9-İSOŞ

İsmail masanın başında sızıp kalmıştı. Sabahın ilk ışıkları odaya dolarken, kapının kilidini bir şekilde açmayı başaran (belki de yedek anahtarı bulan) Fadime sessizce içeri süzüldü. Üzerinde hala o olaylı pembe pijamalar vardı ama bu sefer yüzünde muzip bir ifade parlıyordu.
Fadime, uyuyan devin yanına yaklaştı. İso’nun o sert, taviz vermez yüzü uyurken çok daha masum görünüyordu. Elini yavaşça uzatıp İso’nun dağılmış saçlarına dokundu, sonra kulağına eğilip fısıldadı:
"Uyan bakalım koca bebek... Yoksa 'İsoş' mu demeliydim?"
İso, kulağının dibindeki sesle irkilerek uyandı. Gözlerini açtığında karşısında yine o pembe pijamaları ve Fadime’nin alaycı gülüşünü görünce bir an rüyada olduğunu sandı. Ama masadaki saate baktığında gerçek buz gibi yüzüne çarptı: 05:00.
Sevkiyatın başlamasına sadece bir saat vardı ve planlar hala yarım yamalaktı!
"Fadime! Senin burada ne işin var?" diye kükredi İso, bir yandan panikle kağıtları düzeltmeye çalışırken. "Git üzerini değiştir, yine başladık!"
Fadime hiç oralı olmadı, masanın kenarına kalçasını yaslayıp İso’nun önündeki dosyayı çekti. "Vah vah... Koskoca İsmail Karadağlı bir sevkiyat planını yetiştiremiyor mu? Yoksa gece beni düşünmekten uykun mu kaçtı?"
İso, bir yandan rotaları çizip bir yandan tır numaralarını not ederken dişlerini sıktı. "Fadime, git şuradan. Şakanın sırası değil, dışarıda onlarca adam emir bekliyor. Hata yaparsam kan dökülür!"
Fadime, İso’nun bu stresli halini görünce oynamayı bıraktı. Masadaki boş kahve fincanını alıp, "Ben sana sert bir kahve getireyim, sen de şu liman işini bitir. Ama unutma," dedi kapıya doğru yürürken, "Benim yüzümden uyuya kaldığını ikimiz de biliyoruz."
İso, kızın arkasından bakarken içinden bir küfür savurdu ama hırsla kalemine sarıldı. Fadime’nin gidişiyle oda sessizleşse de, kokusu hala oradaydı. Adrenalin ve baskı altında İso’nun beyni vites yükseltti.
Son 45 dakika... İso, hayatının en hızlı ve riskli planını yazmaya başladı. Parmakları kağıdın üzerinde uçuyor, tır koordinatlarını ve B planlarını saniyeler içinde oluşturuyordu. Tam o sırada Fadime elinde dumanı tüten bir fincanla geri geldi. Kahveyi masaya bıraktı ve sessizce İso’nun çalışmasını izledi.
İso, son imzayı attığında saat 05:55’ti.
Başını kaldırıp Fadime’ye baktı. Göz göze geldiklerinde odaya ağır bir sessizlik çöktü. İso, "Yetişti," dedi sesi kısılmış bir halde.
Fadime gülümsedi. "Yetişeceğini biliyordum. Şimdi git ve o dünyayı kurtar İsoş. Ama gelince... o ceketinin hesabını vereceksin, her yerim toz oldu!"
İso ceketi kapıp odadan çıkarken duraksadı, Fadime’nin yanından geçerken kulağına eğildi: "O pijamaları bir daha giyme Fadime. Çünkü bir dahaki sefere sevkiyatı değil, kendimi bile kurtaramayabilirim."
İso evden fırtına gibi çıkarken, Fadime arkasından bakıp kendi kendine gülümsedi. Savaş şimdi başlıyordu.