Bölümler 17Şu an: Vıı. Bölüm — Parbury-rıbeıra-altenheım
- 1 Bölüm I — Palace Oteli'ndeki Facia4.494 kelime
- 2 Iı. Bölüm — Mavi Kenarlı Etiket3.914 kelime
- 3 Iıı. Bölüm — M. Lenormand Harekete Geçiyor3.309 kelime
- 4 Bölüm IV — Prens Sernıne İş Başında6.579 kelime
- 5 Bölüm V — Lenormand Görev Başında3.829 kelime
- 6 Vı. Bölüm — Mösyö Lenormand Yeniliyor4.201 kelime
- 7 Vıı. Bölüm — Parbury-rıbeıra-altenheım4.888 kelime · Okuduğun bölüm
- 8 Vııı. Bölüm — Zeytin Yeşili Frak4.342 kelime
- 9 Ix. Bölüm5.822 kelime
- 10 X. Bölüm — Lüpen’in Büyük Planı2.715 kelime
- 11 Xı. Bölüm — Şarlman3.012 kelime
- 12 Xıı. Bölüm — İmparatorun Mektupları5.442 kelime
- 13 Xııı. Bölüm — Yedi Alçak4.587 kelime
- 14 Bölüm XIV — Siyahlı Adam4.385 kelime
- 15 Bölüm XV — Avrupa Haritası5.039 kelime
- 16 Xvı. Bölüm — Arsen Lüpen’in Üç Cinayeti5.426 kelime
- 17 Sonsöz — İntihar2.716 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VII. BÖLÜM
PARBURY-RIBEIRA-ALTENHEIM
Kızlar, Geneviève’in yeni yardımcısı Matmazel Charlotte’un gözetiminde bahçede oynuyorlardı. Madam Ernemont dışarı çıktı, aralarında birkaç kek dağıttı; sonra hem oturma odası hem salon olarak kullanılan odaya döndü. Yazı masasının başına oturup evraklarını ve hesap defterlerini düzenlemeye koyuldu.
Birden odada bir yabancının bulunduğunu hissetti. Telaşla arkasını döndü:
“Siz!” diye haykırdı. “Nereden çıktınız? Nasıl girdiniz içeri?”
“Sus!” dedi Prens Sernine. “Beni dinle, bir dakika bile kaybetmeyelim: Geneviève nerede?”
“Madam Kesselbach’a gitti.”
“Ne zaman döner?”
“En az bir saat gelmez.”
“Öyleyse Doudeville kardeşleri çağırayım. Onlarla randevum var. Geneviève nasıl?”
“Çok iyi.”
“On gün önce ayrıldığımdan beri Pierre Leduc’la kaç kez görüştü?”
“Üç kez. Bugün Madam Kesselbach’ın evinde buluşacaklar; sizin istediğiniz gibi onu Madam Kesselbach’la da tanıştırdı. Yalnız, sizin Pierre Leduc’unuzdan pek hoşlanmadığımı söyleyeyim. Geneviève kendi çevresinden düzgün bir delikanlı bulsa daha iyi olur. Mesela öğretmen.”
“Aklını kaçırmışsın! Geneviève bir öğretmenle evlenecek, öyle mi!”
“Ah, Geneviève’in mutluluğunu her şeyden önce düşünseydiniz…”
“Kes sesini, Victoire. Gevezeliğinle başımı şişirdin. Duygusallığa ayıracak vaktim yok. Satranç oynuyorum; taşlarımın ne düşündüğünü umursamadan onları hareket ettiriyorum. Oyunu kazanınca at Pierre Leduc’un ve vezir Geneviève’in kalbi var mı, yok mu, o konuyu ele alırım.”
Kadın sözünü kesti:
“Duydunuz mu? Bir ıslık…”
“Doudeville kardeşler. Gidip onları içeri al; sonra bizi yalnız bırak.”
İki kardeş odaya girer girmez, her zamanki kesin tavrıyla onları sorguladı:
“Gazetelerin Lenormand ile Gourel’in kayboluşu hakkında yazdıklarını biliyorum. Daha fazlasını biliyor musunuz?”
“Hayır. Müdür yardımcısı Mösyö Weber davayı üstlendi. Bir haftadır Hanımefendiler Yurdu’nun bahçesini arıyoruz; ama nasıl kaybolduklarını kimse açıklayamıyor. Bütün teşkilat ayağa kalkmış durumda… Böylesi hiç görülmedi… Hafiye teşkilatının başındaki adamın arkasında iz bırakmadan kaybolması!”
“İki hizmetçi kız?”
“Gertrude gitti. Onu arıyorlar.”
“Kız kardeşi Suzanne?”
“Mösyö Weber’le Mösyö Formerie onu sorguya çektiler. Aleyhinde hiçbir şey yok.”
“Bana anlatacaklarınız bundan mı ibaret?”
“Hayır, gazetelere anlatmadığımız başka şeyler de var.”
Bunun üzerine Mösyö Lenormand’ın son iki gününde yaşananları anlattılar: iki haydudun geceleyin Pierre Leduc’un villasına girmesini; ertesi gün Ribeira’nın Geneviève’i kaçırmaya kalkışmasını ve Saint-Cucufa Ormanı’ndaki kovalamacayı; yaşlı Steinweg’in gelişini, Bayan Kesselbach’ın huzurunda hafiye bürosunda sorgulanmasını ve Adalet Sarayı’ndan kaçışını…
“Bu ayrıntıları sizden başka bilen yok mu?”
“Steinweg olayını Dieuzy biliyor; bize o anlattı.”
“Emniyet Müdürlüğü’nde size hâlâ güveniyorlar mı?”
“Öyle güveniyorlar ki bizi açıktan çalıştırıyorlar. Mösyö Weber bize kefil.”
“Demek ki,” dedi prens, “henüz her şey kaybedilmiş değil. Mösyö Lenormand, tahmin ettiğim gibi, hayatına mal olan bir tedbirsizlik yaptıysa bile, önce iyi bir iş başarmış. Biz de kaldığı yerden devam edeceğiz. Düşman bizden önde; ama arayı kapatacağız.”
“Kolay olmayacak, patron.”
“Neden olmasın? Yaşlı Steinweg’i yeniden bulmamız yeter; bilmecenin yanıtı onun elinde.”
“Evet, ama Ribeira yaşlı Steinweg’i nerede saklıyor?”
“Elbette kendi evinde.”
“Öyleyse Ribeira’nın nerelerde takıldığını bilmemiz gerek.”
“Elbette!”
Onları gönderip Hanımefendiler Yurdu’na gitti. Kapının dışında arabalar bekliyordu; iki adam da nöbet tutar gibi bir aşağı bir yukarı yürüyordu.
Bahçede, Bayan Kesselbach’ın evinin yakınında, Geneviève’i bir bankta Pierre Leduc ve tek gözlük takan tıknaz bir beyefendiyle otururken gördü. Üçü konuşuyordu; hiçbiri onu fark etmedi. Ama evden birkaç kişi çıktı: Mösyö Formerie, Mösyö Weber, bir hâkim kâtibi ve iki müfettiş. Geneviève içeri girdi; tek gözlük takan beyefendi de sorgu hâkimiyle hafiye teşkilatı müdür yardımcısının yanına gidip konuştu ve onlarla birlikte ağır ağır uzaklaştı.
Sernine, Pierre Leduc’un oturduğu bankın yanına geldi ve fısıldadı:
“Kımıldama, Pierre Leduc; benim.”
“Siz!.. Siz!..”
Genç adam, Versailles’daki korkunç geceden beri Sernine’i üçüncü kez görüyordu; her seferinde bu karşılaşma onu sarsıyordu.
“Söyle bana… tek gözlüklü adam kim?”
Pierre Leduc’un beti benzi attı, dili dolaştı. Sernine kolunu sıktı:
“Cevap ver, Allah kahretsin! Kim o?”
“Baron Altenheim.”
“Nereden gelmiş?”
“Mösyö Kesselbach’ın arkadaşıymış. Altı gün önce Avusturya’dan geldi, kendini Bayan Kesselbach’ın hizmetine sundu.”
Bu sırada polis yetkilileri bahçeden çıkmıştı; Baron Altenheim da onlarla birlikte gitmişti.
Prens ayağa kalktı ve İmparatoriçe Köşkü’ne doğru dönüp sözlerini sürdürdü:
“Baron sana çok soru sordu mu?”
“Evet, bir sürü. Davamla ilgileniyor. Ailemi bulmama yardım etmek istiyor. Çocukluk anılarımdan söz açtı.”
“Sen ne dedin?”
“Hiçbir şey; çünkü hiçbir şey bilmiyorum. Ne anım olabilir ki? Beni başkasının yerine koydunuz, o kişinin kim olduğunu bile bilmiyorum.”
“Ben de bilmiyorum!” diye kıkırdadı prens. “Davanı tuhaf kılan da bu zaten.”
“Gülüp geçmesi sana kolay… Hep gülüyorsun!.. Ama artık bıktım. Bir sürü çirkin işe bulaştım… Kendim olmayan biriymiş gibi davranırken karşı karşıya olduğum tehlikeyi saymıyorum bile.”
“Ne demek kendin değilsin? Sen de benim prens olmam kadar dük sayılırsın… Belki daha bile fazla. Hem dük değilsen, hadi ol artık, Allah aşkına! Geneviève bir düke varabilir ancak! Şuna bak: ruhunu satmaya değmez mi?”
Leduc’un ne düşündüğünü umursamadığından ona dönüp bakmadı bile. O sırada eve varmışlardı; Geneviève merdivenlerin dibinde güzel ve gülümseyen hâliyle belirdi:
“Demek döndünüz?” dedi prense. “Ah, ne iyi oldu! Çok sevindim… Dolores’i görmek ister misiniz?”
Biraz sonra onu Bayan Kesselbach’ın odasına götürdü. Prens gördüğü manzara karşısında irkildi. Dolores, onu son gördüğü günden daha da solgun ve zayıftı. Beyaz örtülere sarınmış, kanepede yatıyordu; ölüme karşı koymaktan vazgeçmiş hastalardan birine benziyordu. Hayata ve kendisini darbeleriyle ezen kadere karşı koymaktan ise çoktan vazgeçmişti.
Sernine ona derin bir acıma ve gizlemeye çalışmadığı bir duyguyla baktı. Dolores, gösterdiği yakınlık için ona teşekkür etti. Baron Altenheim’dan da dostça söz etti.
“Onu daha önce tanıyor muydunuz?” diye sordu.
“Evet, adını duymuştum; kocamla yakınlığından dolayı da tanıyordum.”
“Rue de Rivoli’de oturan bir Altenheim’la tanıştım. Sizce aynı kişi mi?”
“Hayır, bu kişi… Aslında nerede oturduğunu tam bilmiyorum; adresini vermişti ama hatırladığımı söyleyemem…”
Birkaç dakika daha konuştuktan sonra Sernine izin istedi. Geneviève onu holde bekliyordu:
“Sizinle konuşmam gerek,” dedi heyecanla. “Ciddi bir mesele… Onu gördünüz mü?”
“Kimi?”
“Baron Altenheim’ı… Ama adı bu değil… Ya da en azından başka bir adı daha var… Onu tanıdım… O ise benim fark ettiğimi bilmiyor.”
Onu dışarı çıkardı ve büyük bir heyecanla yürümeye koyuldu.
“Sakin ol, Geneviève…”
“Beni kaçırmaya çalışan adam o… Şu zavallı Mösyö Lenormand olmasaydı mahvolmuştum… Hadi, bilmen gerek; sen her şeyi bilirsin…”
“Öyleyse gerçek adı…”
“Ribeira.”
“Emin misin?”
“Görünüşünü, aksanını, tavrını değiştirmesinin faydası olmadı; bana verdiği dehşet duygusundan onu hemen tanıdım. Ama hiçbir şey söylemedim… Sen dönene kadar.”
“Bayan Kesselbach’a da hiçbir şey söylemediniz mi?”
“Hayır. Kocasının bir dostuyla karşılaştığı için öyle mutluydu ki… Ama ona bundan söz edeceksiniz, değil mi? Onu koruyacaksınız… Onun bana, kendisine karşı ne hazırladığını bilmiyorum… Mösyö Lenormand artık orada olmadığına göre korkacağı bir şey yok; canı ne isterse yapıyor. Onun maskesini kim düşürebilir?”
“Ben düşürebilirim. Her şeyi üstleniyorum. Ama kimseye tek kelime yok.”
Kapıcı dairesine varmışlardı. Kapı açıldı. Prens şöyle dedi:
“Hoşça kal Geneviève, hiç merak etme. Ben buradayım.”
Kapıyı kapatıp arkasını döndüğünde hafifçe irkildi. Karşısında, başını dik tutmuş, geniş omuzlu, güçlü yapılı, gözlük camı kullanan adam, Baron Altenheim duruyordu.
İki üç saniye sessizce birbirlerine baktılar. Baron gülümsedi.
Sonra baron şöyle dedi:
“Sizi bekliyordum, Lüpen.”
Sernine, kendine ne kadar hâkim olsa da içinden bir ürperti geçtiğini hissetti. Rakibinin maskesini düşürmeye gelmişti; rakibi ise daha ilk hamlede onun maskesini düşürmüştü. Üstelik rakibi, zaferinden eminmiş gibi, meydan okumayı cüretle, pervasızca kabul ediyordu. Bu, büyük bir gözü peklik isteyen, küstahça bir davranıştı.
Birbirlerine şiddetle düşman olan iki adam, gözleriyle birbirlerini tarttı.
“Ee, sonra?” diye sordu Sernine.
“Sonrası mı? Görüşmemiz için bir neden yok mu sizce?”
“Neden?”
“Sizinle konuşmak istiyorum.”
“Hangi gün size uyar?”
“Yarın. Bir restoranda birlikte öğle yemeği yiyelim.”
“Neden sizin evinizde olmasın?”
“Adresimi bilmiyorsunuz.”
“Biliyorum.”
Prens, hızlı bir hareketle Altenheim’ın cebinden dışarı taşan gazeteyi çekip aldı. Gazete, üzerinde adres yazılı kâğıt kılıfındaydı. Prens şöyle dedi:
“Villa Dupont, 29 numara.”
“Güzel hamle!” dedi öteki. “Öyleyse yarın benim evimde buluşalım.”
“Yarın evinizde. Saat kaçta?”
“Saat birde.”
“Orada olacağım. Hoşça kalın.”
Tam ayrılacaklardı ki Altenheim durdu:
“Bir söz daha, prens. Yanınızda bir silah getirin.”
“Neden?”
“Dört uşağım var, sizse yalnız olacaksınız.”
“Yumruklarım var,” dedi Sernine. “Böylece eşit oluruz.”
Arkasını döndü, sonra onu geri çağırdı:
“Bir söz daha, baron. Dört uşak daha tutun.”
“Neden?”
“Üzerine düşündüm. Kırbacımı getireceğim.”
Ertesi gün tam saat birde bir atlı, Villa Dupont denilen yere açılan kapıdan içeri girdi. Burası, tek girişi Avenue du Bois yakınlarındaki Rue Pergolèse’de bulunan, sakin, taşra havasında bir çıkmaz sokaktı.
Sokak boyunca bahçeler ve güzel özel konutlar sıralanıyordu. En sonunda, içinde büyük ve eski bir ev bulunan küçük bir parkla kapanıyordu; evin arkasından da Paris çevre demiryolu geçiyordu. Baron Altenheim, işte burada, 29 numarada oturuyordu.
Sernine atının dizginlerini, önden gönderdiği seyise uzattı ve şöyle dedi:
“Onu saat iki buçukta geri getir.”
Zili çaldı. Bahçe kapısı açıldı; ön kapının basamaklarına kadar yürüdü. Orada, onu üniformalı iki uzun boylu adam karşıladı ve süslemesiz, soğuk, kocaman taş bir hole aldılar. Kapı arkasından tok bir sesle kapandı. Cesareti büyük ve sarsılmaz olsa da, bu ıssız hapishanede düşmanlarla çevrili, tek başına kaldığını hissedince içine tatsız bir sıkıntı çöktü.
“Prens Sernine geldi, deyin.”
Salon yakındaydı; onu doğrudan içeri aldılar.
“Ah, işte geldiniz sevgili prens!” dedi baron, ona doğru yürüyerek. “Şey, inanır mısınız… Dominique, yirmi dakika sonra öğle yemeği. O zamana kadar bizi rahatsız etmesinler… Sevgili prens, sizi göreceğimi pek ummuyordum, inanır mısınız?”
“Öyle mi? Neden?”
“Bu sabahki savaş ilanınız o kadar açık ki görüşmemiz gereksiz hâle geliyor.”
“Savaş ilanım mı?”
Baron Grand Journal’ın bir nüshasını açıp şu paragrafı gösterdi:
“Yetkili kaynaklardan edindiğimiz bilgiye göre, Mösyö Lenormand’ın ortadan kaybolması Arsen Lüpen’i harekete geçirmiştir. Kesselbach davasını aydınlatma önerisinin ardından yaptığı kısa bir soruşturma sonucunda Arsen Lüpen, Mösyö Lenormand’ı sağ ya da ölü bulmaya ve bu korkunç suçlar dizisinin faili ya da faillerini adalete teslim etmeye karar vermiştir.”
“Bu yetkili açıklama elbette sizden geliyor, sevgili prens?”
“Evet, benden.”
“Demek haklıymışım: Bu, savaş demek.”
“Evet.”
Altenheim, Sernine’e bir sandalye gösterdi, kendisi oturdu ve uzlaşmacı bir sesle şöyle dedi:
“Hayır, buna izin veremem. Bizim gibi iki adamın dövüşüp birbirine zarar vermesi olacak şey değil. Yapmamız gereken, konuşup anlaşmanın yolunu bulmak; siz ve ben birbirimizi anlayabiliriz.”
“Bence tam tersine, bizim gibi iki adam birbirini anlayamaz.”
Baron sabırsızlığını belli etmemeye çalıştı ve devam etti:
“Beni dinleyin Lüpen… Bu arada size Lüpen dememin sakıncası var mı?”
“Ben size ne diyeyim? Altenheim mı, Ribeira mı, Parbury mi?”
“Oho! Demek düşündüğümden bile fazlasını biliyorsunuz!… Hay aksi, pek uyanıksınız!… Öyleyse anlaşmamız için daha da çok neden var.” Ona doğru eğildi. “Dinleyin Lüpen, sözlerimi iyi tartın; her birini dikkatle düşündüm. Bakın… İkimiz denk güçteyiz… Bu sizi güldürüyor mu? Haksızsınız: Sizin bende olmayan imkânlara sahip olmanız mümkün; ama benim de sizin bilmediğiniz imkânlarım var. Ayrıca, bildiğiniz gibi, pek az ahlaki çekincem var; biraz becerim ve sizin gibi uzman birinin takdir etmesi gereken bir kimliğe bürünme yeteneğim var. Kısacası, iki rakip birbirine denk. Ama bir soru hâlâ yanıtsız: Neden rakibiz? Aynı amacın peşindeyiz, diyeceksiniz. E, ne olmuş? Rekabetimizin sonu ne olacak, biliyor musunuz? İkimiz de ötekinin çabalarını felce uğratıp emeğini boşa çıkaracağız; sonunda ikimiz de hedefimize ulaşamayacağız! Kimin işine yarayacak bu? Bir Lenormand denen üçüncü bir düzenbazın!… Gerçekten de çok saçma.”
“Dediğiniz gibi, gerçekten saçma,” diye kabul etti Sernine. “Ama bir çaresi var.”
“Nedir?”
“Sizin çekilmeniz.”
“Alay etmeyin. Ciddiyim. Yapacağım öneri, değerlendirmeden reddedilecek türden değil. İşte, iki kelimeyle: Ortak olalım!”
“Vay canına!”
“Elbette, kendi işlerimizde ikimiz de özgür kalacağız. Ama sözünü ettiğimiz meselede güçlerimizi birleştirelim. Ne dersiniz? El ele verelim, kazancı da eşit paylaşalım.”
“Siz ne koyuyorsunuz ortaya?”
“Ben mi?”
“Evet. Ne kadar değerli olduğumu biliyorsunuz; kanıtlarımı ortaya koydum. Önerdiğiniz ortaklıkta, benim çeyizimin değerini, tabiri caizse, biliyorsunuz. Sizin payınız ne?”
“Steinweg.”
“Pek bir şey sayılmaz.”
“Olağanüstü bir şey. Steinweg sayesinde Pierre Leduc hakkındaki gerçeği öğreniriz. Ünlü Kesselbach planının ne olduğunu da Steinweg sayesinde anlarız.”
Sernine kahkahayı bastı:
“Bunun için bana mı ihtiyacınız var?”
“Anlamadım.”
“Hadi dostum, teklifiniz çocukça. Steinweg elinizde. Benim yardımımı istiyorsanız, onu konuşturmayı başaramadığınız içindir. Öyle olmasaydı hizmetime ihtiyaç duymazdınız.”
“E, ne olmuş?”
“Reddediyorum.”
İki adam yeniden karşı karşıya geldi; ikisi de öfkeli ve kararlıydı.
“Reddediyorum,” dedi Sernine. “Lüpen’in harekete geçmek için kimseye ihtiyacı yoktur. Ben yalnız yürüyenlerdenim. İddia ettiğiniz gibi benim dengim olsaydınız ortaklık fikri aklınıza bile gelmezdi. Lider olacak yaradılıştaki adam emir verir. Birlik, itaati gerektirir. Ben itaat etmem.”
“Reddediyor musunuz? Reddediyor musunuz?” diye tekrarladı Altenheim; hakarete uğrayınca yüzü solmuştu.
“Sizin için yapabileceğim tek şey, çetemde size bir yer önermek, dostum. Önce er olarak başlayacaksınız. Emirlerime uyup bir generalin savaşı nasıl kazandığını… ganimeti de kendi başına ve kendisi için nasıl cebe indirdiğini göreceksiniz. Ne dersiniz… Tommy?”
Altenheim öfkeden kendini kaybetti. Dişlerini gıcırdattı:
“Bir hata yapıyorsunuz Lüpen,” diye mırıldandı. “Bir hata yapıyorsunuz… Benim de kimseye ihtiyacım yok; bu iş, hallettiğim daha nice işten zor değil… Söylediklerimi, amacımıza daha çabuk ulaşmak ve birbirimizi engellememek için söyledim.”
“Beni engellemiyorsunuz,” dedi Lüpen küçümseyerek.
“Bakın! Birleşmezsek yalnızca birimiz başarılı olacak.”
“Bana yeter.”
“Üstelik ancak ötekinin cesedini çiğneyerek başaracak. Böyle bir düelloya hazır mısınız Lüpen? Ölümüne bir düello, anlıyor musunuz?… Bıçak, küçümsediğiniz bir yöntem; ama ya boğazınıza bir bıçak saplanırsa Lüpen?”
“Demek işin sonunda önerdiğiniz şey bu?”
“Hayır, kan dökmekten pek hoşlanmam… Şu yumruklarıma bakın: Vururum… adamım yere serilir… Kendime özgü özel vuruşlarım var… Ama öteki öldürür… Unutmayın… boğazdaki küçücük yara… Ah Lüpen, ondan sakının, ondan!… O korkunçtur, acımasızdır… Onu hiçbir şey durduramaz.”
Bu sözleri alçak sesle, öyle heyecanla söyledi ki Sernine, kim olduğunu bilmediği o korkunç katili düşününce ürperdi:
“Baron,” diye alay etti, “insan, suç ortağınızdan korktuğunuzu sanır!”
“Başkaları için, yolumuza çıkanlar için, sizin için korkuyorum Lüpen. Kabul edin, yoksa mahvolursunuz. Gerekirse kendim harekete geçerim. Hedef çok yakında… Elim uzanıyor… Çekilin önümden Lüpen!”
Enerjiyle ve öfkeli bir iradeyle dolup taşmıştı. Öyle sert ve acımasız konuşuyordu ki, sanki düşmanına hemen oracıkta vuracak gibiydi.
Sernine omuz silkti:
“Tanrım, nasıl da acıktım!” dedi esneyerek. “Öğle yemeği için ne kötü bir saat!”
Kapı açıldı.
“Öğle yemeği hazır, efendim,” dedi kâhya.
“Ah, bunu duymak çok güzel!”
Altenheim kapıda Sernine’i kolundan yakaladı ve hizmetçinin orada olduğunu umursamadan:
“Sözümü dinlerseniz… kabul edin. Hayatınızın önemli bir anındasınız… ve kabul etmeniz sizin için daha iyi olur, yemin ederim, daha iyi olur…”
“Havyar!” diye haykırdı Sernine. “İşte bu çok ince bir davranış… Bir Rus prensini ağırladığınızı hatırladınız demek!”
Karşılıklı oturdular; aralarında baronun tazısı, uzun gümüş rengi tüylü iri bir hayvan vardı.
“En sadık dostum Sirius’la tanıştırayım sizi.”
“Hemşehrim,” dedi Sernine. “Çar, hayatını kurtarma şerefine eriştiğimde bana verme lütfunda bulunduğu köpeği hiç unutmayacağım.”
“Demek bu şerefe nail oldunuz… Herhalde bir terörist komplosuydu?”
“Evet, bizzat benim düzenlediğim bir komplo. Bilmelisiniz ki bu köpeğin adı… Sebastopol’dü.”
Öğle yemeği neşeyle sürdü. Altenheim eski neşesine kavuşmuştu; iki adam nüktede ve nezakette birbirleriyle yarışıyordu. Sernine anılarını anlatıyor, baron da bunlara başka anılar ekliyordu; avcılık, spor ve seyahat hikâyeleri birbirini izliyor, Avrupa’nın en köklü ailelerinden adlar sık sık anılıyordu: İspanyol grandları, İngiliz lordları, Macar magnatları, Avusturya arşidükleri.
“Ah,” dedi Sernine, “bizim mesleğimiz ne güzel! Bizi en seçkin insanlarla tanıştırıyor. Al bakalım Sirius, şu trüflü tavuktan biraz!”
Köpek gözlerini ondan ayırmıyor, Sernine’in verdiği her şeyi kapıyordu.
“Bir kadeh Chambertin alır mısınız, prens?”
“Memnuniyetle, baron.”
“Tavsiye ederim. Kral Léopold’un mahzeninden.”
“Hediye mi?”
“Evet, bizzat benim verdiğim bir hediye.”
“Nefis… Ne güzel bir buket!… Şu kaz ciğeri ezmesiyle birlikte harika oluyor!… Sizi kutlamalıyım baron; birinci sınıf bir aşçınız var.”
“Aşçım kadın, prens. Levraud adlı sosyalist milletvekilinin yanından ayrılması için ona sayısız altın rüşvet verdim. Şu sıcak çikolatalı dondurmayı deneyin; yanındaki küçük kuru pastalara da özellikle dikkatinizi çekeyim. Bu pastalar dâhiyane bir buluş.”
“En azından biçimleri pek hoş,” dedi Sernine, kendine alırken. “Tadı da görünüşü kadar iyiyse… Al bakalım Sirius, bunu seveceğine eminim. Locusta bile daha iyisini yapamazdı.”
Pastalardan birini alıp köpeğe verdi. Sirius tek lokmada yuttu; iki üç saniye, sersemlemiş gibi kıpırdamadan durdu, sonra kendi çevresinde dönüp yere yığıldı ve öldü.
Uşaklardan biri ansızın üzerine atılmasın diye Sernine sandalyesinden sıçrayıp uzaklaştı. Ardından kahkahaya boğuldu:
“Bakın baron, dostlarınızdan birini zehirlemek istediğinizde bir dahaki sefere sesinizi titretmemeye, ellerinizin de titrememesine çalışın… Yoksa insanlar sizden şüphelenir… Ama cinayetten hoşlanmadığınızı sanıyordum?”
“Bıçakla öldürmekten, evet,” dedi Altenheim, hiç istifini bozmadan. “Ama birini zehirlemeyi hep istemişimdir. Nasıl bir şey olduğunu merak ettim.”
“Hay Allah, kurban seçmeyi biliyorsunuz doğrusu! Bir Rus prensi!”
Altenheim’ın yanına gidip samimi bir sesle konuştu:
“Başarılı olsaydınız, yani dostlarım en geç saat üçte döndüğümü görmemiş olsaydı, ne olacağını biliyor musunuz? Saat üç buçukta polis müdürü, sözde Baron Altenheim hakkında bilinmesi gereken her şeyi öğrenmiş olurdu; adı geçen baron da gün bitmeden enselenip hapse atılırdı.”
“Hadi canım!” dedi Altenheim. “Hapisten kaçılır… Oysa sizi gönderdiğim diyara giden geri dönmez.”
“Doğru, ama önce beni oraya göndermeniz gerekir; bu da o kadar kolay değil.”
“O pastalardan yalnızca bir lokma almak istemiştim.”
“Emin misiniz?”
“Deneyin.”
“Şurası kesin dostum: büyük maceracıları yetiştiren cevher sizde henüz yok; bana kurduğunuz tuzaklara bakılırsa hiçbir zaman da olmayacak. Seninle benim şerefle sürdürdüğümüz bu hayatı yaşamaya layık olduğunu düşünen bir adam, bu hayatı sürdürebilecek güçte de olmalı; bunun için her ihtimale hazırlıklı olmalı. Bir serseri onu zehirlemeye kalkışsa bile ölmemeye hazır olmalı… Sarsılmaz bir ruh ve aşılamaz bir beden: kendine hedef edinmesi… ve erişmesi gereken ideal budur. Deneyin bakalım dostum. Bana gelince, ben sarsılmaz ve aşılamazım. Kral Mithridates’i hatırlayın!”
Sandalyesine geri döndü:
“Hadi, yemeğimizi bitirelim. Öte yandan, sahip olduğumu söylediğim meziyetleri kanıtlamaktan hoşlansam da aşçınızı gücendirmek istemiyorum; şu pastaları uzatın bana.”
Pastalardan birini alıp ikiye böldü ve yarısını barona uzattı:
“Yiyin!”
Öteki irkilerek geri çekildi.
“Ödlek!” dedi Sernine.
Baronla yanındakiler şaşkın şaşkın bakarken, pastanın önce bir yarısını, sonra ötekini yemeye koyuldu; en ufak kırıntısını bile kaçırmak istemediği bir lezzeti yiyen adam gibi sakin ve özenliydi.
Yeniden buluştular.
Aynı akşam Prens Sernine, Baron Altenheim’ı Cabaret Vatel’de yemeğe davet etti. Yanlarında bir şair, bir müzisyen, bir banker ve Théâtre Français’nin iki güzel kadın oyuncusu vardı.
Ertesi gün Bois’de birlikte öğle yemeği yediler, akşam da Opéra’da buluştular.
Bir hafta boyunca her gün görüştüler. İnsan, birbirlerinden ayrı duramadıklarını; karşılıklı güven, sempati ve saygıdan örülmüş büyük bir dostlukla bağlandıklarını sanırdı.
Güzel şaraplar içip mükemmel purolar tüttürdüler; iki deli gibi gülüp eğlendiler.
Gerçekte birbirlerini amansızca gözetliyorlardı. Acımasız bir nefretle ayrılmış ölümcül düşmanlardı; ikisi de kazanacağından emindi ve zafere dizginsiz bir tutkuyla yanıyordu. Uygun anı bekliyorlardı: Altenheim, Sernine’i ortadan kaldırmak; Sernine ise Altenheim’ı kazdığı kuyuya atmak için.
İkisi de felaketin gecikmeyeceğini biliyordu. İkisinden biri mutlaka mahvolacaktı; bunun gerçekleşmesi saatler, olsa olsa birkaç gün meselesiydi.
Heyecan verici bir trajediydi bu; Sernine gibi bir adamın tuhaf ve güçlü heyecanından tat alacağı türden. Düşmanını tanımak ve yanında yaşamak; en küçük bir yanlış adımda, en ufak bir dalgınlıkta ölümün seni beklediğini hissetmek: Ne sevinç, ne haz!
Bir akşam, Altenheim’ın da üyesi olduğu Rue Cambon Kulübü’nün bahçesinde baş başaydılar. Haziran ayıydı; hava kararmadan önce, üyeler akşam kâğıt oyunları için gelmeden, erkeklerin yemeğe oturduğu saatti. Çevresinde çalıların sıralandığı bir duvar boyunca uzanan küçük çimenlikte dolaşıyorlardı. Çalıların ötesinde küçük bir kapı vardı. Altenheim konuşurken Sernine birden sesinin kararsızlaştığını, neredeyse titrediğini fark etti. Göz ucuyla onu izledi. Altenheim’ın eli ceketinin cebindeydi; Sernine, kumaşın altından bu elin hançerin kabzasını kavradığını gördü: tereddüt ediyor, kararsız kalıyor; bir an kararlı, bir an güçsüz oluyordu.
Ne müthiş bir andı! Vuracak mıydı? Hangisi üstün gelecekti: vurmaya cesaret edemeyen ürkek içgüdü mü, yoksa öldürme eylemine kilitlenmiş bilinçli irade mi?
Göğsünü öne çıkarmış, kollarını arkasına almış Sernine, zevk ve acı içinde bir o yana bir bu yana ürpererek bekliyordu. Baron susmuştu; artık sessizce, yan yana yürüyorlardı.
“Ee, neden vurmuyorsunuz?” diye sabırsızca seslendi prens. Durup arkadaşına döndü. “Vurun!” dedi. “Tam zamanı. Sizi gören yok. Şu küçük kapıdan sıvışabilirsiniz; anahtarı da duvarda asılı. Elveda baron… Kimse görmeden, kimse kim olduğunuzu öğrenmeden!… Ama tabii bütün bunları önceden ayarladınız… Beni buraya siz getirdiniz… Yine de tereddüt ediyorsunuz! Tanrı aşkına neden vurmuyorsunuz?”
Gözlerinin içine dosdoğru baktı. Öteki, eli kolu bağlı kalmış bir gücün öfkesiyle titriyor, beti benzi atmış duruyordu.
“Süt çocuğu!” diye alay etti Sernine. “Sizden adam olmaz. Gerçeği söyleyeyim mi? Benden korkuyorsunuz. Evet dostum, benimle karşı karşıyayken başınıza ne geleceğinden hiçbir zaman emin olamıyorsunuz. Harekete geçmek istiyorsunuz, oysa durumu belirleyen benim yaptıklarım, yapabileceklerim. Hayır, yıldızımı söndürecek adam olmadığınız çok açık!”
Sözünü bitiremeden boğazından yakalanıp geriye çekildi. Küçük kapının yakınındaki çalılıkta saklanan biri başını kavramıştı. Elinde parlayan ağızlı bir bıçakla havaya kalkmış bir el gördü. El indi; bıçağın ucu tam boğazına saplandı.
Aynı anda Altenheim onu yere sermek için üzerine atıldı; ikisi çiçek tarhlarının içine yuvarlandı. Olan biten en fazla yirmi otuz saniye sürdü. Güçlü ve deneyimli bir güreşçi olan Altenheim hemen pes etti, acıyla haykırdı. Sernine ayağa kalkıp az önce karanlık bir silüetin içinden geçtiği küçük kapıya koştu. Geç kalmıştı. Anahtarın kilitte döndüğünü duydu. Kapıyı açamadı.
“Ah, alçak!” dedi. “Seni yakaladığım gün ilk kanımı döktüğüm gün olacak! Tanrı üzerine yemin ederim!…”
Geri dönüp eğildi ve kendisine çarpınca kırılan bıçağın parçalarını yerden aldı.
Altenheim kıpırdanmaya başlamıştı. Sernine sordu:
“Nasıl baron, kendinizi daha iyi hissediyor musunuz? O darbeyi tanımadınız, değil mi? Ben ona solar pleksusa doğrudan darbe derim; can güneşinizi mum gibi söndürür. Temiz, hızlı, acısız… ve şaşmaz. Hançer darbesiyse… Hadi canım! İnsan benim gibi çelik örgülü bir boyunluk taksa bütün dünyaya meydan okuyabilir; hele de hep boğazı hedef alan kara giyimli küçük dostunuza, o budala canavara… Bakın, en sevdiği oyuncağı… paramparça!”
Elini ona uzattı:
“Hadi, kalkın baron. Benimle yemeğe geleceksiniz. Üstünlüğümün sırrını da aklınızdan çıkarmayın: sarsılmaz bir ruh ve aşılamaz bir beden.”
Kulüp salonlarına dönüp iki kişilik bir masa ayırttı, bir kanepeye oturdu ve yemek saatini beklerken kendi kendine, alçak sesle konuştu:
“Doğrusu eğlenceli bir oyun, ama tehlikeli olmaya başladı. Bu işi bitirmeliyim… yoksa o herifler beni gitmek istediğimden önce cennete yollar. Ne var ki yaşlı Steinweg’i bulmadan hiçbir şey yapamam; çünkü işin sonunda bütün meseledeki tek ilginç kişi Steinweg ve baronun peşinden ayrılmamın tek nedeni hâlâ bir ipucu yakalamayı ummam. Ona ne yaptılar? Altenheim her gün onunla haberleşiyor; bu kesin. Kesselbach planı hakkında bildiklerini ağzından almak için elinden geleni yaptığı da kuşkusuz. Ama nerede görüşüyorlar? Onu nerede kapalı tutuyor? Dostlarının yanında mı? Kendi evinde, Villa Dupont’nun 29 numarasında mı?”
Bir süre düşündü, sonra sigara yaktı, üç nefes çekip attı. Belli ki bu bir işaretti; iki genç adam gelip yanına oturdu. Onları tanımıyormuş gibi görünüyordu, ama gizlice konuştu. O gün şık beyefendiler gibi giyinmiş Doudeville kardeşlerdi.
“Ne var patron?”
“Adamlarımızdan altısını alın, Villa Dupont’nun 29 numarasına gidip içeri girin.”
“Hay Allah! Nasıl?”
“Kanun adına. Hafiye müfettişi değil misiniz? Arama yapacaksınız…”
“Ama buna hakkımız yok…”
“O hakkı kullanın.”
“Ya hizmetçiler? Direnirlerse?”
“Yalnızca dört kişiler.”
“Bağırırlarsa?”
“Bağırmazlar.”
“Altenheim dönerse?”
“Saat ona kadar dönmez. Ben hallederim. Size iki buçuk saat kalır; evi baştan aşağı aramanız için yeter de artar. Yaşlı Steinweg’i bulursanız gelip bana haber verin.”
Baron Altenheim yanlarına geldi. Sernine onu karşılamaya gitti:
“Haydi, yemek yiyelim. Bahçedeki küçük olay iştahımı açtı. Bu arada sevgili baron, size vereceğim birkaç öğüt var…”
Masaya oturdular.
Yemekten sonra Sernine bilardo oynamayı önerdi. Altenheim kabul etti. Oyun bitince bakara salonuna geçtiler. Krupiye tam o sırada bağırıyordu:
“Bankada elli lui var. Bahis var mı?”
“Yüz lui,” dedi Altenheim.
Sernine saatine baktı. Saat ondu. Doudeville kardeşler dönmemişti. Demek ki aramadan bir sonuç çıkmamıştı.
“Banco,” dedi.
Altenheim oturup kartları dağıttı:
“Dağıtıyorum.”
“Pas.”
“Yedi.”
“Altı. Kaybettim,” dedi Sernine. “Bahsi ikiye katlayalım mı?”
“Pekâlâ,” dedi baron.
Kartları dağıttı.
“Sekiz,” dedi Sernine.
“Dokuz,” dedi baron ve kartlarını masaya bıraktı.
Sernine topuklarının üzerinde dönüp mırıldandı:
Bu bana üç yüz luiye mal oluyor ama aldırmıyorum; böylece onu burada tutmuş olacağım.
On dakika sonra arabası onu Villa Dupont’nun 29 numarasının önünde indirdi. Doudeville kardeşleri ve adamlarını girişte toplu hâlde buldu:
“Yaşlıyı bulabildiniz mi?”
“Hayır.”
“Hay aksi! Ama bir yerde olmalı. Dört hizmetçi nerede?”
“Şurada, kilerde; aşçıyla birlikte bağlanmış hâlde.”
“İyi. Beni görmemelerini tercih ederim. Siz ötekiler gidin. Jean, dışarıda kalıp gözcülük et; Jacques, evi gezdir bana.”
Bodrumu, giriş katını, birinci ve ikinci katları, bir de tavan arasını hızla dolaştı. Neredeyse hiçbir yerde durmadı; birkaç dakika içinde adamlarının üç saatte bulamadığı şeyi keşfedemeyeceğini biliyordu. Ama odaların biçimini ve düzenini dikkatle aklına yazdı, iz sürmesini sağlayacak küçük bir ayrıntı aradı.
İşi bitince, Doudeville’in Altenheim’ın odası olduğunu söylediği yatak odasına döndü ve dikkatle inceledi:
“Burası işimi görür,” dedi, giysilerle dolu karanlık bir dolabı gizleyen perdeyi kaldırırken. “Buradan odanın tamamını görebilirim.”
“Peki ya baron evi ararsa?”
“Niye arasın?”
“Hizmetçilerinden burada olduğumuzu öğrenir.”
“Evet, ama içimizden birinin geceyi burada geçireceği aklının ucundan bile geçmez. Girişimin başarısız olduğunu düşünecek, o kadar. Ben de kalacağım.”
“Peki nasıl çıkacaksınız?”
“İşte onu bana sormakla benden bile fazlasını istiyorsun! Önemli olan içeri girmekti. İşte buradayım, burada kalıyorum. Hadi Doudeville, çıkarken kapıları kapat.”
Dolabın arkasındaki küçük bir sandığa oturdu. Askıdaki dört sıra giysi onu gizliyordu. Yakından aranmadığı sürece güvende olduğu açıktı.
İki saat geçti. Bir atın toynaklarından gelen boğuk sesi ve tasma çıngırağını duydu. Bir araba durdu, dış kapı çarparak kapandı. Hemen ardından sesler, haykırışlar, mahkûmların her biri ağızlarındaki tıkaç çıkarıldıkça muhtemelen giderek yükselen bir uğultu duydu.
“Olanları ona anlatıyorlar,” diye düşündü. “Baron öfkeden deliye dönmüş olmalı. Bu gece kulüpteki tavrımın nedenini şimdi anlıyor ve onu güzelce atlattığımı görüyor… Atlattım mı? Orası belli olmaz… Sonuçta Steinweg’i henüz bulamadım… İlk öğrenmek isteyeceği şey bu: Steinweg’i buldular mı? Bunu anlamak için saklandığı yere dosdoğru gidecek. Yukarı çıkarsa saklandığı yer üst kattadır. Aşağı inerse bodrumdadır.”
Kulak kesildi. Giriş katındaki odalarda konuşmalar sürüyordu, ama kimse hareket ediyor gibi değildi. Altenheim işbirlikçilerini sorguluyor olmalıydı. Sernine’in merdivenden çıkan ayak seslerini duyması yarım saati buldu.
“Demek yukarıda,” dedi kendi kendine. “Ama niye bu kadar beklediler?”
“Hepiniz yatın,” dedi Altenheim’ın sesi.
Baron adamlarından biriyle odasına girdi ve kapıyı kapattı:
“Ben de yatmaya gidiyorum, Dominique. Bütün gece oturup tartışsak da bir yere varamayız.”
“Bence,” dedi öteki, “Steinweg’i almaya geldi.”
“Ben de öyle düşünüyorum; zaten Steinweg burada olmadığı için keyfim yerinde.”
“Ama sonuçta nerede? Ona ne yaptın?”
“O benim sırrım; sırlarımı kendime sakladığımı bilirsin. Söyleyebileceğim tek şey, onun güvenli bir yerde tutulduğu ve konuşmadan dışarı çıkamayacağı.”
“Demek prensi sattın?”
“Sattım, tam olarak öyle. Hem de bu harika sonuç için epey para ödemek zorunda kaldı! Ah, bu gece çok eğlendim! Zavallı prens!”
“Yine de,” dedi öteki, “ondan kurtulmamız gerekecek.”
“İçin rahat olsun ihtiyar; o iş uzun sürmez. Bir hafta dolmadan sana Lüpen derisinden yapılmış bir cüzdan hediye edeceğim. Ama şimdi yatmama izin ver. Uykudan bitiyorum.”
Kapının kapandığı duyuldu. Ardından Sernine, baronun sürgüyü çektiğini, ceplerini boşalttığını, saatini kurduğunu ve soyunduğunu işitti. Keyfi yerinde gibiydi; ıslık çalıp şarkı söylüyor, hatta yüksek sesle konuşuyordu:
“Evet, Lüpen derisinden bir cüzdan… bir haftadan kısa sürede… dört günden bile az zamanda! Yoksa şu zorba bizi yiyip bitirecek! Neyse, bu gece atışını kaçırdı… Hesabı da aslında doğruydu… Steinweg’in burada olması gerekiyordu… Ama işte, olmadı!”
Yatağa girdi ve hemen ışığı söndürdü.
Sernine, odanın ikiye bölündüğü perdeye kadar ilerlemişti. Perdeyi hafifçe araladı; gecenin solgun ışığının pencerelerden süzüldüğünü, yatağıysa zifiri karanlıkta bıraktığını gördü.
Tereddüt etti. Baronun üzerine atılıp boğazına sarılsa, kurnazlıkla elde edemediği bilgiyi zor ve tehditle alabilir miydi? Saçmaydı. Altenheim’ın gözünü korkutmasına imkân yoktu.
“Bak hele, horlamaya başladı,” diye mırıldandı Sernine. “Neyse, gidiyorum. En kötü ihtimalle bir gece boşa geçmiş olur.”
Ama gitmedi. Gitmesinin imkânsız olduğunu, beklemesi gerektiğini, şansın hâlâ yüzüne gülebileceğini hissediyordu.
Büyük bir dikkatle askılardan dört beş palto ve pardösü aldı, yere serdi, kendine rahat bir yatak yaptı. Sırtını duvara verip huzur içinde uykuya daldı.
Baron erkenci değildi. Dışarıdaki saat dokuzu vururken yataktan kalktı ve hizmetçisini çağırmak için zile bastı.
Hizmetçisinin getirdiği mektupları okudu, küvette çalkalanıp yıkandı, tek kelime etmeden giyindi ve yazı yazmak üzere masasına oturdu. Dominique, önceki günün giysilerini dolaba özenle asarken Sernine yumruklarını vurmaya hazır bekliyor ve kendi kendine soruyordu:
“Şu adamın solar pleksusunu dağıtmam gerekecek mi acaba?”
Saat onda baron hazırlanmıştı:
“Beni yalnız bırak,” dedi hizmetçisine.
“Yeleğiniz kaldı yalnız…”
“Beni yalnız bırak dedim. Zili çalınca gel… daha önce değil.”
Başkalarına güvenmeyen bir adam gibi kapıyı kendi kapattı, üzerinde telefon bulunan masaya gidip ahizeyi kaldırdı:
“Alo! Garches’e bağlar mısınız lütfen, matmazel? Pekâlâ, beni aramanızı bekleyeceğim.”
Telefonun başına oturdu.
Telefonun zili çaldı.
“Alo!” dedi Altenheim. “Garches mi? Evet, doğru. Bana 38 numarayı bağlar mısınız, matmazel?”
Birkaç saniye sonra, sesini olabildiğince alçaltıp netleştirerek konuşmaya başladı:
“38 numara siz misiniz? Benim; gereksiz söz yok. Dün mü? Evet, bahçede onu elinizden kaçırdınız. Elbette başka bir sefer, ama iş acil hâle geliyor. Dün gece evi arattı. Anlatırım. Elbette hiçbir şey bulamadılar. Ne? Alo! Hayır, yaşlı Steinweg konuşmayı reddediyor. Tehdit de işe yaramıyor, vaat de. Alo! Evet, elbette hiçbir şey yapamayacağımızı anlıyor. Kesselbach planının ve Pierre Leduc meselesinin yalnızca bir kısmını biliyoruz. Bilmecenin yanıtını bilen tek kişi o. Elbette konuşacak; bundan eminim. Hem bu gece konuşacak… Ya konuşmazsa… Ne? Peki ne yapabiliriz? Kaçmasına izin vermektense her şeyi yaparız! Prensin onu elimizden almasını mı istiyorsunuz? Prense gelince, üç gün içinde işini bitirmemiz gerekecek. Bir fikriniz mi var? Evet, iyi fikir. Harika, harika! Ben hallederim. Ne zaman buluşalım? Salı uygun mu? Pekâlâ. Salı günü saat ikide gelirim. Hoşça kalın.”
Ahizeyi yerine koyup dışarı çıktı.
Birkaç saat sonra, hizmetçiler öğle yemeğindeyken Prens Sernine, başı dönüyor ve dizleri güçsüz düşmüş hâlde Villa Dupont’dan sessizce çıktı. En yakın restorana doğru yürürken durumu şöyle özetledi:
“Demek önümüzdeki salı Altenheim ile Palace Oteli katili, Garches’te 38 numaralı telefonun bulunduğu bir evde buluşacak. Öyleyse salı günü iki suçluyu polise teslim edip M. Lenormand’ı serbest bırakacağım. Akşam sıra yaşlı Steinweg’e gelecek. Sonunda Pierre Leduc’un bir kasabın oğlu olup olmadığını, Geneviève’e uygun bir koca sayılıp sayılmayacağını öğreneceğim. Öyle olsun!”
Salı sabahı saat on birde Başbakan Valenglay, polis müdürünü ve hafiye teşkilatı müdür yardımcısı M. Weber’i çağırdı; onlara az önce aldığı acele bir mektubu gösterdi:
“Bakanlar Kurulu Başkanı Mösyö,”
“M. Lenormand’a duyduğunuz ilgiyi bildiğim için, şans eseri öğrendiğim bazı gerçekleri size yazıyorum.”
“M. Lenormand, Garches’te, Hanımefendiler Yurdu’nun yakınındaki Villa des Glycines’in mahzenlerinde kilit altında tutuluyor.”
“Palace Oteli haydutları onu bugün saat ikide öldürmeye karar verdi.”
“Polis yardımıma ihtiyaç duyarsa beni saat bir buçukta Hanımefendiler Yurdu’nun bahçesinde ya da dostu olmaktan onur duyduğum Bayan Kesselbach’ın kullandığı bahçe evinde bulabilir.”
“Bakanlar Kurulu Başkanı Mösyö, ben…”
“En itaatkâr hizmetkârınız,”
“Prens Sernine.”
“Bu son derece ciddi bir mesele, sevgili M. Weber,” dedi Valenglay. “Prens Sernine’in söylediklerinin doğruluğuna bütünüyle güvenebileceğimizi de ekleyeyim. Onunla yemeklerde sık sık karşılaştım. Ciddi ve zeki bir adamdır…”
“Bakanlar Kurulu Başkanı, size bu sabah benim de aldığım başka bir mektubu göstermeme izin verir misiniz?” diye sordu hafiye teşkilatı müdür yardımcısı.
“Aynı olayla mı ilgili?”
“Evet.”
“Göreyim.”
Mektubu alıp okudu:
“Efendim,”
“Kendisini Bayan Kesselbach’ın dostu olarak tanıtan Prens Paul Sernine’in aslında Arsen Lüpen olduğunu bildiririm.”
“Tek bir kanıt yeter: Paul Sernine, Arsène Lupin adının anagramıdır. Ne bir harf fazla ne bir harf eksik.”
“L. M.”
Valenglay şaşkınlıktan donakalmışken M. Weber ekledi:
“Bu kez dostumuz Lüpen kendine denk bir rakip bulmuş. O ötekini ihbar ederken öteki de onu bize ele veriyor. Tilki tuzağa yakalandı.”
“Ne yapmayı düşünüyorsunuz?”
“Bakanlar Kurulu Başkanı, yanıma iki yüz adam alacağım!”
Bölüm etkileşimi
