1-

1. BÖLÜM: SOĞUK MERMERLER
İstanbul’un tüm ışıkları bu malikanenin pencerelerinden görünüyor ama içeriye tek bir ışık hüzmesi bile giremiyordu. Evin içi, sahibi gibiydi: Soğuk, gri ve ulaşılmaz.
Fadime, üzerindeki ağır işlemeli gelinlikle salonun ortasında dikilirken, hayatının bir imza ile nasıl bu kadar hızla değiştiğini hala kavrayamıyordu. Babasının kumar borcu, abisinin bitmek bilmeyen dertleri... Ve sonunda faturayı ödeyen o. Köydeki o yeşil bahçeli evinden, şimdi bu "modern hapishaneye" kapatılmıştı.
"Oturmayacak mısın?"
Gelen sesle irkildi. Merdivenlerin başında beliren silüet, az önce nikah memurunun karşısında oturan o buzdan adamdı. İsmail. Ama herkesin titreyerek hitap ettiği adıyla; İso.
Ceketini çoktan çıkarmış, gömleğinin kollarını dirseklerine kadar katlamıştı. Bileğindeki pahalı saati ve ellerindeki yara izleri, onun nasıl bir dünyadan geldiğinin sessiz kanıtıydı.
Fadime çenesini dikleştirdi. "Burada durmayı tercih ederim," dedi sesi titrese de. "Hapishaneye girenler önce hücrelerini bir süzerler, değil mi?"
İso, ağır adımlarla aşağı indi. Aralarındaki mesafe kapandığında, Fadime onun etrafını saran ağır odunsu parfüm ve hafif tütün kokusunu duydu. İso, Fadime'nin tam önünde durdu. Boy farkı yüzünden Fadime başını iyice kaldırmak zorunda kalmıştı.
"Hapishane, ha?" İso’nun dudaklarında belli belirsiz, alaycı bir kıvrılma oluştu. "Eğer burası bir hapishaneyse Fadime, gardiyanın benim olduğum için dua etmelisin. Dışarıdaki dünya buradan çok daha karanlık."
"Senin karanlığın bana yeter," diye tersledi Fadime. "Beni buraya kapattın diye sana itaat edeceğimi sanıyorsan, çok beklersin İso!"
İsmail, bu hitapla birlikte gözlerini kıstı. Ona kimse izinsiz 'İso' diyemezdi, ama bu kızda garip bir cesaret vardı. Elini yavaşça uzatıp Fadime’nin yüzüne düşen bir saç tutamını kulağının arkasına itti. Dokunuşu buz gibiydi ama parmak uçları sertti.
"Bana bak, Fadime..." dedi fısıltı gibi ama emir kipiyle. "Bu evlilik bir anlaşma. Soyadımı taşıyacaksın, bu evin hanımı olacaksın. Karşılığında ailenin borçları silinecek. Benden bir koca performansı bekleme, benden sevgi bekleme. Ama sadakat... İşte o konuda şansın yok."
Fadime, onun elini sertçe itti. "Senin soyadın senin olsun! Benim tek istediğim bu kabustan uyanmak."
İso, arkasını dönüp barda kendisine bir viski koyarken omuz silkti. "O zaman iyi uykular. Üst kattaki sağdan ikinci oda senin. Kapını kilitlemeyi unutma. Çünkü ben bazen hangi odanın kime ait olduğunu unutabilirim."
Fadime arkasından bakarken yumruklarını sıktı. Bu adam bir duvardı. Ama Fadime de o duvarı yıkacak kadar inatçıydı. Gelinliğinin eteklerini toplayıp merdivenlere yöneldiğinde, İso’nun arkasından seslenişini duydu:
"Fadime?"
Fadime durdu ama dönmedi.
"O gelinliği çıkar. Bu evde beyaza yer yok."
Fadime, gözyaşlarını içine akıtarak merdivenleri çıkmaya başladı. İlk gece başlamıştı. Bu evde ya o yanacaktı ya da bu soğuk adamı ateşe verecekti.