16.

Fadime, hiçbir şey olmamış gibi İso’nun yanına döndü. Gözlerindeki suçluluk duygusunu "korku" maskesinin arkasına sakladı. Gece boyu İso’ya sokuldu, ona annesini, ailesini, onları nerede sakladığını sordu. İso, Fadime’nin bu ilgisini yaşadıkları saldırı sonrası bir "sığınma" ihtiyacı sandı ve ilk kez ona gardını indirdi.
"Annem güvende Fadime... Şehrin dışındaki eski çiftlik evinde. Serdar orayı asla bulamaz," dedi İso, sevdiği kadına güvenerek.
Fadime, aldığı bu adresi titreyen parmaklarıyla Serdar’a mesaj attı. Birkaç saat sonra haber geldi: Melek Hanım ağır yaralıydı, Serdar evi basmıştı.
İso her şeyi öğrendiğinde dünya sessizliğe büründü. Fadime’nin telefonundaki mesajlar, Serdar’ın yakalandığında verdiği ifade... Her şey Fadime’yi işaret ediyordu. İso, annesinin hastanedeki yaşam savaşını izlerken tek bir damla gözyaşı dökmedi. Acısını kemiklerine kadar gömdü.
Eve döndüğünde Fadime kapıda onu bekliyordu. Gözleri ağlamaktan şişmişti.
"İso... Ben mecburdum, seni öldürecekti..." diye hıçkırdı Fadime.
İso ona bakmadı. Yanından geçip gitti. Fadime arkasından koştu, koluna yapıştı. "Lütfen bir şey söyle! Bağır, çağır, ama susma!"
İso durdu. Bakışları boşluktaydı. Fadime’ye ne bir nefretle ne de bir sevgiyle baktı; sanki karşısında bir insan değil de bir duvar varmış gibiydi. Onu şikayet etmedi, polise vermedi, evden kovmadı. Ama onunla konuşmadı. Bir gün, iki gün, bir hafta... İso evin içinde bir gölge gibi geziyor, Fadime’nin varlığını tamamen reddediyordu. Bu sessizlik, binlerce mermiden daha çok can yakıyordu.
Bir akşam, İso çalışma masasında yine o donuk ifadesiyle otururken Fadime odaya girdi. İso’nun bu sessiz ölümü Fadime’yi bitiriyordu.
"İso, yalvarırım bak yüzüme," dedi Fadime.
İso başını bile kaldırmadı. Fadime masaya yaklaştı, İso’nun buz gibi ellerini tuttu. İso ellerini çekmedi ama karşılık da vermedi. Fadime, aralarındaki bu aşılmaz duvarı yıkmak için son bir umutla eğildi. İso’nun o mermer gibi sert ve soğuk yanağına, ardından dudaklarına bir öpücük kondurdu.
Fadime, İso’nun dudaklarında kendi gözyaşlarının tuzlu tadını hissetti. İso ne onu itti ne de öpücüğüne karşılık verdi. Sadece gözlerini kapattı. O an Fadime anladı; İso onu affetmemişti, sadece onunla birlikte kendi ruhunu da o eve gömmüştü.
İso sessizce ayağa kalktı, Fadime’nin dokunuşunu üzerinde bir toz tanesiymiş gibi bırakarak odadan çıktı. Giderken odada sadece Fadime’nin hıçkırıkları ve biten bir hikayenin soğuk yankısı kaldı.