12. BÖLÜM

Fadime, İso’nun tüm engelleme çabalarına rağmen o gece o evden çıktı. Abisi Fırat’ın da yardımıyla, şehrin ücra ama temiz bir mahallesinde küçük, mütevazı bir daire tuttu. İso’nun o lüks ama ruhsuz dünyasından kurtulmak, kendi nefesini alabilmek istiyordu.
Ancak İso, gölgesi gibiydi.
Bir akşam vakti, Fadime yeni evinin kapısını açtığında karşısında yine o devasa silüeti gördü. İso, üzerinde siyah paltosu, gözlerinde uykusuzluğun verdiği o ağır yorgunlukla kapı eşiğinde duruyordu.
Fadime kapıyı kapatmaya çalıştı ama İso bir adımda içeri girip kapıyı arkasından kilitledi.
"Git buradan!" dedi Fadime, sesi titriyordu. "Boşanmak istiyorum senden! Yeter artık, bu pisliğin içine sürükleme beni daha fazla."
İso olduğu yerde durdu, bakışları evin içindeki fakir ama onurlu eşyalarda gezindi. "Seni pisliğin içine sürükleyen ben değilim," dedi sesi her zamankinden daha kısık ve yaralıydı. "Sensin... Sen yapıyorsun bunu Fadime. Bana da, kendine de yapıyorsun."
Fadime bir kahkaha attı, ama bu acı dolu bir sesti. "Ben mi? Ben mi yapıyorum? Anladım... Selin’le ilişkiniz vardı, sonra sen doyamadın tabii! Benimle evlendin ama Selin’den de kopamadın. Selin’le o yüzden ayrıldın değil mi? Yeni bir 'eğlence' aradığın için!"
İso’nun yüzü kireç gibi bembeyaz oldu. Yumruklarını sıktı, eklemleri bembeyaz kesildi. "Fadime... Sakın! Sakın bir daha öyle şeyler deme."
"Neden?" diye haykırdı Fadime, adamın üzerine yürüyerek. "Gerçekler canını mı yaktı? Gururun yedi seni değil mi? O gururun beni de seni de bitiriyor zaten! Boşanacağım senden. Artık seni 'pisliğin içine sürükleyen' benden kurtuluyorsun işte. Sevinmelisin!"
İso bir an duraksadı. "Kurtuluyor muyum?" diye fısıldadı.
Fadime gözyaşlarını silerek başını salladı. "Evet! Kurtuluyorsun. Artık Selin’in o 'pürüzsüz' dünyasına dönebilirsin. Ben yokum artık."
İso, aralarındaki mesafeyi tek bir adımda kapattı. Fadime’nin yüzünü avuçlarının içine aldı; elleri buz gibiydi ama teni yakıyordu.
"Kurtulmak mı sanıyorsun bunu?" dedi İso, gözlerinin içine bakarak. "Ben seninle nefes almayı öğrenmişken, gitmen beni özgür kılmaz Fadime. Beni öldürür. Eğer bu bir pislikse, ben seninle o çukurda kalmaya razıydım. Ama sen... sen beni temize çıkmak için değil, tamamen yok etmek için gidiyorsun."
Fadime’nin hıçkırığı odada yankılandı. İso, alnını Fadime’nin alnına dayadı.
"Boşanma davası açabilirsin," dedi İso, sesi bir veda gibiydi. "Ama o kağıt imzalandığında, sadece bir evlilik bitmeyecek. İsmail Karadağlı da o gün o kağıdın altında kalacak. İstediğin bu mu?"