813 kitap kapağı

3. bölüm / 17

Iıı. Bölüm — M. Lenormand Harekete Geçiyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 17Şu an: Iıı. Bölüm — M. Lenormand Harekete Geçiyor

III. BÖLÜM

M. LENORMAND HAREKETE GEÇİYOR
“Auguste, M. Lenormand’ı içeri al.”

Haberci dışarı çıktı; birkaç saniye sonra dedektiflik bürosu şefinin geldiğini duyurdu.

Place Beauvau’daki başbakanlık özel odasında üç kişi vardı: otuz yıldır radikal partinin önde gelen ismi olan, şimdi Bakanlar Kurulu Başkanı ve İçişleri Bakanı görevlerini yürüten ünlü Valenglay; başsavcı M. Testard ve polis müdürü Delaume.

Polis müdürüyle başsavcı, başbakanla uzun konuşmaları boyunca oturdukları sandalyelerden kalkmadılar. Valenglay ise ayağa kalktı ve başkomiserin elini sıkıp son derece içten bir sesle şöyle dedi:

“Sevgili Lenormand, sizi neden çağırdığımı bildiğinizden kuşkum yok.”

“Kesselbach davası mı?”

“Evet.”

Kesselbach davası! Bu trajik olayın, çözmeye koyulduğum düğüm düğüm olmuş hikâyesinin ana hatlarını, hatta en küçük ayrıntılarını bile hatırlamayanımız var mı? Son birkaç yılda yaşananlar hepimizi öylesine sarsmıştı. Fransa’da ve dışında yarattığı olağanüstü yankıyı da hepimiz hatırlıyoruz. Ne var ki halkı, böylesine gizemli koşullarda işlenen üç cinayetten, o korkunç katliamın iğrenç vahşetinden, her şeyden çok sarsan bir şey vardı: Arsen Lüpen’in yeniden ortaya çıkışı; neredeyse dirilip geri dönüşü.

Arsen Lüpen! Dört yılı aşkın süredir ondan haber alan olmamıştı; ta İçi Boş İğne’deki inanılmaz, şaşırtıcı macerasından[2], Holmlock Shears ile Isidore Beautrelet’in gözleri önünde karanlığa süzülüp sevdiği kadının cansız bedenini sırtında taşıyarak uzaklaştığı ve yaşlı hizmetkârı Victoire’ın da peşinden geldiği güne kadar.

[2] Bkz. Maurice Leblanc’ın İçi Boş İğne adlı eseri. Alexander Teixeira de Mattos tarafından çevrilmiş, Doubleday, Page & Co. tarafından yayımlanmıştır.

O günden beri genellikle ölü olduğuna inanılmıştı. Polis, düşmanlarından hiçbir iz bulamayınca onu öylece gömmekle yetinmiş ve bu söylentiyi yaymıştı.

Bazılarıysa kurtulduğuna inanıyor, sakin ve sıradan bir yaşam sürdüğünü anlatıyordu. Onlara göre karısı ve çocuklarıyla yaşıyor, küçük tarlasındaki patatesleri yetiştiriyordu. Başkaları ise kederin ağırlığı altında ezilip dünyanın boş heveslerinden usanarak bir Trappist manastırının inzivasına çekildiğini öne sürüyordu.

İşte şimdi yeniden halkın gözleri önündeydi ve topluma karşı amansız mücadelesine dönüyordu! Arsen Lüpen yine Arsen Lüpen olmuştu: hayal gücü geniş, ele avuca sığmaz, şaşırtıcı, gözü pek, cana yakın Arsen Lüpen! Ama bu kez bir dehşet çığlığı yükseldi. Arsen Lüpen can almıştı! Suçun yırtıcılığı, zalimliği ve acımasız vicdansızlığı öylesine büyüktü ki, halk kahramanının, şövalye ruhlu ve zaman zaman duygusal maceracının efsanesinin yerini hemen insanlık dışı, kana susamış, vahşi bir canavar düşüncesi aldı. Kalabalık, eski idolünden artık tiksiniyor ve korkuyordu; bir zamanlar onun rahat zarafetine ve eğlenceli neşesine hayranlık duyduğundan daha da büyük bir tutkuyla.

Üstelik korkuya kapılmış kalabalığın öfkesi hemen polise yöneldi. Eskiden insanlar gülüp geçerdi. Yenilmiş polis komiserini, kendini gülünç biçimde yenik düşürmesine rağmen bağışlarlardı. Ama şaka fazla uzamıştı; şimdi başkaldırı ve öfke patlamasıyla, önleyemedikleri bu anlatılmaz suçlardan yetkilileri sorumlu tutuyorlardı.

Basında, halk toplantılarında, sokaklarda, hatta Milletvekilleri Meclisi kürsüsünde öyle bir öfke patlaması yaşandı ki hükümet kaygılandı ve halkın heyecanını yatıştırmak için elinden gelen her yola başvurdu.

Başbakan Valenglay bütün bu polis meselelerine büyük ilgi duyar, dedektiflik bürosu şefiyle çeşitli davaları ayrıntısıyla konuşmaktan sık sık keyif alırdı. Şefin meziyetlerine ve bağımsız karakterine çok değer verirdi. Polis müdürüyle başsavcıyı odasına çağırıp onlarla konuştu, ardından M. Lenormand’ı çağırttı.

“Evet sevgili Lenormand, Kesselbach davası hakkında. Ama konuşmaya başlamadan önce, özellikle Polis Müdürü’nü ilgilendiren ve, diyebilirim ki, kendisini rahatsız eden bir noktaya dikkatinizi çekmeliyim. M. Delaume, M. Lenormand’a durumu açıklar mısınız…?”

“Ah, M. Lenormand meselenin ne olduğunu gayet iyi biliyor,” dedi polis müdürü, astına pek de iyi niyet beslemediğini gösteren bir ses tonuyla. “Bunu zaten konuştuk; Palace Oteli’ndeki uygunsuz davranışı hakkında ne düşündüğümü kendisine söyledim. Halk genel olarak öfkeli.”

M. Lenormand ayağa kalktı, cebinden bir kâğıt çıkardı ve masanın üzerine koydu.

“Bu nedir?” diye sordu Valenglay.

“İstifamı sunuyorum, Sayın Bakanlar Kurulu Başkanı.”

Valenglay irkildi:

“Ne! İstifanız mı? Sayın Polis Müdürü’nün size söyleme gereği duyduğu, üstelik kendisinin de hiç önem vermediği iyi niyetli bir söz yüzünden mi, Delaume? Hiç önem vermiyor—siz de, Lenormand? Hemen güceniyorsunuz! Kabul etmelisiniz sevgili Lenormand, şeytan gibi alıngansınız! Haydi, şu kâğıdı cebinize koyun da ciddi ciddi konuşalım.”

Başdedektif yeniden oturdu. Hoşnutsuzluğunu gizlemeye çalışmayan polis müdürünü susturan Valenglay şöyle dedi:

“Kısacası Lenormand, Lüpen’in yeniden sahneye çıkması bizi rahatsız ediyor. Bu canavar bize yeterince meydan okudu. İtiraf edeyim, eskiden eğlenceliydi; gülenlerin başında da ben geliyordum. Ama artık mesele o değil. Şimdi söz konusu olan cinayet. Lüpen seyirciyi eğlendirdiği sürece ona katlanabilirdik. Ama insan öldürmeye başladıysa, hayır!”

“Öyleyse ne istiyorsunuz, Sayın Bakanlar Kurulu Başkanı?”

“Ne mi istiyoruz? Çok basit! Önce yakalanmasını, sonra da kellesini!”

“Bir gün yakalanacağını vaat edebilirim, ama kellesini vaat edemem.”

“Ne! Yakalanırsa cinayetten yargılanır, suçlu bulunur ve idam edilir.”

“Hayır!”

“Neden olmasın?”

“Çünkü Lüpen cinayet işlemedi.”

“Ha? Aklınızı mı kaçırdınız Lenormand! Palace Oteli’ndeki cesetler de uydurma mı diyorsunuz? Üç cinayet hiç işlenmedi mi yani?”

“Evet, cinayetler işlendi; ama onları Lüpen işlemedi.”

Başdedektif bu sözleri son derece sakin ve kendinden emin bir tavırla söyledi. Başsavcıyla polis müdürü itiraz etti.

“Lenormand,” dedi Valenglay, “bu görüşü ciddi nedenleriniz olmadan ileri sürmüyorsunuzdur, herhalde?”

“Bu bir görüş değil.”

“Elinizde ne kanıt var?”

“Öncelikle, ahlaki nitelikte iki kanıt var. Bunları hemen Sorgu Hâkimi’ne sundum; gazeteler de üzerlerinde durdu. Her şeyden önce, Lüpen insan öldürmez. Ayrıca, amacına, yani hırsızlığa ulaşmışken ve ağzı tıkanmış, eli kolu bağlı bir düşmandan korkması için hiçbir neden yokken neden birini öldürsün?”

“Peki. Ya olgular?”

“Olgular akla ve mantığa karşı hiçbir şey ifade etmez; üstelik olgular da beni destekliyor. Sigara tabakasının bulunduğu odada Lüpen’in bulunması ne anlama geliyor? Öte yandan, bulunan ve belli ki katile ait olan siyah giysiler Lüpen’e uyacak ölçüde bile değil.”

“Demek onu tanıyorsunuz?”

“Ben mi? Hayır. Ama Edwards onu gördü, Gourel de gördü; onların gördüğü adam, hizmetçi merdiveninde Chapman’ı elinden tutup sürükleyen hizmetçinin gördüğü adam değil.”

“Öyleyse düşünceniz…”

“Demek istiyorsunuz ki, gerçek, Sayın Başkan. İşte gerçek; ya da en azından bildiğim kadarıyla gerçek. 16 Nisan Salı günü bir adam—Lüpen—öğleden sonra saat iki sularında Bay Kesselbach’ın odasına girdi…”

M. Lenormand, polis müdürünün kahkahasıyla sözünü kesmek zorunda kaldı.

“M. Lenormand, kesin olguları açıklamakta biraz acele ettiğinizi söyleyeyim. O gün saat üçte Bay Kesselbach’ın Crédit Lyonnais’ye girip kasa dairesine indiği ortaya kondu. Kayıt defterindeki imzası bunu kanıtlıyor.”

M. Lenormand, üstü sözünü bitirene kadar saygıyla bekledi. Sonra saldırıya doğrudan yanıt verme zahmetine bile girmeden devam etti:

“Öğleden sonra saat iki sularında Lüpen, Marco adlı bir suç ortağının yardımıyla Bay Kesselbach’ın elini ayağını bağladı, üzerindeki bütün nakit parayı aldı ve Crédit Lyonnais’deki kasasının şifresini açıklamaya zorladı. Sırrı öğrenir öğrenmez Marco oradan ayrıldı. Bay Kesselbach’a belli ölçüde benzeyen—o gün Bay Kesselbach’ınkine benzer giysiler giyip altın çerçeveli gözlük takarak bu benzerliği daha da artıran—başka bir suç ortağının yanına gitti. Bu adam Crédit Lyonnais’ye girdi, Bay Kesselbach’ın imzasını taklit etti, kasanın içindekileri boşalttı ve Marco’yla birlikte oradan çıktı. Marco hemen Lüpen’i aradı. Lüpen, Bay Kesselbach’ın kendisini aldatmadığından ve seferinin amacına ulaştığından emin olur olmaz oradan ayrıldı.”

Valenglay kararsız görünüyordu:

“Evet, evet… Bunu kabul edelim… Ama Lüpen gibi bir adamın böylesine küçük bir kazanç için bu kadar riske girmesine şaşıyorum: birkaç banknot ve kasanın içindekilerin ne olduğu bile belli değil.”

“Lüpen’in aradığı bunlardan fazlasıydı. Ya seyahat çantasındaki maroken zarfı ya da kasadaki abanoz kutuyu istiyordu. Abanoz kutuyu aldı, çünkü onu içi boş olarak geri gönderdi. Demek ki artık Bay Kesselbach’ın tasarladığı ve ölümünden birkaç dakika önce sekreteriyle konuştuğu ünlü planı biliyor ya da öğrenmek üzere.”

“Plan neydi?”

“Tam olarak bilmiyorum. Bu konuda içini açtığı Barbareux Ajansı’nın yöneticisi, Bay Kesselbach’ın Pierre Leduc adını kullanan, anlaşılan gözden düşmüş bir adamı aradığını söyledi. Bu kişinin bulunmasının planın başarısıyla nasıl ve neden bağlantılı olduğunu söyleyemem.”

“Peki,” dedi Valenglay. “Arsen Lüpen meselesi böyle. Onun rolü bitti. Bay Kesselbach’ın eli ayağı bağlı, soyulmuş ama hâlâ hayatta olduğunu biliyoruz… Cesedi bulunana kadar ne oluyor?”

“Saatlerce hiçbir şey olmuyor; geceye kadar. Ama gece biri içeri giriyor.”

“Nasıl?”

“Bay Kesselbach’ın tuttuğu odalardan biri olan 420 numaralı odadan. Söz konusu kişinin sahte bir anahtarı olduğu belli.”

“Ama,” diye haykırdı polis müdürü, “o oda ile Bay Kesselbach’ın dairesi arasındaki bütün kapılar sürgülüydü; hem de beş kapı!”

“Balkon vardı.”

“Balkon mu!”

“Evet; balkon, Rue de Judée tarafında bütün kat boyunca uzanıyor.”

“Aradaki boşluklar ne olacak?”

“Çevik biri o boşlukları aşabilir. Adamımız aşmış. İzlerini buldum.”

“Ama dairenin bütün pencereleri kapalıydı; cinayetten sonra da kapalı oldukları saptandı.”

“Sekreter Chapman’ın penceresi dışında hepsi kapalıydı; onunki yalnızca tam kapanmamıştı. Kendim denedim.”

M. Lenormand’ın anlattıkları öylesine mantıklı, dayandığı olgular öylesine kesin görünüyordu ki Başbakan biraz sarsılmış gibiydi. Giderek artan bir ilgiyle sordu:

“Peki adamın geliş amacı neydi?”

“Bilmiyorum.”

“Demek bilmiyorsunuz!”

“Adını da bilmiyorum.”

“Ama Bay Kesselbach’ı neden öldürdü?”

“Bilmiyorum. Her şey hâlâ gizemini koruyor. Söyleyebileceğimiz en fazla şey, öldürme niyetiyle değil, kendisi de maroken not kılıfındaki ve abanoz kutudaki belgeleri almak niyetiyle gelmiş olmasıdır; sonra da düşmanını, kendini savunamayacak hâlde, tesadüfen karşısında bulunca onu öldürmüştür.”

Valenglay mırıldandı:

“Evet, dar anlamda mümkün… Peki, sizce belgeleri bulmuş mu?”

“Kutuyu bulmadı, çünkü kutu orada değildi; ama siyah maroken not kılıfını buldu. Böylece Lüpen’le… öteki aynı durumda. İkisi de Kesselbach’ın planı hakkında aynı şeyleri biliyor.”

“Yani,” diye belirtti Başbakan, “birbirleriyle savaşacaklar.”

“Aynen öyle. Üstelik savaş çoktan başladı. Katil, Arsen Lüpen’in kartvizitini bulup cesede iğneledi. Böylece bütün belirtiler Arsen Lüpen’i gösteriyordu… Öyleyse katil Arsen Lüpen’di.”

“Doğru… Doğru,” dedi Valenglay. “Hesap epey iyi yapılmış.”

“Ve bu hile işe yarayacaktı,” diye sürdürdü M. Lenormand, “başka, daha talihsiz bir rastlantı sonucunda katil, odaya girerken ya da çıkarken sigara tabakasını 420 numaralı odada düşürmemiş ve kat görevlisi Gustave Beudot da onu bulmamış olsaydı. O andan itibaren, ortaya çıkarıldığını ya da çıkarılmak üzere olduğunu anlayınca…”

“Nereden anlamış?”

“Nasıl mı? Sorgu Hâkimi M. Formerie’nin ta kendisi aracılığıyla! Soruşturma kapılar açıkken yürütüldü. Katilin, Gustave Beudot ifade verirken orada bulunan otel çalışanlarıyla gazetecilerin arasına gizlendiği kesin. Hâkim, sigara tabakasını getirmesi için Gustave Beudot’yu tavan arasına gönderince adam onu izledi ve darbeyi indirdi. İkinci kurban!”

Artık kimse itiraz etmiyordu. Trajedi, gözlerinin önünde öylesine canlı ve inandırıcı biçimde yeniden kuruluyordu ki hayranlık uyandırıyordu.

“Ya üçüncü kurban?” diye sordu Valenglay.

“Hayduda fırsatı kendisi verdi. Beudot dönmeyince Chapman sigara tabakasını kendi gözleriyle görmek istedi ve otel müdürüyle birlikte yukarı çıktı. Katil onu gafil avladı, sürükleyerek götürdü, yatak odalarından birine soktu ve onu da öldürdü.”

“Ama Bay Kesselbach’la Gustave Beudot’yu öldüren katil olduğunu bildiği bir adamın kendisini sürüklemesine, peşinden gitmesine neden izin verdi?”

“Bunu da bilmiyorum; cinayetin işlendiği odayı ya da suçlunun gerçekten mucizevi biçimde nasıl kaçtığını bilmediğim gibi.”

“İki mavi etiketten söz edilmişti.”

“Evet, biri Lüpen’in geri gönderdiği kutunun üzerinde bulundu; ötekini ben buldum. Kuşkusuz katilin çaldığı maroken not kılıfından geliyordu.”

“Eee?”

“Bence bir anlamları yok. Anlam taşıyan, Bay Kesselbach’ın her birinin üzerine yazdığı 813 sayısı. Yazının ona ait olduğu doğrulandı.”

“Peki ya 813 sayısı?”

“Bir gizem.”

“Sonra?”

“Yine, bilmediğimi söyleyebilirim.”

“Hiç şüpheniz yok mu?”

“Hiç yok. Adamlarımdan ikisi, Chapman’ın cesedinin bulunduğu kattaki Palace Oteli odalarından birinde kalıyor. Oteldeki herkesi bu iki adama gözetlettim. Suçlu, otelden ayrılanlardan biri değil.”

“Cinayetler işlenirken hiç telefon eden olmadı mı?”

“Evet, dışarıdan biri birinci kattaki koridorda odaları bulunan dört kişiden biri olan Binbaşı Parbury’yi aradı.”

“Peki bu Binbaşı Parbury?”

“Adamlarıma onu gözetlettiriyorum. Şimdiye kadar aleyhinde hiçbir şey bulunmadı.”

“Aramanızı hangi yönde sürdürmeyi düşünüyorsunuz?”

“Çok dar bir alanda. Bana kalırsa katil, Bay ve Bayan Kesselbach’ın arkadaşları ya da tanıdıkları arasında olmalı. İzlerini sürdü, alışkanlıklarını, Bay Kesselbach’ın Paris’te bulunma nedenini biliyordu; Bay Kesselbach’ın planlarının öneminden en azından şüpheleniyordu.”

“Öyleyse profesyonel bir suçlu değildi?”

“Hayır, kesinlikle değildi! Cinayet olağanüstü bir ustalık ve cesaretle işlenmişti, ama bunu koşullar doğurmuştu. Tekrar ediyorum: Bay ve Bayan Kesselbach’ın yakın çevresindeki kişileri araştırmamız gerekiyor. Kanıtı şu: Bay Kesselbach’ın katili, Gustave Beudot’yu yalnızca sigara tabakası elinde olduğu için; Chapman’ı da yalnızca varlığından haberdar olduğu için öldürdü. Chapman’ın heyecanını hatırlayın: Sigara tabakası yalnızca tarif edilince bile Chapman birdenbire trajediyi kavradı. Tabakayı görseydi her şeyi öğrenmiş olacaktık. Kim olursa olsun bu adam bunun farkındaydı; Chapman’ın işini bitirdi. Ve bizim bildiğimiz tek şey L ve M baş harfleri.”

Bir an düşündü, sonra şöyle dedi:

“Sayın Başkan, sorularınızdan birine yanıt oluşturan başka bir kanıt daha var: Chapman o adamı önceden tanımıyor olsaydı, otelin koridorlarında ve merdivenlerinde ona eşlik eder miydi?”

Olgular birikiyordu. Gerçek, ya da en azından gerçeğe yakın olan, giderek güç kazanıyordu. Tartışmalı noktaların, belki de en ilginç olanlarının çoğu hâlâ karanlıktaydı. Ama konuya nasıl da ışık tutulmuştu! Lenormand’ı dinleyenler, trajik sabah yaşananların ardındaki nedenleri bilmeseler de olayların sırasını artık ne kadar açık seçik görebiliyordu!

Bir sessizlik oldu. Herkes düşünüyor, kanıt ve itiraz arıyordu. Sonunda Valenglay haykırdı:

“Sevgili Lenormand, anlattıklarınız gerçekten kusursuz. Beni ikna ettiniz… Ama bütün bunları hesaba katınca başladığımız noktadan ileri gitmiş değiliz.”

“Ne demek istiyorsunuz?”

“Dediğimi. Toplantımızın amacı, bir gün bütünüyle çözeceğinizden emin olduğum gizemin bir bölümünü açıklığa kavuşturmak değil; halkın talebini olabildiğince karşılamak. Katil Lüpen de olsa başkası da; suçlu iki, üç ya da yalnızca bir kişi de olsa, bunların hiçbiri bize katilin adını ya da yakalanmasını sağlamıyor. Halk da yasanın güçsüz olduğuna dair yıkıcı bir kanıya kapılmayı sürdürüyor.”

“Ne yapabilirim?”

“Halka, istediği kesin sonucu verin.”

“Ama bu açıklamanın yeterli olması gerektiğini düşünüyorum…”

“Laf! Halk icraat istiyor! Onu ancak tek bir şey tatmin eder: bir tutuklama.”

“Allah kahretsin! Allah kahretsin! İlk karşımıza çıkanı tutuklayamayız ya!”

“Kimseyi tutuklamamaktan iyidir,” dedi Valenglay gülerek. “Hadi, etrafına iyice bak! Kesselbach’ın uşağı Edwards’tan emin misin?”

“Kesinlikle. Üstelik… Hayır, Sayın Başkan, bu hem tehlikeli hem de gülünç olur; başsavcının kendisinin bile… Tutuklama hakkımız olan yalnızca iki kişi var: katil—kim olduğunu bilmiyorum—ve Arsen Lüpen.”

“Eee?”

“Arsen Lüpen’i tutuklamak söz konusu bile değil; en azından zaman ve bir dizi önlem gerektiriyor. Lüpen’in uslandığını… ya da öldüğünü düşündüğüm için bunları tasarlamaya henüz fırsat bulamadım.”

Valenglay, isteklerinin hemen yerine getirilmesini isteyen bir adamın sabırsızlığıyla ayağını yere vurdu:

“Ama yine de, sevgili Lenormand, bir şeyler yapmak gerek… Sırf kendi iyiliğin için bile olsa. Sen de benim kadar iyi biliyorsun ki güçlü düşmanların var… ve ben olmasam… Kısacası Lenormand, bu işten böyle sıyrılmana izin veremeyiz. Suç ortakları konusunda ne yapıyorsun? Lüpen’den başka kişiler de var. Marco var; bir de Crédit Lyonnais’nin kasalarını görmek için Bay Kesselbach’ın kılığına giren o düzenbaz.”

“Onu yakalasam, tatmin olur musunuz Sayın Başkan?”

“Tatmin mi olurum? Tanrım, elbette olurum!”

“Öyleyse bana yedi gün verin.”

“Yedi gün! Sevgili Lenormand, mesele günler değil! Saatler söz konusu!”

“Kaç saat vereceksiniz bana, Sayın Başkan?”

Valenglay saatini çıkarıp kıkırdadı:

“Sana on dakika vereceğim, sevgili Lenormand!”

Başkomiser saatini çıkardı ve her hecenin üstüne basa basa sakince konuştu:

“Bu, ihtiyacım olandan dört dakika fazla, Sayın Başkan.”

Valenglay şaşkınlıkla ona baktı.

“İhtiyacından dört dakika fazla mı? Ne demek istiyorsun?”

“Demek istediğim, Sayın Başkan, bana verdiğiniz on dakikanın gereksiz olduğu. Altı dakika istiyorum, bir dakika fazlasını değil.”

“Ama Lenormand… Şaka etmenin sırası olduğunu sanıyorsan…”

Başkomiser pencereye gidip avluda dolaşan iki adama el etti.

Sonra geri döndü:

“Sayın Başsavcı, kırk yedi yaşındaki Auguste Maximin Philippe Daileron’un tutuklanması için bir emir imzalar mısınız? Meslek hanesini boş bırakabilirsiniz.”

Kapıya yöneldi:

“Gourel, içeri gel. Sen de Dieuzy.”

Gourel, Müfettiş Dieuzy’yle birlikte içeri girdi.

“Kelepçeler yanında mı, Gourel?”

“Evet, şefim.”

Bay Lenormand Valenglay’nin yanına gitti:

“Sayın Başkan, her şey hazır. Ama bu tutuklamadan vazgeçmeniz için size en içten biçimde yalvarıyorum. Bütün planlarımı altüst eder; onları boşa çıkarabilir. Sonunda pek küçük bir tatmin uğruna bütün işi tehlikeye atmış oluruz.”

“Bay Lenormand, yalnızca seksen saniyeniz kaldığını hatırlatayım.”

Başkomiser bir öfke hareketini bastırdı, odanın karşısına geçti ve bastonuna yaslanarak öfkeyle oturdu; sanki artık konuşmamaya karar vermişti. Sonra birden kararını verip şöyle dedi:

“Sayın Başkan, bu odaya giren ilk kişi, tutuklanmasını istediğiniz adam olacak… İsteğinize karşı çıktığımı özellikle belirtirim.”

“On beş saniye, Lenormand!”

“Gourel… Dieuzy… İlk kişi, anladınız mı?… Başsavcı, emri imzaladınız mı?”

“On saniye, Lenormand!”

“Sayın Başkan, zili çalar mısınız?”

Valenglay zili çaldı.

Haberci kapıda göründü ve bekledi.

Valenglay başkomisere döndü:

“Eee Lenormand, emirlerinizi bekliyor. İçeri kimi alsın?”

“Kimseyi.”

“Peki, tutuklayacağınıza söz verdiğiniz düzenbaz? Altı dakika çoktan geçti.”

“Evet, ama düzenbaz burada!”

“Burada mı? Anlamıyorum. Odaya kimse girmedi ki!”

“Kusura bakmayın.”

“Ama… Lenormand, bizimle alay ediyorsun. Odaya kimsenin girmediğini söylüyorum.”

“Sayın Başkan, bu odada altı kişiydik; şimdi yedi kişiyiz. Öyleyse biri odaya girmiş olmalı.”

Valenglay irkildi:

“Ha! Bu delilik!… Ne? Şunu mu demek istiyorsun…”

İki dedektif, haberciyle kapının arasına süzülmüştü. Bay Lenormand habercinin yanına gidip elini omzuna koydu ve yüksek sesle şöyle dedi:

“Yasa adına, İçişleri Bakanlığının başhabercisi Auguste Maximin Philippe Daileron, sizi tutukluyorum.”

Valenglay kahkahaya boğuldu.

“Ne şaka ama! Şu şeytan Lenormand’a bak! Müthiş bir fikir! Aferin Lenormand! Bu kadar güzel gülmeyeli uzun zaman olmuştu.”

Bay Lenormand başsavcıya döndü:

“Başsavcı, Bay Daileron’un mesleğini tutuklama emrine yazmayı unutmayın: İçişleri Bakanlığı başhabercisi.”

“Harika!… Müthiş!… İçişleri Bakanlığı başhabercisi!” diye kekeledi Valenglay, kahkahadan iki büklüm olup karnını tutarak. “Şu olağanüstü Lenormand, başkasının aklına gelmeyecek fikirler buluyor! Halk tutuklama diye haykırıyor… O da başhabercimi halkın önüne atıveriyor… Auguste… örnek hizmetkârım! Sevgili Lenormand, hayal gücünün kuvvetli olduğunu biliyordum ama bu kadar ileri gideceğini hiç düşünmemiştim! Bu ne küstahlık!”

Bu sahne başladığından beri Auguste kılını kıpırdatmamış, çevresinde olup bitenlerden hiçbir şey anlamıyor gibiydi. Yüzü, iyi, dürüst ve sadık bir hizmetkârın tipik yüzü, tümüyle şaşkın görünüyordu. Söylenenleri anlamaya çalıştığı belli oluyor, beyefendilere sırayla bakıyordu.

Bay Lenormand Gourel’e birkaç söz söyledi; Gourel dışarı çıktı. Sonra Auguste’nin yanına gidip son derece kararlı bir sesle konuştu:

“Kaçış yok. Yakalandın. Oyun kaybedilince yapılacak en iyi şey kartları masaya bırakmaktır. Salı günü ne yapıyordun?”

“Ben mi? Hiçbir şey. Buradaydım.”

“Yalan söylüyorsun. İzinliydin. Bütün gün dışarıdaydın.”

“Ha, evet… Hatırladım… Taşradan bir arkadaşım beni görmeye gelmişti… Bois’de yürüyüşe çıktık.”

“Arkadaşının adı Marco’ydu. Ve Crédit Lyonnais’nin kasalarında yürüyüşe çıktınız.”

“Ben mi? Ne biçim düşünce!… Marco!… O adda kimseyi tanımıyorum.”

“Peki ya bunları? Tanıyor musun?” diye bağırdı başkomiser, altın çerçeveli bir gözlüğü adamın burnunun dibine tutarak.

“Hayır… Elbette tanımıyorum… Gözlük takmam…”

“Takıyorsun; Crédit Lyonnais’ye gittiğinde ve Bay Kesselbach kılığına girdiğinde takıyorsun. Bunlar odandan çıktı; 50 Rue du Colisée’de Bay Jérôme adıyla kaldığın odadan.”

“Odam mı? Odam mı? Ben burada, dairede uyuyorum.”

“Ama Lüpen çetesindeki rollerini oynamak için orada kıyafet değiştiriyorsun.”

Göğsüne aldığı bir darbe onu geriye sendeletti. Auguste bir sıçrayışta pencereye ulaştı, balkondan aştı ve avluya atladı.

“Allah kahretsin!” diye bağırdı Valenglay. “Alçak herif!”

Zile bastı, pencereye koştu ve bağırmak istedi. Bay Lenormand büyük bir sükûnetle konuştu:

“Heyecanlanmayın Sayın Başkan…”

“Şu alçak Auguste…”

“Bir saniye, lütfen… Sonunun böyle olacağını öngörmüştüm… Hatta buna hazırlıklıydım… Bundan daha iyi bir itiraf olamaz…”

Bu soğukkanlılık karşısında yatışan Valenglay yerine oturdu. Biraz sonra Gourel, eli Bay Auguste Maximin Philippe Daileron’un yakasında, içeri girdi. Daileron, Jérôme takma adıyla da biliniyor ve İçişleri Bakanlığı başhabercisi olarak görev yapıyordu.

“Getir onu, Gourel!” dedi Bay Lenormand; sanki avı ağzında taşıyan iyi bir av köpeğine “Getir! Getir!” der gibiydi. “Usulca geldi mi?”

“Biraz ısırdı ama sıkı tuttum,” diye yanıtladı çavuş, kocaman, kaslı elini göstererek.

“Pekâlâ Gourel. Şimdi bu herifi bir arabayla nezarete götür. Şimdilik hoşça kalın, Bay Jérôme.”

Valenglay çok eğlenmişti. Ellerini ovuşturup güldü. Başhabercisinin Lüpen’in suç ortaklarından biri olması ona son derece gülünç geliyordu.

“Aferin sevgili Lenormand, bu olağanüstü! Ama bunu nasıl başardın?”

“Çok basit. Bay Kesselbach’ın Barbareux ajansıyla çalıştığını ve Lüpen’in de ajanstan geliyormuş gibi yaparak onu ziyaret ettiğini biliyordum. O yönde araştırma yaptım ve Bay Kesselbach’ı ve Barbareux’yü zarara uğratan bu düşüncesizce açıklamanın ancak Jérôme adında birinin işine yaramış olabileceğini keşfettim; bu Jérôme, ajanstaki memurlardan birinin arkadaşıydı. Beni işleri hızlandırmaya zorlamasaydınız, habercinin peşine düşer, Marco’yu, ardından da Lüpen’i yakalardım.”

“Onları yakalayacaksın Lenormand, eminim. O zaman dünyanın en heyecanlı gösterisine tanık olacağız: Lüpen’le senin mücadelen. Ben sana bahis oynayacağım.”

Ertesi sabah gazeteler şu mektubu yayımladı:

“Dedektiflik Teşkilatı Başkanı Bay Lenormand’a Açık Mektup.

“Değerli efendim ve sevgili dostum, haberci Jérôme’u tutuklamanızdan dolayı sizi içtenlikle kutlarım. Çevikçe ve ustalıkla yürütülmüş, size yaraşır bir işti.

“Başbakana Bay Kesselbach’ı öldüren kişinin ben olmadığımı kanıtlamanın dahiyane yolu için de sizi kutlarım. Açıklamanız açık, mantıklı, çürütülemez ve dahası doğruydu. Bildiğiniz gibi ben insan öldürmem. Bu kez bunu kanıtladığınız için teşekkür ederim. Çağdaşlarımın ve sizin takdiriniz, değerli efendim ve sevgili dostum, mutluluğum için vazgeçilmezdir.

“Buna karşılık, canavarca katilin peşine düşmenize yardım etmeme ve Kesselbach davasında size el vermeme izin verin. İnanın, çok ilginç bir dava; öylesine ilginç ve ilgimi çekecek kadar önemli ki dört yıldır kitaplarımın ve sevgili köpeğim Sherlock’un arasında sürdürdüğüm inzivadan çıkmaya, bütün silah arkadaşlarımı geride bırakıp bir kez daha mücadeleye atılmaya karar verdim.

“Hayat bazen insanı ne beklenmedik yollara sürüklüyor! İşte şimdi sizin çalışma arkadaşınızım! Değerli efendim ve sevgili dostum, bu durumdan memnun olduğumu ve kaderin bu lütfunu gerçek değeriyle takdir ettiğimi bilmenizi isterim.

“Arsen Lüpen.”

“Not: Onaylayacağınızdan emin olduğum bir şey daha. Bayrağım altında savaşma şanına erişmiş bir beyefendinin hapishanelerinizde samanların üzerinde çile çekmesi doğru ve yakışık alır bir şey değil. Bu nedenle sizi adilce uyarma görevimi yerine getiriyorum: Beş hafta sonra, 31 Mayıs Cuma günü, benim tarafımdan İçişleri Bakanlığı başhaberciliğine terfi ettirilen Bay Jérôme’u serbest bırakacağım. Tarihi unutmayın: 31 Mayıs Cuma.”

“A. L.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…