6-

Sabahın ilk ışıkları malikanenin pencerelerinden içeri sızarken, Fadime hayatının en ağır akşamdan kalma haliyle gözlerini açtı. Kafasının içinde sanki koca bir bando takımı yürüyüş yapıyordu. Zümrüt yeşili elbisesi her ne kadar üzerinde olsa da, fermuarı hafifçe gevşetilmiş ve ayaklarındaki topuklular fırlatılıp atılmıştı.
Yataktan doğrulmaya çalışırken dün geceye dair parça parça görüntüler zihnine düştü. Kahkahalar, İso’ya kafa tutuşu, o buz gibi votkayı su niyetine diklemesi... Ve en son İso’nun kucağında tüm sosyetenin önünde taşınışı.
"Allahım, yer yarılsa da içine girsem," diye inledi başını ellerinin arasına alarak.
"Yer yarılmaz Fadime, ama belki bir daha o kadar içmemeyi öğrenirsin."
Fadime irkilerek kapıya baktı. İso, kapı pervazına yaslanmış, elinde bir fincan kahveyle alaycı bir gülümsemeyle onu izliyordu. Üzerindeki gömleğin ilk iki düğmesi açık, kolları sıvalıydı ve gece boyunca hiç uyumamış gibi zinde görünüyordu.
"Senin ne işin var burada?" diye çıkıştı Fadime, sesi çatallı çıkmıştı.
İso içeri girip yatağın ucuna oturdu. "Kendi evimde, kendi karımı kontrol ediyorum. Malum, dün gece bir ara kendini 'İstanbul’un kraliçesi' sanıp garsonlara bahşiş diye küpelerini dağıtmaya kalktın."
Fadime’nin gözleri fal taşı gibi açıldı. "Ne? Yalan söylüyorsun!"
İso kahvesinden bir yudum alıp keyifle arkasına yaslandı. "Ah, keşke yalan olsa. Bir de... Arda Bozoğlu’na gidip 'Senin tespihin benim köyümdeki boncuklu perdelerden daha çirkin' dediğini hatırlıyor musun? Adamın korumaları silah çekecekti, gülmekten çekemediler."
Fadime yastığı kapıp yüzüne kapattı. "Sus! Lütfen sus!"
İso gülerek yastığı kızın elinden çekti. "Daha bitmedi. Arabaya binerken bana 'Koca bebek' diye hitap edip yanağımdan makas aldın. 'İsoş' demediğin kaldı bir tek. O kadar karizmayı çizdirdin ki, bugün bütün yeraltı dünyası benim ne kadar 'sevimli' bir koca olduğumu konuşuyordur herhalde."
Fadime yatakta iyice büzüldü, yanakları elbisesinden daha kırmızı olmuştu. "Çok gıcıksın. Gerçekten tam bir odunsun. İnsan biraz anlayışlı olur."
İso’nun alaycı ifadesi bir anlığına yerini daha derin bir bakışa bıraktı. Eğilip Fadime’nin yüzüne yaklaştı. "Anlayışlı olmasaydım Fadime, şu an burada benimle tartışıyor olmazdın. Ama dürüst ol..." dedi sesi hafifçe kısılarak, "O zümrüt yeşili içinde gerçekten güzel görünüyordun. Sarhoşken bile... sadece benim olduğun gerçeğini bozamadın."
Fadime kalbinin hızlandığını hissetti. İso tam o anda tekrar o sinir bozucu alaycı moduna döndü: "Hadi, kalk da yüzünü yıka. Mutfakta sana 'ayılma çorbası' hazırlattım. Tadı iğrenç ama içmezsen akşama kadar 'İsoş' diye gezersin ortalıkta."
İso odadan çıkarken Fadime arkasından terliğini fırlattı ama ıskaladı. "İsoş değil! İsmail! Odun İsmail!"