neden bana söylemedin Chapman? El yazısını tanımadın mı?"

Karısının parmaklarının değdiği, gözlerinin bir bakışını, kokusundan bir zerreyi, gizli düşüncelerinden bir iz taşıyan bu kâğıda dokunurken ve ona bakarken duyduğu heyecanı gizlemeye çalışmadı. Mektubun kokusunu içine çekti; mührünü açıp yavaşça, Chapman'ın duyabileceği kadar alçak sesle, parça parça okudu:

"Biraz yorgun hissediyorum... Bugün odamda kalacağım... Canım çok sıkılıyor... Ne zaman yanına gelebilirim? Telgrafını sabırsızlıkla bekliyorum..."

"Bu sabah telgraf çektin mi Chapman? Öyleyse Bayan Kesselbach yarın, çarşamba günü burada olacak."

İşlerinin ağırlığı birden kalkmış, bütün kaygılarından kurtulmuş gibi neşelendi. Güçlü, başaracağından emin bir adam gibi; mutluluğa kavuşmuş ve kendini savunacak kadar güçlü, talihli bir adam gibi ellerini ovuşturup derin bir nefes aldı.

"Biri zili çalıyor Chapman, hol kapısında biri var. Gidip kim olduğuna bak."

Ama Edwards içeri girip şöyle dedi:

"Sizi isteyen iki bey var efendim. Onlar..."

"Biliyorum. Holde mi bekliyorlar?"

"Evet efendim."

"Hol kapısını kapat ve dedektif çavuş Bay Gourel'den başkasına bir daha açma. Chapman, gidip beyleri içeri al ve Albay'la önce, yalnız başına görüşmek istediğimi söyle."

Edwards'la Chapman odadan çıktı ve kapıyı arkalarından kapattı. Rudolf Kesselbach pencereye gidip alnını cama dayadı.

Tam gözlerinin altında, dışarıda, at arabalarıyla otomobiller sığınma adalarının çift çizgiyle belirlediği paralel şeritlerden akıp gidiyordu. Parlak bahar güneşi pirinç aksamı ve verniği yeniden ışıl ışıl parlatmıştı. Ağaçlar ilk yeşil filizlerini veriyor, uzun kestanelerin tomurcukları yeni açan yapraklarını göstermeye başlıyordu.

"Chapman ne yapıyor böyle?" diye mırıldandı Kesselbach. "Lafı uzatıp duruyor!..."

Masadan bir sigara alıp yaktı, birkaç nefes çekti. Ağzından hafif bir ünlem çıktı. Hemen önünde, tanımadığı bir adam duruyordu.

Geriye sıçradı:

"Siz kimsiniz?"

Adam, koyu renk saçlı, kara bıyıklı ve sert bakışlı, şık sayılabilecek ölçüde iyi giyimli biriydi; sırıtıp şöyle dedi:

"Ben kim miyim? Albayım ya!"

"Hayır, hayır... Albay dediğim, bana o... takma... imzayla... mektup yazan kişi siz değilsiniz!"

"Evet, evet... Öteki yalnızca... Ama sevgili efendim, biliyorsunuz, bütün bunların zerre kadar önemi yok. Önemli olan, benim... kendim olmam. Ve sizi temin ederim ki öyleyim!"

"Ama adınız ne efendim?..."

"Bir sonraki emre kadar... Albay."

Bay Kesselbach'ı giderek artan bir korku sardı. Bu adam kimdi? Ondan ne istiyordu?

Seslendi:

"Chapman!"

"Ne tuhaf fikir, seslenmek! Yanımda olmam yetmiyor mu?"

"Chapman!" diye yeniden bağırdı Bay Kesselbach. "Chapman! Edwards!"

"Chapman! Edwards!" diye tekrarladı yabancı. "Ne yapıyorsunuz? Sizi çağırıyorlar!"

"Efendim, geçmeme izin vermenizi rica ediyorum; bu bir emirdir."

"Ama sevgili efendim, sizi engelleyen kim?"

Kibarca yol verdi. Bay Kesselbach kapıya yürüyüp açtı ve geriye doğru sıçradı. Kapının arkasında, elinde tabancayla başka bir adam duruyordu. Kesselbach kekeledi:

"Edwards... Cha..."

Sözünü tamamlayamadı. Holün bir köşesinde sekreterini ve uşağını yan yana, ağızları tıkanmış ve bağlanmış hâlde yerde yatarken gördü.

Bay Kesselbach, sinirli ve heyecanlı yaradılışına rağmen fiziksel cesaretten yoksun değildi; belirgin bir tehlikeyle karşı karşıya kalması onu yıldırmak yerine bütün direncini ve gücünü geri getirdi. Korkmuş ve donakalmış gibi yaparak yavaşça şömine rafına doğru çekildi ve duvara yaslandı. Eli elektrikli zili aradı. Buldu ve parmağını çekmeden düğmeye bastı.

"Eee?" diye sordu yabancı.

Bay Kesselbach cevap vermedi ve düğmeye basmayı sürdürdü.

"Eee? Bastığınız zil yüzünden bütün otel ayağa kalkıp gelecek mi sanıyorsunuz? Sevgili efendim, arkanıza bakın da kablonun kesilmiş olduğunu görün!"

Bay Kesselbach emin olmak ister gibi hızla arkasını döndü; ama onun yerine çevik bir hareketle seyahat çantasını kaptı, elini içine soktu, bir tabanca bulup adama doğrulttu ve tetiği çekti.

"Vay canına!" dedi yabancı. "Silahlarını havayla ve sessizlikle mi dolduruyorsun?"

Horoz ikinci, sonra üçüncü kez klikledi ama silah patlamadı.

"Üç kurşunun daha var Ümit Burnu Lordu! Altı kurşunu da gövdeme saplamadan tatmin olmam. Ne oldu, vaz mı geçtin? Yazık... nişanın çok iyiydi!"

Sandalyenin arkalığını tutup çevirdi, bacaklarını iki yana açarak oturdu ve bir koltuğu göstererek şöyle dedi:

"Oturup rahatınıza bakmaz mısınız sevgili efendim? Bir sigara? Ben almayayım, teşekkürler; puroyu tercih ederim."

Masada bir puro kutusu duruyordu. Rengi açık, biçimi kusursuz bir Upmann seçti, yaktı ve eğilerek şöyle dedi:

"Teşekkür ederim! Kusursuz bir puro. Şimdi biraz sohbet edelim, ne dersiniz?"

Rudolf Kesselbach şaşkınlıkla onu dinliyordu. Bu tuhaf kişi kim olabilirdi?... Yine de ziyaretçisinin orada sakince oturup sohbet ettiğini görünce yavaş yavaş rahatladı ve durumun şiddete ya da zor kullanmaya gerek kalmadan sona erebileceğini düşünmeye başladı.

Cüzdanını çıkarıp açtı, içinden hatırı sayılır bir banknot destesi gösterdi ve sordu:

"Ne kadar?"

Öteki, Kesselbach'ın ne demek istediğini anlamakta zorlanıyormuş gibi şaşkınlıkla ona baktı. Sonra bir an durup seslendi:

"Marco!"

Elinde tabanca olan adam öne çıktı.

"Marco, bu bey, genç kadının için sana birkaç kâğıt parçası vermeyi lütfediyor. Al şunları Marco."

Marco sağ eliyle tabancasını doğrultmaya devam ederken sol elini uzatıp banknotları aldı ve geri çekildi.

"Şimdi bu işi istediğiniz gibi çözdüğümüze göre," diye sürdürdü yabancı, "ziyaretimin asıl amacına geçelim. Kısa ve açık konuşacağım. İki şey istiyorum. Önce, genellikle üzerinizde taşıdığınız, zarf biçiminde küçük, siyah Fas derisi bir cep kılıfı. İkincisi, dün o seyahat çantasının içinde bulunan küçük abanoz bir kutu. Sırayla gidelim. Fas derisi cep kılıfı nerede?"

"Yakıldı."

Yabancı kaşlarını çattı. İnatçıları konuşturmak için kesin yöntemlerin kullanıldığı eski güzel günleri hatırlamış olmalıydı:

"Pekâlâ. Buna bakarız. Peki abanoz kutu?"

"Yakıldı."

"Ha," diye homurdandı, "benimle oyun oynuyorsun demek, dostum!" Ötekinin kolunu acımasızca büktü. "Dün Rudolf Kesselbach, paltosunun altına sakladığı bir paketle İtalyanlar Bulvarı'ndaki Crédit Lyonnais'ye girdin. Bir kasa kiraladın... daha açık söyleyeyim: 9 numaralı bölmedeki 16 numaralı kasayı. Deftere imza atıp kasa ücretini ödedikten sonra bodruma indin; yeniden yukarı çıktığında paketin artık yanında değildi. Doğru mu?"

"Doğru."

"Öyleyse kutu ile kartlık Crédit Lyonnais'de mi?"

"Hayır."

"Kasasının anahtarını ver."

"Hayır."

"Marco!"

Marco koşarak yanlarına geldi.

"Çabuk ol Marco! Dört kat düğüm!"

Savunmaya geçmeye fırsat bulamadan Rudolf Kesselbach, debelendiği anda etini kesen iplerden bir ağa sarılmıştı. Kolları arkasından bağlanmış, gövdesi sandalyeye sabitlenmiş, bacakları da bir mumyanınkiler gibi birbirine bağlanmıştı.

"Üstünü ara Marco."

Marco onu aradı. İki dakika sonra üzerinde 16 ve 9 sayıları bulunan yassı, nikel kaplama küçük bir anahtarı efendisine uzattı.

"Güzel. Fas derisi kartlık yok mu?"

"Yok efendim."

"Kasada demek. Bay Kesselbach, kilidi açan gizli şifreyi söyler misiniz?"

"Hayır."

"Söylemeyi reddediyor musunuz?"

"Evet."

"Marco!"

"Buyurun efendim."

"Tabancanın namlusunu beyefendinin şakağına dayayın."

"Dayadım."

"Şimdi parmağını tetiğe koy."

"Hazır."

"E, Kesselbach dostum, konuşmaya niyetin var mı?"

"Hayır."

"Sana on saniye veriyorum, bir saniye fazla değil. Marco!"

"Buyurun efendim."

"On saniye içinde beyefendinin beynini dağıt."

"Başüstüne efendim."

"Kesselbach, sayıyorum. Bir, iki, üç, dört, beş, altı…"

Rudolf Kesselbach bir işaret yaptı.

"Konuşmak mı istiyorsun?"

"Evet."

"Tam zamanında. E, şifre… kilidin sözcüğü?"

"Dolor."

"Dolor… Dolor… Bayan Kesselbach'ın adı Dolores, değil mi?
Sevgili dostum!… Marco, git, sana söylediğimi yap… Sakın hata olmasın! Tekrar ediyorum: Omnibus yazıhanesinde Jérôme'la buluş, anahtarı ver, sözcüğün Dolor olduğunu söyle. Sonra ikiniz Crédit Lyonnais'ye gidin. Jérôme tek başına içeri girsin, kayıt defterine imza atsın, bodruma insin ve kasadaki her şeyi çıkarsın. Tam anladın mı?"

"Evet efendim. Ama ya kasa açılmazsa; ya Dolor sözcüğü…"

"Sus, Marco. Crédit Lyonnais'den çıkınca Jérôme'dan ayrılacak, kendi evine gidecek ve operasyonun sonucunu bana telefon edeceksin. Dolor sözcüğü herhangi bir nedenle kasayı açmazsa, dostum Rudolf Kesselbach'la ben son… son bir görüşme yapacağız. Kesselbach, yanılmadığından emin misin?"

"Evet."

"Demek ki aramanın sonuçsuz kalacağına güveniyorsun. Göreceğiz. Haydi, Marco!"

"Ya siz efendim?"

"Ben kalacağım. Ah, korkmuyorum! Şu anda hiç olmadığım kadar güvendeyim. Kapıyla ilgili emirlerin kesindi, değil mi Kesselbach?"

"Evet."

"Hay aksi, bunu söylemeye pek hevesli görünüyordun! Zaman kazanmaya mı çalışıyordun yoksa? Öyleyse budala gibi tuzağa düşebilirdim…" Düşünmek için durdu, tutsağına baktı ve sözlerini şöyle tamamladı: "Hayır… mümkün değil… rahatsız edilmeyeceğiz…"

Sözünü bitiremeden kapı zili çaldı. Rudolf Kesselbach'ın ağzını eliyle şiddetle kapattı:

"Ah seni kurnaz tilki, birini bekliyordun!"

Tutsağın gözleri umutla parladı. Ağzını tıkayan elin altından kıkırdadığı duyuluyordu.

Yabancı öfkeyle sarsıldı:

"Kes sesini, yoksa seni boğarım! Marco, şunu tıka! Çabuk!… İşte böyle!"

Zil yeniden çaldı. Sanki Kesselbach kendisiymiş ve Edwards hâlâ oradaymış gibi bağırdı:

"Kapıyı neden açmıyorsun, Edwards?"

Sonra yumuşak adımlarla giriş holüne geçti; sekreteri ve uşağı göstererek fısıldadı:

"Marco, şu ikisini yatak odasına taşımama yardım et… şuraya… görünmesinler."

Sekreteri kaldırdı. Uşağı Marco taşıdı.

"Güzel! Şimdi salona dön."

Peşinden içeri girdi, hemen ardından yeniden giriş holüne çıkıp şaşkınlıkla yüksek sesle şöyle dedi:

"Ama adamınız burada değil, Bay Kesselbach… Hayır, kıpırdamayın… mektubunuzu bitirin… Kendim giderim."

Ve hol kapısını sessizce açtı.

"Bay Kesselbach?"

Karşısında, ayakları üzerinde bir o yana bir bu yana sallanıp şapkasının kenarını parmakları arasında kıvıran, neşeli yüzlü, parlak gözlü, dev gibi bir adam buldu. Şöyle cevap verdi:

"Evet, benim. Kimin geldiğini söyleyeyim…?"

"Bay Kesselbach telefon etti… Beni bekliyor…"

"Ah, sizsiniz… Kendisine haber vereyim… Bir dakika bekler misiniz?… Bay Kesselbach sizinle görüşecek."

Ziyaretçiyi küçük giriş holünün eşiğinde, açık kapıdan salonun bir bölümünü görebileceği bir yerde bırakacak kadar küstahtı. Hiç arkasına dönmeden ağır ağır içeri girdi, Bay Kesselbach'ın yanındaki suç ortağının yanına gitti ve fısıldadı:

"İşimiz bitti! Dedektif Gourel bu…"

Öteki bıçağını çekti. Kolundan yakaladı:

"Saçmalama! Bir fikrim var. Ama ne olur Marco, beni anla ve sıra sana geldiğinde konuş. Kesselbach'mışsın gibi konuş… Duydun mu Marco! Kesselbach sensin."

Öyle soğukkanlı, etkili ve buyurgan konuşmuştu ki Marco, başka açıklamaya gerek kalmadan Kesselbach rolünü kendisinin oynayacağını anladı. Duyulacak şekilde şöyle dedi:

"Beni mazur görmesini rica et, dostum. Bay Gourel'e çok üzgün olduğumu ama başımı aşan işlerim olduğunu söyle… Yarın sabah saat dokuzda göreceğim onu… Evet, tam dokuzda."

"Güzel!" diye fısıldadı öteki. "Kıpırdama."

Giriş holüne döndü, beklemekte olan Gourel'ü buldu ve şöyle dedi:

"Bay Kesselbach kendisini mazur görmenizi rica ediyor. Önemli bir işi bitirmek üzere. Yarın sabah saat dokuzda yeniden gelebilir misiniz?"

Bir süre sessizlik oldu. Gourel az çok şaşkın, biraz da tedirgin ve kararsız görünüyordu. Öteki adamın eli cebinin dibindeki bıçağın sapını kavramıştı. En ufak kuşkulu bir harekette saldırmaya hazırdı.

Sonunda Gourel şöyle dedi:

"Pekâlâ… Yarın saat dokuzda… Ama yine de… Neyse, yarın dokuzda burada olacağım…"

Şapkasını takıp otelin koridorunda gözden kayboldu.

Salondaki Marco kahkahaya boğuldu:

"Çok zekiceydi efendim! Ah, onu nasıl da güzel atlattınız!"

"Çabuk ol Marco, peşinden git. Otelden çıkarsa bırak, kararlaştırdığımız gibi omnibus yazıhanesinde Jérôme'la buluş… sonra da telefon et."

Marco hızla çıktı.

Sonra adam şöminenin üzerindeki sürahiyi aldı, kendine bir bardak doldurup bir dikişte içti; mendilini ıslattı, ter içindeki alnını sildi. Ardından tutsağının yanına oturup sahte bir nezaketle şöyle dedi:

"Ama Bay Kesselbach, size kendimi tanıtma onuruna gerçekten erişmeliyim."

Cebinden bir kart çıkarıp şöyle dedi: "Müsaadenizle… Arsen Lüpen, centilmen hırsız."

Ünlü maceracının adı Bay Kesselbach üzerinde oldukça iyi bir izlenim bırakmış gibiydi. Lüpen bunu gözden kaçırmadı ve şöyle haykırdı:

"Aha, sevgili efendim, yeniden rahat bir nefes aldınız! Arsen Lüpen ince ruhlu, titiz bir hırsızdır. Kan dökmekten nefret eder; başkalarının malına el koymaktan daha ağır bir suç işlememiştir… ufacık bir yaramazlık, öyle değil mi? Kendi kendinize, onun vicdanını boş yere bir cinayetle ağırlaştırmayacağını söylüyorsunuz. Pekâlâ… Ama sizin yok edilmeniz gerçekten bu kadar boşuna mı olacak? Her şey vereceğiniz cevaba bağlı. Şu anda şaka etmediğimden emin olabilirsiniz. Hadi dostum!"

Tutsağının yanındaki koltuğu kendine çekti, ağzındaki tıkacı çıkardı ve tane tane konuşarak:

"Bay Kesselbach," dedi, "Paris'e geldiğiniz gün, gizli soruşturmalar yürüten bir ajansın yöneticisi Barbareux ile ilişki kurdunuz. Sekreteriniz Chapman'ın bundan haberi olmadığı için, adı geçen Barbareux'un size mektup ya da telefonla ulaşırken kendisini 'Albay' diye tanıtması kararlaştırılmıştı. Hemen ekleyeyim: Barbareux son derece dürüst bir adamdır. Ama Barbareux'nun kâtiplerinden birini yakın dostlarım arasında sayma talihine sahibim. Barbareux'a başvurmanızın nedenini böyle öğrendim; sizinle ilgilenmeye ve burada birkaç kez sahte anahtarlarla arama yapmaya da böyle başladım… Bu aramalarda, söyleyeyim, aradığımı bulamadım."

Sesini alçalttı; gözlerini tutsağının gözlerine dikerek ifadesini izledi, gizli düşüncelerini anlamaya çalıştı ve şu sözleri söyledi:

"Bay Kesselbach, Barbareux'a verdiğiniz talimat, Paris'in bir gecekondu mahallesinde saklanan ve Pierre Leduc adını taşıyan ya da eskiden taşımış olan bir adamı bulmasıydı. Adamın kısa tarifi şöyle: Boyu bir metre yetmiş beş santim; saçları ve teni açık renk; bıyıklı. Ayırt edici işareti: Sol elinin serçe parmağının ucu kesilme sonucu kopmuş. Ayrıca sağ yanağında zar zor seçilen bir yara izi var. Bu adamın bulunmasına, sanki size büyük bir çıkar sağlayacakmış gibi, son derece önem veriyorsunuz. Kim bu adam?"

"Bilmiyorum."

Yanıtı kesin ve tartışmasızdı. Biliyor muydu, bilmiyor muydu? Bunun pek önemi yoktu. Asıl önemli olan, konuşmamaya kararlı olmasıydı.

"Pekâlâ," dedi karşısındaki, "ama onun hakkında Barbareux'a verdiklerinizden daha ayrıntılı bilgilere sahipsiniz."

"Sahip değilim."

"Yalan söylüyorsunuz, Bay Kesselbach. Barbareux'nun önünde Fas derisi kılıftaki belgelere iki kez baktınız."

"Baktım."

"Peki ya kılıf?"

"Yakıldı."

Lüpen öfkeyle irkildi. İşkenceyi ve eskiden sunduğu olanakları yeniden düşünüyor gibiydi.

"Yakıldı mı? Peki kutu?… Hadi, itiraf et… Kutu Crédit Lyonnais'de, değil mi?"

"Evet."

"İçinde ne var?"

"Özel koleksiyonumdaki en güzel iki yüz elmas."

Bu açıklama maceracıyı rahatsız etmiş görünmüyordu.

"Aha, en güzel iki yüz elmas! Ama bu bir servet demek!… Evet, bu seni gülümsetiyor… Senin için önemsiz bir şey herhalde… Sırrının değeri daha fazla… Senin için, evet… Peki benim için?…"

Bir puro aldı, kibrit çaktı; kibritin alevini dalgınca sönmeye bıraktı ve bir süre kıpırdamadan oturup düşündü.

Dakikalar geçti.

Gülmeye başladı:

"Herhalde bu girişimin sonuçsuz kalmasını ve kasayı açamamalarını umuyorsun… Çok muhtemel dostum! Ama o durumda, uğraşımın karşılığını bana ödemek zorunda kalacaksın. Buraya koltukta nasıl oturduğunu görmeye gelmedim… Elmaslar, madem ortada elmaslar var… yoksa Fas derisi kılıf… İşte seçimin. Saatine baktı. "Yarım saat… Hay aksi!… Kader çok yavaş ilerliyor… Ama gülümseyecek bir şey yok, Bay Kesselbach. Bundan emin ol, buradan eli boş dönmeyeceğim!… Nihayet!"

Telefon çaldı. Lüpen ahizeyi kaptı ve sesini değiştirerek tutsağının sert aksanını taklit etti:

"Evet, Rudolf Kesselbach… Ben konuşuyorum… Evet, lütfen bağlayın matmazel… Marco, sen misin?… Güzel… Her şey yolunda gitti mi?… Harika!… Bir aksilik çıkmadı mı?… Seni kutlarım!… E, ne buldun?… Abanoz kutu mu?… Başka bir şey yok mu?… Hiç belge yok mu?… Hay Allah!… Kutuda ne var?… Elmaslar güzel mi?… Mükemmel, mükemmel!… Bir dakika Marco, düşüneyim… Görüyorsun, bütün bunlar… Sana fikrimi söylesem… Bekle, kapatma… Hatta kal…"

Arkasını döndü.

"Bay Kesselbach, elmaslarınızı önemsiyor musunuz?"

"Evet."

"Onları benden geri satın alır mıydınız?"

"Belki."

"Ne kadar? Beş yüz bin frank mı?"

"Beş yüz bin… evet."

"Ama işin zor yanı şu: Bu alışverişi nasıl yapacağız? Çekle mi? Hayır, beni dolandırırsınız… yoksa ben sizi dolandırırım… Dinleyin. Öbür gün sabah Crédit Lyonnais'ye gidin, her biri bin franklık beş yüz banknot çekin ve Auteuil tarafında, Bois'de yürüyüşe çıkın… Elmasları bir çantada getireceğim; taşıması daha kolay… Kutu fazla dikkat çeker…"

Kesselbach irkildi:

"Hayır, hayır… kutu da… Her şeyi istiyorum…"

"Ah," diye bağırdı Lüpen kahkahalarla, "tuzağa düştün!… Elmasları umursamıyorsun… Yerine yenileri konabilir… Ama o kutuya, canına sarılır gibi sarılıyorsun… Pekâlâ, kutunu alacaksın… Arsen'in sözü… Yarın sabah postayla elinde olacak!"

Telefonun başına döndü:

"Marco, kutu önünde mi?… Özel bir yanı var mı?… Fildişi kakmalı abanoz… Evet, ne tür olduğunu biliyorum… Japon işi, Faubourg Saint-Antoine'dan… Damga yok mu?… Ha, mavi kenarlı, üzerinde numara olan küçük yuvarlak bir etiket!… Evet, dükkân etiketi… önemi yok. Kutunun dibi kalın mı?… Pek kalın değil… Kahretsin! O hâlde gizli bir bölmesi yok mu?… Bak Marco, dışındaki fildişi kakmayı iyice incele… Daha doğrusu hayır, kapağına bak." Keyiften kendinden geçmişti. "Kapağa! İşte bu, Marco! Kesselbach az önce gözlerini kırpıştırdı… İz üzerindeyiz!… Ah Kesselbach dostum, sana göz kırptığımı fark etmedin mi? Ahmak herif!" Sonra Marco'ya seslendi: "E, ne görüyorsun?… Kapağın içinde bir ayna mı?… Kayar mı?… Menteşeli mi?… Hayır mı?… Öyleyse kır onu… Evet, evet, kır dedim… O aynanın orada işi yok… Sonradan eklenmiş!" Sabırsızlandı. "Kendi işine bak, sersem!… Dediğimi yap!…"

Telefonun öbür ucunda Marco'nun camı kırarken çıkardığı sesi duymuş olmalıydı; zafer kazanmışçasına bağırdı.

"Bir şey bulacağımızı söylememiş miydim, Bay Kesselbach?… Alo! Yaptın mı?… E?… Bir mektup mu? Zafer! Ümit Burnu'nun bütün elmasları ve ihtiyar Kesselbach'ın sırrı da cabası!"

İkinci ahizeyi aldı, iki kulaklığı dikkatle kulaklarına yerleştirdi ve devam etti:

"Oku Marco, yavaşça oku… Önce zarfı… Güzel… Şimdi tekrarla." Kendi kendine yineledi: "'Siyah Fas derisi kılıftaki mektubun kopyası.' Sonra? Zarfı yırt Marco… İzniniz var mı, Bay Kesselbach? Pek nazik bir davranış değil ama neyse… Devam et Marco, Bay Kesselbach sana izin verdi… Yırttın mı?… Öyleyse yüksek sesle oku."

Dinledi ve kıkırdayarak:

"Hay aksi! Bu, apaçık ortada değil! Dinle, tekrarlıyorum: Dörde katlanmış, kat yerleri henüz yeni gibi görünen düz bir kâğıt… Güzel… Sayfanın sağ üst köşesinde şu sözler yazılı: 'Boyu beş ayak dokuz inç, sol serçe parmağı kesik.' Ve devamı… Evet, Pierre Leduc'ün tarifi bu. Kesselbach'ın el yazısı, sanırım?… Güzel… Sayfanın ortasında da büyük harflerle yazılmış şu sözcük var: 'APOON.' Marco, kâğıdı olduğu gibi bırak, kutuya da elmaslara da dokunma. On dakika içinde buradaki dostumuzla işim biter; yirmi dakikaya yanına gelirim… Ha, bu arada, benim için arabayı geri gönderdin mi? Harika! Görüşürüz!"

Ahizeyi yerine koydu, antreye, ardından yatak odasına geçti; sekreterle uşağın bağlarını çözmediğinden ve ağızlarına tıkılan bezlerin onları boğma tehlikesi yaratmadığından emin oldu. Sonra baş tutsağının yanına döndü.

Yüzünde kararlı ve acımasız bir ifade vardı:

"Şakayı bitirdik Kesselbach. Konuşmazsan bunun bedelini ağır ödersin. Kararını verdin mi?"

"Ne hakkında?"

"Saçmalamayın. Bildiklerinizi anlatın."

"Hiçbir şey bilmiyorum."

"Yalan söylüyorsunuz. Şu 'APOON' sözcüğü ne demek?"

"Bilseydim yazmazdım."

"Pekâlâ; ama kimi ya da neyi anlatıyor? Nereden kopyaladınız? Nereden aldınız?"

Bay Kesselbach yanıt vermedi. Lüpen, şimdi sinirli ve kesik kesik konuşarak devam etti:

"Dinleyin Kesselbach, size bir önerim var. Zengin ve nüfuzlu bir adam olabilirsiniz ama aramızda o kadar da büyük fark yok. Augsburg'lu demircinin oğlu ile hırsızlar prensi Arsen Lüpen, iki taraf da utanmadan anlaşabilir. Ben evlere girip hırsızlık yaparım; siz borsada yaparsınız. Hepsi aynı kapıya çıkar. Öyleyse Kesselbach, gelin bu işte ortak olalım. Size ihtiyacım var, çünkü işin ne olduğunu bilmiyorum. Bana ihtiyacınız var, çünkü bunu tek başınıza asla başaramazsınız. Barbareux bir ahmak. Ben Lüpen'im. Anlaştık mı?"

Yanıt gelmedi. Lüpen, sesi heyecandan titreyerek ısrar etti:

"Yanıt verin Kesselbach, anlaştık mı? Öyleyse Pierre Leduc'ünüzü kırk sekiz saate bulurum. Aradığınız adam o, değil mi? Mesele bu değil mi? Haydi, yanıt verin! Bu adam kim? Onu neden arıyorsunuz? Onun hakkında ne biliyorsunuz?"

Birden sakinleşti, elini Kesselbach'ın omzuna koydu ve sertçe:

"Tek kelime. Evet mi, hayır mı?"

"Hayır!"

Kesselbach'ın yelek cebinden gösterişli bir altın saat çıkardı ve tutsağın dizlerine koydu. Kesselbach'ın yeleğinin düğmelerini çözdü, gömleğini açıp göğsünü ortaya çıkardı. Yanındaki masada duran, kabzası altın kakmalı çelik hançeri aldı ve ucunu, kalbin atışıyla çıplak tenin titrediği noktaya dayadı:

"Son kez soruyorum?"

"Hayır!"

"Bay Kesselbach, saat üçe sekiz var. Bundan sonraki sekiz dakika içinde yanıt vermezseniz öleceksiniz!"

Ertesi sabah Çavuş Gourel, kararlaştırılan saatte Palace Oteli'ne girdi. Duraksamadan, asansöre binmeye tenezzül etmeyip merdivenlerden çıktı. Dördüncü katta sağa döndü, koridor boyunca ilerleyip 415 numaralı odanın kapısını çaldı.

İçeriden ses gelmeyince yeniden çaldı. Yarım düzine kez sonuç alamayınca kat görevlilerinin odasına gitti. Orada başgarsonla karşılaştı:

"Bay Kesselbach dün gece burada yatmadı. Onu dün öğleden sonra gördüğümüzden beri görmedik."

"Peki ya uşağı? Sekreteri?"

"Onları da görmedik."

"Demek onlar da otelde kalmadı?"

"Sanırım kalmadılar."

"Sanırım mı? Bundan emin olmanız gerekirdi."

"Neden? Bay Kesselbach otelde kalmıyor ki; buradaki özel dairesinde yaşıyor. Ona biz değil, kendi uşağı hizmet ediyor; içeride neler olup bittiğini de bilmiyoruz."

"Doğru… doğru…"

Gourel'in kafası iyice karışmış gibiydi. Kesin emirlerle, zihnini kullanabildiği sınırları belirli bir görevle gelmişti. Bu sınırların dışında nasıl davranacağını pek bilemiyordu:

"Amirim burada olsaydı," diye mırıldandı, "amirim burada olsaydı…"

Kartını gösterip görevini belirtti. Sonra, belki işe yarar diye sordu:

"Yani içeri girdiklerini görmediniz?"

"Hayır."

"Peki çıktıklarını gördünüz mü?"

"Hayır, gördüğümü söyleyemem."

"Öyleyse çıktıklarını nereden biliyorsunuz?"

"Dün öğleden sonra gelen bir beyefendiden."

"Koyu bıyıklı bir beyefendi mi?"

"Evet. Saat üç gibi giderken onunla karşılaştım. '415 numarada kalanlar çıktı. Bay Kesselbach bu gece Versailles'da, Réservoirs'da kalacak; mektuplarını oraya gönderebilirsiniz,' dedi."

"Peki bu beyefendi kimdi? Hangi hakla böyle konuştu?"

"Bilmiyorum."

Gourel huzursuzlandı. Olan biten ona epey tuhaf geliyordu.

"Anahtar sizde mi?"

"Hayır. Bay Kesselbach kendine özel anahtarlar yaptırmıştı."

"Gidip bakalım."

Gourel öfkeyle kapıyı yeniden çaldı. Yanıt yoktu. Tam gitmek üzereyken birden eğilip kulağını anahtar deliğine dayadı:

"Dinleyin… Bir ses duyuyorum galiba… Evet… Çok net… İnleme sesleri duyuyorum…"

Yumruğuyla kapıya müthiş bir darbe indirdi.

"Ama efendim, buna hakkınız yok…"

"Hakkı da boş verin!"

Kapıya yeniden daha güçlü vurdu ama hiçbir işe yaramayınca hemen vazgeçti:

"Çabuk, çabuk, bir çilingir!"

Garsonlardan biri koşarak uzaklaştı. Gourel, gürültücü ama kararsız bir hâlde bir aşağı bir yukarı yürüyordu. Diğer katlardan hizmetkârlar gruplar hâlinde toplandı. Bürodan, müdürlükten insanlar geldi. Gourel haykırdı:

"Peki, bitişik odalardan neden girmiyoruz? Bu daireye geçişleri var mı?"

"Evet; ama ara kapılar her zaman iki taraftan da sürgülenir."

"O hâlde dedektif bürosunu arayacağım," dedi Gourel; amiri olmadan hiçbir çıkış yolu olmadığını düşündüğü belliydi.

"Bir de polis komiserini arayın," diye önerdi biri.

"Olur, isterseniz," diye yanıtladı; bu resmî işlemi pek umursamayan birinin tonuyla.

Telefondan döndüğünde çilingir anahtarları denemeyi neredeyse bitirmişti. Sonuncusu kilidi açtı. Gourel hızla içeri girdi.

İnleme seslerinin geldiği yöne hemen koştu ve sekreter Chapman'la uşak Edwards'ın bedenlerine çarptı. Chapman sabırla uğraşarak ağzındaki tıkacı biraz gevşetmeyi başarmış, boğuk boğuk inliyordu. Diğeri uyuyor gibiydi.

Bağları çözüldü. Ama Gourel telaşlıydı:

"Bay Kesselbach nerede?"

Oturma odasına girdi. Bay Kesselbach, masanın yanındaki koltuğa sırtından bağlanmış oturuyordu. Başı göğsüne düşmüştü.

"Bayılmış," dedi Gourel yanına yaklaşırken. "Gücünü aşacak kadar zorlamış olmalı kendini."

Omuzlarını bağlayan ipleri hızla kesti. Beden cansız bir kütle gibi öne düştü. Gourel onu kollarında yakaladı ve dehşet içinde çığlık atarak geriye sıçradı:

"Ölmüş! Dokunun… Elleri buz gibi! Gözlerine bakın!"

Birisi fikrini söylemeye cesaret etti:

"Herhâlde beyin kanaması… ya da kalp yetmezliği."

"Doğru, yaralanma izi yok… Doğal ölüm."

Cesedi divana yatırıp giysilerini açtılar. Ancak beyaz gömleğinde hemen kırmızı lekeler belirdi; gömleği geriye çektiklerinde göğsünde, kalbinin yakınında, ince bir kan sızıntısının aktığı küçük bir çizik gördüler.

Gömleğine bir kart iğnelenmişti. Gourel öne eğildi. Bu, diğerleri gibi kan lekeli Arsen Lüpen kartvizitiydi.

Gourel kendini toparlayıp sert ve buyurgan bir tavırla doğruldu:

"Cinayet!… Arsen Lüpen!… Daireyi boşaltın… Hepiniz çıkın!… Burada da yatak odasında da kimse kalmayacak… Şu iki adamı başka bir yere götürüp kendilerine bakılsın!… Daireyi boşaltın… hiçbir şeye dokunmayın…

Amirim yolda!…"

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…