813 kitap kapağı

12. bölüm / 17

Xıı. Bölüm — İmparatorun Mektupları

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 17Şu an: Xıı. Bölüm — İmparatorun Mektupları

XII. BÖLÜM

İMPARATORUN MEKTUPLARI
Veldenz kalıntıları, Ren ve Moselle kıyılarını ziyaret eden herkesçe iyi bilinir. Bunlar, 1377’de Fistingen Başpiskoposu tarafından yaptırılan eski feodal şatonun kalıntılarını, Turenne’in askerlerinin içini yağmalayıp boşalttığı devasa bir zindan kulesini ve Zweibrücken düklerinin üç yüzyıl boyunca yaşadığı, Rönesans döneminden kalma büyük bir sarayın bütünüyle ayakta duran duvarlarını kapsar.

Hermann II’nin isyancı tebaasının yağmaladığı saray işte buydu. Boş pencereler, dört cephenin tamamında toplam iki yüz esneyen boşluk oluşturuyordu. Ahşap kaplamaların ve duvar örtülerinin tamamı, mobilyalarınsa çoğu yakılmıştı. Zeminlerin yanmış kirişleri üzerinde yürüyordunuz; yıkık tavanların arasından yer yer gökyüzü görünüyordu.

Lüpen, muhafızları eşliğinde bütün binayı iki saatte gezdi:

“Senden çok memnunum, sevgili kont. Konusuna bu kadar hâkim ve—ki bu ender rastlanan bir şey—bu kadar sessiz bir rehbere daha önce rastladığımı sanmıyorum. Şimdi, sakıncası yoksa öğle yemeğine gidelim.”

Aslında Lüpen ilk andakinden daha fazlasını bilmiyordu; şaşkınlığı giderek artıyordu. Hapisten çıkabilmek ve ziyaretçisini etkilemek için her şeyi biliyormuş gibi blöf yapmıştı; şimdi işe nereden başlayacağını bulmaya çalışıyordu.

“İşler kötü görünüyor,” diye kendi kendine söylüyordu ara sıra. “Olabileceği kadar kötü görünüyor.”

Üstelik zihni her zamanki kadar berrak değildi. Aklını tek bir düşünce kurcalıyordu: “öteki”nin, yani hâlâ peşinden geldiğini bildiği katilin, caninin düşüncesi.

Bu gizemli adam onun izini nasıl bulmuştu? Lüpen’in hapisten çıktığını, Lüksemburg’a ve Almanya’ya doğru yola koyulduğunu nasıl öğrenmişti? Mucizevi bir sezgi miydi bu? Yoksa kesin bilgilere mi dayanıyordu? Öyleyse bu bilgiyi ne pahasına, hangi vaatlerle ya da tehditlerle edinmişti?

Bütün bu sorular Lüpen’in zihnini kemiriyordu.

Saat dörde doğru, kalıntılar arasında yeniden dolaşıp taşları inceledikten, duvarların kalınlığını ölçtükten, biçimleri ve görünüşleri araştırdıktan, ama hiçbir sonuç alamadıktan sonra konta sordu:

“Şatoda yaşamış son büyük dükün hizmetinde bulunanlardan hâlâ hayatta olan yok mu?”

“O dönemin bütün hizmetkârları dağıldı. Yalnızca biri bu yörede yaşamayı sürdürdü.”

“Eee?”

“İki yıl önce öldü.”

“Çocuğu var mıydı?”

“Bir oğlu vardı; oğlu evlendi ve utanç verici davranışları yüzünden karısıyla birlikte kovuldu. En küçük çocuklarını, Isilda adında küçük bir kızı, geride bıraktılar.”

“Nerede yaşıyor?”

“Burada, şu binaların öteki ucunda. Şato halka açık olduğu zamanlar yaşlı büyükbabası ziyaretçilere rehberlik ederdi. Küçük Isilda o zamandan beri kalıntılarda yaşıyor. Acıdıkları için kalmasına izin verilmiş. Zavallı, saf bir kız; doğru dürüst konuşamıyor, ne söylediğini de bilmiyor.”

“Hep böyle miydi?”

“Öyle değilmiş. On yaşlarındayken aklını yavaş yavaş yitirmiş.”

“Bir kederden, korkudan mı?”

“Hayır, bana söylendiğine göre belirli bir nedeni yokmuş. Babası ayyaşmış, annesi de bir cinnet nöbeti sırasında intihar etmiş.”

Lüpen düşündü, sonra şöyle dedi:

“Onu görmek isterim.”

Kont tuhafça gülümsedi:

“Elbette, görebilirsiniz.”

Isilda, kendisi için ayrılmış odalardan birindeydi. Lüpen karşısında çekici bir kız çocuğu bulunca şaşırdı: çok zayıf, çok solgundu ama sarı saçları ve narin yüzüyle neredeyse güzeldi. Deniz yeşili gözlerinde, körlerin gözlerindekine benzer belirsiz, düşsel bir ifade vardı.

Lüpen birkaç soru sordu. Isilda bazılarına hiç yanıt vermedi; bazılarına ise kendisine söylenen sözlerin de kendi söylediklerinin de anlamını kavramıyormuş gibi tutarsız cümlelerle karşılık verdi.

Isilda’nın elini çok nazikçe tutup aklının yerinde olduğu zamanları, büyükbabasını, şatonun görkemli kalıntıları arasında özgürce oynadığı çocukluk günlerinin uyandırabileceği anıları sevgiyle sorarak ısrar etti.

Kız, gözlerini dikmiş halde sessizce durdu; duygulanmış olsa bile, bu duygu uyuklayan zekâsını uyandırmaya yetmiyordu.

Lüpen kalemle kâğıt istedi ve 813 sayısını yazdı.

Kont yine gülümsedi.

“Baksana, neye gülüyorsun?” diye sinirle çıkıştı Lüpen.

“Hiçbir şeye... hiçbir şeye... Yalnızca çok ilgimi çekti, hepsi bu...”

Isilda, Lüpen kâğıdı gösterince ona baktı ve boş gözlerle başını çevirdi.

“Yemedi!” dedi kont alaycı bir tavırla.

Lüpen “APOON” harflerini yazdı.

Isilda yine önceki kadar ilgisizdi.

Deneyi bırakmadı; aynı harfleri yazmayı sürdürdü, her seferinde kızın yüzünü gözledi.

Kız kıpırdamıyor, hiçbir şeyin bozamayacağı bir kayıtsızlıkla gözlerini kâğıda dikmiş duruyordu. Sonra birden kalemi kaptı, Lüpen’in elindeki son kâğıdı çekip aldı ve ani bir ilhamla hareket ediyormuş gibi, Lüpen’in açık bıraktığı boşluğun ortasına iki “L” yazdı.

Lüpen’in içi ürperdi.

Bir sözcük oluşmuştu: “APOLLON.”

Bu arada Isilda hem kaleme hem kâğıda sımsıkı sarılmış, parmaklarını pençeleştirip yüzünü kasarak, elini zavallı küçücük beyninin kararsız komutlarına boyun eğdirmeye çalışıyordu.

Lüpen heyecanla bekledi.

Kız hızla bir sözcük daha yazdı: “DIANE.”

“Bir sözcük daha! Bir sözcük daha!” diye bağırdı Lüpen.

Parmaklarını kalemin çevresinde büktü, ucunu kırdı, geriye kalan parçayla büyük bir “J” yaptı ve artık bütünüyle tükenmiş halde kalemi bıraktı.

“Bir sözcük daha! Bir sözcük daha yazmalısın!” diye buyurgan bir sesle konuştu Lüpen ve kızın kolundan yakaladı.

Ama bir kez daha kayıtsızlaşan gözlerinden, o kısa süreli zekâ parıltısının yeniden beliremeyeceğini anladı.

“Gidelim,” dedi.

Uzaklaşırken kız arkasından koşup yoluna dikildi. Lüpen durdu:

“Ne oldu?”

Kız avucunu uzattı.

“Ne? Para mı? Dilencilik etmeye alışık mı?” diye konta sordu.

“Hayır,” dedi Waldemar, “anlayamıyorum.”

Isilda cebinden iki altın para çıkardı ve sevinçle şıngırdattı.

Lüpen paralara baktı. Fransız paralarıydı, yepyeniydiler ve o yılın tarihini taşıyorlardı.

“Bunları nereden aldın?” diye heyecanla sordu Lüpen.

“Fransız parası! Bunları sana kim verdi? Ne zaman? Bugün mü? Konuş! Yanıt ver! Ah,” dedi omuz silkerek, “ne aptalım! Sanki yanıt verebilirmiş gibi... Sevgili kont, bana kırk mark ödünç verir misiniz? Teşekkürler... Al Isilda, bu senin.”

Kız iki parayı aldı, avucundakilerle şıngırdattı; sonra kolunu uzatıp Rönesans sarayının kalıntılarını gösterdi. İşareti, özellikle sol kanada ve o kanadın üst katına dikkat çekiyordu.

Bu mekanik bir hareket miydi? Yoksa iki altın paraya minnettarlığını mı gösteriyordu?

Kont’a göz attı. Waldemar yine gülümsüyordu.

“Şu hödük niye sırıtıp duruyor?” diye kendi kendine söylendi Lüpen. “İnsan benimle oyun oynadığını sanacak.”

Yanındaki muhafızlarla, belki bir işe yarar diye saraya gitti.

Zemin kat, birbirine açılan geniş kabul salonlarından oluşuyordu; yangından kurtulmuş birkaç parça eşya da bu salonlardaydı.

Birinci katta, kuzey cephesinde, on iki güzel odanın açıldığı uzun bir galeri vardı. Odaların hepsi tıpatıp birbirine benziyordu.

İkinci katta da benzer bir galeri vardı; burada birbirine benzeyen yirmi dört küçük oda bulunuyordu. Bütün bu daireler boş, bakımsız ve içler acısı haldeydi.

Daha yukarıda hiçbir şey yoktu. Çatı katları yanıp kül olmuştu.

Lüpen bir saat boyunca gözlerini dört açmış halde yorulmak bilmeden yürüdü, koştu, oradan oraya koşturdu.

Hava kararmaya başlayınca, yalnız kendisinin bildiği özel bir nedeni varmış gibi, birinci kattaki on iki odasından birine gitti. İmparator’u orada görünce şaşırdı. İmparator, getirttiği bir koltuğa oturmuş, sigara içiyordu.

Lüpen onun varlığını görmezden gelip bu tür durumlarda alışık olduğu yöntemle odayı incelemeye başladı: Odayı bölümlere ayırıyor, her birini sırayla araştırıyordu.

Yirmi dakika çalıştıktan sonra şöyle dedi:

“Majesteleri, lütfen yerinizden kalkmanızı rica edeceğim. Burada bir şömine var...”

İmparator başını geriye attı:

“Kalkmam gerçekten gerekli mi?”

“Evet, Majesteleri, şu şömine...”

“Şömine ötekilerin tıpatıp aynısı, oda da diğerlerinden farklı değil.”

Lüpen, anlamamış halde İmparator’a baktı. İmparator ayağa kalktı ve gülerek şöyle dedi:

“Bay Lüpen, benimle biraz alay ettiğinizi sanıyorum.”

“Nasıl yani, Majesteleri?”

“Aman, lafı bile olmaz! İlgimi çeken bazı belgeleri bana teslim etmeniz şartıyla serbest bırakıldınız; ama nerede olduklarına dair en ufak bir fikriniz yok. Beni fena halde... Fransızcada ne deniyordu? Rouler... faka bastırdınız!”

“Öyle mi düşünüyorsunuz, Majesteleri?”

“İnsan bildiği bir şeyi aramak zorunda kalmaz! Sizse tam on saattir arıyorsunuz! Bu, derhal yeniden hapse gönderilmeniz için yeterli değil mi?”

Lüpen sanki yıldırım çarpmış gibi kaldı:

“Majesteleri, son süre olarak yarın öğlen on ikiyi belirlememiş miydiniz?”

“Neden bekleyelim?”

“Neden mi? İşimi tamamlayabilmem için!”

“İşiniz mi? Bay Lüpen, daha işe bile başlamadınız.”

“Majesteleri yanılıyorsunuz.”

“Kanıtlayın... O zaman yarına kadar beklerim.”

Lüpen düşündü, sonra ciddi bir sesle konuştu:

“Majesteleri bana güvenmek için kanıt istiyorsa, sunacağım. Bu galeriden açılan on iki odanın her birinin farklı bir adı var; kapıların üzerine Fransızca yazılmışlar. Belli ki bunları Fransız bir bezeme ustası yazmış. Galeride yürürken, yazılarından biri yangında ötekilere göre daha az zarar gördüğü için gözüme çarptı. Diğer kapıları da inceledim: Hepsinin alınlıklarında, adlardan güçlükle seçilen izler vardı. Böylece ‘Diane’ sözcüğünün ilk ve son harfleri olan bir ‘D’ ile bir ‘E’ buldum. ‘Apollon’a işaret eden bir ‘A’ ve ‘LON’ da buldum. Bunlar, ikisi de mitolojik varlık olan Diana ve Apollon’un Fransızcadaki karşılıkları; Diana bir tanrıça, Apollon ise bir tanrı. Diğer yazılarda da benzer özellikler vardı. Jüpiter, Venüs, Merkür, Satürn ve benzeri adların izlerini buldum. Böylece bulmacanın bu kısmı çözüldü: On iki odanın her biri Olimposlu bir tanrı ya da tanrıçanın adını taşıyor; Isilda’nın tamamladığı APOON harfleri de Apollon Odası’nı, yani Salle d’Apollon’u gösteriyor. Demek ki harfler şu anda bulunduğumuz odada saklı. Onları bulmak belki birkaç dakikamı alır.”

“Birkaç dakika, birkaç yıl... Belki daha da uzun!” dedi İmparator gülerek.

Çok eğlenmiş görünüyordu; Kont da kaba saba bir kahkaha attı.

Lüpen sordu:

“Majesteleri lütfen açıklayabilir mi?”

“Bay Lüpen, bugün yaptığınız ve parlak sonuçlarını şimdi bize anlattığınız heyecanlı araştırmayı ben zaten yürüttüm... Evet, iki hafta önce, dostunuz Holmlock Shears’la birlikte. Küçük Isilda’yı birlikte sorguladık; ona sizin uyguladığınız yöntemin aynısını uyguladık; galerideki adları birlikte inceledik ve buraya, Apollon Odası’na kadar geldik.”

Lüpen’in yüzü kireç gibi oldu. Kekeleyerek sordu:

“Shears... buraya kadar... geldi mi?”

“Evet, dört gün araştırdıktan sonra. Gerçi işimize yaramadı, çünkü hiçbir şey bulamadık. Yine de harflerin burada olmadığını biliyorum.”

Öfkeyle titreyen Lüpen’in en derin gururu incinmişti. Alaycı söz, kamçı darbesi gibi dokunmuş, onu çileden çıkarmıştı. Daha önce hiç bu kadar aşağılanmamıştı. Waldemar’ın kahkahaları öfkesini körüklüyordu; bu haliyle şişman Kont’u boğabilirdi. Kendini güçlükle tutup şöyle dedi:

“Shears’ın dört gününü aldı, Majesteleri; benimse yalnızca dört saatimi. Arayışım engellenmeseydi daha da kısa sürerdi.”

“Kim engelledi, Tanr aşkına? Sadık Kont’um mu? Umarım haddini aşıp...”

“Hayır, Majesteleri. Bunu düşmanlarımın en korkuncu ve güçlüsü, kendi suç ortağı Altenheim’ı öldüren o şeytani varlık yaptı.”

“Burada mı? Öyle mi düşünüyorsunuz?” diye haykırdı İmparator. Sesindeki telaş, bu dramatik öykünün her ayrıntısını bildiğini gösteriyordu.

“Ben neredeysem o da orada. Beni durmadan nefretle tehdit ediyor. Benim Hafiye Teşkilatı Başkanı M. Lenormand olduğumu o anladı; beni hapse attıran da oydu; çıktığım gün peşime düşen de yine oydu. Dün arabada bana nişan alırken Kont von Waldemar’ı yaraladı.”

“Ama Veldenz’de olduğunu nereden biliyorsunuz? Nasıl emin olabilirsiniz?”

“Isilda iki altın para aldı; Fransız parası!”

“Peki burada ne işi var? Amacı ne?”

“Bilmiyorum, Majesteleri; ama o kötülüğün ta kendisi. Majesteleri dikkatli olmalı: Her şeyi yapabilir.”

“İmkânsız! Harabelerde iki yüz adamım var. İçeri girmiş olamaz. Görülürdü.”

“Onu mutlaka biri görmüştür.”

“Kim?”

“Isilda.”

“Kız sorgulansın! Waldemar, tutsağınızı kızın bulunduğu yere götürün.”

Lüpen bağlı ellerini gösterdi:

“Zorlu bir mücadele olacak. Bu halde nasıl savaşabilirim?”

İmparator Kont’a dedi ki:

“Çözün onu... Sonra da beni haberdar edin.”

Arsen Lüpen cinayetle ilgili nefret uyandıran görüntüyü tartışmaya birdenbire, pervasızca ve kanıtsız biçimde sokarak zaman kazandı; arayışın yönetimini yeniden eline aldı:

“Daha on altı saat var,” diye geçirdi içinden, “istediğimden de fazla.”

Eski müştemilatların sonundaki, Isilda’nın kaldığı yere ulaştı. Bu binalar harabeleri koruyan iki yüz asker için kışla olarak kullanılıyordu; sol kanadın tamamıysa subaylara ayrılmıştı.

Isilda orada değildi. Kont, adamlarından ikisini onu aramaya gönderdi. Geri döndüler. Kızı kimse görmemişti.

Yine de Isilda harabelerin bulunduğu alanın dışına çıkmış olamazdı. Rönesans sarayı ise neredeyse askerlerin yarısı tarafından kuşatılmıştı; kimsenin içeri girmesi mümkün değildi.

Sonunda, bitişikteki evde yaşayan alt kademeden bir subayın karısı, bütün gün penceresinde oturduğunu ve kızın dışarı çıkmadığını söyledi.

“Dışarı çıkmadıysa şimdi burada olması gerekirdi,” dedi Waldemar. “Ama burada değil.”

Lüpen sordu:

“Üst katta bir kat daha var mı?”

“Evet ama bu odadan üst kata çıkan bir merdiven yok.”

“Var.”

Karanlık bir girintiye açılan küçük bir kapıyı gösterdi. Gölgenin içinde, dayama merdiven kadar dik bir merdivenin ilk basamaklarını gördü.

Yukarı çıkmak isteyen Waldemar’a, “Sevgili Kont, lütfen izin verin, bu şeref bana ait olsun,” dedi.

“Neden?”

“Tehlike var.”

Koşarak yukarı çıktı ve alçak, dar bir çatı arasına daldı. Ağzından bir çığlık kaçtı:

“Ah!”

Arkasından çıkan Kont sordu: “Ne oldu?”

“Burada... yerde... Isilda...”

Kızın yanına diz çöktü; ilk bakışta yalnızca sersemlemiş olduğunu, bilekleriyle ellerindeki birkaç çizik dışında yarası olmadığını gördü. Ağzına tıkaç olsun diye bir mendil tıkılmıştı.

“İşte bu,” dedi. “Katil kızla birlikte buradaymış. Biz gelince yumruğuyla vurup ağzını tıkamış ki inlemelerini duymayalım.”

“Peki nasıl kaçmış?”

“Şuradan... bakın... Birinci kattaki çatı aralarını birbirine bağlayan bir geçit var.”

“Oradan sonra?”

“Oradan da başka bir dairenin merdivenlerinden aşağı inmiş.”

“Ama onu gören olurdu!”

“Olur mu, kim bilir? Bu adam görünmez sanki. Neyse! Adamlarınızı aramaya gönderin. Bütün çatı aralarını ve zemin kattaki bütün daireleri arasınlar.”

Duraksadı. Katilin peşine kendisi de düşmeli miydi?

Ama bir ses onu yeniden kızın yanına çekti. Kız yerden kalkmıştı; elinden bir düzine altın para düşmüştü. Paraları inceledi. Hepsi Fransız parasıydı.

“Ah,” dedi, “haklıymışım! Ama neden bu kadar çok altın? Neye karşılık ödül?”

Birden yerde bir kitap gördü ve almak için eğildi. Ancak kız daha hızlı davranıp öne atıldı, kitabı kaptı ve onu almaya kalkışanlara karşı savunmaya hazırmış gibi büyük bir hiddetle göğsüne bastırdı.

“İşte bu,” dedi. “Kitap için para teklif etmişler ama kız vermeyi reddetmiş. Ellerindeki çizikler bundan. Asıl merak edilecek şey, katilin kitabı neden istediği. İçine bakma fırsatı bulmuş muydu?”

Waldemar’a şöyle dedi:

“Sevgili Kont, lütfen emri verin.”

Waldemar adamlarına işaret etti. Üçü kızın üzerine atıldı; zavallı, öfkeden ayaklarını yere vurup kıvrandığı ve çığlıklar attığı çetin bir boğuşmanın ardından kitabı elinden aldılar.

“Yavaş, çocuğum,” dedi Lüpen. “Sakin ol... Her şey iyi bir amaç için... Gözünü ondan ayırma, olur mu? Bu arada, tartışma konusu olan şeye bir bakacağım.”

Kitap, Montesquieu’nün Voyage au temple de Guide adlı eserinin en az yüz yıllık ciltli, tuhaf bir baskısıydı. Ama Lüpen kitabı açar açmaz haykırdı:

“Hayret bir şey! Sağ sayfaların her birine parşömen yaprağı yapıştırılmış; bu yapraklar da çok sık ve küçük harflerle yazılmış!”

Başlangıçta şunları okudu:

“Zweibrücken-Veldenz Prensi Majesteleri’nin Fransız uşağı Şövalye Gilles de Malrêche’in günlüğü. Milattan sonra 1794 yılında tutulmaya başlanmıştır.”

“Ne! Orada böyle mi yazıyor?” diye sordu kont.

“Sizi şaşırtan ne?”

“Isilda’nın iki yıl önce ölen yaşlı dedesinin adı Malreich’ti; bu, aynı adın Almanca biçimi.”

“Harika! Isilda’nın dedesi, Montesquieu’nün tuhaf bir cildine günlüğünü yazan Fransız uşağın oğlu ya da torunu olmalı. Günlük de böylece Isilda’nın eline geçmiş.”

Sayfaları rastgele çevirdi:

“15 Eylül 1796. Majesteleri ava çıktı.

“20 Eylül 1796. Majesteleri ata binmeye çıktı. Cupidon’a binmişti.”

“Hay Allah!” diye mırıldandı Lüpen. “Şimdilik pek heyecanlı değil.”

Birkaç sayfa daha çevirdi ve okudu:

“12 Mart 1803. Hermann’a on kron gönderdim. Londra’da müzik dersleri veriyor.”

Lüpen güldü:

“Oho! Hermann tahttan indirildi, saygınlığımız da bir anda yerle bir oldu!”

“Evet,” dedi Waldemar, “hüküm süren Büyük Dük, Fransız birliklerince topraklarından sürüldü.”

Lüpen devam etti:

“1809. Salı. Napolyon dün gece Veldenz’de kaldı. Majestelerinin yatağını hazırladım, bu sabah da lazımlığını boşalttım.”

“Napolyon Veldenz’de mi kalmış?”

“Evet, evet; Avusturya seferi sırasında, Wagram Muharebesi’yle sona eren seferden orduya dönerken. Büyük Dük ailesi sonradan bununla pek övünmüştü.”

Lüpen okumayı sürdürdü:

“28 Ekim 1814. Majesteleri topraklarına döndü.”

“29 Ekim 1814. Dün gece Majestelerine saklanma yerine kadar eşlik ettim. Oranın varlığını kimsenin tahmin etmediğini gösterebildiğim için mutluydum. Kaldı ki, böyle bir saklanma yerinin ... içinde yapılabileceğinden kim kuşkulanırdı?”

Lüpen bir çığlıkla durdu. Isilda, kendisini gözetleyen adamların elinden birden kurtulmuş, ona saldırıp kitabı kaparak kaçmıştı.

“Ah, küçük yaramaz! Çabuk! ... Aşağıdaki merdivenlerden dolanın. Ben geçitten peşine düşeceğim.”

Ama kız kapıyı arkasından çarpıp sürgülemişti. Aşağı inip ötekilerle birlikte binaların çevresinden koşarak birinci kata çıkabilecekleri merdiveni aramak zorunda kaldı.

Dördüncü ev, kapısı açık olan tek evdi. Yukarı çıktı. Ama geçit boştu; kapıları çalması, kilitleri kırması ve boş odalara girmesi gerekti. Takipte kendisi kadar hevesli görünen Waldemar ise kılıcının ucuyla perdeleri ve duvar örtülerini dürtüyordu.

Zemin kattan, sağ kanada doğru bir ses duyuldu. O yöne koştular. Bir subayın karısıydı; geçidin sonunda onlara el etti ve kızın kendi odasında olması gerektiğini söyledi.

“Nereden biliyorsunuz?” diye sordu Lüpen.

“Odamın kapısına gittim. Kapı kapalıydı, içeri giremedim.”

Lüpen denedi; kapının kilitli olduğunu gördü:

“Pencere!” diye bağırdı. “Mutlaka bir pencere olmalı!”

Dışarı çıktı, kontun kılıcını alıp camları kırdı. Sonra iki adamın yardımıyla yukarı kaldırıldı; duvara tutunup kolunu kırık camların arasından geçirdi, mandalı çevirdi ve sendeleyerek odaya girdi.

Isilda’yı şöminenin önünde, neredeyse alevlerin içinde büzülmüş hâlde gördü:

“Küçük canavar!” dedi. “Onu ateşe atmış!”

Kızı sertçe geri itti, kitabı almaya çalıştı; bu sırada ellerini yaktı. Sonra maşayla kitabı ocaktan çekip çıkardı ve alevleri boğmak için üzerine masa örtüsünü attı.

Ama artık çok geçti. Eski el yazmasının yanıp kül olan sayfaları dökülüyordu.

Lüpen sessizce kıza baktı. Kont şöyle dedi:

“Ne yaptığını biliyor sanırsın.”

“Hayır, bilmiyor. Dedesinin bu kitabı ona bir tür hazine gibi emanet etmiş olması gerek; kimsenin gözünün görmemesi gereken bir hazine. Kız da o budalaca içgüdüsüyle kitabı vermektense ateşe atmayı yeğledi.”

“Öyleyse...”

“Öyleyse ne?”

“Saklanma yerini bulamayacaksınız.”

“Aha, sevgili Kont, demek bir an için başarılı olabileceğimi düşündünüz? Lüpen’i de tam bir şarlatan saymıyorsunuz artık? İçiniz rahat olsun, Waldemar; Lüpen’in elinde birden fazla koz var. Başaracağım.”

“Yarın saat on ikiden önce mi?”

“Bu gece saat on ikiden önce. Ama şimdilik açlıktan ölüyorum. Bir de, nezaketiniz elverirse...”

Onu çavuşların yemekhanesine götürdüler ve önüne doyurucu bir yemek koydular; kont da İmparator’a rapor vermeye gitti.

Yirmi dakika sonra Waldemar döndü; karşılıklı oturup sessiz ve düşünceli bir hâlde yemek yediler.

“Waldemar, güzel bir puro harika olurdu... Teşekkür ederim... Ah, kendine saygısı olan bir Havana purosu gibi çıtırdıyor!”

Purosunu yaktı ve bir iki dakika sonra şöyle dedi:

“Siz de içebilirsiniz, Kont; hiç sakıncası yok, hatta hoşuma gider.”

Bir saat geçti. Waldemar kestiriyor, uyanık kalmak için ara sıra bir bardak brendi içiyordu.

Askerler onlara hizmet etmek için girip çıkıyordu.

“Kahve?” diye sordu Lüpen.

Ona biraz kahve getirdiler.

“Ne berbat şey!” diye söylendi. “Sezar’ın içtiği kahve buysa!... Yine de bir fincan daha verin, Waldemar. Önümüzde uzun bir gece olabilir. Ah, ne berbat kahve!”

İkinci bir puro yaktı ve bir daha tek kelime etmedi. On dakika geçti. Kıpırdamadan ve konuşmadan oturmaya devam etti.

Birden Waldemar ayağa fırlayıp öfkeyle Lüpen’e seslendi:

“Hey! Ayağa kalkın!”

Lüpen o sırada bir ezgi ıslıkla çalıyordu. Huzur içinde ıslık çalmayı sürdürdü.

“Ayağa kalkın dedim!”

Lüpen arkasını döndü. İmparator Hazretleri içeri girmişti. Lüpen sandalyesinden kalktı.

“Ne durumdayız?” diye sordu İmparator.

“Majesteleri’ni yakında tatmin edebileceğimi düşünüyorum, Majesteleri.”

“Ne? Biliyor musunuz...”

“Saklanma yerini mi? Neredeyse, Majesteleri... Birkaç ayrıntı hâlâ eksik... ama oraya varınca her şey açıklığa kavuşacak; bundan hiç kuşkum yok.”

“Burada mı kalacağız?”

“Hayır, Majesteleri; Rönesans sarayına benimle gelmenizi rica edeceğim. Ama vaktimiz bol. Majesteleri izin verirse, önce iki üç noktayı düşünmek istiyorum.”

Yanıtı beklemeden oturdu; Waldemar öfkeden deliye dönmüştü.

Birkaç dakika sonra, uzaklaşıp kontla konuşan İmparator yanına geldi:

“Hazır mısınız, Mösyö Lüpen?”

Lüpen ses çıkarmadı. Yeni bir soru geldi. Başı göğsüne düştü.

“Ama uyuyor; gerçekten uyuduğunu sanıyorum!”

Öfkeden kendini kaybeden Waldemar omzundan sertçe sarstı. Lüpen sandalyeden düşüp yere yığıldı, birkaç kez istemsizce kasıldı, sonra hareketsiz kaldı.

“Nesi var?” diye haykırdı İmparator. “Umarım ölmemiştir!”

Bir lamba alıp üzerine eğildi:

“Ne kadar solgun! Yüzü balmumu gibi!... Bakın, Waldemar... Kalbini yoklayın... Yaşıyor, değil mi?”

“Evet, Majesteleri,” dedi kont bir süre sonra. “Kalbi düzenli biçimde atıyor.”

“Öyleyse ne olmuş? Anlamıyorum... Ne oldu?”

“Doktoru çağırayım mı?”

“Evet, koşun...”

Doktor geldiğinde Lüpen hâlâ aynı durumdaydı; hareketsiz ve sessizce yatıyordu. Onu yatağa yatırttı, uzun uzun muayene etti ve ne yediğini sordu.

“Zehirlenmiş olabileceğinden mi şüpheleniyorsunuz, doktor?”

“Hayır, Majesteleri; zehirlenme belirtisi yok. Ama düşünüyorum da... Tepside ve fincanda ne var?”

“Kahve,” dedi kont.

“Sizin için mi?”

“Hayır, onun için. Ben içmedim.”

Doktor kahveyi fincana döküp tattı ve şöyle dedi:

“Haklıymışım. Uyuşturucu verilerek uyutulmuş.”

“Ama kim yaptı bunu?” diye öfkeyle haykırdı İmparator. “Bakın Waldemar, bu yerde olup bitenler insanı çileden çıkarıyor!”

“Majesteleri?...”

“Evet, artık yeter!... Adamın haklı olduğuna ve kalede birilerinin bulunduğuna inanmaya başladım. ... Şu Fransız paraları, bu uyuşturucu...”

“Majesteleri, bu çevrili alana biri girmiş olsaydı şimdiye kadar haberimiz olurdu... Üç saattir her yeri arıyoruz.”

“Yine de kahveyi ben hazırlamadım, emin olun... Siz hazırlamadıysanız tabii...”

“Aman, Majesteleri!”

“Öyleyse etrafı dolaşın... Arayın... Elinizde iki yüz adam var; ek binalar da o kadar büyük değil! Sonuçta haydut buralarda, bu binaların çevresinde... mutfağın yakınında... bir yerlerde dolaşıyor! Haydi, çabuk olun!”

Şişman Waldemar bütün gece, efendisinin emri olduğu için görevini titizlikle yerine getirerek koşturdu; ama inancı yoktu, çünkü bir yabancının bu kadar iyi gözetlenen harabelerde saklanması imkânsızdı. Nitekim olaylar onun haklı olduğunu gösterdi: Aramalar sonuçsuz kaldı ve uyuşturuculu içeceği hazırlayan gizemli el bulunamadı.

Lüpen geceyi yatağında cansız gibi geçirdi. Sabah, başından ayrılmamış olan doktor, İmparator'un bir ulakına hâlâ uyuduğunu söyledi.

Ne var ki saat dokuzda ilk kez kımıldadı; uyanmaya çalışır gibi bir hareketti bu.

Bir süre sonra kekeleyerek sordu:

“Saat kaç?”

“Ona yirmi beş var.”

Yeniden çabaladı; uyuşukluğun ortasında bütün varlığıyla hayata dönmeye çalıştığı belliydi.

Saat on kez vurdu.

İrkilip şöyle dedi:

“Beni taşıyın; saraya götürün.”

Doktorun onayıyla Waldemar adamlarını çağırdı ve İmparator'a haber gönderdi. Lüpen'i bir sedyeye yatırıp saraya doğru yola çıktılar.

“Birinci kat,” diye mırıldandı.

Onu yukarı taşıdılar.

“Koridorun sonuna,” dedi. “Soldaki son oda.”

Onu, on ikinci ve son odaya taşıdılar. Bir sandalye verdiler; yorgunluktan bitkin hâlde oturdu.

İmparator geldi. Lüpen kımıldamadı; bilinci kapalı, gözlerinde hiçbir ifade olmadan oturup bakıyordu.

Birkaç dakika sonra kendine gelir gibi oldu; çevresine, duvarlara, tavana ve insanlara baktı, sonra sordu:

“Uyuşturucu, öyle mi?”

“Evet,” dedi doktor.

“Buldular mı... adamı?”

“Hayır.”

Düşüncelere dalmış gibi göründü; birkaç kez düşünceli bir tavırla başını silkeler gibi yaptı. Ama çok geçmeden uyuduğunu anladılar.

İmparator Waldemar'ın yanına gitti:

“Arabanı hazırlat.”

“Ha? ... Ama Majesteleri...?”

“Ne olmuş? Bizi kandırdığına, bütün bunların yalnızca zaman kazanmak için oynanan bir oyun olduğuna inanmaya başladım.”

“Olabilir... evet...” dedi Waldemar, ona katılarak.

“Her şey apaçık! Bazı tuhaf rastlantılardan yararlanıyor ama hiçbir şey bilmiyor; altın sikkelerle uyuşturucu hakkındaki hikâyesi de uydurmadan ibaret! Bu küçük oyununa daha fazla kanarsak elinizden sıvışacak. Arabanı hazırlat, Waldemar.”

Kont emirlerini verip geri döndü. Lüpen uyanmamıştı. Odaya göz gezdiren İmparator, Waldemar'a sordu:

“Burası Minerva Odası, değil mi?”

“Evet, Majesteleri.”

“Öyleyse neden iki yerde ‘N’ harfi var?”

Gerçekten de iki “N” harfi vardı: biri şöminenin üstünde, diğeri duvara gömülü, eski ve harap bir saatin üzerindeydi. Saatin karmaşık bir mekanizması vardı; ağırlıklar, kordonlarının ucunda cansızca sallanıyordu.

“İki ‘N’...” dedi Waldemar.

İmparator yanıtı dinlemedi. Lüpen yeniden kımıldamış, gözlerini açıp anlaşılmaz heceler mırıldanmıştı. Ayağa kalktı, odanın öbür yanına yürüdü ve gücü tükenince yere yığıldı.

Sonra bir mücadele başladı: beyninin, sinirlerinin ve iradesinin o korkunç, felç edici uyuşukluğa karşı verdiği umutsuz mücadele; ölmekte olan bir adamın ölüme karşı, yaşamın yok oluşa karşı mücadelesi. Manzara sonsuz bir keder uyandırıyordu.

“Acı çekiyor,” diye mırıldandı Waldemar.

“Ya da en azından acı çekiyormuş gibi yapıyor,” diye karşılık verdi İmparator. “Hem de çok ustaca. Ne oyuncu ama!”

Lüpen kekeleyerek konuştu:

“Bir iğne, doktor; hemen bir kafein iğnesi...”

“Yapabilir miyim, Majesteleri?” diye sordu doktor.

“Elbette... Saat on ikiye kadar istediği her şeyi yapın. Söz veriyorum.”

“Saat on ikiye... kaç dakika var?” diye sordu Lüpen.

“Kırk,” dedi biri.

“Kırk mı?... Yapacağım... Kesin yapacağım... Yapmam gerek...” Başını iki eli arasına aldı. “Ah, beynim, gerçek beynim, düşünen beynim yanımda olsaydı! Bir saniyelik iş olurdu! Geriye yalnızca karanlık bir nokta kaldı... ama yapamıyorum... düşüncelerim elimden kaçıyor... Kavrayamıyorum... Korkunç.”

Omuzları sarsıldı. Ağlıyor muydu?

Tekrar tekrar söylediğini duydular:

“813... 813...” Sonra daha alçak sesle: “813... bir ‘8’... bir ‘1’... bir ‘3’... evet, elbette... Ama neden?... Bu yetmez...”

İmparator mırıldandı:

“Beni etkiliyor. Bir insanın böyle bir rolü oynayabileceğine inanmakta zorlanıyorum...”

Saat on bir buçuğu vurdu... On ikiye çeyrek vardı...

Lüpen, yumruklarını şakaklarına bastırmış, kıpırtısız duruyordu.

İmparator, Waldemar'ın elinde tuttuğu kronometreye gözlerini dikmiş bekliyordu.

On dakika daha... Beş dakika daha...

“Araba hazır mı, Waldemar?... Adamların da hazır mı?”

“Evet, Majesteleri.”

“Saatin tekrarlayıcı mı, Waldemar?”

“Evet, Majesteleri.”

“Öyleyse saat on ikiyi son kez vurduğunda...”

“Ama...”

“Saat on ikiyi son kez vurduğunda, Waldemar.”

Sahnede gerçekten trajik bir şey vardı: Olası bir mucizenin yaklaşmasıyla saatlerin büründüğü türden bir yücelik ve ağırbaşlılık; sanki kaderin kendi sesi dile gelmek üzereydi.

İmparator sıkıntısını gizleyemiyordu. Arsen Lüpen adındaki bu hayalperest maceracıyı, olağanüstü yaşam öyküsünü biliyordu; bu adam onu huzursuz ediyordu... Bütün bu kuşkulu hikâyeye son vermeye kararlı olsa da beklemekten... ve umut etmekten kendini alamıyordu.

İki dakika daha... Bir dakika daha...

Sonra saniyeleri saymaya başladılar.

Lüpen uyuyor gibiydi.

“Haydi, hazır ol,” dedi İmparator konta.

Kont Lüpen'in yanına gidip elini omzuna koydu.

Tekrarlayıcı saatin gümüş gibi çınlayan sesi titreyerek vurdu... bir, iki, üç, dört, beş...

“Waldemar dostum, eski saatin ağırlıklarını çek.”

Bir anlık şaşkınlık... Konuşan Lüpen'di; sesi son derece sakindi.

Waldemar, bu samimi hitaptan rahatsız olup omuz silkti.

“Dediğini yap, Waldemar,” dedi İmparator.

“Evet, dediğimi yap, sevgili kont,” diye tekrarladı Lüpen; şakalaşacak gücünü yeniden bulmuştu. “İşin inceliklerini çok iyi bilirsin... Şu saatin kordonlarını sırayla çekmen yeter... bir, iki... harika!... Eskiden saati böyle kurarlardı.”

Sarkaç harekete geçti ve düzenli tıkırtısı duyuldu.

“Şimdi akrep ve yelkovan,” dedi Lüpen. “On ikiye az kala ayarla... Kımıldama... Bırak, ben...”

Ayağa kalkıp saatin kadranına yürüdü; en fazla iki fit uzakta durdu. Gözlerini dikmiş, bütün sinirleri tetikteydi.

Saat on ikiyi on iki ağır, tok vuruşla çaldı.

Uzun bir sessizlik oldu. Hiçbir şey olmadı. Yine de İmparator, bir şey olacağından eminmiş gibi bekledi. Waldemar da gözleri fal taşı gibi açık, kıpırdamadan duruyordu.

Saatin kadranına eğilmiş olan Lüpen doğrulup mırıldandı:

“İşte bu... Buldum...”

Sandalyesine dönüp buyurdu:

“Waldemar, akrep ve yelkovanı yeniden on ikiye iki kala ayarla. Hayır dostum, geri çevirmeyeceksin! Akreple yelkovanın ilerlediği yönde... Evet, biraz uzun sürecek... ama yapacak bir şey yok.”

Saat, on bir buçuğa kadar bütün saatleri ve yarım saatleri çaldı.

“Dinle, Waldemar,” dedi Lüpen.

Şaka yapmadan, ciddi bir sesle konuşuyordu; kendisi de heyecanlı ve kaygılı görünüyordu:

“Dinle, Waldemar. Kadranda saat bir konumunu gösteren küçük yuvarlak bir nokta görüyor musun? O nokta gevşek, değil mi? Sol elinin işaret parmağını üzerine koyup bastır. Güzel. Aynısını üçüncü saati gösteren noktaya başparmağınla yap. Güzel. Sağ elinle saat sekiz konumundaki noktayı içeri it. Güzel. Teşekkürler. Git, otur sevgili dostum.”

Yelkovan kayıp saat on ikiyi gösteren noktaya geldi ve saat yeniden çaldı.

Lüpen susmuş, bembeyaz kesilmişti. Sessizliğin içinde on iki vuruş yankılandı.

On ikinci vuruşta, bir yayın boşa çıkmasına benzer bir ses duyuldu. Saat birdenbire durdu. Sarkaç sallanmayı bıraktı.

Ve kadranın tepesinde duran, koç başını betimleyen tunç süs birden öne düştü; taş duvarda açılmış küçük, oyuk benzeri bir bölmeyi ortaya çıkardı.

Bu bölmede, kabartma işlemeli gümüş bir kutu vardı.

Lüpen kutuyu alıp İmparator'a götürdü:

“Majesteleri, lütfedip kutuyu kendiniz açar mısınız? Bulmamı istediğiniz mektuplar içinde.”

İmparator kapağı kaldırınca çok şaşırmış gibi göründü.

Kutu boştu.

Kutu boştu.

Bu, muazzam ve hiç beklenmedik bir şaşkınlığa yol açtı. Lüpen’in yaptığı hesaplamanın başarısından, saatin sırrını zekice çözmesinden sonra, sonunda başaracaklarından hiç kuşkusu kalmamış olan İmparator, tam anlamıyla afallamış görünüyordu.

Karşısında, yüzü solmuş Lüpen duruyordu; çenesi gerilmiş, gözleri kan çanağına dönmüştü. Öfke ve çaresiz bir nefretle dişlerini gıcırdatıyordu.

Alnındaki teri sildi, sonra kutuyu kapıp ters çevirdi, inceledi; sanki sahte bir taban bulmayı umuyordu. Sonunda, emin olmak için, öfkeyle ve karşı konulmaz bir güçle kutuyu ezdi.

Bu onu rahatlattı. Daha kolay nefes almaya başladı.

İmparator sordu:

“Bunu kim yaptı?”

“Yine aynı adam, Majesteleri; benimle aynı yolu izleyip aynı amacın peşinde olan kişi: Bay Kesselbach’ın katili.”

“Ne zaman?”

“Dün gece. Ah, Majesteleri, hapisten çıktığımda neden beni serbest bırakmadınız! Serbest olsaydım, bir saat bile kaybetmeden buraya gelirdim. Ondan önce varırdım! Isilda’ya ondan önce para verirdim! Yaşlı Fransız uşağın günlüğünü, Malreich’in günlüğünü ondan önce okurdum!”

“Yani günlükteki açıklamalar sayesinde mi olduğunu düşünüyorsun...?”

“Elbette, Majesteleri! Onu okuyacak vakti oldu. Nerede olduğunu bilmediğim bir yerde gizlenip, kim olduğunu bilmediğim birinden bütün hareketlerimizle ilgili haber alarak, dün gece beni uyuttu; böylece benden kurtuldu.”

“Ama saray korunuyordu.”

“Askerleriniz koruyordu, Majesteleri. Onun gibi bir adam için bunun ne önemi var? Ayrıca Waldemar’ın aramasını dış yapılara yoğunlaştırdığından ve böylece saraydaki nöbetçilerin sayısını azalttığından kuşkum yok.”

“Peki ya saatin sesi! Gece duyulan o on iki vuruş!”

“Onun için saatin çalmasını engellemek çocuk oyuncağıydı, Majesteleri, çocuk oyuncağı!”

“Bütün bunlar bana pek olanaksız görünüyor.”

“Bana son derece açık görünüyor, Majesteleri! Şu anda askerlerinizin her birinin ceplerini yoklamak ya da önümüzdeki on iki ayda her birinin ne kadar para harcayacağını bilmek mümkün olsaydı, şu anda birkaç banknot taşıyan iki ya da üç kişi bulacağımızdan emin olabilirdik: Elbette Fransız banknotları.”

“Ah!” diye itiraz etti Waldemar.

“Ama öyle, sevgili kont; mesele fiyat. ‘Onun’ için bunun hiçbir farkı yok. ‘O’ isteseydi, sizin bile... eminim...”

Kendi düşüncelerine dalmış olan İmparator onu dinlemiyordu. Odada bir uçtan ötekine gidip geldi, sonra galeride duran subaylardan birine işaret etti:

“Arabam... Hazır olsunlar... Yola çıkıyoruz.”

Durdu, bir an Lüpen’e baktı ve kontun yanına giderek:

“Sen de Waldemar, hemen yola çık... Hiç durmadan Paris’e...”

Lüpen kulak kesildi. Waldemar’ın şöyle dediğini duydu:

“Bir düzine ek muhafız istiyorum... Şu şeytan herifle...”

“Al. Çabuk davran. Bu gece oraya varmalısın.”

Lüpen ayağını öfkeyle yere vurdu:

“Olmaz, Majesteleri! Hayır, hayır, hayır! Buna izin veremem, yemin ederim! Hayır, asla!”

“Ne demek istiyorsun?”

“Peki mektuplar, Majesteleri? Çalınan mektuplar?”

“Tanrım!...”

“Demek öyle!” diye haykırdı Lüpen, öfkeyle kollarını kavuşturarak. “Demek İmparatorluk Hazretleri mücadeleden vazgeçiyor? Yenilgiyi telafi edilemez mi görüyorsunuz? Pes mi ediyorsunuz? Ben etmiyorum, Majesteleri. Başladım ve bitirmeye kararlıyım.”

İmparator, bu yiğitlik gösterisine gülümsedi:

“Vazgeçmiyorum; ama polisimi harekete geçireceğim.”

Lüpen kahkahalara boğuldu:

“Affedin beni, Majesteleri! Çok komik! Sizin polisiniz! İmparatorluk Hazretleri’nin polisi! Eh, diğer polislerden aşağı yukarı ne kadar işe yarıyorlarsa o kadar: Hiç, kesinlikle hiç! Hayır, Majesteleri, Santé’ye dönmeyeceğim! Hapishaneye güler geçerim. Ama zaten yeterince zaman kaybettik. O adama karşı özgürlüğüme ihtiyacım var ve onu elimde tutacağım.”

İmparator omuz silkti:

“Adamın kim olduğunu bile bilmiyorsun.”

“Öğreneceğim, Majesteleri. Bunu yalnızca ben öğrenebilirim. O da bunu öğrenebilecek tek kişinin ben olduğumu biliyor. Onun tek düşmanı benim. Saldırdığı tek kişi benim. Geçen gün tabancasını ateşlediğinde vurmak istediği kişi bendim. Dün gece, istediğini yapabilmek için yalnızca beni uyutmayı yeterli gördü. Mücadele onunla benim aramda. Dış dünyanın bu işle ilgisi yok. Kimse bana yardım edemez, ona da kimse yardım edemez. İkimiz varız; hepsi bu. Şimdiye dek şans ondan yana oldu. Ama eninde sonunda zaferi benim kazanmam kaçınılmaz; kaderimde bu var.”

“Neden?”

“Çünkü ondan daha üstünüm.”

“Ya seni öldürürse?”

“Beni öldürmeyecek. Pençelerini sökeceğim, onu bütünüyle zararsız hâle getireceğim. Mektuplar da size kalacak, Majesteleri. Onlar sizin. Yeryüzünde onları size geri vermemi engelleyebilecek hiçbir güç yok.”

Öylesine ateşli bir inançla ve öylesine kesin bir ses tonuyla konuşuyordu ki, olacaklarını anlattığı şeyler çoktan gerçekleşmiş gibi görünüyordu.

İmparator, içinde hayranlıkla Lüpen’in böylesine buyurgan bir tavırla kendisinden istediği güvenin epeyce karıştığı, belirsiz ve açıklayamadığı bir duyguya kapılmaktan kendini alamadı. Gerçekte, yalnızca bu adamı işe koşup, deyim yerindeyse, müttefiki yapmaya ilişkin çekinceleri yüzünden tereddüt ediyordu. Kaygıyla, ne karar vereceğini bilemeden, tek söz etmeden galeriden pencerelere doğru yürüdü.

Sonunda sordu:

“Mektupların dün gece çalındığını kim söylüyor?”

“Hırsızlığın tarihi belli, Majesteleri.”

“Ne diyorsun?”

“Gizli bölmeyi saklayan alınlığın iç tarafına bakın. Tarih beyaz tebeşirle yazılmış: ‘24 Ağustos, gece yarısı.’...”

“Evet, öyle,” diye mırıldandı afallayan İmparator. “Nasıl oldu da görmedim?” Merakını ele vererek ekledi: “Duvara çizilmiş şu iki ‘N’ gibi... Anlayamıyorum. Burası Minerva Odası.”

“Fransızların İmparatoru Napolyon’un uyuduğu oda burası,” dedi Lüpen.

“Nereden biliyorsun?”

“Waldemar’a sorun, Majesteleri. Bana gelince, yaşlı hizmetkârların günlüğünü karıştırırken birden aklıma dank etti. Shears’la yanlış iz üzerinde olduğumuzu anladım. Büyük Dük Hermann’ın ölüm döşeğinde yazdığı, tamamlanmamış APOON sözcüğü Apollon’un değil, Napolyon’un kısaltması.”

“Doğru... haklısın,” dedi İmparator. “Her iki sözcükte de aynı harfler, aynı sırayla bulunuyor. Büyük Dük’ün belli ki ‘Napolyon’ yazmak istediği anlaşılıyor. Peki ya 813 sayısı...?”

“Ah, beni en çok uğraştıran mesele buydu. Üç rakamı, 8, 1 ve 3’ü toplamamız gerektiğini hep düşünmüştüm; böylece bulduğum 12 sayısı, galeriden açılan on ikinci oda olan bu odaya uyuyor gibiydi. Ama bu bana yetmedi. Başka bir şey olmalıydı; zayıflamış zihnim bunu söze dökmeyi başaramıyordu. Tam da Napolyon Odası’nda bulunan saati görünce her şeyi anladım. 12 sayısı belli ki saat on ikiyi ifade ediyordu. Öğle vakti! Gece yarısı! İnsan en çok bu ciddi anı seçmez mi? Ama aynı toplamı verecek başka rakamlar yerine neden 8, 1 ve 3? O zaman denemek için saati ilk kez çaldırmayı düşündüm. Saati çaldırırken de birinci, üçüncü ve sekizinci saat konumlarındaki noktaların hareket edebildiğini, yalnızca onların hareket ettiğini gördüm. Böylece 1, 3 ve 8 rakamlarını elde ettim; bunları geleceği haber veren bir sıraya koyunca 813 sayısı ortaya çıktı. Waldemar üç noktayı itti, yay boşa çıktı ve İmparatorluk Hazretleri sonucu biliyor... Büyük Dük’ün ölüm döşeğinde kendi eliyle yazdığı o gizemli sözcüğün ve 8, 1, 3 rakamlarının açıklaması bu, Majesteleri. Büyük Dük, oğlunun bir gün Veldenz’in sırrını yeniden bulmasını ve oraya sakladığı o ünlü mektuplara sahip olmasını umuyordu.”

İmparator, adamda gözlemlediği zekâya, kavrayış gücüne, keskin görüşlülüğe ve iradeye gitgide daha çok şaşırarak onu büyük bir dikkatle dinledi.

Lüpen sözünü bitirince, “Waldemar,” dedi.

“Majesteleri?”

Tam konuşacakken dışarıdaki galeriden bağrışmalar duyuldu.

Waldemar odadan çıktı, sonra geri döndü:

“Deli kız, Majesteleri. Geçmesine izin vermiyorlar.”

“Bırakın gelsin,” diye heyecanla haykırdı Lüpen. “İçeri girmeli, Majesteleri.”

İmparator’un işaretiyle Waldemar, Isilda’yı getirmek için dışarı çıktı.

Kızın içeri girmesi herkesi şaşkına çevirdi. Solgun yüzü koyu lekelerle kaplıydı. Çarpılmış yüz hatları büyük acı çektiğini gösteriyordu. Göğsüne bastırdığı iki eliyle soluk soluğa kalmıştı.

“Ah!” diye haykırdı Lüpen, dehşete kapılarak.

“Ne oldu?” diye sordu İmparator.

“Doktorunuzu çağırın, Majesteleri. Kaybedecek bir an bile yok.”

Yanına gitti:

“Konuş, Isilda... Bir şey gördün mü? Söyleyeceğin bir şey var mı?”

Kız durmuştu; gözleri, sanki acıyla aydınlanmış gibi, artık eskisi kadar boş bakmıyordu. Sesler çıkardı... ama tek kelime edemedi.

“Dinle,” dedi Lüpen. “Evet ya da hayır diye cevap ver... başını oynat... Onu gördün mü? Nerede olduğunu biliyor musun?... Kim olduğunu biliyorsun... Dinle! Cevap vermezsen...”

Öfkeyle yapacağı bir hareketi kendini tutarak bastırdı. Ama birden, önceki günkü deneyi ve kızın aklı başındayken sahip olduğu görsel belleğin bir kısmını korumuş göründüğünü hatırladı; beyaz duvara büyük harflerle “L” ve “M” yazdı.

Kız kolunu harflere doğru uzatıp onaylarcasına başını salladı.

“Peki sonra?” dedi Lüpen. “Sonra ne oldu?... Kendin bir şey yaz.”

Ama kız korkunç bir çığlık atıp bağırarak kendini yere attı.

Sonra birden sessizlik, hareketsizlik çöktü. Son bir kasılma. Ve artık kıpırdamadı.

“Öldü mü?” diye sordu İmparator.

“Zehirlenmiş, Majesteleri.”

“Ah, zavallı kız!... Peki kim yaptı?”

“‘O’ yaptı, Majesteleri. Kuşkusuz onu tanıyordu. Söyleyebileceklerinden korkmuş olmalı.”

Doktor geldi. İmparator kızı işaret etti. Sonra Waldemar’a dönerek:

“Bütün adamlarınız arama yapsın... Evleri didik didik etsinler... Sınırdaki istasyonlara telgraf çekin...”

Lüpen’in yanına gitti:

“Mektupları geri almak için ne kadar zamana ihtiyacın var?”

“Bir ay, Majesteleri... En fazla iki ay.”

“Pekâlâ. Waldemar seni burada bekleyecek. Sana emirlerimi iletecek ve istediğin her şeyi sağlamak için tam yetkili olacak.”

“İstediğim şey özgürlüğüm, Majesteleri.”

“Özgürsün.”

Lüpen onun uzaklaşmasını izledi ve dişlerinin arasından şöyle dedi:

“Önce özgürlüğüm... Sonra mektupları size geri verdiğimde, ey Majesteleri, bir de el sıkışırız! Böylece ödeşmiş oluruz!...”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…