14. DALGA GEÇME!!

Fadime, arabanın koltuğuna çöktüğü an titreyen ellerini dizlerine bastırdı. "Üvey abin mi yaptı bunu?" diye sordu sesi titreyerek. "Ölüyordum be... Ölüyordum az kalsın! Bir gün daha o evde kalsaydım, beni annen sanıp delik deşik edecekti o manyak!"
İso direksiyonu sıkıca kavradı, aynadan arkayı kontrol ederken yüzünde belli belirsiz, sinir bozucu bir tebessüm belirdi. "Fadime, ölmedin işte. Bak, çenen hala her zamanki gibi zehir zemberek çalışıyor. Ölmek üzere olan biri bu kadar iyi laf yetiştiremez."
Fadime öfkeyle yan koltuktan ona döndü. "Sus be! Dalga geçme benimle! Adam dışarıda orduyla bekliyor, sen hala şaka yapıyorsun. Senin bu buzdan kalbin ne zaman eriyecek?"
"Eriyince neler olduğunu dün gece gördük," dedi İso, sesi aniden ciddileşerek. "Şimdi güvenli bir yere geçmemiz lazım."
Fadime kendi arabasına geçmek için diretti. İso engel olmaya çalışsa da Fadime, "Kendi başımın çaresine bakabilirim!" diyerek kendi aracına atladı. İki araç, gecenin karanlığında arka arkaya şehrin dışına doğru sürmeye başladılar.
Bir süre sonra ıssız bir yol kenarında İso işaret vererek arabayı durdurdu. Araçtan inip Fadime’nin camına vurdu. Fadime camı indirdiğinde İso’nun yüzünde o mesafeli, iş odaklı ifadesi geri gelmişti.
"Benim gitmem lazım," dedi İso. "Selin’e gideceğim. Sevkiyatın geri kalanını ve Serdar meselesini onunla netleştirmem gerekiyor. Güvenliğimizi ancak o organize edebilir."
Fadime, Selin ismini duyunca içindeki o kıskançlık canavarı yeniden uyandı. Üstelik az önce ölümden dönmüşlerdi ve İso yine "o kadına" gidiyordu.
"Allah yolunu açık etmesin!" dedi Fadime, gözlerini devirerek. "Hatta tek kaşık suda boğsun seni inşallah! Git, git o pürüzsüz Selin'ine!"
İso, Fadime’nin bu çocuksu ama içten öfkesine baktı. Eğilip camdan içeri doğru uzandı, yüzü Fadime’nin yüzüne çok yakındı. Gözlerinde ilk kez muzip bir parıltı vardı.
"İnşallah," dedi İso, sesi alçak ve etkileyiciydi. "Ama boğulacaksam, o kaşığı senin tutmanı tercih ederim."
İso arkasını dönüp arabasına binerken, Fadime direksiyona bir yumruk attı. "Gıcık! Pislik! Odun!"
Fadime gaza basıp uzaklaşırken, dikiz aynasından İso’nun arkasından baktığını görebiliyordu. İkisi de biliyordu ki; bu nefretin altında, her geçen gün büyüyen ve kaçamadıkları bir yangın vardı