Bölümler 17Şu an: Xı. Bölüm — Şarlman
- 1 Bölüm I — Palace Oteli'ndeki Facia4.494 kelime
- 2 Iı. Bölüm — Mavi Kenarlı Etiket3.914 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — M. Lenormand Harekete Geçiyor3.309 kelime
- 4 Bölüm IV — Prens Sernıne İş Başında6.579 kelime
- 5 Bölüm V — Lenormand Görev Başında3.829 kelime
- 6 Vı. Bölüm — Mösyö Lenormand Yeniliyor4.201 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Parbury-rıbeıra-altenheım4.888 kelime
- 8 Vııı. Bölüm — Zeytin Yeşili Frak4.342 kelime
- 9 Ix. Bölüm5.822 kelime
- 10 X. Bölüm — Lüpen’in Büyük Planı2.715 kelime
- 11 Xı. Bölüm — Şarlman3.012 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 Xıı. Bölüm — İmparatorun Mektupları5.442 kelime
- 13 Xııı. Bölüm — Yedi Alçak4.587 kelime
- 14 Bölüm XIV — Siyahlı Adam4.385 kelime
- 15 Bölüm XV — Avrupa Haritası5.039 kelime
- 16 Xvı. Bölüm — Arsen Lüpen’in Üç Cinayeti5.426 kelime
- 17 Sonsöz — İntihar2.716 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XI. BÖLÜM
ŞARLMAN
“Sus!” dedi yabancı sertçe. “O sözcüğü kullanma.”
“Öyleyse size nasıl hitap edeyim…”
“Bana hiçbir şey deme.”
İkisi de sustu; bu soluklanma anı, çarpışmaya hazır iki hasmın boğuşmasından önceki sessizliklerden biri değildi. Yabancı, buyurmaya ve sözünün dinlenmesine alışkın bir efendi tavrıyla bir aşağı bir yukarı yürüyordu. Lüpen kıpırtısız duruyordu. Her zamanki kışkırtıcı tavrını ve alaycı gülümsemesini bırakmıştı. Ciddi ve saygılı bir halde bekliyordu. Ama benliğinin derinliklerinde, kendini bulduğu bu olağanüstü durumun tadını hevesle, çılgınca çıkarıyordu: Hücresinde, bir mahkûm olarak; bir maceracı, bir dolandırıcı, bir hırsız olarak; Arsen Lüpen olarak… modern dünyanın o yarı tanrısıyla, Sezar’ın ve Şarlman’ın varisi olan o korkunç kişilikle yüz yüze.
Bir an için kendi gücünün verdiği sarhoşluğa kapıldı. Zaferini düşününce gözleri yaşardı…
Yabancı durdu.
İlk cümleyle birlikte hemen asıl konuya girdiler:
“Yarın 22 Ağustos. Mektuplar yarın yayımlanacak, öyle değil mi?”
“Bu gece, iki saat sonra, dostlarım mektupların kendisini değil, Büyük Dük Hermann’ın notlarını da içeren eksiksiz bir listesini Grand Journal’a teslim edecekler.”
“O liste teslim edilmeyecek.”
“Edilmeyecek.”
“Bana vereceksiniz.”
“Majestelerinin… sizin elinize verilecek.”
“Mektupların hepsi de mi?”
“Mektupların hepsi de.”
“Hiçbiri fotoğraflanmadan mı?”
“Hiçbiri fotoğraflanmadan.”
Yabancı son derece sakin bir sesle konuşuyordu; sesinde ne en ufak bir rica tonu ne de otorite belirtisi vardı. Ne buyuruyor ne de rica ediyordu; Arsen Lüpen’in kaçınılmaz olarak yapacaklarını bildiriyordu. Her şey onun dediği gibi olacaktı. Arsen Lüpen bu işleri yapmak için ne isterse istesin, karşılığında hangi bedeli biçerse biçsin, yine de olacaktı. Koşullar baştan kabul edilmişti.
“Vay canına,” dedi Lüpen kendi kendine, “ne kadar da zekice davrandı! Bunu benim cömertliğime bırakırsa mahvoldum demektir!”
Konuşmanın başlama biçimi, kullanılan sözlerin açıklığı, sesin ve tavrın çekiciliği, hepsi de sonsuz hoşuna gitmişti.
Yumuşayıp kıyasıya elde ettiği bütün avantajlardan vazgeçmesin diye kendini toparladı.
Yabancı konuşmasını sürdürdü:
“Mektupları okudunuz mu?”
“Hayır.”
“Peki tanıdığınız biri okudu mu?”
“Hayır.”
“Öyleyse…”
“Büyük Dük’ün listesi ve notları bende. Üstelik bütün evraklarını koyduğu saklanma yerini de biliyorum.”
“Onları neden daha önce almadınız?”
“Buraya gelene kadar saklanma yerinin sırrını bilmiyordum. Dostlarım şimdi oraya gidiyor.”
“Şato korunuyor. İçeride en güvendiğim iki yüz adamım var.”
“On bin kişi bile yetmez.”
Ziyaretçi bir dakika düşündükten sonra sordu:
“Sırrı nasıl öğrendiniz?”
“Tahmin ettim.”
“Ama gazetelerin yayımlamadığı başka bilgiler de edinmiştiniz, değil mi?”
“Hayır, hiç.”
“Oysa kaleyi dört gün boyunca arattım.”
“Holmlock Shears yanlış yere baktı.”
“Ah!” dedi yabancı kendi kendine. “Tuhaf bir şey, tuhaf bir şey!
...” Sonra Lüpen’e dönüp sordu: “Varsayımınızın doğru olduğundan emin misiniz?”
“Bu bir varsayım değil; kesin.”
“Daha iyi,” diye mırıldandı ziyaretçi. “O evraklar ortadan kalkana kadar rahat yok.”
Sonra Arsen Lüpen’in karşısına geçti:
“Ne kadar?”
“Ne?” dedi Lüpen, şaşkınlıkla.
“Evraklar için ne kadar? Sırrı açıklamanız karşılığında ne istiyorsunuz?”
Lüpen’in bir rakam söylemesini bekledi. Sonra kendisi bir rakam önerdi:
“Elli bin mi? ... Yüz bin mi?”
Lüpen cevap vermeyince, biraz tereddütle sordu:
“Daha mı fazla? İki yüz bin mi? Pekâlâ! Kabul ediyorum.”
Lüpen gülümsedi ve alçak sesle konuştu:
“Güzel bir rakam. Ama bir hükümdarın, diyelim İngiltere Kralı’nın, bir milyon verebileceği ihtimali yok mu? Açık konuşalım.”
“Sanırım var.”
“Bu mektuplar İmparator için paha biçilmez; iki yüz bin frank yerine iki milyona, hatta iki yerine üç milyona rahatlıkla değer, öyle mi?”
“Öyle sanıyorum.”
“Gerekirse İmparator bu üç milyon frankı verir mi?”
“Evet.”
“Öyleyse bir anlaşmaya varmak zor olmayacak.”
“Bu şartla mı?” diye sordu yabancı, endişesini gizleyemeden.
Lüpen yine gülümsedi:
“Bu şartla değil... Para peşinde değilim. Benim için milyonların toplamından daha değerli başka bir şey istiyorum.”
“Nedir o?”
“Özgürlüğüm.”
“Ne! Özgürlüğünüz... Ama elimden bir şey gelmez... Bu, ülkenizi... yasaları ilgilendirir... Benim böyle bir yetkim yok.”
Lüpen yanına yaklaştı ve sesini daha da alçaltarak:
“Her şeye gücünüz yeter, Majesteleri... Özgürlüğüme kavuşmam öyle olağanüstü bir olay değil ki bunu istemeniz reddedilsin.”
“Yani bunu istemem mi gerekiyor?”
“Evet.”
“Kimden?”
“Başbakan Valenglay’den.”
“Ama Bay Valenglay’in de benden daha fazlasını yapması mümkün değil.”
“Hapishanenin kapılarını bana açabilir.”
“Halkın tepkisini çeker.”
“Açın derken... yarı açık olması yeter... Kaçışımı sahte olarak düzenleriz... Halk bunu o kadar bekliyor ki açıklama bile istemez.”
“Pekâlâ... ama Bay Valenglay asla razı olmaz...”
“Olur.”
“Neden?”
“Çünkü siz bunu isteyeceksiniz.”
“Dileklerim ona emir sayılmaz!”
“Hayır... Ama onları yerine getirerek İmparator’a kendini hoş gösterme fırsatı olur. Valenglay de fazla kurnaz bir siyasetçi...”
“Saçmalık! Fransız hükümetinin sırf bana hoş görünmek uğruna böyle yasa dışı bir işe girişeceğini mi sanıyorsunuz?”
“Bu, tek kazancı olmayacak.”
“Başka ne kazanacak?”
“Serbest bırakılmam talebine eşlik edecek öneriyi kabul ederek Fransa’ya hizmet etmiş olacak.”
“Bir öneride bulunmamı mı istiyorsunuz? Benim mi?”
“Evet, Majesteleri.”
“Ne önerisi?”
“Bilmiyorum ama bana öyle geliyor ki anlaşmak için her zaman elverişli bir zemin bulunur... Uzlaşma yolları vardır...”
Yabancı, ne demek istediğini kavrayamadan ona baktı. Lüpen öne eğildi; sözcüklerini arıyormuş, hayalî bir durumdan söz ediyormuş gibi konuştu:
“Diyelim ki iki büyük ülke önemsiz bir mesele yüzünden anlaşmazlığa düşmüş... İkinci derecede önemli bir konuda, örneğin çıkarlarından çok gururlarının söz konusu olduğu sömürge meselesinde farklı görüşlere sahip olsunlar... Bu ülkelerden birinin hükümdarının, kendi isteğiyle, yeni ve uzlaşmacı bir anlayışla bu meseleyi ele alması... ve gerekli talimatları vermesi... böylece...”
“Fas’ı Fransa’ya bırakmamı mı istiyorsunuz?” diye sordu yabancı, kahkahayla.
Lüpen’in ima ettiği düşünce ona hayatında duyduğu en komik şey gibi geldi; içtenlikle güldü. Amaçla önerilen yöntem arasındaki uçurum öylesine büyüktü ki!
“Elbette, elbette!” diye sürdürdü; ciddiyetini geri kazanmaya boşuna uğraşıyordu. “Gerçekten çok özgün bir fikir: Arsen Lüpen özgür kalsın diye bütün modern siyaset altüst edilsin! Arsen Lüpen serüvenlerine devam etsin diye İmparatorluğun planları bozulsun! Neden doğrudan Alsace-Lorraine’i istemiyorsunuz?”
“Aklımdan geçmedi değil, Majesteleri,” diye sakinlikle karşılık verdi Lüpen. Yabancının neşesi daha da arttı:
“Harika! O zaman beni bağışlıyor musunuz?”
“Bu kez, evet.”
Lüpen kollarını kavuşturmuştu. O da oynadığı rolü abartarak eğleniyordu; yapmacık bir ciddiyetle devam etti:
“Bir gün öyle koşullar ortaya çıkabilir ki bu iadeyi talep etme ve elde etme gücü benim elime geçer. O gün gelince, bunu yapmaktan kesinlikle geri durmam. Şimdilik elimdeki silahlar daha mütevazı olmamı gerektiriyor. Fas’ta barış sağlanması bana yeter.”
“Yalnızca bu mu?”
“Yalnızca bu.”
“Özgürlüğünüz karşılığında Fas mı?”
“Başka bir şey değil... Ya da daha doğrusu—bu konuşmanın asıl amacını büsbütün gözden kaçırmayalım—söz konusu ülkelerden birinin biraz iyi niyet göstermesi... karşılığında da elimdeki mektupların teslim edilmesi.”
“Şu mektuplar, şu mektuplar!” diye sinirle mırıldandı yabancı. “Belki de o kadar değerli değillerdir...”
“Majesteleri, bazılarını kendi el yazınızla yazdınız; buraya, bu hücreye kadar gelmeye değecek kadar değerli bulmuş olmalısınız...”
“Ee, ne olmuş yani?”
“Ama yazarını bilmediğiniz başka mektuplar da var; onlar hakkında size birkaç ayrıntı verebilirim.”
“Öyle mi?” dedi yabancı, biraz kaygıyla.
Lüpen tereddüt etti.
“Konuşun, açıkça konuşun,” dedi yabancı. “Aklınızdan geçeni söyleyin.”
Hücrenin derin sessizliği içinde Lüpen belli bir ağırbaşlılıkla konuştu:
“Yirmi yıl önce Almanya, Büyük Britanya ve Fransa arasında bir antlaşma taslağı hazırlandı.”
“Bu doğru değil! İmkânsız! Böyle bir şeyi kim yapmış olabilir?”
“İmparator’un babası ile büyükannesi İngiltere Kraliçesi; ikisi de İmparatoriçe Friedrich’in etkisi altındaydı.”
“İmkânsız! Tekrar ediyorum, imkânsız!”
“Yazışmalar Veldenz Şatosu’ndaki saklanma yerinde; o yerin sırrını yalnızca ben biliyorum.”
Yabancı telaşlı adımlarla bir aşağı bir yukarı yürüdü. Sonra birden durdu:
“Antlaşmanın metni bu yazışmaların içinde mi?”
“Evet, Majesteleri. Babanızın kendi el yazısıyla.”
“Peki ne yazıyor?”
“Bu antlaşmayla Fransa ve Büyük Britanya, Almanya’ya muazzam bir sömürge imparatorluğu vermeyi ve bunu ona vaat etmeyi kabul etti; bugün sahip olmadığı, büyüklüğünü güvence altına almak için bu zamanda ihtiyaç duyduğu imparatorluğu.”
“İngiltere bu imparatorluğun karşılığında ne talep etti?”
“Alman donanmasının sınırlandırılmasını.”
“Ya Fransa?”
“Alsace ve Lorraine’i.”
İmparator sessizce düşünerek masaya yaslandı. Lüpen devam etti:
“Her şey hazırdı. Paris ve Londra hükûmetlerinin görüşü alınmış, onlar da onay vermişti. İş neredeyse bitmişti. Büyük ittifak antlaşması imzalanmak üzereydi. Bu antlaşma, kalıcı ve evrensel barışın temellerini atacaktı. Babanızın ölümü bu yüce düşü yıktı. Ama İmparatorluk Majesteleri’ne soruyorum: 1870’in kahramanlarından biri, bir Alman, saf ve sadık bir Alman, herkesin saygı duyduğu, soylu karakteriyle herkesin hayranlığını kazanmış III. Friedrich’in Alsace-Lorraine’in iadesini kabul ettiğini ve dolayısıyla bu iadeyi adil bulduğunu halkınız öğrendiğinde ne düşünecek? Dünya ne düşünecek?”
Bir an sustu; meseleyi, bütün açıklığıyla, İmparator’un vicdanına, bir insan, bir oğul ve bir hükümdar olarak vicdanına yerleşmeye bıraktı. Sonra sözlerini tamamladı:
“İmparatorluk Majesteleri, tarihin bu antlaşmanın varlığını kayda geçirmesini isteyip istemediğinizi kendiniz bilirsiniz. Bana gelince, Majesteleri, tartışmada benim önemsiz kişiliğimin ne kadar az yer tuttuğunu görüyorsunuz.”
Lüpen’in sözlerinin ardından uzun bir sessizlik oldu. Ruhunu kaygı parçalayarak bekledi. Bütün kaderi, onun tasarladığı ve adeta bunca çaba ve inatla yarattığı bu dakikada, tehlikedeydi: Beyninden doğmuş tarihî bir dakikada. Her ne kadar “önemsiz kişiliği” dese de, bu dakikada imparatorlukların ve dünyanın barışının kaderinde ağır bir payı vardı.
Karşısında, gölgelerin içinde Sezar düşüncelere dalmış duruyordu.
Nasıl bir cevap verecekti? Bu soruna nasıl bir çözüm bulacaktı?
Birkaç dakika hücrenin içinde yürüdü; bu dakikalar Lüpen’e bitmek bilmez gibi geldi. Sonra durup sordu:
“Başka koşullar var mı?”
“Evet, Majesteleri, ama önemsizler.”
“Söyleyin.”
“Zweibrücken-Veldenz Büyük Dükü’nün oğlunu buldum. Büyük Dükalık ona geri verilmeli.”
“Başka?”
“Bir genç kıza âşık; kız da onu seviyor. Kız, kadınların en güzeli ve en erdemlisi. Onunla evlenmeli.”
“Başka?”
“Hepsi bu.”
“Başka bir şey yok mu?”
“Yok. Majesteleri’nin bu mektubu Grand Journal’ın editörüne ulaştırması yeterli; editör de her an eline geçebilecek makaleyi okumadan imha eder.”
Lüpen mektubu uzattı; yüreği ağır, eli titriyordu. İmparator mektubu alırsa bu, kabul ettiği anlamına gelecekti.
İmparator tereddüt etti, sonra ani bir hareketle mektubu aldı, şapkasını taktı, pelerinine sarındı ve tek kelime etmeden dışarı çıktı.
Lüpen birkaç saniye sendeleyerek, sersemlemiş gibi olduğu yerde kaldı. . . .
Sonra birden sandalyeye yığılıp sevinç ve gururla haykırdı. . . .
“Sorgu Hâkimi, bugün size veda ettiğim için üzgünüm.”
“Ne yani, Bay Lüpen, bizi terk etmeyi mi düşünüyorsunuz?”
“İnanın, Sorgu Hâkimi, bunu büyük bir üzüntüyle yapıyorum. İlişkimiz ne kadar hoş ve içtendi! Ama her güzel şeyin bir sonu var. Santé Sarayı’ndaki tedavim bitti. Başka görevler beni çağırıyor. Bu gece kaçmaya karar verdim.”
“Öyleyse size iyi şanslar dilerim, Bay Lüpen.”
“Bin teşekkürler, Sorgu Hâkimi.”
Arsen Lüpen, kaçacağı saati sabırla beklerken bunun nasıl düzenleneceğini ve Fransa ile Almanya’nın bu takdire değer işi birlikte üstlenip büyük bir skandala yol açmadan nasıl başaracağını düşünmeden edemiyordu.
Öğleden sonra geç saatlerde gardiyan ona giriş avlusuna gitmesini söyledi. Lüpen aceleyle dışarı çıktı; hapishane müdürü onu M. Weber’e teslim etti. M. Weber, içinde birinin oturduğu arabaya binmesini istedi.
Lüpen kahkahalara boğuldu:
“Ne, sen mi, zavallı ihtiyar Weber! Bu can sıkıcı işi sana mı yıktılar? Kaçışımı sen mi üstleneceksin? Vallahi, talihsiz adamsın! Ah zavallı dostum, ne zor iş! Önce benim tutuklanmamla ünlü oldun, şimdi de kaçışımla ölümsüzleşeceksin!”
Öteki adama baktı:
“Vay vay, Sayın Emniyet Müdürü, siz de bu işin içindesiniz demek! Sizin için pek hoş değil, ha? Beni dinlerseniz arka planda kalın, şan ve şerefi Weber’e bırakın! Bu iş hakkı! . . . Hem bu hergele epey dayanıklıdır!”
Araba Seine Nehri boyunca ve Boulogne’dan geçerek hızla ilerledi. Saint-Cloud’da nehri aştılar.
“Harika!” diye bağırdı Lüpen. “Garches’a gidiyoruz! Altenheim’ın ölümünü yeniden canlandırmam için beni oraya götürüyorsunuz. Yeraltı geçidine ineceğiz, ben ortadan kaybolacağım; herkes de yalnız benim bildiğim başka bir çıkıştan geçtiğimi söyleyecek! Tanrım, ne saçmalık!”
Bu durum onu pek üzmüş görünüyordu:
“Saçmalık! Hem de akıl almaz bir saçmalık! Utancımdan yerin dibine geçiyorum! . . . Ülkemizi yönetenler bunlar işte! . . . Ne tuhaf bir çağda yaşıyoruz! . . . Zavallılar, neden bana gelmediniz? Size harikulade, mucize gibi bir kaçış tasarlardım. Aklımda her ayrıntısı hazırdı! Halk hayretle çığlık atar, sevinçten dans ederdi. Ama onun yerine . . . Yine de size pek az zaman verildiği doğru . . . ama yine de . . .”
Program, Lüpen’in öngördüğü gibi aynen uygulandı. Hanımefendiler Yurdu’nun bahçesinden Hortense Köşkü’ne kadar yürüdüler. Lüpen ve iki arkadaşı merdivenlerden inip yeraltı geçidinde ilerlediler. Tünelin sonunda başkomiser yardımcısı şöyle dedi:
“Özgürsünüz.”
“Ee, işte böyle!” dedi Lüpen. “Hepsi bu mu? Sevgili Weber, çok teşekkür ederim; sizi bu kadar uğraştırdığım için de kusura bakmayın. Hoşça kalın, Sayın Emniyet Müdürü; hanımefendiye selamlarımı söyleyin!”
Villa des Glycines’e çıkan merdivenleri tırmandı, gizli kapağı kaldırıp odaya atladı.
Bir el omzuna kondu.
Karşısında, günün başlarında gelen ilk ziyaretçisi duruyordu; İmparator’a eşlik eden adam. Yanında, iki yanında ikişer kişi olacak şekilde dört adam vardı.
“Hey,” dedi Lüpen, “bu şakanın anlamı ne? Özgür olduğumu sanıyordum!”
“Evet, evet,” diye homurdandı Alman, sert sesiyle. “Özgürsün . . . beşimizle yolculuk etmekte özgürsün . . . sana uyarsa.”
Lüpen ona baktı; ders olsun diye burnuna bir yumruk indirmeyi delicesine istiyordu. Ama beş adam da fena hâlde kararlı görünüyordu. Liderleri ona en ufak bir yakınlık duymuyordu; üstelik bu adamın aşırı önlemlere başvurmaktan memnuniyet duyacağı izlenimine kapıldı. Zaten ne fark ederdi ki?
Kıkırdadı:
“Bana uyarsa mı? Hayatımın hayali bu!”
Villanın dışındaki taş döşeli avluda güçlü, kapalı bir araba bekliyordu. İki adam sürücü koltuğuna, iki kişi de motora sırtları dönük biçimde içeri bindi. Lüpen’le yabancı ön koltuğa oturdu.
“İleri!” diye bağırdı Lüpen, Almanca. “Veldenz’e doğru ileri!”
Yabancı şöyle dedi:
“Sus! Bu adamlar hiçbir şey bilmemeli. Fransızca konuş. Fransızca bilmiyorlar. Ama konuşmanın ne gereği var?”
“Çok doğru,” diye geçirdi içinden Lüpen. “Konuşmanın ne gereği var?”
Araba bütün akşam ve gece boyunca hiçbir olay yaşanmadan yol aldı. İki kez, uykulu küçük kasabalarda benzin almak için durdular.
Almanlar sırayla mahkûmu gözledi; mahkûm sabah erkene kadar gözlerini açmadı.
Yamaçtaki bir handa kahvaltı için durdular. Yakınında bir yol levhası vardı. Lüpen, Metz ile Luxemburg’a eşit uzaklıkta olduklarını gördü. Oradan Treves yönünde kuzeydoğuya kıvrılan bir yola saptılar.
Lüpen yol arkadaşına şöyle dedi:
“İmparator’un sırdaşı, Dresden’de Hermann III’ün evini arayan Kont von Waldemar’la konuştuğumu düşünmekte haklı mıyım?”
Yabancı sessiz kaldı.
“Sizin gibilerine hiç tahammül edemem,” diye mırıldandı Lüpen. “Bir gün sizinle güzelce eğleneceğim. Çirkinsiniz, şişmansınız, hantal birisiniz; kısacası sizden hoşlanmıyorum.” Ardından yüksek sesle ekledi: “Yanıt vermeyerek hata ediyorsunuz, Kont Hazretleri. Kendi iyiliğiniz için söylüyordum: Arabaya binerken arkamızda, ufukta bir araba belirdiğini gördüm. Siz de gördünüz mü?”
“Hayır, neden?”
“Önemli değil.”
“Yine de . . .”
“Hayır, hiç önemli değil . . . öylesine söyledim . . . Üstelik on dakika öndeyiz . . . Bizim araba da en az kırk beygir gücünde.”
“Altmış,” dedi Alman, göz ucuyla tedirgin tedirgin ona bakarak.
“Öyleyse sorun yok!”
Küçük bir yokuşu tırmanıyorlardı. Tepeye vardıklarında kont pencereden dışarı eğildi:
“Kahretsin!” diye küfretti.
“Ne oldu?” diye sordu Lüpen.
Kont ona döndü ve tehditkâr bir sesle:
“Dikkat et! Bir şey olursa bunun bedelini ağır ödersin.”
“Aha! Öteki araba yetişiyor galiba! . . . Ama neden korkuyorsunuz, sevgili Kont? Herhâlde bir yolcudur . . . belki de bize yardım etsin diye gönderilmiş biridir.”
“Yardım istemiyorum,” diye homurdandı Alman.
Yeniden dışarı eğildi. Araba yalnızca iki üç yüz yarda gerideydi.
Lüpen’i işaret ederek adamlarına dedi ki:
“Onu bağlayın. Direnirse . . .”
Tabancasını çıkardı.
“Neden direnecekmişim, ey nazik Cermen?” diye kıkırdadı Lüpen. Ellerini bağlarken ekledi: “İnsanların gerek yokken önlem alıp gerektiğinde almamalarını görmek gerçekten tuhaf. O arabayı neden umursuyorsunuz ki? Benim suç ortaklarım mı? Aklınızdan neler geçiyor!”
Alman yanıt vermeden şoföre emir verdi:
“Sağa! . . . Yavaşla! . . . Geçmelerine izin ver. . . . Onlar da yavaşlarsa dur!”
Ama büyük şaşkınlık içinde, araba aksine hızlanıyor gibiydi. Bir toz bulutu içinde kasırga gibi yanlarından geçti. Arkada ayakta duran, alçaltılmış kaputun üzerinden eğilmiş bir adam siyahlar giymişti.
Kolunu kaldırdı.
İki el silah sesi duyuldu.
Sol pencerenin tamamını kapatan kont, arabanın içine doğru geriye düştü.
İki adam, kontla ilgilenmeden önce Lüpen’in üzerine atılıp bağlarını iyice sıktı.
“Ahmaklar! Budalalar!” diye bağırdı Lüpen, öfkeden titreyerek. “Bırakın beni, tam tersine! Bakın, duruyoruz! Ama peşinden gidin, yetişin ona, sersem herifler! . . . Size siyahlar içindeki adamı diyorum, katili! . . . Ah, aptallar! . . .”
Ağzını tıkadılar. Sonra kontla ilgilendiler. Yarası ciddi görünmüyordu ve kısa sürede sarıldı. Ama çok heyecanlı olan hasta ateşlendi ve sayıklamaya başladı.
Sabah saat sekiz olmuştu. Bir köyden uzakta, açık arazideydiler. Adamlar yolculuğun tam olarak nereye olduğunu bilmiyordu. Nereye gideceklerdi? Kime haber göndereceklerdi?
Arabayı bir ormanın yanına çekip beklediler. Bütün gün böyle geçti. Treves’ten arabayı aramaya gönderilen bir süvari birliği ancak akşamleyin geldi.
İki saat sonra Lüpen arabadan indi. İki Alman’ın eşliğinde, bir fener ışığında, demir parmaklıklı pencereleri olan küçük bir odaya çıkan merdivenleri tırmandı.
Geceyi burada geçirdi.
Ertesi sabah bir subay, askerlerle dolu bir avludan geçirip onu anıtsal kalıntılarla kaplı bir tepenin eteklerini çevreleyen uzun bina sırasının ortasına götürdü.
Onu alelacele döşenmiş büyük bir odaya aldılar. İki gün önceki ziyaretçisi bir yazı masasının başında oturmuş, gazeteleri ve raporları okuyordu; kırmızı kalemle üzerlerine kalın çizgiler çekiyordu:
“Bizi yalnız bırakın,” dedi subaya.
Sonra Lüpen’e yaklaşıp:
“Belgeler.”
Sesi artık değişmişti. Evinde bulunan ve astıyla konuşan efendinin sert, buyurgan sesiydi . . . ne astı ama! Önünde küçük düşmek zorunda kaldığı, en aşağılık türden bir haydut, bir maceracı!
“Belgeler,” diye tekrarladı.
Lüpen’in keyfi kaçmadı. Gayet sakin bir şekilde şöyle dedi:
“Veldenz Şatosu’ndalar.”
“Şatonun müştemilatındayız. Şuradaki kalıntılar Veldenz’in.”
“Belgeler kalıntıların içinde.”
“Gidelim. Bana yolu göster.”
Lüpen kımıldamadı.
“Eee?”
“Majesteleri, işler sandığınız kadar basit değil. O gizli yeri açmak için gereken unsurları devreye sokmak biraz zaman alıyor.”
“Ne kadar zaman istiyorsun?”
“Yirmi dört saat.”
Öfkeyle bir kıpırdanış; hemen bastırıldı:
“Aramızda böyle bir şey konuşulmamıştı ki!”
“Ne bu konuşulmuştu ne de İmparatorluk Hazretlerinizin muhafız birliğinizden yarım düzine adam eşliğinde bana yaptırdığı küçük gezinti. Belgeleri teslim edeceğim, hepsi bu.”
“Ben de belgeleri teslim edene kadar seni serbest bırakmayacağım.”
“Bu bir güven meselesi, Majesteleri. Hapisten çıkarken özgür olsaydım da belgeleri getirmekle kendimi aynı ölçüde yükümlü sayardım; İmparatorluk Hazretleriniz emin olabilir, onlarla kaçıp gitmezdim. Tek fark, belgelerin şimdi sizin elinizde olacak olmasıydı. Çünkü bir gün kaybettik, Majesteleri. Bu işte bir gün, bir gün fazla demektir. Ama neyse, bana güvenmeniz gerekirdi.”
İmparator, sözüne inanılmadığı için gücenmiş görünen o dışlanmışa, o serseriye şaşkınlıkla baktı.
Yanıt vermedi, yalnızca zile bastı:
“Nöbetçi subay,” diye emretti.
Kont von Waldemar, yüzü bembeyaz olmuş halde içeri girdi.
“Aa, sen misin Waldemar? Kendine geldin mi?”
“Emrinizdeyim, Majesteleri.”
“Yanına beş adam al... Emin olduğun aynı adamları. Bu... beyefendiyi yarın sabaha kadar yalnız bırakma.” Saatine baktı. “Yarın sabah saat ona kadar. Hayır, öğlene kadar süre vereceğim. Nereye gitmek isterse onunla gidecek, sana ne yapmanı söylerse yapacaksın. Kısacası, emrindesin. Saat on ikide yanınıza geleceğim. Saat tam on ikiyi vurduğunda mektup destesini bana teslim etmemiş olursa onu yeniden arabana bindirip bir saniye bile kaybetmeden doğruca Santé Hapishanesi’ne götüreceksin.”
“Kaçmaya kalkarsa...”
“Gereğini yap.”
Çıkıp gitti.
Lüpen masadan bir puro aldı, kendini rahat bir koltuğa bıraktı:
“Güzel! İşlerin böyle yürütülmesine bayılırım. Açık ve net.”
Kont adamlarını getirmişti. Lüpen’e şöyle dedi:
“Yürü!”
Lüpen purosunu yaktı, yerinden kıpırdamadı.
“Ellerini bağlayın,” dedi kont.
Emri yerine getirilince yineledi:
“Haydi, yürü artık!”
“Hayır.”
“Hayır da ne demek?”
“Düşünüyorum.”
“Neyi?”
“Bu gizli yerin nerede olabileceğini!”
Kont irkildi, Lüpen kıkırdadı:
“İşin en güzel yanı, şu meşhur gizli yerin nerede olduğuna dair en ufak bir fikrim olmaması; onu nasıl bulacağıma dair de hiçbir fikrim yok. Ne dersin, sevgili Waldemar? Komik, değil mi? En ufak bir fikrim bile yok!”
Bölüm etkileşimi
