5-

5. BÖLÜM: ZÜMRÜT VE VOLKA
Arda Bozoğlu'nun yarattığı o gergin atmosferden sonra malikaneye varan İso ve Fadime, devasa kapılardan içeri adım attılar. İçerisi tam bir "kurtlar sofrası"ydı; iş adamları, karanlık simalar ve onların lüks içindeki eşleri...
İso, Fadime’nin belini sıkıca kavradı. "Yanımdan ayrılma, kimseyle konuşma ve sakın... sakın dikkat çekme," diye fısıldadı kulağına. Sesi bir emir kadar kesindi.
Fadime, içindeki o isyan ateşinin parladığını hissetti. Zaten bütün yol boyunca Arda denen adamın tehditleriyle gerilmişti, bir de İso’nun bu "üstten bakan" tavrı bardağı taşıran son damla oldu.
Garsonlar gümüş tepsilerle kalabalığın arasında süzülüyordu. Fadime, yanlarından geçen bir garsonu durdurdu. Tepsideki en sert görünümlü, şeffaf içkiden (sek votka) dolu olan bardağı kaptı.
"Fadime, ne yapıyorsun?" dedi İso dişlerinin arasından, gözleri etraftaki meraklı bakışlardaydı. "Bırak o bardağı."
Fadime, İso'nun gözlerinin tam içine baktı. "Bana ne yapmam gerektiğini söylemeyi bırak, İsmail Karadağlı. Burası senin dünyansa, ben de senin kurallarınla oynamıyorum."
Fadime, etraftaki fısıldaşmalara ve İso’nun yüzündeki o dehşet dolu öfkeye aldırmadan bardağı havaya kaldırdı ve tek dikişte kafasına dikti. Alkolün yakıcı tadı boğazından aşağı inerken gözleri yaşardı ama geri adım atmadı. Boş bardağı şaşkınlıktan donup kalmış garsonun tepsisine sertçe bıraktı.
Salondaki tüm gözler onlara çevrilmişti. "Karın biraz... hızlı çıktı İsmail," dedi köşeden onları izleyen yaşlı bir adam kahkaha atarak.
İso, Fadime’nin kolunu öyle bir kavradı ki, parmaklarının izi yeşil kumaşın üzerinden bile belli oluyordu. Onu sertçe kendine çekti. "Seninle eve gidince çok farklı bir hesaplaşmamız olacak," diye fısıldadı, sesi bu sefer sadece öfkeli değil, tehlikeli derecede kısıktı.
Fadime hafifçe yalpalasa da gülümseyerek cevap verdi: "Tabii koca bey, önce bu geceyi sağ salim atlat da..."
Tam o sırada kapıda bir hareketlilik oldu. Arda Bozoğlu, sanki az önce yolda pusu kuran o değilmiş gibi, en şık takımıyla içeri girdi. Gözleri doğrudan Fadime’yi buldu ve o alaycı gülümsemesiyle kadehini ona doğru kaldırdı.
Fadime, alkolün verdiği cesaretle Arda’ya bakıp gülümsediğinde, İso’nun sabrının son kırıntısı da yok olmuştu.